Broken heart 💔
Tae ustozni oldidan qaytib uni yana uyda kaltaklay boshladi ertasi kuni
Bugungi kun
Ynni qoʻllari koʻkargan koʻzlari ishib ketgan koʻzini tegi ham koʻkargan edi
Ynga bu qismda ayanchli ahvolga tushadi 😭😭
Taehyung ustozning oldida qo‘llarini cho‘ntagiga solib turardi. Uning yuzida hech qanday xavotir yoki afsus alomati yo‘q edi. Go‘yo barchasi oddiy narsa edi.
— Nima masala edi, ustoz? – dedi u sovuq ohangda.
— Senga singling Yn haqida gaplashmoqchiman, Taehyung.
Taehyung biroz bo‘shashdi, ammo hanuz jiddiyligini yo‘qotmadi.
— Singlingni jazolayotganing rostmi? Uni kaltaklayapsanmi?
Taehyungning qoshlari chimirildi.
— Bu oilaviy masala, ustoz. Boshqalar aralashmasligi kerak.
— Yo‘q, bu oilaviy masala emas, Taehyung! – dedi o‘qituvchi qattiq ohangda. – Zo‘ravonlik – jinoiy harakat. Qaerda bo‘lishidan qat’i nazar. Ayniqsa, sening singling ham o‘quvchi! Men bu yerda har bir o‘quvchining xavfsizligini ta’minlashim kerak.
Taehyung lablarini qattiq tishladi.
— Men uni tarbiya qilayapman xolos. O‘zingiz ko‘rasiz, u darslarga to‘g‘ri e’tibor bermaydi.
— Singling shunchalik qo‘rqib yashashi kerakmi?! – dedi janob Kim ovozini ko‘tarib. – Men o‘quvchilardan uning badanida ko‘kargan joylari borligini eshitdim. Bu normalmi, Taehyung? Sen bunga qanday baho berasan?!
Taehyungning nafasi og‘irlashdi. U o‘qituvchiga to‘g‘ri qaradi.
— Men shunchaki uni yaxshi bo‘lishini xohlayman. Hayot shafqatsiz. Agar hozirdan qattiq bo‘lmasa, keyin hammasi kech bo‘ladi.
Janob Kim bir necha daqiqa sukut saqladi. So‘ng, chuqur nafas olib dedi:
— Yaxshi. Demak, seni bunday qilayotganingning sababini tushundim. Ammo uslubing mutlaqo noto‘g‘ri, Taehyung. Agar yana bir bor unga qo‘l ko‘targaning haqida eshitsam, bu masalani rahbariyatga yetkazaman. Uyingdagilarga ham xabar beraman.
Taehyungning jag‘i qisildi. U hech narsa demay, teskari burilib chiqib ketdi.
Jungkook esa bularning barchasini eshitib turgan edi. U o‘ziga shunday qaror chiqardi: Endi Ynni hech kimga ezdirib qo‘ymayman.
Ertasi kuni maktabga kelganda Jungkook butunlay o‘zgargandi. U har doim Ynning yonida turardi. Sinfdoshlar unga masxaraomuz qaraganlarida yoki Aurora o‘tkir gaplar bilan ustidan kulmoqchi bo‘lganda, Jungkook har doim uning oldida turardi.
Aurora Ynning oldiga kelib dedi:
— Voy, nima bo‘ldi, "bechora" qiz? Kecha uyda ham yig‘ladingmi?
Lekin Jungkook darrov gapga aralashdi.
— Aurora, sen nimani bilasan o‘zi? – dedi u jiddiy ohangda. – Yn sendan kuchliroq. Hozir u o‘zining haqiqiy qadrini tushunib borayapti. Lekin sen hali ham o‘zingga keraksiz muammo orttirayapsan.
Aurora lablarini burib qo‘ydi.
— Voy, yo‘q bo‘lib qolsam kerak qo‘rqib! Sen ham buning tarafini olasanmi?
— Men adolatni himoya qilaman. – dedi Jungkook sovuq ohangda. – Shuning uchun yaxshisi, Ynni tinch qo‘y.
Aurora hech narsa deya olmadi. Chunki u Jungkookning gapidan cho‘chib ketgandi.
Yn esa hayratda edi. Hech kim uni ilgari bunday himoya qilmagan edi. U asta Jungkookga qaradi va yuragi iliqlik bilan to‘ldi.
Yn uzoq vaqt jim qoldi. Aurora uni yana xo‘rlashga urinishini kutayotgan edi, ammo bugun bu sodir bo‘lmadi. Jungkookning keskin va qat’iy javobi Aurora va uning do‘stlarini shunchalik hayratda qoldirgandiki, ular bir-birlariga qarab hech narsa deya olishmadi.
Yn hali ham hayratdan qutula olmasdi. Uni hech kim avval bunday himoya qilmagan edi. Odatda, hamma unga befarq yoki masxara bilan qarardi. Lekin Jungkook... U boshqacha edi.
Jungkook esa unga o‘girilib dedi:
— Endi sen hech qachon yolg‘iz emassan, Yn. Kimdir senga tegmoqchi bo‘lsa, men shu yerdaman.
Yn uning ko‘zlariga qaradi. Unda hech qanday masxara yoki achinish yo‘q edi – faqat haqiqat va ishonch.
— Nega bunday qilyapsan? – deya pichirladi Yn.
— Sababi, men sening kuchli ekanligingni bilaman. Seni o‘z himoyang ostiga olishim kerak emas, aslida. Sen o‘zing ham bunga qodirsan. Faqat, hozircha... senga yordam kerak.
Yn ko‘zlarini pirpiratdi. U bu gapga ishonishni xohlayotgandi, ammo yuragining bir qismi hali ham shubhalanardi.
Shu payt dars boshlanib qoldi. O‘qituvchi kirib keldi va sinf o‘quvchilari joy-joylariga o‘tirishdi.
Bugun Yn darslarga odatdagidan ko‘ra faolroq qatnashdi. U oldin ham yaxshi o‘qir edi, lekin kamdan-kam hollarda qo‘l ko‘tarib, javob berardi. Lekin bugun... u hatto o‘qituvchining bir necha savollariga javob berdi.
Aurora va uning do‘stlari shokka tushgan edi. Ular doimo Ynni "yomon o‘quvchi" deb hisoblashgan va undan past bo‘lishi uchun harakat qilishgan. Lekin bugun Yn ulardan ham faolroq edi.
— Yn, sen bugun yaxshi ishlading. – dedi janob Kim dars tugaganida. – Senda har doim ham shunday bilim bor edi, lekin seni nimalardir ortga tortayotgandi. Bugun esa sen o‘z kuchingni ko‘rsatding. Davom et, bo‘ladimi?
Yn asta bosh irg‘adi. Bu ta’rif unga yoqdi.
Lekin dars tugagandan so‘ng o‘qituvchi Taehyungni oldiga chaqirdi.
— Men senga kecha nima degan edim, Taehyung? – dedi o‘qituvchi jiddiy ohangda.
Taehyung qo‘llarini cho‘ntagiga tiqib, nigohini chetga oldi.
— Demak, kecha mendan keyin yana unga qo‘l ko‘targansan. – dedi janob Kim.
— Men faqat uni to‘g‘ri yo‘lga solmoqchiman. Shunday qilishim kerak...
— Yo‘q, sen uni faqat qo‘rqitayapsan, xolos. – dedi o‘qituvchi qattiq ohangda. – Lekin bugun sening e’tiboringni bir narsaga qaratmoqchiman. Yn bugun sinfda eng faol o‘quvchilardan biri bo‘ldi. O‘z bilimini ko‘rsatdi. Bunday natijani sening kaltaklaring emas, unga bo‘lgan qo‘llab-quvvatlash olib keldi.
Taehyung bir lahzaga sukut saqladi.
— Sen singlingni baxtli qilishni istaysanmi? – deya so‘radi o‘qituvchi.
— Unda uni kaltaklashni bas qil. Agar u xatoga yo‘l qo‘ysa ham, muhokama qil. Urishma. Uni tingla. Qo‘llab-quvvatla.
Taehyung og‘ir xo‘rsindi. Bu gaplar unga yoqmadi, lekin u bu haqiqat ekanligini tushunib turardi.
— Mayli... – deya pichirladi u.
O‘qituvchi unga sinchkovlik bilan qarab oldi.
— Men senga ishonaman. Lekin agar yana bir bor unga ozor berganingni eshitsam, jazo yanada qattiqroq bo‘ladi.
Taehyung hech narsa demadi va sekin chiqib ketdi. U bular haqida o‘ylashni xohlamasdi, lekin yuragining tubida hammasi to‘g‘ri ekanligini his qilardi.
Yn uyga yetib kelganida yuragi g‘ash edi. U bugungi voqealardan so‘ng biroz yengillik his qilgan bo‘lsa-da, yuragining bir chekkasida nimadir g‘ashlik berayotganini sezardi. U ichki sezgilariga ishonardi, va aynan shu his-tuyg‘ular hozir uni vahimaga solayotgandi.
Mashinadan tushib, eshik tomon yurdi. Yurak urishi tezlashdi. Uy darvozasi sekin ochildi, lekin ichkarida hech qanday shovqin yo‘q edi. Hamma go‘yo nimalarnidir kutayotganday edi. Yn harn doimgidek poyabzalini yechdi va xonasiga yurmoqchi bo‘ldi, lekin shu onda akasining sovuq ovozi eshitildi:
Uning ovozi oddiy buyruqdek yangragan bo‘lsa ham, unda g‘azab, nafrat va sovuqlik bor edi. Yn shundoqqina eshik oldida to‘xtadi va boshini asta ko‘tardi. Taehyung uning qarshisida turardi. Ko‘zlari jahl va alam bilan to‘lib-toshgan, lekin lablari qattiq siqilgan edi.
Yn bilardi. Hozir yana jazolash boshlanadi.
— Men hech narsa qilmadim... – deya pichirladi u.
— Sen nima qilding, nima qilmading – men bilmayman. – dedi akasi keskin ovozda. – Lekin bilganim bitta narsa – sen hali to‘liq jazolangansan deb o‘ylama.
U asta oldinga yurdi. Yn ortga tisarildi. Yuragi qattiq ura boshladi.
— Tae... iltimos... – deya titroq ovozda pichirladi u.
— Iltimos? – dedi Taehyung kinoya bilan. – Sen men bilan hazillashyapsanmi?
Uning nigohi yana o‘sha sovuq, o‘sha shafqatsiz nigohga aylandi. U belidagi kamarini oldi va shundoqqina Ynning ko‘z o‘ngida qo‘liga mahkam o‘rab, pastga tushirdi.
— Yonboshlab yot! – buyurdi u.
Ynning oyog‘i qaltirab ketdi. Yo‘q. Yana emas. U bugun juda charchagan edi. Hozir esa bu azob yana boshlanishi kerakmidi?
Yn chidolmay, joyida qotib qoldi. U bir lahzaga, bitta soniyaga bo‘lsa ham bu haqiqat emasligini o‘ylagisi keldi.
Shu onda kamar havo orqali uchib kelib, uning orqa tomoniga qattiq tegdi.
— AHH! – deya qichqirdi Yn og‘riqdan.
Ikkinchi zarba. Uning tizzalari qaltiradi. U shunchaki yiqilib tushgisi kelardi, ammo bu ham ruxsat etilmasdi. Uchinchisi... to‘rtinchisi...
Og‘riq ichiga singib borardi. Butun vujudida oldingi kaltaklarning izlari bor edi, ularga yana yangi jarohatlar qo‘shilayotgan edi.
— Sen hali dars olmagansan! – baqirdi Taehyung. – Men nima desam, o‘sha bo‘ladi!
— Iltimos... – Yn deyarli bo‘g‘iq ovozda pichirladi.
Taehyung bir lahza to‘xtadi. Uning ko‘zlari bir muddat o‘zgargandek bo‘ldi. Go‘yo ichidagi shafqatsizlik bilan kurashayotganday edi. Lekin u yana oldingiday qotib qoldi.
Yn zo‘rg‘a turgancha, titrab qoldi. Uning ko‘z oldi qorong‘ilashdi.
— Sen ertadan boshlab bir haftaga boshqa joyga ketasan.
Ynning yuragi to‘xtab qolgandek bo‘ldi.
— Qayerga? – deya titroq ovozda so‘radi u.
— Bu haqida bilishing shart emas.
Taehyungning ovozi bu safar biroz yumshoqroq edi. Yn uni tanirdi. Har doim shunday bo‘lgan – avvaliga shafqatsiz jazolash, so‘ng esa unga achinish. Ammo bu hech narsani o‘zgartirmasdi.
— Iltimos, meni boshqa joyga yuborma...
— Meni qiziqtirmaydi! – deya baqirdi akasi. – Sen hali hammasini tushunmading!
Ynning butun vujudi qaltirardi. U qayerga ketayotganini aniq bilmasdi, lekin yuragi nimanidir his qilardi. Bu oddiy "dam olish" emas. Bu oddiy sayohat ham emas. Bu joy... bu joy unga shafqat qilmaydi.
U hozir juda charchagan edi. Uzoq jazodan so‘ng ko‘zlari ohista yumildi. Hamma narsa asta-sekin qorong‘ilashdi.
Yn hushidan ketganida, atrof sukunatga cho‘mgan edi. Onasi va ammasi hech narsa demadi. Ular har doimgidek bu vaziyatga aralashishni istashmadi. Ularning nigohida bir necha lahzalik achinish aks etgan bo‘lsa-da, bu faqat o‘tkinchi holat edi.
Taehyung biroz unga qarab turdi. Uning o‘zi ham ichida nimadir g‘ashlik sezayotgandi, lekin buni o‘ziga tan olmasdi. Shunchaki, orqaga tisarildi va chuqur nafas oldi.
— Mana shu qiz hech qachon o‘zgarishmaydi... – deya ichida o‘yladi.
U sekin qadam tashlab, xonadan chiqib ketdi.
Yn ko‘zini ochganida, osmon allaqachon qorayib borayotgan edi. U chuqur nafas oldi va boshini ko‘tarishga harakat qildi, lekin og‘riq butun tanasini qamrab olgan edi.
U biroz joyiga qaradi – hali ham o‘z xonasida edi. Hech kim yo‘q. Faqatgina xonaning bir chetida qo‘lida bir stakan suv ushlab turgan Jungkook paydo bo‘ldi.
— Seni hushiga kelishingni kutdim. – dedi u ohista.
— Hech kim yordam bera olmaydi...
Jungkook bir qadam oldinga yurdi va stakanni stolga qo‘ydi.
— Nega bunchalik bo‘shsan, Yn? Nega shunchaki qabul qilib o‘tiraverasan?
Ynning ko‘zlari yoshga to‘ldi.
— Chunki men hech kim emasman, Kook. Menda hech narsa qolmadi.
Jungkook unga tikildi. U Ynning ko‘zlaridagi chuqur og‘riqni his qilardi. Bu oddiy ranjish emas edi. Bu butun hayoti davomida jamlangan, hech qachon bosilmayan dard edi.
Yn javob bermadi. Faqat ko‘zlarini pastga tikdi.
Jungkook ohista cho‘kkalab, uning bilaklaridan ushladi.
— Hech kim senga hech kimligingni aytish huquqiga ega emas. Sen kuchli bo‘lishing kerak, Yn.
Yn titrab, qo‘llarini tortib oldi.
— Meni tushunmaydi, deysanmi? Men ham hayotimda juda ko‘p azob chekkanman, Yn. Men ham o‘zimni keraksiz his qilganman.
— Sen yolg‘iz emassan. Endi men borligimni unutmang.
Yn og‘zini ochdi, lekin so‘z topa olmadi. Jungkookning ovozi juda ishonchli, juda samimiy eshitildi. U hech qachon kimdandir bunday iliqlikni sezmagandi.
— Endi turing. Seni yana yerga urishlarini xohlamayman.
Yn asta bosh irg‘adi va tisarilgancha, yotgan joyidan qo‘zg‘aldi.
Oradan bir necha kun o‘tdi. Yn esa bu davr ichida ko‘p narsani o‘ylab chiqdi. Akasi unga qayerga ketishini hali ham aytmagan edi. Faqatgina bugun tongda unga sovuq ovozda shunday dedi:
— Hamma narsangni yig‘ishtir. Kechqurun ketamiz.
Yn bu so‘zlarni eshitib, ich-ichidan titrab ketdi. Uning yuragi tez-tez urardi. Bilmadi, bu qo‘rquvmi yoki hayajon, lekin yuragi buni yomon narsa ekanini his qilayotgandi.
Jungkook unga hech narsa demadi. U faqat so‘nggi darsdan so‘ng:
— Men sen bilanman. – dedi va ko‘z qisdi.
Yn biroz yengillik his qildi, lekin yuragidagi og‘riq yo‘qolmagandi.
Yn mashinaga o‘tirdi. Yonida akasi. Mashina harakatga tushdi. Ichkarida faqat sukunat hukm surardi.
— Biz qayerga ketyapmiz? – deya so‘radi Yn.
— Hali bilasan. – deya sovuq javob berdi Taehyung.
Mashina asta-sekin shahardan uzoqlasha boshladi. Yo‘l uzoq edi. Atrof tobora qorong‘u, tobora g‘amgin bo‘lib borardi.
U ich-ichidan bilardi – bu joydan qaytish oson bo‘lmaydi...
Mashina yo‘lida jimjitlik hukmron edi. Yn oynadan tashqariga tikilgancha, yuragida qandaydir og‘irlik sezdi. Atrof tobora qorong‘ulashib, mashina shahardan uzoqlasha boshlagani uning yuragini siqardi.
Taehyung hech narsa demasdi, faqat haydovchilikka e’tibor berardi. U doim shunday edi — qattiqqo‘l va sovuqqon. Yn esa ichida bir necha bor savol berdi: “Qayerga ketyapmiz? Nima uchun meni bu joyga olib ketishyapti?” Lekin u bu savollarni berishdan qo‘rqardi.
Nihoyat, uzoq yo‘ldan so‘ng mashina bir katta, eski binoning oldida to‘xtadi. Bino atrofida kamdan-kam odam bor edi, ba’zi joylari sinib ketgan, devorlari esa rangi o‘chgan edi. Yn ko‘zlarini katta ochdi. Yuragi tez urishni boshladi.
— Tush. — dedi Taehyung sovuq ovozda.
Yn harakatlanmadi. Ichidan qandaydir og‘ir tuyg‘u kechdi, go‘yo bu joy xavfli ekanini his qilayotgandi.
— Savollar berishni to‘xtat. — dedi akasi, keyin eshikni ochib, uni tortib oldi.
Yn zo‘r berib qarshilik qilmoqchi bo‘ldi, lekin Taehyung juda kuchli edi.
— Iltimos… meni bu yerda qoldirma! — deya iltijo qildi Yn.
Taehyung esa unga sovuq nigoh tashladi.
— Bu sening jazong. Endi nima ekanini ko‘rasan.
Ular binoga kirdi. Ichkarisi ham tashqarisi kabi sovuq, tund edi. Devorlarda nam izlari, to‘kilgan bo‘yoqlar, derazalardan esa yaroqsiz pardalar osilib turardi. Ynning yuragi siqildi.
Ular bir eshik oldida to‘xtadi. Taehyung eshikni ochdi va uni ichkariga kirishga majbur qildi.
— Nima?! — dedi Yn dahshat ichida.
— Bir hafta. Bu vaqt ichida qanday bo‘lishini o‘zing ko‘rasan.
U eshikni yopmoqchi bo‘ldi, lekin Yn qo‘lini cho‘zdi.
Lekin eshik shiddat bilan yopildi va kalit burildi.
Yn bir necha lahza jim qoldi, nafas ololmay qoldi.
Yn joyida qotib qoldi. Yuragi shunday tez urayotgan ediki, nafas olishga ham qiynaldi. Qorong‘u xonada faqat kichkina derazadan tushayotgan xira yorug‘lik bor edi. U atrofga qaradi—eski yog‘och karavot, devorda zang bosgan temir ilgak va burchakda chang bosgan stul.
— Bu joy… qamoqxonaga o‘xshaydi… — pichirladi u.
U beixtiyor eshikni itardi, lekin u qulflangan edi. Tizzalari qaltiradi. Ichidan qandaydir og‘riq o‘tib, yuragiga og‘irlik berdi.
— Nega? Nega meni bu yerga olib keldi? — u peshonasini eshikka qo‘yib, ko‘zlarini yumdi.
Ko‘ngli buzilib, ko‘ziga yosh keldi. Ammo yig‘lamaslikka harakat qildi. "Agar hozir yig‘lasam, bu mening ojizligimni bildiradi", deb o‘yladi.
U sekin burchakka bordi va o‘tirib oldi. Barmoqlari titrar, yuragi esa hali ham tinchlanmagan edi. Yana akasi bergan kaltaklar tanasini qattiq og‘ritib turardi.
Kunlar qanday o‘tishini bilmasdi. Oziq-ovqat olib kelishsa ham, u ovqatlanishga ishtiyoq sezmasdi. Bir necha kun davomida faqat jim o‘tirdi, xonadan chiqishga harakat ham qilmadi. Har safar qadam tovushlari eshitsa, yuragi hapqirib ketardi—"Ehtimol, akam meni olib ketish uchun keldi?" lekin har safar u xafa bo‘lib, yana jim o‘tirardi.
Oradan uch kun o‘tdi. Xonaga Taehyung kirib keldi. U hali ham sovuqqon edi.
— Hali o‘zgarmadingmi? — dedi u qo‘llarini cho‘ntakka solib.
Yn asta boshini ko‘tardi. Uning ko‘zlari qizarib ketgan, ranggi oqarib ketgan edi.
— Meni uyga olib ket… — deya shivirladi u.
Taehyung uning oldiga keldi va pastga engashdi.
— Agar shunday qilsam, yana eski holingga qaytasan. O‘zingni tutishni o‘rganmaguningcha bu yerda qolasan.
Yn lablarini tishlab, ichida yig‘lab yubordi. Ammo ovoz chiqarib yig‘lashni istamadi.
— Meni nafrat qilishingni xohlamayman… — deya shivirladi u.
Taehyung bir lahza sukut saqladi. Ko‘zlariga bir qaradi-da, asta orqasiga burilib chiqib ketdi.
WRITTER Chantrea
#Chantrea
🦋🦋 yoqqan boʻlsa hursandman va reaksiya kutaman 🦋🦋
☘☘bizni kuzatishda davom eting va bundanda zoʻr fanficlarni yozishda davom ettiramiz ☘☘
🫧🫧 Eng zoʻr Fanficlarni bizning kanaldan topasiz 🫧🫧
Bizning kanal ✨ NISU FANFIC ✨