Tentaklar Sarguzashti 13 qism

—

Portlash ovozidan keyin observatoriya larzaga keldi.

— Ular bizni topishdi! — dedi J-Hope.

Lina esa otasining maktubini qo‘lidan qo‘ymadi.

— Avval xatni o‘qib bo‘lishim kerak.

Hamma uning atrofida to‘plandi.

Lina chuqur nafas olib, maktubning davomini o‘qidi:

"Va nihoyat, senga aytishim kerak bo‘lgan haqiqat shuki, loyiha hech qachon boylik, obro‘ yoki kuch uchun yaratilmagan.

Bizning maqsadimiz yoshlarning orzulariga ishonish, ularga imkoniyat yaratish va kelajakni yaxshiroq qilish edi.

Afsuski, ayrim odamlar bu loyihani boshqa maqsadlar uchun ishlatmoqchi bo‘lishdi.

Shuning uchun men hujjatlarni yashirdim.

Ammo eng muhim narsa hujjatlarda emas.

Eng muhim narsa — odamlarning bir-biriga bo‘lgan ishonchi, do‘stligi va yaxshilik qilish istagidir.

Agar sen shu maktubni o‘qiyotgan bo‘lsang, demak loyiha davom etishi mumkin.

Lina, qarorni endi sen qabul qilasan."

Maktub tugadi.

Xonada chuqur sukunat cho‘kdi.

Lina ko‘zidagi yoshlarni artdi.

Shu payt tashqaridan qadam tovushlari eshitildi.

"Kuzatuvchilar" yashirin xonaga yetib kelishgandi.

Eshik ochildi.

Bir necha kishi ichkariga kirib keldi.

Ularning rahbari oldinga chiqdi.

— Nihoyat hujjatlar bizning qo‘limizga tushadi.

Lina esa xotirjam turardi.

— Yo‘q.

— Nima?

— Sizlar kech qoldingiz.

Rahbar kulib yubordi.

— Bizda hujjatlarni olish uchun yetarlicha odam bor.

Lina stol ustidagi hujjatlarga qaradi.

So‘ng otasining maktubini ko‘tardi.

— Sizlar shu qog‘ozlar uchun yillar davomida odamlarni kuzatdingiz.

— Chunki ular juda qimmatli.

— Yo‘q.

— Nima demoqchisan?

— Sizlar boshidan noto‘g‘ri narsani qidirgansizlar.

Rahbarning yuzi jiddiylashdi.

— Tushunmadim.

— Loyihaning kuchi hujjatlarda emas.

J-Hope ham oldinga chiqdi.

— Uning kuchi odamlarda.

Akasi qo‘shimcha qildi:

— Va bir-biriga ishonishda.

Ustoz kulimsiradi.

Qora paltoli odam esa yengil xo‘rsindi.

Go‘yo yillar davomida kutgan javobini eshitgandek edi.

Rahbar bir necha soniya jim qoldi.

Keyin observatoriya bo‘ylab nazar tashladi.

Nihoyat u hamma narsani tushungandek boshini egdi.

— Demak, shuncha yil davomida noto‘g‘ri narsaning ortidan quvibmiz.

Hech kim javob bermadi.

Chunki javob allaqachon ma'lum edi.

Oradan bir necha hafta o‘tdi.

Lina, akasi, J-Hope va ularning do‘stlari eski loyihani yangi nom bilan qayta boshlashdi.

Bu safar hech qanday sirlar yo‘q edi.

Hech qanday yashirin hujjatlar ham.

Faqat bitta maqsad bor edi:

Yoshlarning orzulariga yordam berish.

Observatoriya esa ta'mirlandi.

U yer yoshlar uchun markazga aylantirildi.

Bir kuni kechqurun Lina observatoriyaning tomida osmonni kuzatib o‘tirardi.

J-Hope uning yoniga keldi.

— Nima haqida o‘ylayapsan?

— Dadam haqida.

— U sen bilan faxrlangan bo‘lardi.

Lina kulimsiradi.

— Menimcha ham.

Osmon to‘la yulduz edi.

Shamol yengil esardi.

Barcha qiyinchiliklar ortda qolgandi.

Ammo eng muhimi, ular haqiqatni topishgandi.

Va bu haqiqat ularga bir narsani o‘rgatdi:

Ba'zan eng katta xazina sirlar emas.

Eng katta xazina — yoningdagi insonlar.

Shu tariqa Lina, akasi va J-Hopening eng katta sarguzashti