Mini fanfic
Seulning osmonda qop-qora bulutlar yig‘ilib, tinimsiz yomg‘ir quyayotgan kunlaridan biri edi. Shahar bo‘ylab to‘kilgan yaproqlar va yerda to‘planib qolgan suv ko‘lmaklari faqatgina kuzni his etishga undardi. Ko‘chalarda odatdagidan kamroq odamlar yurardi. Kim Yoona shaffof soyabon ostida asta-sekin yurib borardi. Uning qadamlaridan hosil bo‘layotgan suv chayqalishi hammasi jimjitlikni buzmayotgandek edi.
Yoona bu kunni boshqacha his qilardi. Yuragi og‘ir edi, garchi aniq sababini bilmasa-da. Yomg‘irning shovqini uning his-tuyg‘ulari bilan uyg‘unlashib ketgandi.
Bir payt, qarshisidagi ko‘prik yaqinida soyabon ostida turgan odamga ko‘zi tushdi. Yomg‘ir pardasidan uning yuzini to‘liq ko‘ra olmasa-da, nimadir bu odamni tanishini sezgandek edi. U yaqinlashgan sari yuragi tezroq ura boshladi.
"Yoona..." tanish ovoz, lekin yillar ichida biroz o‘zgargan, chuqurlashgan. U ko‘zlarini keng ochdi. Qarshisida Lee Jisung turardi.
"Jisung?!" U beixtiyor bir qadam orqaga chekindi. Uning ovozi hayratga to‘la edi.
"Necha yil o‘tdi, Yoona? Bu kunni orzu qilganimga qancha bo‘ldi bilasanmi?" Jisungning ovozi qattiq yomg‘ir shovqinida ham eshitilarli edi.
Yoona indamay unga tikilib qoldi. Ichida ming xil savollar o‘ynardi. Qanday qilib u qaytdi? Nega endi? Nega bu yomg‘irli kunni tanladi?
“Men... Men ham seni unutmadim,” Yoona nihoyat past ovozda gapirdi. Ko‘zlaridan yosh tomchilab, yomg‘ir tomchilari bilan aralashib ketdi.
"Men kechikdim, Yoona. Ammo bu taqdir, shunday emasmi? Balki biz aynan bugun, mana shunday yomg‘ir ostida uchrashishimiz kerak edi."
Yomg‘ir yanada kuchaydi. Ular atrofda hech kim yo‘qdek, faqat bir-birlariga qarab turishardi.
Yoona bir qadam oldinga tashladi. "Men seni kechirdim, Jisung. Balki bu haqiqatan ham taqdirdir."
Jisung asta uni quchoqladi. Yomg‘ir ularni ho‘l qilayotganiga qaramay, ular o‘zlarini dunyodagi eng baxtli insondek his qilishardi.
Ular uchun bu yomg‘ir yangi sahifa edi. Balki bu taqdirning sovg‘asidir.
Yoona asta-sekin Jisungning quchog‘idan chiqdi va unga qarab jilmaydi. Yomg‘ir tomchilari uning yuzidan oqib tushar, ammo bu ko‘z yoshlar bilan aralashib ketgandek edi. Jisung uning ko‘zlaridagi ming bir tuyg‘uni o‘qishga urindi: g‘azab, dard, sog‘inch va birozgina umid.
“Jisung, nega bu qadar uzoq vaqt kelding? Men seni kutdim... Kutdim, lekin bir kuni bu kutish tugashiga ishonchni yo‘qotdim,” Yoona past ovozda gapirdi. Uning ovozida alam bilan birga, nihoyat biror yengillik eshitilgandek edi.
Jisung chuqur nafas olib, gap boshladi: “Men ketishim kerak edi, Yoona. Oilaviy majburiyatlar, hayotning muammolari, shunchaki qo‘rquv meni seni qoldirishga majbur qildi. Lekin seni unutmadim. Har kuni, har lahza sen haqingda o‘yladim. Yana bir marta seni ko‘rish imkoniyatini qidirib yurdim.”
Yoona uning yuzidagi jiddiylikni ko‘rib, yuragida o‘ziga noma’lum hissiyot uyg‘onganini his qildi. Jisungning so‘zlari rost bo‘lsa kerak, deb o‘yladi, lekin ichidagi shubha undan qolmadi. “Agar shuncha vaqt meni o‘ylagan bo‘lsang, nega kelmading? Qachon mening yonimda bo‘lishni qaror qilding?”
Jisung qadamini bir qadam orqaga tashladi va soyabonini bir chetga qo‘ydi. Yomg‘ir uning yuzini namladi. “Yoona, men bilaman, bu o‘zgarib qolgan. Men seni o‘sha kunni kechirishingni so‘ray olmayman. Ammo yana bir marta harakat qilishim kerak edi. Agar bu taqdir bo‘lsa, bizning yo‘llarimiz yana birlashishi kerak edi. Balki endi kechikmadirman? Balki hozir o‘zimizni qayta boshlashga imkoniyat bordir?”
Yoona uning so‘zlariga qarab, ichida ikki tomonlama jang ketayotganini his qildi. Bir tomoni uni kechirishni, yana bir imkoniyat berishni xohlardi. Ikkinchi tomoni esa o‘tmishdagi dard va xiyonatni eslab, bu orzudan voz kechishga undardi.
“Sen meni hozir qanday his qilayotganimni bilasanmi?” dedi Yoona uning ko‘zlariga tik qarab. “Men seni ko‘rgach, o‘zimni yana o‘sha kunlarga qaytgandek his qilyapman. Lekin bu vaqt ichida shunchalik ko‘p narsa o‘zgardiki... Endi hammasini qayta boshlash oson emas.”
Jisung uning oldiga yaqinlashib, yuzidan bir tomchi yomg‘irni artdi. “Yoona, men bilaman, o‘tmishni o‘zgartira olmayman. Lekin kelajakni birga qurishimiz mumkin. Men seni yana yo‘qotishni xohlamayman. Agar bir imkoniyat bersang, men bu safar o‘zimning haqiqiy sevgimni isbotlayman.”
Yoona nafasini ichiga olib, uzoq vaqt jim qoldi. U Jisungning ko‘zlariga qaradi. Bu ko‘zlarda chin dildan iltijo va samimiyat bor edi. Nihoyat, u yengil boshini qimirlatib, jilmaydi.
“Balki bu taqdirdir, Jisung. Balki biz aynan shu yomg‘irli kunda, shu joyda yana uchrashishimiz kerak edi. Ammo bu safar va’dalaringni buzma. Men seni qayta yo‘qotishga kuchim yetmaydi.”
Jisung kulib, Yoona tomon qadam tashladi va uning soyabonini ushlab, ikkovini bir joyga to‘pladi. Yomg‘ir to‘xtamas edi, ammo bu yomg‘ir endi ular uchun yangi boshlanish ramzi edi. Ikki qalb yana birlashib, taqdirni qabul qilishga tayyor edi.
Ular yomg‘ir ostida sekin yurib, uzoqlashishdi. Yomg‘ir shovqinida ularning yurak urishlari uyg‘unlashib ketgandek edi. Taqdir ularni yana birlashtirgandi, va bu safar ular bir-birlarini hech qachon yo‘qotmaslikka va’da berishdi.
WRITTER Chantrea
#Chantrea
🦋🦋 yoqqan boʻlsa hursandman va reaksiya kutaman 🦋🦋
☘☘bizni kuzatishda davom eting va bundanda zoʻr fanficlarni yozishda davom ettiramiz ☘☘
🫧🫧 Eng zoʻr Fanficlarni bizning kanaldan topasiz 🫧🫧
Bizning kanal ✨ NISU FANFIC ✨