Tales of heart ❤️
Shaharda bahorning ilk kunlari hukm surardi. Tonggi shabada shirin hidlarni olib kelar, daraxtlarning yashil novdalari asta-sekin jonlanar, atrofdagi qushlarning chirqillashi esa hayotga yangi nafas bag‘ishlardi. Quyosh endigina ufqdan ko‘tarilib, shaharning shovqin-suronli ko‘chalari asta-sekin uyg‘ona boshlagan edi.
Roseanna bugun o‘zini juda baxtli his qilardi. Nihoyat, uning orzusi ushaldi – u taniqli san’at galereyasida ish boshlashga muvaffaq bo‘ldi. U har doim san’atga qiziqqan, lekin hech qachon bu sohada faoliyat yuritish imkoniyati bo‘ladi deb o‘ylamagandi. Hayot unga kutilmagan imkoniyat berganidan juda hursand edi.
U tunda zo‘rg‘a uxlagan, hayajon va quvonch aralash his-tuyg‘ular uni uxlatmagan edi. U bugungi kun qanday o‘tishini tasavvur qilishga harakat qildi, ammo yuragining tubida noma’lum hayajon yuragiga g‘ulg‘ula solardi.
Tayyorlanib bo‘lgach, Roseanna sevimli bejirim ko‘ylagini kiyib, uzun jingalak sochlarini orqaga yig‘di. O‘ziga ishonch bilan oynaga qarab, o‘zini ruhan tayyorlashga harakat qildi.
— Bugun ajoyib kun bo‘ladi, — dedi u jilmayib.
U ko‘chaga chiqqanda, atrof ancha band edi. Mashinalarning signal tovushlari, shoshayotgan odamlar, xiyobonda sayr qilayotgan bolalar – hamma narsa odatdagidek hayotning davom etayotganidan dalolat berardi. Roseanna bu shaharni yaxshi ko‘rardi. Uning shovqini ham, tinchligi ham unga ilhom bag‘ishlardi.
Shaharning markaziy qismida joylashgan san’at galereyasiga borishi uchun unga 20 daqiqa yo‘l bosish kerak edi. Yo‘lda u o‘zining bolaligini esladi. Har doim san’at olamiga oshufta bo‘lib, soatlab rasm chizishni yoqtirardi. O‘shanda unga bu shunchaki bolalik qiziqishidek tuyulgandi, lekin endi u san’at uning hayotining bir bo‘lagi ekanini tushunib yetgan edi.
Nihoyat, u galereya oldiga yetib keldi. Bu joy juda chiroyli, tashqaridan ham o‘ziga xos jozibasi bor edi. U ichkariga kirganda, o‘zini boshqacha his qildi. Xuddi orzusiga yetish yo‘lida birinchi qadamni qo‘ygandek edi.
— Roseanna, kelganing yaxshi bo‘ldi! — deya unga tabassum bilan murojaat qildi Leyla, galereyaning menejeri.
— Salom, men bugun ertaroq kelishga qaror qildim, hamma narsaga tayyor bo‘lish uchun, — dedi Roseanna.
— Juda yaxshi! Bugun biz juda muhim kunni o‘tkazamiz. Taniqli rassomlarning ko‘rgazmasi bo‘lib o‘tadi va eng muhimi… Kim Taehyungning asarlari ham shu yerda namoyish etiladi!
Roseanna bu ismni eshitib, beixtiyor to‘xtab qoldi. Kim Taehyung… bu ism unga begona emasdi. U haqida ko‘p eshitgan, uning chizgan rasmlari hayratlanarli darajada chuqur ma’noga ega edi.
— Kim Taehyung?! Bu juda ajoyib! — hayajon bilan dedi u.
— Ha, u bugun keladi va ko‘rgazmaga tayyorgarlik jarayonini o‘zi nazorat qiladi. Uning ishlarini yaqindan ko‘rish imkoniyati bo‘ladi, — dedi Leyla.
Roseanna ichida hayajon bilan bu kun qanday o‘tishini tasavvur qilardi. U hech qachon Taehyung bilan shaxsan tanishmagan edi, lekin uning ijodiga doim hayrat bilan qaragan.
Shu payt galereyaning shisha eshigi ochildi va kimdir ichkariga kirdi. Roseanna darrov bu insonni tanidi – Kim Taehyung!
U uzun qora plash kiygan, ichidan bejirim och jigarrang kozok ko‘rinib turardi. Uning bir oz tartibsiz, lekin o‘ziga xos tarzi uni yanada sirli ko‘rsatardi. Sochlari yumshoq, to‘zg‘ib tushgan edi, ko‘zlarida esa qandaydir jiddiylik va sokinlik sezilardi.
— Assalomu alaykum, janob Kim! — hurmat bilan salom berdi Leyla.
— Alaykum salom, — deya past, xotirjam ohangda javob qaytardi Taehyung.
U galereyaga ko‘z yugurtirib, har bir rasmni diqqat bilan kuzatib chiqdi. Roseanna esa hayajon bilan unga tikilib qoldi. U haqiqatan ham san’at olamining buyuk shaxsi edi.
— Yangi xodim bo‘lsangiz kerak? — Taehyungning ohangida qiziqish bor edi.
— Ha… — Roseanna o‘zini bir oz noqulay his qildi, lekin tezda o‘zini qo‘lga oldi. — Mening ismim Roseanna. Bugun birinchi kunim.
Taehyung jilmaydi, lekin bu jilmayish qandaydir sir saqlab turgandek edi.
— Xush kelibsiz, Roseanna. San’atni yaxshi ko‘rasizmi?
— Juda ham! — dedi u ishonch bilan. — Sizning ishlaringizni ko‘rib, hayratga tushdim. Ular juda ta’sirli.
Taehyung boshini qimirlatib, unga qaradi.
— San’at insonni o‘zgartirishi mumkin, — dedi u. — Ba’zan u yurakdagi so‘zsiz his-tuyg‘ularni aks ettiradi.
Roseanna hayratda qoldi. Bu yigit nafaqat rassom, balki falsafiy fikrlaydigan inson ekan. Uning san’atga bo‘lgan yondashuvi juda o‘ziga xos edi.
Shu payt galereyada mehmonlar to‘planishni boshladi. Ko‘rgazmaning rasmiy ochilishi yaqinlashayotgan edi. Roseanna esa hanuz Taehyung bilan bo‘lgan suhbatning sehridan chiqolmay turardi.
— Siz doim shunday gapirasizmi? — deb so‘radi u jilmayib.
— Faqat kerakli odamlar bilan, — javob berdi Taehyung kulimsirab.
Bu javob Roseannani hayratda qoldirdi. "Kerakli odamlar bilan?" Bu nimani anglatadi? U o‘zining yuragida qandaydir g‘alati his-tuyg‘ular paydo bo‘layotganini sezdi.
Ehtimol, bu uchrashuv tasodif emas, balki taqdirning o‘zi ularni bir-biriga yetaklayotgandir?
Galereyaning ichida iliq, san’atga boy muhit hukm surardi. Xonadagi yorug‘lik aynan shunday atmosferaga mos keladigan darajada tushayotgan, devorlarga ilingan rasmlar esa go‘yoki o‘z hikoyalarini pichirlab turardi. Mehmonlar galereyani sekin aylana boshlashdi, lekin Roseanna o‘zini hech kim orasida ko‘ra olmayotgandek his qildi. Uning butun e’tibori faqat bitta odamga — Kim Taehyungga qaratilgan edi.
U mehmonlar bilan suhbatlashayotgan bo‘lsa-da, ko‘rinishidan qattiq o‘ylarga cho‘mgan, xayollari butkul boshqa joyda edi. U o‘z rasmlariga qandaydir o‘zgacha nigoh bilan qarardi. Go‘yo ularda faqat o‘zi tushuna oladigan sir yashirin edi.
Roseanna sekin unga yaqinlashdi. Bu inson hayotda qanday ekanini bilishga bo‘lgan qiziqishi tobora ortib borardi. U shunchaki iste’dodli rassom emas edi. Uning qalbida ham bir hikoya bor edi, faqat uni tushunish uchun yetarlicha chuqur qarash kerak edi.
— Siz har bir rasmingizni shunday sinchiklab kuzatasizmi? — deya ohista so‘radi Roseanna, uning yoniga kelib.
Taehyung unga yengil jilmayib qaradi.
— Har bir rasmim mening bir bo‘lagim. Ularni kuzatmasam, o‘zimni tushunolmay qolaman, — dedi u sokin ovozda.
— Demak, har bir rasm hayotingizning bir davrini aks ettiradi?
— Xuddi shunday. Ba’zilaridan esa, butunlay ajralib ketgim keladi, — Taehyung chuqur nafas oldi.
Roseanna unga hayrat bilan tikildi. Bu inson tashqaridan sovuqqon, biroq ichidan qandaydir og‘riqni yashirayotgandek tuyulardi.
— Hayotda hamma narsani ortda qoldirish oson emas, — dedi Roseanna. — Lekin san’at ba’zan tuzalmas jarohatlarga malham bo‘lishi mumkin.
Taehyung unga uzoq tikildi, keyin esa kulimsiradi.
— Siz haqiqatan ham san’atni his qilasiz, — dedi u.
Roseanna birdan biroz uyalib ketdi. U shunchaki fikrlarini ochiq bayon qilgandi, lekin Taehyungning unga shunday samimiy va qiziqish bilan qarashi yuragini qizitib yubordi.
— Shunchaki, men ham his-tuyg‘ularimni rasmlar orqali ifodalashni yaxshi ko‘raman, — dedi u ovozini pastlatib.
— Ha, lekin men faqat o‘zim uchun chizaman.
Bu savol Roseannani biroz dovdiratib qo‘ydi. O‘z rasmlarini hech kimga ko‘rsatmagan, chunki ular uning eng chuqur hislarini aks ettirardi. Lekin Taehyungning so‘zlari unga qandaydir ishonch baxsh etdi.
— Men kutaman, — dedi u sekin.
Roseanna yuragining tez urayotganini his qildi. Nega u bu inson bilan oddiy suhbatdan bunday his-tuyg‘ularni boshdan kechirardi?
Ko‘rgazma davom etdi. Mehmonlar rassomlarning ishlarini ko‘rib hayratlanar, ular haqida fikr bildirishardi. Roseanna esa har safar Taehyung bilan tasodifan nigohlari to‘qnashganda, yuragida qandaydir g‘alati his paydo bo‘lishini sezardi.
Kun oxirlab borayotgan edi. Mehmonlar asta-sekin galereyani tark eta boshladi. Roseanna esa oxirgi ishlarini yakunlab, materiallarni yig‘ayotgan paytda Taehyung sekin uning yoniga keldi.
— Bugun qanday kun bo‘ldi, deb o‘ylaysiz? — so‘radi u sokin ohangda.
— Men uchun hayajonli va ilhomlantiruvchi kun bo‘ldi, — javob berdi Roseanna.
Taehyung kulimsirab, galereyadagi chiroqlar o‘chirilayotganini kuzatdi.
— Yaxshi san’at insonni o‘zgartiradi. Balki bugun siz ham o‘zgarish sari bir qadam qo‘ygandirsiz?
Roseanna bir lahzaga o‘ylanib qoldi. Haqiqatan ham, bugun u ichki dunyosida nimadir o‘zgarganini sezdi. Bu o‘zgarish nimadan iborat ekanini aniq bilmasa-da, uning hayotiga yangi bo‘lim kirayotganini yuragi bilan his qilardi.
Shu payt Taehyung cho‘ntagidan kichik qog‘oz olib chiqib, unga uzatdi.
— Bu nima? — so‘radi Roseanna hayron bo‘lib.
— Bugun ko‘rgazmada eng sevimli rasmingiz qaysi biri bo‘ldi?
— Sizning "Bahar xotiralari" rasmingiz, — dedi u shubhasiz.
Roseanna qog‘ozni ochdi va uning ichida "Bahar xotiralari" rasmining kichik nusxasi borligini ko‘rdi. Uning yuragi yana bir bor tez ura boshladi.
— Men ertaga yana kelaman. Balki o‘zingizning rasmlaringizni ham ko‘rsatarsiz?
Roseanna ichida shirin hayajonni his qildi.
— Unda ko‘rishguncha, Roseanna, — deya u muloyim tabassum bilan ortiga burildi va sekin galereyadan chiqib ketdi.
Roseanna esa uning ortidan qarab qoldi. Yuragida qandaydir shirin his uyg‘onayotgan edi.
WRITTER Chantrea
#Chantrea
🦋🦋 yoqqan boʻlsa hursandman va reaksiya kutaman 🦋🦋
☘☘bizni kuzatishda davom eting va bundanda zoʻr fanficlarni yozishda davom ettiramiz ☘☘
🫧🫧 Eng zoʻr Fanficlarni bizning kanaldan topasiz 🫧🫧
Bizning kanal ✨ NISU FANFIC ✨