Seni koʻrmay sevdim 💞
Va nihoyat bugun oʻsha kun keldi Yn va Taehyungni toʻylari. Hamma toʻy taraddudiga tushgan hamma baxtli edi. Yn Tae yuborgan liboslarni taqinchoqlarni taqib bezanib turardi albatta xizmatchi yordamida.
Tae toʻyxonadan chiqib Ynni olib ketgani keldi hamma toʻyxonada bazmu jamshid qilishar.
Kelgan mehmonlarning orasida gʻiybatchilar ham yoʻq emas edi.
Tae Ynning yoniga bordi. U to‘yxona orqasidagi tinch, gul iforiga to‘la kichik bog‘chada turardi. Hamma mehmonlar ichkarida bayramga oshufta bo‘lib yurgan bir paytda, Taehyung yuragi bilan yo‘lini topdi. Uning yuragi faqat bir kishiga — Yn’ga — eltardi.
U sekin qadamlar bilan yaqinlashdi. Har bir qadami go‘yo yuragining urishlaridek aniq eshitilardi. Yn esa bu ovozlarni tanirdi. U uchun bu ovozlar — xavfsizlik, taskin, muhabbat edi.
Tae asta orqasidan bordi, nafis tanasini egilib, mehr bilan belidan quchdi. Qizning ko‘ngli yana bir bora titradi, ammo indamadi. Chunki bu sukunat — faqat ikkisining sukunati edi. Bu sukunat ularga tegishli edi.
Tae past ovozda, go‘yo faqat uning yuragi eshitadigan darajada pichirladi:
— "Men seni birinchi marta ko‘rganimda... hatto ko‘zlaringni ko‘ra olmasang ham, yuraging meni ko‘rdi. Shu yuraging meni tortdi... Yn, men seni bir qarashda sevib qolganman."
Yn asta tabassum qildi. Ko‘zlarida nur yo‘q edi, lekin qalbida quyosh porlab turgandi. U ovoziga sokin ohang bilan javob qaytardi:
— "Men ham seni ko‘rmagan bo‘lsam-da, qalbim seni tanidi. Men har safar yurak urishingni eshitganimda, bu dunyoda yo‘qolmayotganimni his qilardim."
Tae uning yelkasiga yuzini qo‘ydi. Yuragi ayni damda bir umrga to‘xtab qolsa ham rozidek edi. Bu lahza — u orzu qilgan lahza edi.
— "Men seni hech qachon yolg‘iz qoldirmayman," dedi u qasam ichgandek.
— "Men seni har kuni, har nafasda, har tunda sevadigan bo‘laman."
Yn qo‘lini Tae’ning qo‘llariga qo‘ydi. Uning barmoqlari titrardi, his-tuyg‘ulardan emas, balki qalbidagi to‘lib-toshgan sevgi og‘irligidan. U jim turdi. Chunki ba'zida muhabbatni so‘z emas, yurak gapirardi. Shu jimlik ham yetarli edi.
To‘yxonada musiqa chalinib, raqslar boshlangandi. Sahna bezaklarida o‘nlab gulchambarlar, osilgan shamdondan tushayotgan nur hammasiga ilohiy tus berardi. Mehmonlar ichida o‘zini katta biladigan xolilar, boyvachcha xotinlar ham bor edi. Ulardan biri, oltin taqinchoqlari chaqnab turgan Shabnam xola boshqa ayollarga sukinib dedi:
— "Voy-voy, bu qizni ko‘rmaymizku, bilmadim, bu Taehyung qayeridan yoqib qolgan ekan? Shu ko‘zsiz qizni oladigan darajada ablah bo‘lmasmidi, a?"
Uning yonidagisi esa yelkasini qisib, jilmaydi:
— "Ammo qarang, qanday orasta kiyimlar kiygizgan. Shu ko‘r bo‘lsa ham, shahzodadek ko‘rinadi."
— "Ko‘r bo‘lsa, yomonmi? Ba’zida ko‘rlar, ko‘radiganlardan ko‘proq muhabbatni his qilarkan."
Bu gapni to‘y mehmonlaridan biri, sokin va donishmand bir ayol dedi. Uning ovozi baralla yangradi. Shabnam xola biroz yerga qarab qoldi.
Taehyung va Yn nihoyat ichkariga kirdilar. Mehmonlar bir og‘izdan hayrat va quvonch bilan qarshi oldilar. Tae uning qo‘lidan mahkam ushlagan edi, go‘yo: “Bu mening ayolim. Hech kim unga shubha qila olmaydi,” degandek.
Raqs boshlanganda hamma chekinib ularga joy berdi.
Yn sezdi — musiqa boshlanayotgandi. U Taening kaftidagi iliqlikdan, harakatidan, yuragining urishidan musiqani his qilar edi. Tae sekin uning beliga qo‘lini qo‘yib, raqsga tushdi. Har bir qadam, har bir aylanish, go‘yo ularning muhabbati sahifalaridan bir bob edi.
Ko‘zlar emas, yuraklar uchrashgandi. Bu to‘y — ko‘rish bilan emas, his qilish bilan qurilgan to‘y edi.
Ovozlar, g‘iybatlar, hasadlar — bularning barini Tae va Yn eshitmadi. Ular o‘z dunyosida edi. Atrofdagi shovqinlar, g‘iybatchilar, barchasi yo‘qolib ketgandek edi.
Ular faqat bir-birini eshitardi. Faqat bir-birini his qilardi.
Va shu payt... Tae yelkasini pastga egib, Ynning qulog‘iga yana pichirladi:
— "Sen mening ko‘zimsan, yuragimsan, dunyoyimsan... Agar ko‘zlaring ko‘r bo‘lsa ham, qalbing ko‘r emas. Aynan shuning uchun men seni sevaman."
Yn sekin boshini chayqadi. Yonoqlaridan yosh oqdi.
— "Men ham seni ko‘rmay sevdim, Taehyung. Ammo yuragim seni har kun ko‘radi."
Ularning muhabbati — ko‘z bilan emas, qalb bilan yaratilgan edi. To‘y esa, shunchaki tantana emas, bir umrga bitilgan doston edi.
Shu lahzalarda osmondan bir zumda tushgan yumshoq shamol Ynning sochlarini o‘ynatar, go‘yo tabiatning o‘zi bu sevgi dostoniga guvoh bo‘lishga oshiqardi. To‘yxonada musiqa silliq ravishda yangidan ohangga o‘tdi. Bu safar ohang sekinroq, yurakka yaqin, dardliroq edi. Ynning yuragi bu ohangga qandaydir tanishlik his qildi. Go‘yo bu kuy ilgari ham uning qalbida chalingandek.
Tae sekinlik bilan raqsni to‘xtatdi. U qo‘lini Ynning iyagiga qo‘yib, yuzini unga qaratdi. Ko‘r bo‘lsa-da, Yn Taeni his qilardi — yelkasidagi iliqlik, kaftidagi ishonch, nafasidagi hayajon — bularning barchasi unga yetarli edi.
— "Bugun... sen mening rasmiy taqdirimsan," dedi Tae, ovozida titroq bor edi. "Endi har tong uyg‘onganingda — men yoningda bo‘laman. Har kecha uxlaganingda — sening qo‘lingda."
— "Men har tong seni eshitaman, Taehyung," dedi Yn muloyimlik bilan. "Yuragingdan. Nafasingdan. Menga sening ovozingdan ko‘ra chiroyli manzara yo‘q."
To‘yxona ichida shovqin davom etardi. Mehmonlar stollarda yig‘ilgan, qimmatbaho taomlardan tatib ko‘rib, bir-birlariga past ovozda o‘zcha baho berishardi.
— "To‘yni qarang-a," dedi yana o‘sha Shabnam xola, bu safar qo‘shnisining qulog‘iga pichirlab. "Bunaqa mehr... bunaqa muhabbatni ko‘rmaganman, lekin baribir ko‘r qiz... men bo‘lsam, o‘g‘limga bunday kelin tanlamasdim."
Uning yonida o‘tirgan bir yigit esa kulimsiradi:
— "Ammo Taehyung xursand, buni ko‘rmayapsizmi? Ba’zida insonlar boshqalarning ko‘rmaganini yurak bilan ko‘radi."
Shu payt sahnaga tortilgan o‘zbekona tor, skripka va pianino ohanglari yangradi. To‘yxonadagi eng iliq raqs lahzasi boshlangandi. Mehmonlardan biri, aynan Taening yaqin do‘sti, mikrofon olib, bir kuyni jonli ijroda ayta boshladi. Ohang yuraklarni titratadigan darajada samimiy edi:
“Ko‘zlar emas, yuraklar tanlaydi,
Muhabbatni so‘z emas, sokinlik aytadi...”
Bu lahzalar Yn uchun abadiyatga teng edi. Har bir musiqa zarbasi, har bir so‘z, har bir nafas — faqat Taening bag‘rida to‘liq edi.
To‘y tantanasi davom etdi. Mehmonlar raqsga tushar, kulgu, qarsaklar, chaqaloq kulgusi aralashgan lahzalar to‘yxonani yanada jonlantirar edi. Kelin-kuyov uchun olib kelingan maxsus tort — bir necha qavatli, oppoq, usti gul bezaklari bilan bezatilgan edi. Taening o‘zi tortni olib chiqdi va Ynning qo‘liga tutqazdi.
— "Kesamizmi, sevgilim?" dedi u, o‘sha samimiy jilmayish bilan.
Yn qo‘lini tortdan avval Taening qo‘liga qo‘ydi, so‘ng past ovozda:
— "Bu tortdan emas, yuragimdan bo‘lak hech narsa seni to‘liq to‘yintira olmaydi."
Tort kesildi. Qarsaklar yangradi.
Shu payt to‘yxonadagi yorug‘lik birdan pasaydi. Osma lampochkalar sekin-sekin yondi. Oqshom allaqachon kirib kelgan, lekin bu to‘y go‘yo vaqtni unutgandek edi. Yorug‘liklar ostida, oppoq kiyimda turgan Yn va Taehyung, ikki yulduzga o‘xshab porlab turishardi.
Taehyung sekin uning yuziga qaradi. Uning ko‘zlarida ko‘rish qudrati bo‘lmasa-da, qalbida millionlab manzaralar aks etardi. Va u manzaralarning markazida doimo bitta inson bor edi — Taehyung.
Tae asta unga yaqinlashib, sekin pichirladi:
— "Yuragimni senga berganman, bugun esa tanam ham, ruhi ham senga mansub. Har bir oddiy kunimiz, xuddi bugungi kun kabi — sevgi bilan to‘lsin."
— "Men ko‘rman, lekin sen mening ko‘zimsan. Sen bilan men butunman. Butun olam."
Shu lahzada to‘yxonada bitta sham o‘chdi. Ammo hech kim hayron bo‘lmadi. Chunki bu kechada butun nur — aynan ikkisining yuragida edi.
Va to‘y – bir umr yodda qoladigan afsonaga aylandi.
Toʻy tugadi
Hamma uyiga tarqaldi Yn va Taehyung ham ular oʻz uyiga kelishdi Tae Ynni xonasiga olib kirdi va va ular......... PAQ TUGADI 😈
Avtor/ davomi hot boʻladi agar reak 90 bosa va kament kutaman
WRITTER Chantrea
#Chantrea
🦋🦋 yoqqan boʻlsa hursandman va reaksiya kutaman 🦋🦋
☘☘bizni kuzatishda davom eting va bundanda zoʻr fanficlarni yozishda davom ettiramiz ☘☘
🫧🫧 Eng zoʻr Fanficlarni bizning kanaldan topasiz 🫧🫧
Bizning kanal ✨ NISU FANFIC ✨