ὑστάτιον χαρίσαιο πόνον μοι τόνδ' Αρέθοισα

ὑστάτιον χαρίσαιο πόνον μοι τόνδ' Αρέθοισα.

παῦρά τιν' ἀείδωμες (ἀναγνοίη δὲ Λυκωρίς)

Γάλλῳ ἐμῷ. τίς κεν Γάλλῳ φθονέσειεν ἀοιδᾶς;

οὕτω Σικελίδος σοὶ ὑπερχομένᾳ βυθὸν ἅλμας

μή ποτε συμμίσγοι ἑὰ κύματα Δωρίς ἀδευκής.

εἴπωμες, φέρε, Γάλλω ἀμηχανέοντας ἔρωτας,

σιμαὶ ἕως θαμνῶνος ἀποτρώγοισι χίμαιραι .

ἄδομες οὐ κωφοῖς. ἄδουσι γὰρ ἄλσος ἐπαχεῖ.

μᾶλα πέριξ ἔστακε, καὶ ἡμέας οὔτοι ἀτύχθη.

οὔτε τύ, θέσπι ἀοιδὲ, τὸ ποιμνίον αὐτὸς ἀτύζευ.

καὶ γὰρ ὁ καλὸς Ἄδωνις ἐφ᾽ ὕδασι μᾶλα νομεύει.

εἴποιτ᾿ ἂν, τί νέμος σκιεὸν, τίνα τέμπεα, κῶραι

Ναΐδες, ἔσχ᾿ ὑμᾶς , ὅκα τάκετο Γᾶλλος ἔρωτι;

οὔτε τὸ Παρνασσοῖο γὰρ ὑμέας, οὔτε τὸ Πίνδω

αἰπὺ κλέτας κατέρυκ᾿, οὔτ᾿ Ἀονία Ἀγανίππα.

αὐταί μιν κλαύσαντο δάφναι, κλαύσαντο μυρῖκαι.

Μαίναλος αὐτὸν ἔκλαυσ᾿ ὑπ᾿ ἐρήμῳ κείμενον ὄκρει.

τοὶ σκόπελοι ψυχρώ μιν ἀνωδύραντο Λυκαίω.

ἦνθεν ὁ μαλονόμος, βραδινοὶ τοὶ βωκόλοι ἦνθον.

ὁ δρῦς χειμερινὰς βαλανίζων ἦνθε Μενάλκας.

καὶ πόθεν οὗτος ἔρως, πᾶς πεύθεται· ἦνθεν Ἀπόλλων.

Γάλλε, τί μαίνεαι; φατί. τεὸν μελέδαμα Λυκωρὶς

βᾶσα διὰ ψύχευς, διά τε στρατῶ, ἕσπεται ἄλλῳ.

ἦνθε καὶ ἀγροτέρῳ Σιλβανὸς κρᾶτα πυκαστὸς

στέμματι , νάρθηκας χλοερὼς , κρίνα θ' ἁδρὰ τινάσσων.

καὶ θεὸς Ἀρκαδίας Πᾶν ἦνθε, τὸν εἴδομες αὐτοὶ

κινναβάρει καὶ χυλῷ ἐρευθόμενον χαμαιακτᾶς.

πᾷ στασεῖ τόδ᾿; ἔφασ᾿. οὐ τῶνδε μέμαλεν ἔρωτι .

οὐ δακρύων κεκόρεσται Ἔρως, υγρότατος ὁ λειμών,

ταὶ ξουθαὶ κυτίσσοιο μέλισσαι, φυλλάδος ἁ αἴξ.

καὶ ὃς στυγνάζων, ἀσεῖτε τάδ᾿, Ἀρκάδες, εἶπεν,

ὤρεσιν ὑμετέροισι, μόνοι δεδαῶτες ἀεῖδεν

Ἀρκάδες. ὡς μαλακῶς τότε λείψανα τἀμὰ κέοιτο,

αἴ ποκ᾿ ἐμὼς ὑμὰ σύριγξ ᾄσειεν ἔρωτας.

ὤφελον ἐξ ὑμέων εἷς ἔμμεναι, ἤ τις ἀμορβὸς

ποίμνας, ἢ σταφυλᾶς πυρναίας ἀμπελόεργος.

αἱ πάρ᾿ ἐμὶν τόκα Φυλλὶς ἔην, αἴ κ᾿ αὐτὸς Ἀμύντας,

αἴ κ᾿ οἴστραμά τι ἄλλο (τί δ᾿ αἰ μέλας ἐστὶν Ἀμύντας;

ἔστι καὶ ἀμφότερον τό τ᾽ ἴον μέλαν, ἅ θ᾿ ὑάκινθος)

ὧδ᾽ ὁ ταῖς ἰτέῃσιν ὑπ' ἀμπέλῳ ἦν μέτ᾿ ἐμεῖο.

ἄνθε᾿ ἐμὶν τόκα Φυλλὶς ἀπέδρεπεν, ᾄδεν Αμύντας.

ὧδε ψυχρὸν ὕδωρ , μαλακὰ πόα ὧδε Λυκωρί.

ὧδ᾿ ἄλση. σύν τοι τέλεον χρόνον ὧδε βιῴην .

ἀλλά με νῦν ἀτέραμνος ἔρως μετὰ μῶλον Ἄρηος

ἔν τε μέσοις ὅπλοις, ἔν τ᾿ ἀντιδίοισι κατίσχει.

Φεῦ, τύ δέ μοι γλυκερᾶς πάτρας ἄπο (πῶς κε πιθοίμαν;)

Ἄλπεων τὰς χιόνας, τό τε Ῥήνω ψύχος ἄτλατον,

χωρὶς ἐμεῦ λεύσσεις, ἃ μή τυ ψύχος ἰάψαι.

ἆ μή τυ κρύσταλλος ἐπιτμάξαι πόδας ἁβρώς.

Χαλκιδικοῖς φέρ᾿ ἰὼν τάπερ ἐξεπόνασα μέλεσσι

ποιμενικῷ καλάμῳ Σικελοῖο βοτῆρος ἀεισῶ.

κέκρικ᾿ ἐνὶ σπείεσσι δυηπαθέειν , καὶ ἄν᾽ ὕλας,

ἔνθ᾽ ἁπαλοῖσιν ἔρωτας ἐμὼς φλοιοῖσι χαράττειν.

φλοιοῖς ἀλδίσκουσι συναλδήσουσιν ἔρωτες.

Μαίναλα μὰν τείως καταθεύσομαι ἄμμιγα Νύμφαις.

χλούνιας ἀγρευσῶ. ψῦχος δέ με κωλύοι οὐδὲν

Παρθένια σκυλάκεσσι περιστοιχιζέμεν ἄλση.

ἤδη ἀνὰ σκοπέλως δοκέω, ἀνὰ δρυμὰ φέρεσθαι.

καὶ Πάρθοις κερέεσσι Κυδώνια θυμὸς ἄνωγεν

(ὡς ἂν ἐμᾶς μανίας ἄκος ὂν μέγα) τόξα τιταίνει.

πλάν γε θεὸς τῆνος μαθέτω βροτέοισι κακοῖσιν

ἱλήκειν. Ἀλλ᾿ αὐταὶ Ἁμαδρυάδες καὶ ἀοιδαὶ

οὐκέτ᾿ ἐμὶν φίλαι ἐντί. πάλιν χάροιτέ μοι ὗλαι.

οὐ τῆνος καμάτοις ἀλλάσσεται ἡμετέροισιν.

οὐ μὰν κῆν Ἕβρον πίνωμες ψύχεϊ μέσσῳ

Σιθονίας νιφάδας ὑποδύντες τις χείματος ὑγρῶ.

οὔτ' ἢν, φλοιὸς ὅκα πτελέαις ἔνι κάρφεται αὖος,

Αἰθιόπων βόσκωμες ὄϊς ὑπὸ Καρκίνω ἄστρον.

πάντα γε νικᾶ ἔρως· ἡλώμεθα κ᾿ ἄμμες ἔρωτος.

ταῦτα μὲ ὑμέτερον ποιητὰν, μέσφα κάθηται

καὶ τάλαρον πλέκει ἐκ μαλάχας, ἀρκείτω ἀεῖσαι

Πιερίδες. Γάλλῳ δι' ὔμμες μεγαλύνετε ταῦτα,

Γάλλῳ, τοῦ καὶ ἄν᾿ ὧραν ἀέξεται ἵμερος ἄμμι

τόσσον , ὅσον κλάθρα μάλ' αείρεται εἴαρος ὥρῃ.

εἶα δὴ ἀνστῶμες. σκιὰ ᾀδόντεσσιν ἐπαχθής.

καὶ σκιὰ ἀρκεύθω βλαβερά. σκία λήϊα βλάπτει.

σοῦσθε κορεσθεῖσαι (νὺξ γὰρ πάρα) σοῦσθε χίμαιραι.

Conuersum Lugduni Batauοrum Anno 1600.<ref>

'''Annotatio ad praecedentem Eclogam. '''<br>

Notabis, erudite Lector, in hâc Eclogae Virgilianae metaphrasi Iosephum Scaligerum post versiculum,

:''Non canimus surdis, respondent omnia sylvae, ''

retraxisse tres versiculos alieno loco positos, ''Stant & oves circum, &c. '' Quae trajectio vetustissima est. qualis ea quoque quae est in X. Aeneidos, ubi Mezentius comparatur

apro venatorum telis & latratibus canum lacessito. nam versus hi,

:''Ille autem impavidus partes cunctatur in omnes, =''

:''Dentibus infrendens, et tergo decutit hastas , ''

loco suo moti sunt, & responendi post illum,

:''Sed iaculis tutisque procul clamoribus instant. ''

Quod verum esse nemo dubitabit, nisi qui Latine nescit, aut communi sensu caret. Sed & insignis transpositio IV Georgico, quae ita restituenda est:

:''Nam qua Pellaei gens fortunata Canopi''

:''Accolit effuse stagnantem flumine Nilum, ''

:''Et circum pillis vehitur sua rura phaselis , ''

:''Et diuersa ruens septem discurrit in ora''

:''Usque coloratis amnis deuexus ab Indis, ''

:''Et viridem Aegyptum nigra fecundat arena, ''

:''Quaque pharetrateae vicinia Persidis urget, ''

:''Omnis in hac certam ratio iacit arte salutem . ''

Confer cum editis exemplaribus. Videbis nihil ineptius esse, quam Aegyptum conterminam esse Persidi. Ceterum traiectionis huius in hac Ecloga satis fidem faciunt & absurditas lectionis vulgaris, & concinnitas sententiae, si ita tres illi versus reponantur; ut certè reponi debent.</ref>