Is it so hard to love...?) 🥺
Ba'zim tugadi hamma u uyiga tarqala
Alena Yeondan havotir olayotgandi chunki Yeon kun bo'yi hech qayerda ko'rinmadi teliyam o'chik edi
Alenani hayoliga Yeonni haydovchisi keldi va unga qo'ng'iroq qildi
Hison:Salom...A.a.a.Alena honim bu s.szmisiz
Alena:Albatta menman Yeon oldingdami
Hison:ha oldimda... Ammo u uhlayapdi
Alena:Uhlayotgan bo'lsa be'zovta qilmay qo'yaqol
Alena:Unday bo'lsa yaxshi Yeon blan uyda galashamiz
Yura yo‘lda telefoniga kelgan xabarga chalg‘ib, uni olish uchun egilgan edi. Shu payt birdan kuchli zarba va "BUM" ovozi eshitildi. Mashina qattiq silkinib, to‘xtab qoldi. Yura hayrat va vahima bilan rulni mahkam ushlab, bir zum nima qilishni bilmay qoldi.
Yura mashinadan tushib, oldidagi mashinani tekshirdi va nafasini rostlashga harakat qildi. Shu payt Jungkook unga yaqinlashdi. U o‘zining sovuq nigohi va jiddiy qiyofasi bilan Yuraga tikildi.
— Nima qilayapsan? Mashinani boshqarishni bilmaydigan odam rulga o‘tirishi kerak emas! — dedi u past, ammo sovuq ohangda.
Yura uning so‘zlaridan hayratga tushmadi. U yuzini hech qanday his-tuyg‘usiz qotirib, sovuqqina javob berdi:
— Agar men mashinani boshqarishni bilmasam, tirik qolmagan bo‘lardim. Shuning uchun buni sen hal qilishdan oldin yaxshilab o‘ylab ko‘r.
Jungkook bir zum unga tikilib qoldi. Bu qizning bunday jasur javob berishini kutmagandi. U odatda odamlarning qo‘rqqanini ko‘rardi, lekin bu qiz... boshqa edi.
— Hey, sen nimani gapirayotganingni tushunasanmi? Men bilan bunday ohangda gaplashmaslikni maslahat beraman, — dedi Jungkook sovuq tabassum bilan.
Yura yelkasini qisdi va qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirdi:
— Sen kimsan, umuman ahamiyati yo‘q. Men o‘zimni aybdor his qilmayapman. Avtohalokatmi? Ha, lekin bu katta muammo emas.
Jungkookning yuzida o‘ziga xos istehzoli ifoda paydo bo‘ldi. U past ovozda kulib yubordi:
— Qiziq qiz ekansan. Lekin unutma, men kimsanligimni har kim biladi. Agar mendan qochib qutulaman deb o‘ylasang, katta xato qilyapsan.
Yura uning gaplariga mutlaqo ahamiyat bermay, nigohini qattiq tutdi:
— Men sendan qo‘rqmayman. Qanday odam bo‘lganingning menga ahamiyati yo‘q. Lekin sen xato qilayapsan: bu vaziyatni faqat o‘z foydanga hal qilmoqchi bo‘lsang, u yerda men bo‘lmayman.
Jungkookning ko‘zlari qisilib, u bir oz jiddiy tortdi:
— Yaxshi. Demak, sen o‘zingni qimmatga sotadigan odamlardan ekansan, ha? Ko‘ramiz, bu sen uchun qanday tugashini.
Jungkook Yuraning qaysarligi va so‘zlarini eslab, unga so‘nggi qarorini bildirdi:
— Endi sen menga qarzdorsan. Bu qarzni to‘lash uchun bir shart: men bilan birga bo‘lasan va qoidalarimga bo‘ysunasan.
Yura esa hech qanday qo‘rquvsiz va sovuq ohangda javob berdi:
— Sening qoidalaring menga hech qanday ahamiyatga ega emas. Ammo men seni kimligingni bilganim uchun hozircha rozi bo‘laman.
Bu gap Jungkookni kuldirib yubordi.
— Qiziq, sening "hozircha" deb aytganingni eslab qolaman. Ko‘ramiz, oxiri qanday tugaydi.
Aerinni o'g'irlab olib chiqib ketgan yigit Kim Taehyung (ya'ni Yeonni ukasi edi)
Aerin mashinada Jim edi, u Taeni tanimagan bo‘lsa-da, uning so‘zi va harakatlarida g‘aroyib bir kuch bor edi. U ko‘p narsani sezgan, lekin hozircha biror narsa deyishga jur'at etolmaydi. Tae mashinasini manzillar bo‘yicha olib borib, nihoyat shaharning chekkasidagi o‘zining uyiga olib keldi. Aerin, bu holatni bosiqlik bilan kutgan, ammo shu bilan birga, bunday noqulay vaziyatdan qanday chiqishni ham bilmas edi.
Tae uni ichkariga olib kirdi, ular xonaga kirganlarida, har ikkalasining ichki dunyosida to‘qnashuvlar boshlandi. Tae, so‘zlaridan qattiq bir maqsadni anglatgan holda, Aeringa yuzlandi:
— Ko‘p o‘ylamading, shundaymi? Qizlarga bu tarzda qarashni o‘rganding, lekin buni to‘g‘ri tushunishing kerak.
Aerin sovuq va qat'iy qarashlar bilan uni kutib oldi. Uning ko‘zlari, har bir so‘zini so‘zlab chiqayotgan bu odamni aniq anglab, boshqa tomonga qaradi. Aerin uchun bu taqiqlarni to‘xtatish emas, balki o‘zini bu vaziyatda qanday tutishni o‘rganish edi.
Tae, uni yaqinlashtirib, uncha yumshoq bo‘lmagan tarzda gapirdi:
— Sen o‘zingni qanday ko‘rsatayotganingni anglaysanmi? Endi esa, jazo sifatida sening o‘zgacha ko‘rishga majbur bo'lishing kerak.
Tae bir amallab Aerinni qizligini oldi
(Uzr Tae Aerinni qizligini olish jarayonini yozmadim chunki bunaqa narsalarni yozish meni qo'limdan kelmaydi🫸🥲)
Dengiz bo‘yi. Quyosh botayotgan vaqtda shabada dengiz to‘lqinlarini asta-sekin tebratib turardi. Havo iliq va osoyishta edi. Minnie dengizga qarab, yuzidagi yengil tabassum bilan shabadaning iliqligidan zavqlanardi.
— Nega aynan bu yerga kelishni xohlading? — deb so‘radi Minnie, Song Kangga qarab.
Kang uning yonida turib, uzoq dengizga qaradi. Bu lahza uning uchun oson emas edi. U yuragida ancha vaqtdan beri yig‘ilib kelayotgan his-tuyg‘ularni unga aytish uchun mos vaqt izlagandi.
— Chunki bu joy men uchun juda muhim, Minnie, — dedi u ohista. — Bu yer mening eng muhim qarorlarimni qabul qilgan joyim.
Minnie qiziqib uning yuziga qaradi.
— Qanday qarorlar?
Kang chuqur nafas olib, unga qaradi. Uning ko‘zlarida qat’iyat va bir oz hayajon bor edi.
— Minn, men birinchi marta seni ko‘rganimda, hayotim tubdan o‘zgarganini his qilganman.
Minnie hayratdan bir lahza jim bo‘lib qoldi. Song Kang so‘zlarini davom ettirdi:
— Men seni birinchi marta ko‘rganimda, hayotimdagi eng yorqin nurning seni ekanini tushundim. Bu vaqt ichida seni ko‘proq bilishni istadim, seni quvontirishni, seni asrashni...
U qopqog‘idan kichik bir qutichani chiqardi va uni Minniega uzatdi. Minnie ko‘zlarini katta ochib, uning har bir harakatini kuzatdi.
— Minnie, — dedi Song Kang, tiz cho‘karkan, — men seni chin dildan sevaman. Har doim sevib kelganman. Menga rafiqam bo‘lishga rozi bo‘lasanmi?
Minnie hayajon bilan qutichadagi uzukka qaradi. Yaltirayotgan uzukning o‘zidan ham ko‘ra, Song Kangning samimiy nigohi uning qalbini zabt etayotgandi.
— Kang, bu... bu men kutmagan narsa edi, — dedi Minnie, ovozi hayajondan qaltirab.
— Men seni hech qachon xafa qilmayman, Minnie. Bu va’da. Faqat bir bor "ha" deb aytishingni istayman, — dedi Kang.
Minnie qattiq nafas olib, boshini sekinlik bilan qimirlatdi va yuziga iliq tabassum yugurdi.
— Ha, Song Kang. Men roziman.
Song Kangning yuziga quvonch yoyildi. U o‘rnidan turib, Minnie qo‘llarini ushladi va unga yaqinlashib, peshonasiga bir yengil o‘pich berdi. Dengiz to‘lqinlari shovullab, ularning baxtini qo‘shiqdek taralayotgandek edi...)
Hison vanihoyat Yeonni uyiga kelib to'xtadi va Yeonni uyg'otdi
Hison:Janob Yeon turing uyingizga keldik
Yeon uyg'onib tezda uyga kirdi va uyda Alena va Luna birga o'tirganini ko'rib ularni oldiga birlidirmay borib oldiga o'tirib oldi
Alena:Voy Yeon keldingmi
Luna:Dadajon sizni juda juda sog'inib ketdim qayerda edingiz
Yeon:Voy o'zimni qizalog'im kelchi o'zimga men ham seni juda sog'indim qayerga ketib qoldingiz men sizlarni izlab Busanga ham bordim ahir
Alena:Ha... Bizni yana Jhope o'g'irladi
Yeon:nimaa! Yanami, ertaga uni o'z qo'llarim bilan o'ldiraman
Alena:Havotir olmang Taehyung ukangiz o'zi uni yo'q qildi
Yeon:Voy meni shunchalar epchil ukam bor edimi...
Alena:haa shunaqa agar u bo'lmaganda hozir biz.....
Yeon: bo'ldi bu haqida boshqa o'ylama ho'pmi
Alena:hmm... Mayli, qorningiz ochmi
Yeon:Juda ham och seni qo'lingdan ovqat yegim kelyapti
Alena:iyee ana hizmatkorlar qilgan ovqat bor o'shani yeng
Yeon:yo'q o'zing tayyorla
Ular ovqatlanib bo'lib yotoq xonasiga kirib uhlashdi
To‘y yaqinlashar, Joonki Sunani chin yurakdan sevib, unga doimo mehr ko‘rsatardi. Lekin Sunaning ko‘ngli boshqa joyda edi. U Joonkidan ko‘ra Jungkookning sovuq va qat’iyatli tabiatiga mahliyo bo‘lgan edi. Bu his-tuyg‘ularini yashirishga harakat qilsa-da, o‘zini aldashning foydasi yo‘qligini bilardi.
Bir kuni, Suna Jungkook bilan yuzma-yuz uchrashishga qaror qildi. Uni ko‘rish bilan yuragi qattiq ura boshladi, lekin Jungkook har doimgidek sovuqqon edi.
— Jungkook, — dedi Suna, ko‘zlarini undan uzmasdan. — Men seni sevaman.
Jungkook unga sovuq qaradi.
— Bu haqida gaplashmaymiz, Suna. Sen mening akamning bo‘lajak xotinisan.
Suna og‘ir nafas oldi.
— Lekin men Joonkini sevmasligimni bilasan. Nega meni rad qilyapsan?
Jungkook unga qattiq tikildi.
— Chunki men seni sevmayman, Suna. Va men hech qachon akamning baxtiga xiyonat qilmayman.
Bu so‘zlar Sunaning yuragini larzaga soldi. U Jungkookning yuzida hech qanday his-tuyg‘u ko‘ra olmadi. Lekin u ortga chekinishni istamas edi.
— Bu shunchaki gap emas, Jungkook. Men buni his qilyapman. Sen ham menga befarq emassan.
Jungkook qoshlarini chimirib, bir qadam oldinga tashladi.
— Bunday gaplarni bas qil. Sen Joonkiga tegishlisan, va men bu holatda aralashmayman. To‘yingni davom ettir va uni sevishga harakat qil.
Suna bu suhbatdan o‘zini battar charchagan his qildi. Jungkook unga hech qanday yo‘l qo‘ymasligini, faqat Joonkini o‘ylashini tushundi. Lekin u ichida hali ham bu his-tuyg‘ularni yo‘q qila olmasdi...
Bir kuni, In Yeop mashinasini boshqarib, blogidagi yangi yozuvni tayyorlash uchun tahrir qilayotgan edi. Ayni paytda, bir necha so‘zdan so‘ng, ko‘zlari charchaganidan ozgina ko‘zlarini yumgan edi. Shu vaqtning o‘zida, birdaniga boshqa mashina uning oldiga chiqib, to‘xtovsiz tezlikda urib yubordi. Yiqilgan mashina yo‘lning chetiga ag‘darilib ketdi.
In Yeopning dunyosi qorong‘ulikda qoldi. U o‘zini og‘riq va bosh aylanishi bilan tutib, bir necha soniya ko‘zlarini ochishga urindi. Ammo, shu vaqtning o‘zida, boshiga urilgan zarba unga barcha o‘tgan voqealarni unutishga olib keldi.
Hotirasini yo‘qotgan va faqat hech narsa xotirasida qolganday, bir boshqacha dunyoga qadam qo‘ydi. U o‘zini kimligini yoki nima bo‘layotganini bilmasdi. Hatto kimningdir unga yordam berishiga ehtiyoj sezmagan edi.
Sua, In Yeopning do‘stlari, va hamma jamoasi esa uni sog‘lom qaytarishga urinishardi, lekin hotira yo‘qotish holati ular uchun ham juda og‘ir edi.
Moona va Niki o‘rtasidagi uchrashuv ikkalasi uchun ham noxush bir tajriba bo‘ldi, ammo ular bu voqeani izhar qilishga harakat qilishdi. Dastlab, Moona o‘zining o‘tmishini bilmagan Niki bilan hech qanday bog‘lanishga harakat qilmasdi. Ammo, Niki uning ko‘zlarida bir narsa sezganini his qildi. Bu hislar esa, uning ichida eski xotiralarni qayta tiklashni boshladi.
Bir kuni, ish so‘nggida, Moona va Niki birga qahva ichish uchun ofisdan chiqishdi. Ular bir-biriga bir necha so‘zlar aytishar, lekin Moona o‘zining o‘tmishidan saqlanishga harakat qildi. Niki esa, uning yillar oldin qilishgan ishini qanchalik eslasa ham, uni kechirishga va unga yordam berishga tayyor edi.
Shu payt, Niki, Moona bilan yaqinlashib, unga qattiq savol berdi: "Siz meni tanimaysizmi?" Moona bir lahza jim qoldi, lekin unga qarab: "Tanimasam, nima?" - deb javob berdi.
Niki, uning yuzidagi qarashlarni o‘rganib, shunday dedi: "Men seni yaxshi taniman, Moona. Men seni ko‘rganimda, uzoq yillar oldin, sizni pichoqlab qo‘ydim. Bu voqea unutulmaydi, lekin men seni kechirdim. Yangi hayotingni boshlaganingni, sen ham o‘z o‘tmishingni unutishing kerak emasligini bilaman."
Moona, Niki bilan yuzma-yuz gaplashganda, bir zum uchun to‘xtab qoldi. U o‘zining o‘tmishini eslab, o‘z ichida, o‘zini qanday afsuslantirishini tushundi. Ammo, Niki unga nisbatan mehr va kechirim ko‘rsatgani, uni hayratga soldi. Moona shunchaki pastga qarab, "Meni kechiring" dedi.
Niki, bir necha daqiqa sukut saqlab, o‘sha lahzada, "Kechirganimni aytaman, lekin sen menga nimani berganingni bilishni istayman. Sen o‘zingni qanday qilib o‘zgartirding, Moona?"-dedi