Copycat - Epizod 5: "Yurak eslaydi, aql unutadi"
Jay yugurib chiqqach, soqchilar allaqachon xonani qurshab olgandi. Biri eshikni tepib ochdi — ammo xona bo‘sh edi.
Kazuha esa, yashirin yo‘lak orqali orqa tomonga qochayotgandi. Yuragi shiddat bilan urardi. Nafas olish qiyin, ko‘zlari esa xira edi.
U shundoq yurib borar ekan, kutilmaganda bir narsaga urilib ketdi. U yiqilay dedi, ammo kimdir uni tutib qoldi.
Qo‘llar... tanish edi. Iliq, ishonchli.
Kazuha boshini ko‘tarib qaradi.
— “Hey... sen yaxshimisan?” — dedi u hayronlik va hayajon aralash ovozda.
Kazuha uni ko‘rib qotib qoldi. Nafasi ichiga tushib ketdi.
Heesung unga diqqat bilan qaradi. Ko‘zlari asta yumuq ko‘zlarga tushdi. U qizning qo‘llarini ushlagancha biroz jim qoldi.
— “Men seni qayerdadir ko‘rgandekman...” — dedi u. “Yoki... tushimdami?”
Kazuha hech narsa deya olmadi. Faqat asta bosh irg‘adi.
Ularning yuraklari bir xil ohangda ura boshladi. Oradagi masofa, saroy, vaqt — hammasi shu lahzada ahamiyatsiz edi.
— “Qanday g‘alati... men seni tanimayman, lekin yuragim seni allaqachon qidirgan.”
Uning ko‘zlari yosh bilan to‘lib, qaltiradi:
— “Mening is... ismim Kazuha.”
Heesung kulimsiradi, qo‘llari titradi.
— “Kazuha... bu ism go‘yo yuragimda allaqachon joy olganday.”
Ular bir-birlariga ohista yaqinlashdi. Nafaslar sekin-sekin aralashdi. Ularning peshonalari bir-biriga tegdi. Kazuha sekin ko‘zlarini yumdi, lablari titradi.
Bu o‘pich yengil, ammo yurakni teshib o‘tadigan darajada chuqur edi. Bu shunchaki o‘pich emasdi — bu ikkalasining xotirasiz yuraklari bir-birini topayotgan edi.
Ular uzoq vaqt jim turishdi. Nafas olish og‘irlashgan, ammo yurak urishlari tinmayotgandi. Kazuha qattiqroq quchdi.
Heesung uni quchoqlab, qulog‘iga pichirladi:
— “Endi men seni yana yo‘qotolmayman.”
Kazuha yuzini ko‘ksiga bosdi. Heesungning yuragi tez urardi.
Qiz qo‘lini yigitning yuziga qo‘ydi, ko‘zlarida hayajon aralash iztirob bor edi.
— “Jay... meni asradi, ammo...” — u jim qoldi. “Endi faqat sen bo‘lgin.”
Heesung qo‘lini uning beliga o‘tkazdi, lablari yanoqlariga tegdi.
— “Endi sen xavfsizsan. Men sendan ketmayman.”
Lablar yana uchrashdi. Bu safar — uzoqroq, jiddiyroq.
Ular yashirin xonaning orqa tarafidagi xona ichiga kirdilar. Tashqarida soqchilar qidirishda davom etardi, ammo bu ikki qalb — bir-birining bag‘rida allaqachon topilgan edi.
Kazuha Heesung bag‘rida jim turardi. Ularning yuraklari bir ohangda urar, nafaslari aralashardi. Atrof — jim. Faqat yurak urishlari.
Heesung sekin undan ajralib, uning yuziga termuldi.
— “Sening isming Kazuha dedingmi?” — dedi u hayron ohangda.
Kazuha bosh irg‘adi, go‘yo bu savol unga g‘alati tuyulganday.
Heesung chuqur nafas oldi, so‘ng sekin o‘z cho‘ntagidan eski, ozgina yirtilgan kitobni chiqardi.
— “Bu... men shu dunyoga kelganimdan keyin topgan birinchi narsa edi. Bu kitob tarixiy hikoya ko‘rinishida yozilgan. Va... sening isming bor edi unda.”
Kazuha unga qarab qotib qoldi.
Heesung kitobni ochdi, bir sahifani ko‘rsatdi. Unda nozik harflar bilan yozilgan edi:
> “Kazuha — Qirollik malikasi. U haqida ko‘p narsa noma'lum, ammo uning yo‘qolishi butun tarixni o‘zgartirgan deyishadi…”
Heesung jim turdi, keyin qizning qo‘lini ushlab dedi:
— “Men... seni hali ko‘rmasimdan oldin bu ismingni o‘qigandim. Ammo endi... endi hammasi bir joyga tushayotganday.”
Kazuha lablarini tishladi, yuragi yana tez ura boshladi. U pichirladi:
— “Demak, sen... kelajakdansan?”
— “Aynan qayerdanman — bilmayman. Faqat shuni bilamanki... men bu yerda qolmoqchiman. Chunki sen bu yerdasan.”
Ular bir-birlariga yana tikildilar. Bu safar — anglagan, tanigan, o‘z ichki izini topgan ko‘zlar bilan.
Lablar yana uchrashdi, ammo bu safar hislar — yurakdagi ishonch va tushuncha bilan to‘la edi.
Heesung Kazuha qarshisida jim qoldi. Uning ko‘zlari xuddi og‘ir bir haqiqatni yashirayotgandek namlangan edi.
Kazuha unga ohangsiz so‘z qildi:
Heesung kulishga urindi, ammo bu soxta edi. U sekin o‘sha kitobni yana ochdi, bir varaqni uzoq tikilib turdi. So‘ng esa uni ohista yopa boshladi.
— “Sen... haqingda yana nimalar yozilgan edi,” — dedi u, ovozi pasayib. — “Lekin men aytolmayman.”
— “Chunki bu so‘zlar seni o‘zgartirib yuboradi. Chunki bu taqdir... ayanchli.”
Kazuhaning rangi o‘chdi. Heesung boshini egdi, qo‘llari qaltirardi.
— “Men... seni o‘lishing haqida o‘qidim. Qanday... qayerda... hammasi bor edi. Bu tarix edi. O‘zgarmas, aniq, qat’iy.”
— “Lekin men seni o‘ldiraman degan taqdirga ishonmadim. Shu sababli men bu yerda qoldim. Qaytmaslik uchun, seni qutqarish uchun. Agar tarix seni o‘ldiradi desa — men uni o‘zgartiraman.”
Kazuha yuragini ushlab, unga termuldi. Bu so‘zlar... unga hayotdek tuyuldi. Umrida hech kim uni shunchalik himoya qilmoqchi bo‘lmagan edi.
Heesung yaqin keldi, uning qo‘lini ushlab pichirladi:
— “Men seni sevamanmi, yo‘qmi — hali o‘zim bilmayman. Lekin sening o‘lishingni tomosha qila olmayman. Men bu dunyoni bilmayman, lekin seni... bilishni xohlayman.”
Kazuha ko‘z yoshini to‘xtata olmadi. Bu ko‘z yoshlar — og‘riq emasdi. Bu — birinchi marta yuragiga yetib borgan so‘zlarning aks-sadosi edi.
___
EP6 JUDAYAM QIZIQARLI BOʻLADI UNING UCHUN 20 REAK ARZIDI DEB OʻYLAYMAN❤️