Osmondagi sevgi va nikoh
Bir kuni Jungkook uyga qaytganda eshik ochiq turardi.
Uy jimjit.
Qiziyning oʻyinchoqlari yerda yotardi.
Ammo xotini yoʻq edi.
Stol ustida faqat bitta xat qolgan:
“Meni izlama…”
Jungkookning yuragi muzlab ketadi.Maʼlum boʻlishicha, qizning oilasi yillar davomida katta qarz ichida yashagan.
Kimdir eski muammolar bilan uni tahdid qilayotgandi.
Qiz Jungkook va qizini himoya qilish uchun ketgan edi.
Jungkook esa buni bilib jahli chiqadi.
— “Nega hamma ogʻirlikni yolgʻiz koʻtaradi?!”
deydi.
Jungkook butun Koreya boʻylab uni izlay boshlaydi.
Eski kafelar. Dengiz boʻylari. Qor yogʻadigan koʻchalar.
Har joy unga uni eslatardi.
Bir kuni u eski musiqiy qutichani topadi.
Ichida qizning ovozi yozilgan edi:
“Agar buni eshitayotgan boʻlsang… demak men seni hali ham sevaman.”
Jungkook koʻzlarini yumadi.
U taslim boʻlishni istamasdi.
Qorli kecha.
Kichkina dengiz shaharchasi.
Jungkook uzoqdan tanish siluetni koʻradi.
Qiz dengizga qarab turardi.
U asta yaqinlashadi.
— “Shuncha vaqt meni yolgʻiz qoldirding…”
Qiz yigʻlab: — “Seni himoya qilmoqchi edim.”
deydi.
Jungkook boshini chayqaydi.
— “Menga boylik ham, mashhurlik ham kerak emas. Menga faqat sen kerak.”
Uyga qaytgach qizi ikkisini mahkam quchoqlaydi.
— “Endi hech qachon ketmanglar…”
deydi yigʻlab.
Shu payt Jungkook va qiz bir-biriga qaraydi.
Ular tushunishadi: eng katta qoʻrquv — bir-birini yoʻqotish edi.
Bir necha oy oʻtib Jungkook yangi albom chiqaradi.
Oxirgi qoʻshiq nomi:
“Written in the Sky”
Konsert oxirida u sahnadan shunday deydi:
“Baʼzi sevgilar sinovlardan oʻtadi. Baʼzilari esa qayta tugʻiladi. Men oʻzimning uyimni topdim.”
Sahnadagi katta ekranda: xotini va qizining kulayotgan videosi chiqadi.
Muxlislar jim qoladi.
Jungkook esa osmonga qarab kuladi.
Goʻyo barcha ogʻriqlar nihoyat ortda qolgandi.
Va qor sekin yogʻishda davom etardi…
Tun yarimidan oʻtgandi.
Jungkook balkonada yangi qoʻshiq ustida ishlayotgan edi.
Birdan telefon jiringlaydi.
Nomaʼlum raqam.
U javob beradi.
Bir necha soniya jimlik.
Soʻng past ovoz eshitiladi:
“Agar oilangni himoya qilmoqchi boʻlsang… ertaga yolgʻiz kel.”
Qoʻngʻiroq uziladi.
Jungkookning yuzi jiddiylashadi.
Xotini esa uning ortidan kelib: — “Yana muammo boʻldimi?”
deb soʻraydi.
Jungkook majburan kuladi.
— “Yoʻq… hammasi yaxshi.”
Ammo yuragi bezovta edi.
Ertasi kuni Jungkook eski omborga boradi.
U yerda uni qora kiyimdagi erkak kutib turardi.
Maʼlum boʻlishicha, kimdir Jungkookning eski agentligi sirlarini sotmoqchi edi.
Agar u pul bermasa, oilasi haqida yolgʻon mish-mishlar tarqatilardi.
Jungkook jahl bilan: — “Meni qoʻrqitaman deb oʻylayapsanmi?”
deydi.
Erkak esa kuladi.
— “Sen emas… oilang zaif joying.”
Uyga qaytgach Jungkook hech kimga hech narsa demaydi.
Ammo qizi sezib qoladi.
— “Dada, nega yigʻlaganga oʻxshaysiz?”
Jungkook jim qoladi.
Shunda qizi kichkina qoʻllari bilan uning yuzini ushlab:
— “Men sizni yaxshi koʻraman.”
deydi.
Oʻsha payt Jungkookning koʻziga yosh keladi.
Xotini oxiri hammasini bilib qoladi.
— “Nega yana hamma narsani yolgʻiz hal qilmoqchisan?”
deydi jahli chiqib.
Jungkook past ovozda: — “Sizlarga zarar yetishini istamayman…”
Qiz esa uning qoʻlini ushlab: — “Biz oilamiz. Ogʻriq ham birga boʻlishi kerak.”
deydi.
Bu gap Jungkookning yuragiga tegadi.
Bir necha kundan keyin Jungkook matbuot anjumani qiladi.
Hammaning oldida u eski agentlikdagi bosimlar, yolgʻon PR nikohlar, va yashirilgan haqiqatlarni aytib beradi.
Internet yana portlaydi.
Ammo bu safar odamlar uni qoʻllab-quvvatlaydi.
Chunki u birinchi marta niqobsiz gapirgandi.
Oradan vaqt oʻtadi.
Jungkook oilasi bilan togʻdagi uyga koʻchib oʻtadi.
Ertalab:
qahva hidi,
qizining kulgisi,
pianino ovozi.
Bir kuni xotini undan soʻraydi:
— “Agar yana boshidan boshlash imkoning boʻlsa… yana meni tanarmiding?”
Jungkook kuladi.
Soʻng uni bagʻriga bosib:
“Men seni har bir hayotda topar edim.”
deydi.
Deraza tashqarisida qor yogʻardi.
Ammo bu safar sovuq emas edi.
Chunki ularning uyi sevgi bilan toʻlgandi…
Bir kuni Jungkook uyga qaytganda eshik ochiq turardi.
Uy jimjit.
Qiziyning oʻyinchoqlari yerda yotardi.
Ammo xotini yoʻq edi.
Stol ustida faqat bitta xat qolgan:
“Meni izlama…”
Jungkookning yuragi muzlab ketadi.Maʼlum boʻlishicha, qizning oilasi yillar davomida katta qarz ichida yashagan.
Kimdir eski muammolar bilan uni tahdid qilayotgandi.
Qiz Jungkook va qizini himoya qilish uchun ketgan edi.
Jungkook esa buni bilib jahli chiqadi.
— “Nega hamma ogʻirlikni yolgʻiz koʻtaradi?!”
deydi.
Jungkook butun Koreya boʻylab uni izlay boshlaydi.
Eski kafelar. Dengiz boʻylari. Qor yogʻadigan koʻchalar.
Har joy unga uni eslatardi.
Bir kuni u eski musiqiy qutichani topadi.
Ichida qizning ovozi yozilgan edi:
“Agar buni eshitayotgan boʻlsang… demak men seni hali ham sevaman.”
Jungkook koʻzlarini yumadi.
U taslim boʻlishni istamasdi.
Qorli kecha.
Kichkina dengiz shaharchasi.
Jungkook uzoqdan tanish siluetni koʻradi.
Qiz dengizga qarab turardi.
U asta yaqinlashadi.
— “Shuncha vaqt meni yolgʻiz qoldirding…”
Qiz yigʻlab: — “Seni himoya qilmoqchi edim.”
deydi.
Jungkook boshini chayqaydi.
— “Menga boylik ham, mashhurlik ham kerak emas. Menga faqat sen kerak.”
Uyga qaytgach qizi ikkisini mahkam quchoqlaydi.
— “Endi hech qachon ketmanglar…”
deydi yigʻlab.
Shu payt Jungkook va qiz bir-biriga qaraydi.
Ular tushunishadi: eng katta qoʻrquv — bir-birini yoʻqotish edi.
Bir necha oy oʻtib Jungkook yangi albom chiqaradi.
Oxirgi qoʻshiq nomi:
“Written in the Sky”
Konsert oxirida u sahnadan shunday deydi:
“Baʼzi sevgilar sinovlardan oʻtadi. Baʼzilari esa qayta tugʻiladi. Men oʻzimning uyimni topdim.”
Sahnadagi katta ekranda: xotini va qizining kulayotgan videosi chiqadi.
Muxlislar jim qoladi.
Jungkook esa osmonga qarab kuladi.
Goʻyo barcha ogʻriqlar nihoyat ortda qolgandi.
Va qor sekin yogʻishda davom etardi…
Tun yarimidan oʻtgandi.
Jungkook balkonada yangi qoʻshiq ustida ishlayotgan edi.
Birdan telefon jiringlaydi.
Nomaʼlum raqam.
U javob beradi.
Bir necha soniya jimlik.
Soʻng past ovoz eshitiladi:
“Agar oilangni himoya qilmoqchi boʻlsang… ertaga yolgʻiz kel.”
Qoʻngʻiroq uziladi.
Jungkookning yuzi jiddiylashadi.
Xotini esa uning ortidan kelib: — “Yana muammo boʻldimi?”
deb soʻraydi.
Jungkook majburan kuladi.
— “Yoʻq… hammasi yaxshi.”
Ammo yuragi bezovta edi.
Ertasi kuni Jungkook eski omborga boradi.
U yerda uni qora kiyimdagi erkak kutib turardi.
Maʼlum boʻlishicha, kimdir Jungkookning eski agentligi sirlarini sotmoqchi edi.
Agar u pul bermasa, oilasi haqida yolgʻon mish-mishlar tarqatilardi.
Jungkook jahl bilan: — “Meni qoʻrqitaman deb oʻylayapsanmi?”
deydi.
Erkak esa kuladi.
— “Sen emas… oilang zaif joying.”
Uyga qaytgach Jungkook hech kimga hech narsa demaydi.
Ammo qizi sezib qoladi.
— “Dada, nega yigʻlaganga oʻxshaysiz?”
Jungkook jim qoladi.
Shunda qizi kichkina qoʻllari bilan uning yuzini ushlab:
— “Men sizni yaxshi koʻraman.”
deydi.
Oʻsha payt Jungkookning koʻziga yosh keladi.
Xotini oxiri hammasini bilib qoladi.
— “Nega yana hamma narsani yolgʻiz hal qilmoqchisan?”
deydi jahli chiqib.
Jungkook past ovozda: — “Sizlarga zarar yetishini istamayman…”
Qiz esa uning qoʻlini ushlab: — “Biz oilamiz. Ogʻriq ham birga boʻlishi kerak.”
deydi.
Bu gap Jungkookning yuragiga tegadi.
Bir necha kundan keyin Jungkook matbuot anjumani qiladi.
Hammaning oldida u eski agentlikdagi bosimlar, yolgʻon PR nikohlar, va yashirilgan haqiqatlarni aytib beradi.
Internet yana portlaydi.
Ammo bu safar odamlar uni qoʻllab-quvvatlaydi.
Chunki u birinchi marta niqobsiz gapirgandi.
Oradan vaqt oʻtadi.
Jungkook oilasi bilan togʻdagi uyga koʻchib oʻtadi.
Ertalab:
qahva hidi,
qizining kulgisi,
pianino ovozi.
Bir kuni xotini undan soʻraydi:
— “Agar yana boshidan boshlash imkoning boʻlsa… yana meni tanarmiding?”
Jungkook kuladi.
Soʻng uni bagʻriga bosib:
“Men seni har bir hayotda topar edim.”
deydi.
Deraza tashqarisida qor yogʻardi.
Ammo bu safar sovuq emas edi.
Chunki ularning uyi sevgi bilan toʻlgandi…