🕊 AMOR FATI 🕊 Ep6

Xuddi shu paytda eshik ochilib......
— Qo‘lingni tushir.
Xonada sovuq ovoz yangradi.Bu Taehyung edi.Jimin bir lahza unga qaradi-da, kulib qo‘ydi.
— Nima bo‘ldi?
Taehyung xonaga kirib, Jiminni yoniga to‘xtadi.

— Men seni yaxshi taniyman, Jimin.
— Men hech nima qilmadim.
— Hali ulgurmagan bo‘lsang bundan hursandman. Jimin kuldi.
— Shuncha yildan beri do‘stmiz. Menga ishonmaysanmi?
— Aynan shuning uchun ishonmayapman.
Jiminning kulgusi yanada balandlashdi.
— Men faqat gaplashyapman.
— Yo‘q. Sen odamlarni noqulay ahvolga qo‘yayapsan.
— Taehyung, oshirib yuboryapsan.
— Menimcha, aksincha, juda yumshoq gapiryapman.Xonadagi muhit tobora taranglashib borardi. Taehyung Kaylaga qaradi.
— Sizga ruxsat ketishiz mumkin - dedi Taehyung.
Kayla bosh irg‘adi va tezda xonadan chiqib ketdi.

Eshik yopilishi bilan Taehyungning sabri tugadi.
— Senga necha marta aytish kerak?
— Nimani?
— Odamlarning chegarasini hurmat qilishni.
Jimin divanga o‘tirib kulib qo‘ydi.
— Men shunchaki qiziqyapman.
— Bir kun shu qiziqishing boshingga balo bo‘ladi.
— Balki bo‘lmas.
— Men seni ogohlantirdim.
Jimin esa yana kulishda davom etdi.

Kayla esa koridor bo‘ylab tez yurardi. Ko‘zlariga yosh qalqib chiqayotganini his qilardi. U bu holatda hech kimga ko‘rinishni istamasdi.Oyoqlari uni o‘zi bilmagan holda arxiv tomon boshlab ketdi.Arxiv mehmonxonaning eng sokin joylaridan biri edi. Bu yerga deyarli hech kim kelmasdi.Kayla ichkariga kirib eshikni yopdi va qulfladi. Bir necha soniya jim turdi.
So‘ng nihoyat ko‘z yoshlariga erk berdi.

U javon yonidagi stulga cho‘kdi.Qanchadan beri yig‘lamoqchi bo‘lib yurganini o‘zi ham bilmasdi.Ishdagi bosim, odamlarning gaplari, mijozlarning xiraligi, uydagi yolg‘izlik...
Hammasi yuragiga yig‘ilib qolgan edi.
— Nega doim men?..
deya pichirladi u.

Shu payt javonlar orasidan qadam tovushi eshitildi.Kayla cho‘chib boshini ko‘tardi.

Ne ko‘z bilan ko‘rsinki, qarshisida yangi direktor — Jeon Jungkook turardi.

Kayla shosha-pisha ko‘z yoshlarini artdi. Ko‘zlari qizarib ketgan, yuzi esa rangsiz edi. U bu ahvolda hech kimga ko‘rinishni istamagandi.

Jungkook bir necha soniya unga qarab turdi-da, sekin so‘radi:
— Yaxshimisan? Nima bo‘ldi?
Kayla allaqachon nafasini zo‘rg‘a ushlab turgandi. Bir og‘iz hol so‘ralishi bilan ichida yig‘ilib qolgan hamma his-tuyg‘ular yuzaga chiqdi. U yana o‘zini tutolmay yig‘lab yubordi. Jungkook bir qadam oldinga yurdi.

Ular orasida juda oz masofa qolgandi.
Jungkook bir lahza ikkilanib turdi-da, qizni shunchaki taskin berish uchun bag‘riga tortdi.

— Bo‘ldi... yig‘lama, — dedi past ovozda.
Kayla qarshilik qilmadi. Go‘yo juda uzoq vaqtdan beri birinchi marta o‘zini xavfsiz his qilayotgandek edi.
U bir necha daqiqa davomida yig‘lab, ichidagi og‘irlikni— Bo‘ldi... yig‘lama, — dedi past ovozda.
Kayla qarshilik qilmadi.
Go‘yo juda uzoq vaqtdan beri birinchi marta o‘zini xavfsiz his qilayotgandek edi. U bir necha daqiqa davomida yig‘lab, ichidagi og‘irlikni chiqarib yubordi.

Ancha yengillashgach, asta o‘ziga keldi va darhol oraga masofa qo‘ydi. Jungkook ham uni majburlamadi. Shunchaki cho‘ntagidan ro‘molcha chiqarib unga uzatdi.
Kayla ro‘molchani olib, bir soʻz demay yengil bosh egib tez arxivdan chiqib ketdi.

Jungkook esa joyida qolib, uning ortidan uzoq qarab qoldi.

Kayla arxiv xonasidan chiqishi bilan tezda ish joyiga qaytdi va oldidagi hujjatlar bilan band bo‘lishga urindi. Ammo xayoli umuman ishda emasdi. Bir necha daqiqa avval sodir bo‘lgan voqealar hanuz ongini tark etmayotgandi. U navbatdagi hujjatni varaqlarkan, ichida o‘zini ayblashda davom etdi.
Nega uning yonida yig‘lading, Kayla?
Nega o‘zingni tutolmading?
Nega u seni bag‘riga tortganida uni itarib yubormading?
Yana u oddiy inson emas... yangi direktor Jeon Jungkook bo‘lsa...
Tamom bo‘ldi, Kayla tamom. Endi aniq oʻlasan.
Qiz chuqur xo‘rsinib, e'tiborini hujjatlarga qaratishga harakat qildi. Biroq har safar ko‘zlari satrlar bo‘ylab yugurganida, xayoli yana o‘sha voqeaga qaytaverardi. Yig‘idan qizarib ketgan ko‘zlari hali ham biroz shishgan edi. Yaxshiyamki, bu paytda bo‘limda odamlar ko‘p emasdi. Hamkasblarning aksariyati o‘z ishlari bilan band bo‘lib, Kaylaning holatiga deyarli e'tibor berishmasdi.

Jungkook esa joyida qotib qolgandek, uning ortidan uzoq tikilib qoldi. Qo‘lidagi fayl ochiq turgan bo‘lsa-da, xayoli allaqachon boshqa tomonga ketgandi.

Ko‘z oldiga Kaylaning yig‘lagan yuzi keldi.
Mehmonxonaga kelganidan beri u qizni ko‘p kuzatgandi. Kayla doim jim yurardi. Hech kimdan yordam so‘ramas, muammolarini ham hech kimga aytmasdi.
Ammo bugun Jungkook birinchi marta uning qanchalik charchaganini sezdi.
Shu payt telefonining jiringlashi xayollarini bo‘ldi.

Jungkook qo‘ng‘iroqqa javob berdi.
— Eshitaman.
— Qayerdasan? Tez kel, gap bor, — dedi Taehyung.
— Nima bo‘ldi?
— Sen mehmonxonadagi ishlaringni hammasini menga berib quyaver - dedi hazil ohangda.O‘zing ham ishlarni kuzatib tursang bo‘lmaydimi?
Jungkook yengil xo‘rsindi.
— nima buldi oʻzi
— Jimin yana muammo chiqardi. Yaxshiyam men bor ekanman. Bo‘lmasa yana gap-so‘z bo‘lardi.
— Nima qildi?
— Bilasan-ku, uning qizlarga suyagi yuq. Yana bir xodimni bezovta qilibdi.
Jungkookning xayoliga darrov Kayla keldi.
Bir necha daqiqa oldin uning yig‘lagani va hech narsa demay ketib qolgani endi tushuna boshlagandi.
— Jimin qayerda? — so‘radi u jiddiy ohangda.
— xonasida.
— Yaxshi, hozir boraman.
Jungkook telefonni o‘chirib cho‘ntagiga soldi.
So‘ng arxiv xonasidan chiqib, Taehyungning xonasi tomon yurdi.

Kayla mehmonxonadagi ishini tugatgach, avtobus bekati tomon yo‘l oldi. Bugun bo‘lgan voqealar xayolidan ketmayotgandi. Jungkookning oldida o‘zini tutolmagani, Jimin bilan bo‘lgan noxush holat va hammaning qarashlari yuragini siqib yuborgandi. Shu narsalarni o‘ylagan sari ko‘zlariga yana yosh qalqirdi.

U biroz bekatda kutib turgach, avtobus ham keldi. Avtobusga chiqayotganida negadir uni kimdir kuzatib turgandek tuyuldi. Kayla beixtiyor ortiga qaradi.

Uzoqroqda qorong‘ulik orasida qandaydir sharpa ko‘ringandek bo‘ldi. Ammo keyingi soniyada hech narsani ajrata olmadi.
— Balki adashgandirman... — deb o‘yladi u va avtobusga chiqib, deraza yonidagi bo‘sh joyga o‘tirdi.
Ko‘p o‘tmay u do‘kondagi ish joyi yonida tushdi. Negadir ichidagi g‘alati hissiyot hanuz yo‘qolmagandi. Go‘yo kimdir uni kuzatayotgandek edi. Ammo bu safar ham bunga e'tibor bermaslikka harakat qildi. Do‘kondagi ishini tungi o‘n ikkidan keyin tugatdi. Tashqariga chiqqanida ko‘chalar deyarli bo‘sh edi. Odamlar allaqachon uyquga ketgandi. Atrofni faqat tungi chiroqlar yoritib turardi.

Kayla sumkasini yelkasiga ilib, uyiga qarab yo‘l oldi. Bir muddat xayol surib yurganidan keyin birdan yuragi bezovta ura boshladi. Bu safar u aniq his qildi. Kimdir uning ortidan kelayotgandi.

Kayla qadamlarini tezlashtirdi. Ortidagi qadam tovushlari ham tezlashdi. Qo‘rquv asta-sekin butun vujudini qamrab ola boshladi. U yana tezroq yurdi. Ortidagi noma'lum odam ham. Kayla endi ortiga qarashga jur'at topolmadi.

Bir necha soniyadan keyin esa yugura boshladi. Ortidagi odam ham yugurardi. Yuragi vahimadan qattiq urardi.

Uyiga hali ancha bor edi. Ko‘chalarda esa yordam so‘raydigan birorta ham odam ko‘rinmasdi. Shoshilganidan u uyiga olib boradigan yo‘ldan emas, boshqa ko‘chaga burilib ketdi.

Ammo bu qaror vaziyatni yanada yomonlashtirdi. Bir necha burilishdan keyin Kayla birdan to‘xtab qoldi. Oldinda yo‘l yo‘q edi.
Berk ko‘cha.
Uning qarshisida endi hech qanday chiqish qolmagandi.Kayla asta ortiga o‘girildi. Ko‘cha boshida qora kepka va niqob taqqan odam turardi.

Yuragi bir lahzaga to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Noma'lum odam esa sekin-sekin unga yaqinlashardi.
Shu paytda...