Garov || Гаров
(hikoya || ҳикоя)
Кириллчаси бор ⏬👇
Ufqda quyosh chala pishgan anorga o`xshab turibdi. Sho`x-quv bolalar maktabdan qaytgan zahoti portfelni bir chekkaga uloqtirib, har galgidek o`yinni boshlab yuborgan edi. Alakaning itidek mushtdekkina koptokning ortidan quvishadi. Hammaning ham omadi chopavermaydi. Ayniqsa, G’appor shoshmaga o`xshagan landovur koptok u yoqda qolib, duch kelgan toshni tepib ketaveradi. Oqibat nima bo`ladi: oyog`i titilib ketadi-da. Bu ham mayli, o`pkasi shishib ketganichi? Bolalar kelishib, biroz dam oladigan bo`lishdi. Havo jingirtob. Bu issiqda badaningizdan suv quyulib chiqadi. Qushlar ham uchishga erinib daraxtlarga, tomlardagi televizor antennalariga, elektr toki o`tgan simlarga qo`nib olgan.
Qizg`in gurung boshlanib, har kimning og`zidan har xil so`z sachray ketdi. Sirasi, hamma maqtanishga tushdi. Akbar, kuchugi to`rt qulochlik ariqdan xatlaganini, Vali bir hushtak chalsa o`n sakkizta kaptarining bari kaftiga uchib kelib joy talashishini, Karim esa mushugining qo`l sig`maydigan teshikdan ura qochganini og`izlaridan bol tomib maqtashga tushdi. G`appor shoshma ham bir boplagisi keldi. Ammo maqtashga arzigulik nimasi bor? Kuchugi “ho`yt” desa qochadigan, mollari biror “qahramonlik” qilish u yoqda tursin, biqiniga tayoq suqsangiz ham miq etmay kavsh qaytargancha turaveradi. Tovug`ichi? Axir kunda ikkita tuxum tug`adi-ku. “Bo`ldi, shuni maqtayman” deb o`yladi ichida Shoshmaqul.
--Hey, Abror—dedi Abrorning buqasi devorni teshgani jaqidagi hikoyasini bo`lib,—buqangni qo`yatur… Meni tovug`imchi, Samarqandda yagona tovuqlardan.
--Vahima qilma-ey, qo`rqib ketdim—dedi Farrux kalaka qilishga tushib.
--Ha, shunaqa, tovug`im O`zbekistonda yagona, desa ham bo`ladi—Meni tovug`im bir kunda ikkita tuxum tug`adi.
--Bo`lishi mumkin emas—dedi Vali ishonqiramay.
G`appor maqtanishda davom etdi:
--Bundan tashqari bitta tuxumning rangi oq, keyingisi qizg`ish…
--Fantastika—dedi Farrux uning gapini shartta bo`lib. G`appor shoshmaning jahli chiqdi. “Bir bankrot qilsammikan shularni” deb ichidan o`tkazdi-yu Farruxga yuzlandi:
--Garov o`ynaymizmi? Tovug`im bir kunda ikkita tuxum tug`adi, bittasining rangi oq, ikkinchisi qizg`ish.
--Bo`pti—dedi Farrux garov o`ynash uchun uzatilgan shoshma qo`lni siqib—lofchilikda Baron Myunxauzendan ham o`tib ketding, lekin men bu loflaringa laqqa tushmayman. Ko`rasan!
Garovga yutkan kishi birvarakayiga uchta “snikers”ni cho`ntakka uradigan bo`ldi. Bolalar bay boylab, gapni bir joyga yig`di-da, “fantastika”ni ko`rishga shoshildi. Uyga kelib, G`appor shoshma ukasidan tovuqning hozirgina tug`ib, qoqog`lab katakdan chiqqaniga chorak soat bo`lganini bildi, jo`ralarini katak tomonga boshladi. Shoshmaqulning oshqozoni “snikers” qurg`urning hajrida lov-lov yonadi, tovug`ining tuxumlarini tezroq ko`rsatib, quling o`rgilsin shokoladni paqqos tushirsam, deydi…
Favqulotda bir voqea sodir bo`ldi-yu, katakka yetmay shartta to`xtadi. Tovug`ining katagidan G’apporlarning yon qo`shnisi Akmallarning tovug`i “nima gaping bor” deganday pildirab chiqib kelyapti. Katak ichiga kira solib, tuxumlarni ushlab ko`rdi, kizg`ish tuxum issiqqina. Buni akmallarning tovug`i hozirgina tuqqan.
Tag`in qovun tushirdi bu G`appor shoshma… Kepkasini qiyshiq kiyib olib attang qila ketdi: “Obbo-o, bu sho`r manglay Maradonaning tepishiga arzigulik ekan o`ziyam. Ikkinchi tuxumni Akmalning tovug`i tug`arkan-u, juftakni rostlab qolarkan”. G`appor shoshma “he, landovur!” deb ketiga bir tepmoqchi edi-yu, afsuski buning iloji yo`q. Hech kim o`zining ketiga o`zi tepolmaydi… U Farruxga “snikers”ni, xudo xohlasa, katta bo`lsa olib beradi.
P.s ushbu hikoya “Bekajon” gazetasining 06/07/2007 dagi sonida nashr qilingan. Hikoya hech qanday adabiy-badiiy qiymatga ega emas, uni yosh-g’o’r ijodkorning yozishdagi mashqlaridan biri deb qabul qilgaysiz.
Кириллчаси:
Уфқда қуёш чала пишган анорга ўхшаб турибди. Шўх-қув болалар мактабдан қайтган заҳоти портфелни бир чеккага улоқтириб, ҳар галгидек ўйинни бошлаб юборган эди. Алаканинг итидек муштдеккина коптокнинг ортидан қувишади. Ҳамманинг ҳам омади чопавермайди. Айниқса, Ғаппор шошмага ўхшаган ландовур копток у ёқда қолиб, дуч келган тошни тепиб кетаверади. Оқибат нима бўлади: оёғи титилиб кетади-да. Бу ҳам майли, ўпкаси шишиб кетганичи? Болалар келишиб, бироз дам оладиган бўлишди. Ҳаво жингиртоб. Бу иссиқда баданингиздан сув қуюлиб чиқади. Қушлар ҳам учишга эриниб дарахтларга, томлардаги телевизор антенналарига, электр токи ўтган симларга қўниб олган.
Қизғин гурунг бошланиб, ҳар кимнинг оғзидан ҳар хил сўз сачрай кетди. Сираси, ҳамма мақтанишга тушди. Акбар, кучуги тўрт қулочлик ариқдан хатлаганини, Вали бир ҳуштак чалса ўн саккизта каптарининг бари кафтига учиб келиб жой талашишини, Карим эса мушугининг қўл сиғмайдиган тешикдан ура қочганини оғизларидан бол томиб мақташга тушди. Ғаппор шошма ҳам бир боплагиси келди. Аммо мақташга арзигулик нимаси бор? Кучуги “ҳўйт” деса қочадиган, моллари бирор “қаҳрамонлик” қилиш у ёқда турсин, биқинига таёқ суқсангиз ҳам миқ этмай кавш қайтарганча тураверади. Товуғичи? Ахир кунда иккита тухум туғади-ку. “Бўлди, шуни мақтайман” деб ўйлади ичида Шошмақул.
--Ҳей, Аброр—деди Аброрнинг буқаси деворни тешгани жақидаги ҳикоясини бўлиб,—буқангни қўятур… Мени товуғимчи, Самарқандда ягона товуқлардан.
--Ваҳима қилма-эй, қўрқиб кетдим—деди Фаррух калака қилишга тушиб.
--Ҳа, шунақа, товуғим Ўзбекистонда ягона, деса ҳам бўлади—Мени товуғим бир кунда иккита тухум туғади.
--Бўлиши мумкин эмас—деди Вали ишонқирамай.
Ғаппор мақтанишда давом этди:
--Бундан ташқари битта тухумнинг ранги оқ, кейингиси қизғиш…
--Фантастика—деди Фаррух унинг гапини шартта бўлиб. Ғаппор шошманинг жаҳли чиқди. “Бир банкрот қилсаммикан шуларни” деб ичидан ўтказди-ю Фаррухга юзланди:
--Гаров ўйнаймизми? Товуғим бир кунда иккита тухум туғади, биттасининг ранги оқ, иккинчиси қизғиш.
--Бўпти—деди Фаррух гаров ўйнаш учун узатилган шошма қўлни сиқиб—лофчиликда Барон Мюнхаузендан ҳам ўтиб кетдинг, лекин мен бу лофларинга лаққа тушмайман. Кўрасан!
Гаровга юткан киши бирваракайига учта “сникерс”ни чўнтакка урадиган бўлди. Болалар бай бойлаб, гапни бир жойга йиғди-да, “фантастика”ни кўришга шошилди. Уйга келиб, Ғаппор шошма укасидан товуқнинг ҳозиргина туғиб, қоқоғлаб катакдан чиққанига чорак соат бўлганини билди, жўраларини катак томонга бошлади. Шошмақулнинг ошқозони “сникерс” қурғурнинг ҳажрида лов-лов ёнади, товуғининг тухумларини тезроқ кўрсатиб, қулинг ўргилсин шоколадни паққос туширсам, дейди…
Фавқулотда бир воқеа содир бўлди-ю, катакка етмай шартта тўхтади. Товуғининг катагидан Ғаппорларнинг ён қўшниси Акмалларнинг товуғи “нима гапинг бор” дегандай пилдираб чиқиб келяпти. Катак ичига кира солиб, тухумларни ушлаб кўрди, кизғиш тухум иссиққина. Буни акмалларнинг товуғи ҳозиргина туққан.
Тағин қовун туширди бу Ғаппор шошма… Кепкасини қийшиқ кийиб олиб аттанг қила кетди: “Оббо-о, бу шўр манглай Марадонанинг тепишига арзигулик экан ўзиям. Иккинчи тухумни Акмалнинг товуғи туғаркан-у, жуфтакни ростлаб қоларкан”. Ғаппор шошма “ҳе, ландовур!” деб кетига бир тепмоқчи эди-ю, афсуски бунинг иложи йўқ. Ҳеч ким ўзининг кетига ўзи теполмайди… У Фаррухга “сникерс”ни, худо хоҳласа, катта бўлса олиб беради.
П.с ушбу ҳикоя “Бекажон” газетасининг 06/07/2007 даги сонида нашр қилинган. Ҳикоя ҳеч қандай адабий-бадиий қийматга эга эмас, уни ёш-ғўр ижодкорнинг ёзишдаги машқларидан бири деб қабул қилгайсиз.