Tentaklar Sarguzashti 11 qism
— Salom, Lina. Nihoyat uchrashdik.
Lina uning yuziga tikilib qoldi.
Akasi ham hayratdan qotib qolgandi.
Zinapoyadan tushib kelayotgan odam xotirjam tabassum qildi.
Bu odamni ular yaxshi tanishardi.
U oilaning eski tanishi edi. Yillar davomida bayramlarda, uchrashuvlarda va turli tadbirlarda ko‘rinib yuradigan inson.
Lina hech qachon undan shubhalanmagan edi.
— Siz bu yerda nima qilyapsiz? — dedi Lina.
— Men ham sizlarga shu savolni berishim mumkin.
J-Hope uning harakatlarini kuzatardi.
— Demak, bizni kuzatgan siz bo‘lgansiz?
— Men kuzatmaganman. Men himoya qilganman.
— Himoya qilganman? — dedi akasi. — Buni qanday tushunish kerak?
Odam yerosti xonasiga tushib, atrofga nazar tashladi.
— Chunki sizlar topgan narsalar juda xavfli.
— Unda nega buni oldin aytmadingiz?
— Chunki sizlar baribir ishonmasdingiz.
Notanish odam va kelgan mehmon bir-birlariga qarab turishardi.
Ularning orasida eski hisob-kitob borligi sezilib turardi.
— Demak, yana uchrashdik, — dedi yerosti xonasidagi notanish odam.
— Men seni boshqa ko‘rmayman deb o‘ylagandim.
— Kimdir menga nima bo‘layotganini tushuntiradimi?
Yangi kelgan odam chuqur nafas oldi.
— Yaxshi. Endi hammasini bilish vaqti keldi.
U stol ustidagi eski suratni oldi.
— Bu suratdagi beshinchi odamni eslaysizmi?
— Lekin hamma shunday deyapti-ku!
— Chunki hamma noto‘g‘ri ma'lumotga ishongan.
Yerosti xonasidagi notanish odam jahl bilan boshini ko‘tardi.
Lina ikki tomonga qarab qoldi.
Endi kimga ishonishni bilmasdi.
— Minho loyiha hujjatlarini o‘g‘irlamagan.
— Hujjatlarni yo‘qotgan odam boshqa edi.
Odam bir necha soniya jim qoldi.
Hamma uning ko‘rsatgan tomonga qaradi.
U yerosti xonasidagi notanish odamni ko‘rsatayotgan edi.
Xonada birdan hamma qotib qoldi.
Notanish odamning yuzi oqarib ketdi.
— Sen hali ham o‘sha yolg‘onni davom ettiryapsan.
Yangi kelgan odam cho‘ntagidan kichik fleshka chiqardi.
U fleshkani kompyuterga uladi.
Bir necha soniyadan keyin ekranda eski kuzatuv kamerasi yozuvi paydo bo‘ldi.
Lekin unda kimdir hujjatlar saqlanadigan xonaga kirayotgani ko‘rinardi.
Tasvirdagi odamning yuzi asta-sekin aniqroq ko‘rina boshladi.
J-Hope ham nafasini ichiga yutdi.
Akasi esa ekrandan ko‘z uzolmay qolgandi.
haqiqatan ham yerosti xonasidagi notanish odamga o‘xshardi.
Notanish odam esa jim turardi.
Bu sukunat hammani yanada ko‘proq tashvishga soldi.
Tasvirdagi odam hujjatlarni olgach, kameraga qarab o‘girildi.
Lekin keyingi soniyada hamma hayratdan qotib qoldi.
Chunki video to‘xtamasdan davom etib, yana bir kishini ko‘rsatdi.
Va bu ikkinchi odamning yuzi ko‘ringach, hammaning rangi oqarib ketdi.
Linaning otasi paydo bo‘lgandi.
Linaning otasi paydo bo‘lgandi.
— Dada...? — Lina beixtiyor pichirlab yubordi.
Xonadagi hamma ekranga tikilib qolgandi.
Videoda otasi hujjatlar saqlanadigan xonaga kirayotgan edi.
Bir necha soniya davomida hech kim gapirmadi.
— Balki videoning boshqa qismi bordir?
Linaning otasi hujjatlarni qo‘liga oldi, lekin keyingi harakati hammani hayron qoldirdi.
U hujjatlarni sumkaga solmadi.
Aksincha, ularni boshqa qutiga joylashtirdi.
So‘ng qutining ustiga qandaydir belgini chizdi.
— Bir daqiqa, — dedi yangi kelgan odam. — Men bu qismini ko‘rmagan ekanman.
Otasi kameraga qarab nimadir dedi, lekin ovoz yozilmagan edi.
Keyin u qutini yashirin devor ichiga joylashtirdi.
— Demak, u hujjatlarni o‘g‘irlamagan, — dedi Lina.
— Ularni yashirgan, — dedi J-Hope.
Yerosti xonasidagi notanish odam asta stulga o‘tirdi.
— Men sizlarga boshidan aytmoqchi edim.
— Unda nega aytmadingiz? — dedi akasi.
— Chunki men ham hamma tafsilotlarni bilmasdim.
Yangi kelgan odam videoni to‘xtatdi.
— Demak, biz noto‘g‘ri odamni ayblabmiz.
— Faqat biz emas, — dedi notanish odam. — Ko‘pchilik shunday o‘ylagan.
Lina videodagi qutining ustidagi belgini eslashga harakat qildi.
Birdan uning ko‘zlari kattalashdi.
— Demak, javoblar hali ham o‘sha yerda bo‘lishi mumkin, — dedi J-Hope.
Shu payt yerosti xonasidagi eski telefon jiringlab qoldi.
— Bu telefon hali ham ishlaydimi? — dedi akasi.
Notanish odam hayrat bilan qaradi.
— Men uning ishlashini yillar davomida ko‘rmaganman.
Telefon jiringlashda davom etdi.
Bir necha soniya davomida u jim turdi.
Keyin uning yuzi oqarib ketdi.
Notanish odam qiyinchilik bilan javob berdi:
Xonadagi hamma diqqat bilan qarab turardi.
— "Agar haqiqatni bilmoqchi bo‘lsangiz, darhol 17-xonaga qaytinglar."
"Ular hujjatlarni topib bo‘lishdi."
Bir lahzada hammaning yuragi orqaga tortgandek bo‘ldi.
— Menimcha, otang yashirgan hujjatlar.
Shu payt monitor yana o‘z-o‘zidan yoqildi.
Bu safar unda faqat bitta jumla yozilgan edi:
Xona ichida sovuq sukut cho‘kdi.
Ichida esa bitta savol aylanardi:
Agar ular kech qolgan bo‘lsa...
unda hujjatlarni kim topgan edi?
Monitor ekranidagi yozuv hali ham o‘chmagan edi:
Lina ekran oldiga yaqinlashdi.
Birdan yozuv o‘chib, uning o‘rniga yangi satr paydo bo‘ldi:
"17-xonada sizlarni kutyapman."
J-Hope darhol monitorga qaradi.
— Menimcha, bu tuzoq ham bo‘lishi mumkin.
Lina bir necha soniya o‘ylanib qoldi.
— Biz shu paytgacha juda uzoq yo‘l bosdik. Endi ortga qaytmayman.
Notanish odam ham bosh irg‘adi.
— Men ham sizlar bilan boraman.
Oradan ko‘p o‘tmay ular mashinada yana kutubxona tomon yo‘l olishdi.
Tun tobora qorong‘ilashib borardi.
Ko‘chalarda deyarli hech kim qolmagan edi.
Kutubxonaga yetib kelishganida esa g‘alati manzara ularni kutib turardi.
Binoning asosiy eshigi ochiq edi.
— Menimcha, bu yaxshi alomat emas, — dedi J-Hope.
Kutubxona odatdagidan ham jim edi.
Faqat shamol ovozi eshitilib turardi.
Lina yuragini bosib 17-xona tomon yurdi.
Koridorning oxiriga yetishganda hamma to‘xtab qoldi.
17-xonaning eshigi yarim ochiq edi.
— Kimdir ichkarida, — dedi akasi.
Ammo stol ustida yangi qoldirilgan konvert turardi.
Ichida bitta xat va eski surat bor edi.
Suratga qarashi bilan nafasi ichiga tushib ketdi.
Bu suratda uning otasi, J-Hopening amakisi va yana bir necha odamlar turardi.
Lekin bu safar suratdagi yana bir odamni Lina darhol tanidi.
Lina ishonmay boshini chayqadi.
— U bizning maktabimizda ishlaydi.
Yillar davomida yashirilgan loyiha bilan bog‘liq odam ularning yonida bo‘lgan.
Unda faqat bir jumla yozilgan edi:
"Sizlar noto‘g‘ri joydan javob qidirdingizlar."
Pastroqda esa manzil yozilgan edi.
J-Hope manzilni o‘qib, hayratlandi.
— Ha. Shahar tashqarisidagi tashlandiq observatoriya.
Notanish odamning yuzi birdan o‘zgardi.
— Chunki loyiha ilk bor aynan o‘sha yerda boshlangan.
— Demak, oxirgi javob ham o‘sha yerda bo‘lishi mumkinmi?
Shu payt kutubxonaning chiroqlari birdan o‘chib qoldi.
Koridordan qadam tovushlari eshitildi.
Kimdir ularga yaqinlashayotgan edi.
Qadam tovushlari tobora yaqinlashib kelardi.
Keyin esa qorong‘ulik ichidan tanish ovoz eshitildi:
Lina bu ovozni eshitishi bilan qotib qoldi.
u juda yaxshi ko‘rgan insonning ovozi edi.
Qorong‘ulik ichidan kelgan ovozni eshitgan zahoti Lina qotib qoldi.
— Bu... bo‘lishi mumkin emas...
Bir necha soniyadan so‘ng favqulodda yoritish chirog‘i yonib ketdi.
Xira yorug‘likda odamning yuzi ko‘rindi.
Lina hayratdan ko‘zlarini katta ochdi.
Haqiqatan ham bu ularning maktabidagi ustozlardan biri edi.
U har doim xotirjam, mehribon va kamgap inson sifatida tanilgan.
Akasi ham ishonmay qarab turardi.
— Siz bu yerda nima qilyapsiz?
— Men sizlarni kuzatib yurmagandim. Men sizlarni kutayotgandim.
— Nima deganingiz bu? — dedi J-Hope.
Ustoz 17-xonaga kirib, eshikni yopdi.
— Chunki bir kun kelib shu yerga kelishingizni bilardim.
— Siz ham loyiha haqida bilasizmi?
Bu gapni eshitib hamma yana hayratda qoldi.
Lina qo‘lidagi suratni ko‘rsatdi.
— Demak, bu suratdagi odam siz ekansiz?
— Unda nega shu paytgacha hech narsa aytmadingiz?
Ustozning ko‘zlari bir lahza mung‘ayib ketdi.
— Chunki men shunday va’da berganman.
Ustoz stol yoniga borib o‘tirdi.
— Otang juda aqlli va jasur inson edi.
— Siz uni yaxshi taniganmisiz?
— Unda ayting, u aslida nimani yashirgan?
— U hujjatlarni emas, odamlarni himoya qilgan.
— Ha. Sen, akang va yana bir necha yoshlarni.
Ustoz javob berishdan oldin bir muddat o‘ylanib qoldi.
— Chunki loyiha kelajak uchun tuzilgan edi.
— Bu gapni oldin ham eshitganmiz.
— Ammo uning asl ma'nosini hali bilmayapsizlar.
Shu payt u cho‘ntagidan kichik kalit chiqardi.
Bu avval ko‘rgan kalitlardan farq qilardi.
Kalitning bosh qismida yulduz shakli bor edi.
— Demak, u yerga borishimiz kerak.
— Nega aynan sizlar tanlanganingiz haqidagi haqiqat.
Lina yuragining tez urayotganini his qildi.
Shu payt deraza ortida chaqmoq chaqdi.
Kutubxona bir lahza yorishib ketdi.
Va aynan shu paytda J-Hope deraza tashqarisida kimnidir ko‘rib qoldi.
Ular deraza yoniga yugurib borishdi.
Lekin tashqarida hech kim ko‘rinmasdi.
Faqat uzoqlashib ketayotgan qora mashina bor edi.
— Demak, bizni hali ham kuzatishyapti.
— Lekin siz taxmin qilayotgan odam bormi?
Ustozning yuzi birdan jiddiylashdi.
— Loyiha tugatilgan deb o‘ylagan odam.
— Lekin hamma otam rahbar bo‘lgan deb aytgan-ku.
— Sizlar hali uning ismini ham eshitmagansizlar.
Sirlar tobora ko‘payib borardi.
Ammo endi ular yakuniga ham yaqinlashayotgan edi.
Chunki observatoriyada ularni nafaqat hujjatlar...
balki yigirma yildan beri yashirilgan eng katta sir kutayotgan edi.