Tentaklar Sarguzashti 12 qism
Observatoriyaga borishga qaror qilganlaridan so‘ng hech kim ortga qaytishni o‘ylamadi.
Tun allaqachon yarmidan o‘tgan edi.
Osmonni qora bulutlar qoplagan, uzoqda esa momaqaldiroq ovozi eshitilib turardi.
Lina, akasi, J-Hope va ustoz bitta mashinada shahar tashqarisiga yo‘l olishdi.
Mashina ichida g‘alati sukunat hukm surardi.
Har kim o‘z xayollari bilan band edi.
— Ustoz, observatoriya haqida yana nimalarni bilasiz?
Ustoz oynadan tashqariga qarab turardi.
— Bu loyiha aynan o‘sha yerda boshlangan.
— Chunki u yer odamlar kam boradigan joy edi.
— Va sir saqlash uchun qulay bo‘lganmi?
Bir necha daqiqadan so‘ng ular tepalik ustida joylashgan eski observatoriyaga yetib kelishdi.
Bino uzoqdan ham tashlandiqdek ko‘rinardi.
Derazalarning ayrimlari sinib ketgan.
Lekin eng g‘alati narsa boshqa edi.
Binoning yuqori qismida xira yorug‘lik ko‘rinardi.
— Bu yer tashlandiq bo‘lsa, ichkarida kim bor? — dedi akasi.
Ular mashinadan tushib, observatoriya tomon yurishdi.
Ustoz kalitni chiqarib eshik qulfini ochdi.
Ichkarida sovuq va chang hidi kelardi.
Devorlar eski suratlar va xaritalar bilan to‘la edi.
Ammo markazdagi katta zalga kirganlarida hamma to‘xtab qoldi.
Zal o‘rtasida ulkan stol turardi.
Stol ustida esa bir nechta papkalar tartib bilan joylashtirilgan edi.
Go‘yo kimdir ularni kutib qo‘ygandek.
Eng ustidagi papkada uning ismi yozilgan edi.
deb yozilgan papkalar ham bor edi.
— Bu nimani anglatadi? — dedi Lina.
Ustozning o‘zi ham hayratda edi.
Shu payt zalning narigi tomonidan qarsak ovozi eshitildi.
Zalning qorong‘i qismidan bir kishi chiqib kelardi.
Odam yaqinlashishda davom etdi.
— Nihoyat shu yerga yetib keldingizlar.
— Menimcha, sizlar meni ancha vaqtdan beri qidiryapsizlar.
— Siz uni taniysizmi? — dedi Lina.
Bir lahzaga hamma jim bo‘lib qoldi.
— Lekin hamma uni yo‘qolgan deb o‘ylardi.
— Men ham shunday o‘ylagandim, — dedi ustoz.
Qora paltoli odam sekin kuldi.
Lina buni eshitib yuragi tez ura boshladi.
Odam stol ustidagi papkalarga qaradi.
— Chunki hikoya aslida sizlardan boshlanadi.
— Men hech narsani tushunmayapman.
U Lina yozilgan papkani qo‘liga oldi.
— Bu yerda sen haqingdagi haqiqat bor.
Lina qo‘rquv va qiziqish aralash hissiyot bilan unga qaradi.
Odam bir necha soniya jim turdi.
— Chunki sen bu loyiha boshlanganda hali tug‘ilmagansan...
— Lekin sening isming loyiha hujjatlarida o‘sha paytdayoq bor edi.
Qora paltoli odam hujjatni stol ustiga qo‘ydi.
Va ko‘zlari katta ochilib ketdi.
Hujjatning yuqori qismida katta harflar bilan yozilgan edi:
"Kelajakdagi loyiha rahbari: Lina."
Xonadagi hamma hayratdan qotib qoldi.
Lina esa bir so‘z ham ayta olmadi.
Chunki bu sir u tasavvur qilganidan ham kattaroq edi...
— "Kelajakdagi loyiha rahbari: Lina."
Lina hujjatdan ko‘z uzolmay qoldi.
Qora paltoli odam boshini chayqadi.
— Lekin men o‘sha paytda hali tug‘ilmaganman-ku!
— Unda ismim bu yerga qanday yozilgan?
Zaldagi hamma uning javobini kutardi.
Qora paltoli odam stol yonidagi stulga o‘tirdi.
— Hammasi yigirma ikki yil oldin boshlangan.
— Nima bo‘lgan o‘shanda? — deb so‘radi J-Hope.
— Biz loyiha ustida ishlayotgan paytda kelajak uchun reja tuzganmiz.
— Bizning ishimizni davom ettiradigan avlodni tayyorlash rejasi.
— Chunki ota-onalaringiz bunga rozi bo‘lishgan.
Lina buni eshitib bir lahza jim qoldi.
Qora paltoli odamning yuzi jiddiylashdi.
— Chunki u seni himoya qilmoqchi bo‘lgan.
Bu safar odam darhol javob bermadi.
Bir necha soniya sukut saqladi.
— Loyiha parchalanib ketganidan keyin ham uni qo‘lga kiritmoqchi bo‘lgan odamlar qolgan edi.
— Demak, hozir ham kimdir hujjatlarni qidiryaptimi?
— Chunki ular o‘zlarini yashirishni juda yaxshi bilishadi.
Shu payt observatoriyaning yuqori qavatidan nimadir yiqilgan ovoz eshitildi.
Ustoz darhol shift tomonga qaradi.
Bir necha soniya o‘tgach, yuqoridan yugurayotgan qadam tovushlari eshitildi.
Kimdir observatoriya ichida harakatlanayotgan edi.
— Men borib ko‘raman, — dedi J-Hope.
— Yo‘q, yolg‘iz borma, — dedi akasi.
Ular ikkalasi birga yuqori qavatga chiqishdi.
Lina esa qora paltoli odam bilan pastda qoldi.
— Menga rostini ayting, — dedi u.
— Dadamning o‘limi bilan loyiha orasida bog‘liqlik bormi?
Bu savolni eshitgan zahoti odamning yuzi o‘zgardi.
Bu esa Linani yanada xavotirga soldi.
Linaning yuragi tez ura boshladi.
— Men barcha tafsilotlarni bilmayman.
Qora paltoli odam chuqur nafas oldi.
— Otang loyiha tugatilgandan keyin ham haqiqatni qidirishda davom etgan.
— Lekin o‘sha kundan keyin hamma narsa o‘zgargan.
— Demak, u katta sirni bilgan.
— Va o‘sha sir hali ham yashirilgan.
Shu payt yuqori qavatdan J-Hopening ovozi eshitildi.
Lina va boshqalar zinapoya tomon yugurishdi.
Yuqoriga chiqishganida J-Hope deraza yonida turardi.
Deraza tashqarisida observatoriya hovlisi ko‘rinib turardi.
Pastda esa qora rangli uchta mashina turardi.
— Ular qachon keldi? — dedi akasi.
Mashinalardan bir necha odam tushayotgan edi.
Ularning yuzlarini ko‘rish qiyin edi.
Ular bu yerga tasodifan kelmagan.
Qora paltoli odam derazadan qarashi bilan oqarib ketdi.
— Men yillar davomida yashiringan odamlar.
— Ular loyiha ortidan kelishgan.
Mashina eshiklari birin-ketin yopildi.
Observatoriya tomonga qadamlar yaqinlashib kelardi.
Bu safar esa qochishga joy qolmagandek edi...
— "Kelajakdagi loyiha rahbari: Lina."
Lina hujjatdan ko‘z uzolmay qoldi.
Qora paltoli odam boshini chayqadi.
— Lekin men o‘sha paytda hali tug‘ilmaganman-ku!
— Unda ismim bu yerga qanday yozilgan?
Zaldagi hamma uning javobini kutardi.
Qora paltoli odam stol yonidagi stulga o‘tirdi.
— Hammasi yigirma ikki yil oldin boshlangan.
— Nima bo‘lgan o‘shanda? — deb so‘radi J-Hope.
— Biz loyiha ustida ishlayotgan paytda kelajak uchun reja tuzganmiz.
— Bizning ishimizni davom ettiradigan avlodni tayyorlash rejasi.
— Chunki ota-onalaringiz bunga rozi bo‘lishgan.
Lina buni eshitib bir lahza jim qoldi.
Qora paltoli odamning yuzi jiddiylashdi.
— Chunki u seni himoya qilmoqchi bo‘lgan.
Bu safar odam darhol javob bermadi.
Bir necha soniya sukut saqladi.
— Loyiha parchalanib ketganidan keyin ham uni qo‘lga kiritmoqchi bo‘lgan odamlar qolgan edi.
— Demak, hozir ham kimdir hujjatlarni qidiryaptimi?
— Chunki ular o‘zlarini yashirishni juda yaxshi bilishadi.
Shu payt observatoriyaning yuqori qavatidan nimadir yiqilgan ovoz eshitildi.
Ustoz darhol shift tomonga qaradi.
Bir necha soniya o‘tgach, yuqoridan yugurayotgan qadam tovushlari eshitildi.
Kimdir observatoriya ichida harakatlanayotgan edi.
— Men borib ko‘raman, — dedi J-Hope.
— Yo‘q, yolg‘iz borma, — dedi akasi.
Ular ikkalasi birga yuqori qavatga chiqishdi.
Lina esa qora paltoli odam bilan pastda qoldi.
— Menga rostini ayting, — dedi u.
— Dadamning o‘limi bilan loyiha orasida bog‘liqlik bormi?
Bu savolni eshitgan zahoti odamning yuzi o‘zgardi.
Bu esa Linani yanada xavotirga soldi.
Linaning yuragi tez ura boshladi.
— Men barcha tafsilotlarni bilmayman.
Qora paltoli odam chuqur nafas oldi.
— Otang loyiha tugatilgandan keyin ham haqiqatni qidirishda davom etgan.
— Lekin o‘sha kundan keyin hamma narsa o‘zgargan.
— Demak, u katta sirni bilgan.
— Va o‘sha sir hali ham yashirilgan.
Shu payt yuqori qavatdan J-Hopening ovozi eshitildi.
Lina va boshqalar zinapoya tomon yugurishdi.
Yuqoriga chiqishganida J-Hope deraza yonida turardi.
Deraza tashqarisida observatoriya hovlisi ko‘rinib turardi.
Pastda esa qora rangli uchta mashina turardi.
— Ular qachon keldi? — dedi akasi.
Mashinalardan bir necha odam tushayotgan edi.
Ularning yuzlarini ko‘rish qiyin edi.
Ular bu yerga tasodifan kelmagan.
Qora paltoli odam derazadan qarashi bilan oqarib ketdi.
— Men yillar davomida yashiringan odamlar.
— Ular loyiha ortidan kelishgan.
Mashina eshiklari birin-ketin yopildi.
Observatoriya tomonga qadamlar yaqinlashib kelardi.