Osmonga sevgi va nikoh

Bir kuni Jungkook uyga qaytganda eshik ochiq turardi.
Uy jimjit.
Qiziyning oʻyinchoqlari yerda yotardi.
Ammo xotini yoʻq edi.
Stol ustida faqat bitta xat qolgan:
“Meni izlama…”
Jungkookning yuragi muzlab ketadi.Maʼlum boʻlishicha, qizning oilasi yillar davomida katta qarz ichida yashagan.
Kimdir eski muammolar bilan uni tahdid qilayotgandi.
Qiz Jungkook va qizini himoya qilish uchun ketgan edi.
Jungkook esa buni bilib jahli chiqadi.
— “Nega hamma ogʻirlikni yolgʻiz koʻtaradi?!”
deydi.

Jungkook butun Koreya boʻylab uni izlay boshlaydi.
Eski kafelar. Dengiz boʻylari. Qor yogʻadigan koʻchalar.
Har joy unga uni eslatardi.
Bir kuni u eski musiqiy qutichani topadi.
Ichida qizning ovozi yozilgan edi:
“Agar buni eshitayotgan boʻlsang… demak men seni hali ham sevaman.”
Jungkook koʻzlarini yumadi.
U taslim boʻlishni istamasdi.

Qorli kecha.
Kichkina dengiz shaharchasi.
Jungkook uzoqdan tanish siluetni koʻradi.
Qiz dengizga qarab turardi.
U asta yaqinlashadi.
— “Shuncha vaqt meni yolgʻiz qoldirding…”
Qiz yigʻlab: — “Seni himoya qilmoqchi edim.”
deydi.
Jungkook boshini chayqaydi.
— “Menga boylik ham, mashhurlik ham kerak emas. Menga faqat sen kerak.”

Uyga qaytgach qizi ikkisini mahkam quchoqlaydi.
— “Endi hech qachon ketmanglar…”
deydi yigʻlab.
Shu payt Jungkook va qiz bir-biriga qaraydi.
Ular tushunishadi: eng katta qoʻrquv — bir-birini yoʻqotish edi.

Bir necha oy oʻtib Jungkook yangi albom chiqaradi.
Oxirgi qoʻshiq nomi:
“Written in the Sky”
Konsert oxirida u sahnadan shunday deydi:
“Baʼzi sevgilar sinovlardan oʻtadi. Baʼzilari esa qayta tugʻiladi. Men oʻzimning uyimni topdim.”
Sahnadagi katta ekranda: xotini va qizining kulayotgan videosi chiqadi.
Muxlislar jim qoladi.
Jungkook esa osmonga qarab kuladi.
Goʻyo barcha ogʻriqlar nihoyat ortda qolgandi.
Va qor sekin yogʻishda davom etardi…

Qishning eng sovuq kuni edi.
Jungkook pianino oldida eski qoʻshiqni chalib oʻtirardi.
Birdan qizi yugurib keladi.
Qoʻlida eski surat albomi bor edi.
— “Dada, bu suratdagi joy qayer?”
Suratda: qor yogʻayotgan kecha, kichkina kafe, va yosh Jungkook bilan uning onasi kulib turardi.
Jungkook asta jilmayadi.
— “Bizning hikoyamiz shu joyda boshlangan.”

Ertasi kuni ular uchovlari eski kafega borishadi.
Kafe deyarli oʻzgarmagan edi.
Faqat devorlarda yangi suratlar paydo boʻlgan.
Qiz deraza yoniga oʻtirib: — “Hali ham oʻsha kunni eslaysanmi?”
deb soʻraydi.
Jungkook kulib: — “Sen menga qahva berganding… va yuragimni ham.”
deydi.
Qizi esa: — “Ikkovingiz juda romantiksiz.”
deb kulib yuboradi.

Kafedan chiqayotganida Jungkook eski agentlikdagi doʻstiga duch keladi.
U asta: — “Seni anchadan beri bunchalik baxtli koʻrmagandim.”
deydi.
Jungkook atrofga qaraydi:
xotini,
qizi,
qorli koʻcha.
Soʻng sekin: — “Chunki endi men yashash uchun sabab topganman.”
deydi.

Oʻsha kecha Jungkook yangi qoʻshiq yozadi.
Qoʻshiq nomi:
“Winter Home”
U pianino chalarkan, xotini yelkasiga bosh qoʻyib uxlab qoladi.
Qizi esa gilam ustida rasm chizardi.
Jungkook ularni kuzatib, qoʻshiq daftariga yozadi:
“Men butun umr sahnada yorugʻlik izladim… aslida esa mening nurim uyimda ekan.”

Bir kuni Jungkookning xotini yana kasalxonaga tushib qoladi.
Shifokor: — “Faqat oddiy holsizlik.”
desa ham, Jungkookning qoʻllari titrardi.
U yana oʻsha eski qoʻrquvni his qiladi.
Kasalxona yoʻlagida oʻtirib, koʻzlarini yumadi.
Shunda xotini uning qoʻlidan ushlab:
— “Men hali seni tark etmayman.”
deydi kulib.
Jungkook asta yigʻlab yuboradi.

Yillar oʻtadi.
Qizi ulgʻayadi.
Bir kuni u maktab sahnasida qoʻshiq kuylaydi.
Zalda Jungkook va xotini yonma-yon oʻtirishardi.
Qoʻshiq tugaganda qizi mikrofon oldida shunday deydi:
“Bu qoʻshiq ota-onam uchun. Chunki ularning sevgisi menga haqiqiy moʻjizaga ishonishni oʻrgatdi.”
Jungkook xotinining qoʻlini ushlab kuladi.
Tashqarida esa yana qor yogʻardi.
Huddi ularning ilk uchrashuvidagi kabi.
Va osmonda yozilgan nikoh hali ham davom etardi…