BABY WIFE 2
- Kim bor bu yerda? – u shubhali odamga orqasidan qurolni to‘g‘rilab baqirdi.
Shubhali odam uning baland ovozidan cho‘chib tushdi.
- Yuzingni ko‘rsat, tez! – Jungkook yana baqirdi.
Shubhali odam sekin yuzini ko‘rsatdi, bu uning ajablanishiga sabab bo‘ldi. Quroli uning qo‘lidan tushib ketdi va u odamga tikilib qaradi. Odam ortga o‘girilib jilmaydi:
Jungkook uning yoniga borib, ishonchsizlik bilan so‘radi:
- Sening paroling bor edi. Paroling, oddiy mantiq, — dedi u pancakeni ag‘darar ekan
- Yo‘q, men... ya'ni, biror muammo bormi?
Muammo haqida gap ketganini eshitib, uning yuzi g‘azabdan burishdi. U chuqur nafas olib, qo‘lini ritmga mos ravishda silkitib baqirishni boshladi:
- Ha, albatta, tashqaridagi ahmoq, tentak, odobsizlar...
Jungkook noqulay kulib, uning baqiriqlarini eshitib turdi:
- Ha, albatta, tashqaridagi ahmoq, tentak, odobsizlar...
Ayol shikoyat va baqirishlar paytida dramatik kayfiyatni qo‘shishni unutmagan edi.
- Ba'zida hayron qolaman, bu ma'sum koʻringan ayol qanday qilib bunday narsalarni biladi — u o‘ziga o‘zi savol berdi.
Birdan Jungkook onasining gapini bo‘lib dedi:
- Oyi, kechasi serial ko‘rishni to‘xtating.
- Nima demoqchisan? — deb so‘radi Jun-xi xonim , pichoqni ko‘rsatgancha qoshlarini chimirib.
- Hech narsa... Nima qilyapsiz? — u mavzuni o‘zgartirishga urinib so‘radi.
- Nonushta pishiryapman, — dedi u, "duh" ovozini chiqarib.
Jungkook uyerda turib, onasining pazandachilik mahoratini kuzatar va hech bir sababsiz jilmayar edi.
Mrs. Jeon buni payqab so‘radi:
- Nima bo‘ldi, Kook? Bugun juda baxtli ko‘rinyapsan.
Jungkook hech nima deya olmay, shunchaki quyon tabassumini ko‘rsatdi.
- Seni yana baxtli ko‘rish, meni ham baxtli qiladi, — dedi onasi uning boshini silab, bu Jungkookni qizarib ketishga majbur qildi.
- Lekin... xizmatkorlar qayerda? — to‘satdan so‘radi onasi, bu savol uni havo yutib tiqilib qolishiga sabab bo‘ldi.
- Kechagi ovqatga hatto qo‘lingni ham tekkizmagansan. Shahi qayerda? — dedi u shubhali nigoh bilan.
- Umm... Oyi... aslida... — dedi Jungkook, lekin uning gapini Shahining ovozi bo‘lib yubordi.
- Eomeoni!!! — xursandlik bilan baqirdi qiz ularga yaqinlashib.
Yo‘l davomida yon stolga urilib, deyarli yerga yiqilib ketishga ham ulgurdi.
- Extiyot bo‘l! — deb tashvish bilan baqirdi Jeon xonim.
U bir qadam oldinga yurmoqchi edi, lekin to‘xtadi, chunki Jungkookning chaqmoq tezligida qizni yoniga yugurib ketayotganini ko‘rdi.
- Ko‘zlaring qayerga qarayapti o‘zi? Yaxshimisan? — u boshdan-oyoq qizni tekshirib, yuzidan mehr bilan silab so‘radi.
Uning ko‘zlari va ifodasi samimiy tashvish va g‘amxo‘rlikni ko‘rsatardi. Jeon xonim bu yoqimli manzarani ko‘rib erib ketganday bo‘ldi.
- Kecha biror yomon narsa bo‘lmaganga o‘xshaydi. Shaxsan o‘zim Shahi bilan bu haqda gaplashishim kerak, — deb o‘yladi u.
- Men yaxshiman, — dedi qiz bosh barmog‘ingni ko‘rsatib, unga tabassum qilarkan
Birdan uning nigohi nimagadir tushdi va bu uni vahimaga soldi. Shahiga to‘xtashini aytmoqchi bo‘ldi, lekin qiz unga ahamiyat bermadi. Qiz Jeon xonim tomon yurdi va u Shahini ona mehriga to‘la quchoqlab oldi.
U qizni uzoq quchoqlaganidan so‘ng:
- Voy, Shahiie~... sen butunlay nur sochayapsan, — dedi.
- Eomma, men sizni sog‘indim, — deb yana uni quchoqladi qiz.
Shahining nazari uning pishirayotgan taomiga tushdi:
- To‘xtang! Nima pishirayapsiz? Qo‘limdan kelganicha yordam beray, — dedi.
- Yo‘q, kerak emas, deyarli tayyor bo‘lib qoldi. Ikkalangiz o'tirib turinglar, nonushtani o‘zim tayyorlayman, — dedi u bosh barmog‘ini ko‘rsatib.
- Sizga yordam beray, eomeoni, — dedi Shahi va unga ovqatni stolga joylashtirishga yordam berdi.
Jungkook bezovtalanib qizga yaqinlashib:
- Shahi... uh, iltimos, bir daqiqaga shu yerga kelsang bo‘ladimi? — dedi.
Uning ikkilanayotganini sezib, so‘radi qiz:
- Uh... bu favqulodda vaziyat... men aytgan muhim fayl haqida, — deb bo‘ynini qashladi u.
- Fayl? — dedi Shahi yuzida ajablanish ifodasi bilan.
- Uh... so‘roq qilaverishni to‘xtat, shunchaki men bilan yur, — deb qo‘lidan ushlab o‘zi bilan olib ketdi.
- Onajon, biz tez orada qaytamiz, — deb u Shahini xonangga sudrab ketayotib baqirdi.
Xonaga yetib kelgach, u eshikni yopdi va qizni devorga tirab, ochko‘z o‘pich bilan hujum qildi.
Daehan Seul universitetiga talabalar yozuvlarini tekshirish va Shahi haqida ma’lumot topish uchun keldi. U ruxsatsiz ofis xonasiga kirib, boshqaruvchi qarshisidagi o‘rindiqqa o‘tirdi.
- Menga talabalaringizdan biri haqidagi barcha ma’lumot kerak, — dedi u beparvo ohangda, boshqaruvchining hayrat aralash nigohini qo‘lga kiritib.
Daehan boshqaruvchi oldiga bir necha pul dastasini tashladi.
- Siz kimsiz va bu nima? — hayron bo‘lgan boshqaruvchi so‘radi.
- Meni shafqatsiz Li Daehan deb atashadi, — deb o‘zini tanishtirib, qo‘lini siqish uchun cho‘zdi.
Menejer cho‘chib ketdi, uning kurtkasining cho‘ntagidan to‘pponcha chiqarib, o‘ynab turganini ko‘rib. Qoʻlini tezda siqdi.
Daehan uning oldidagi titrayotgan odamga kulib qaradi va gapirdi:
- Ammo bilasanmi? Menimcha, mening o‘qim mendan ham shafqatsizroq…
- Hech bo‘lmaganda men odamlarning hayotini asrab qolaman, agar ular menga kerakli narsani berishsa. Ammo mening o‘qim iltijolarni eshitmaydi, baxillar uchun ko‘r. — deya qo‘shimcha qildi Daehan, to‘pponchasini menejerning peshonasiga to‘g‘rilab.
- K-kimning m-ma’lumoti kerak s-sizga? — deb qo‘rqqancha so‘radi bechora.
- Min xonim — bo‘ynini chirsillatib javob berdi Daehan.
Yigit kompyuterida nimanidir terdi va gapirdi:
- Bizning universitetimizda juda ko‘p Min xonim bor. Aniqroq ma’lumot bera olasizmi?
- U oxirgi yillarda o‘qishni boshlagan, yangi talaba bo‘lsa kerak, Ismi Shahi edi — javob berdi Daehan.
Yigit yana kompyuter klaviaturasida nimadir terdi va savol berdi:
- Siz uni izlayapsizmi? — deya kompyuter ekranini Daehanga o‘girdi.
Daehan suratga qaradi va peshonasini asabiy siladi.
- Yo‘q, bu u emas! Ber buni! — deb baqirdi Daehan, bechora yigitning o‘rnini tortib olib.
Daehan so‘nggi yillardagi barcha Min familiyali talabalarning ma'lumotlarini tekshirdi.
Hali ham javob topolmagach, o‘zicha o‘yladi:
- Jeon Shahini qidirishim kerakmi?
U titragan qo‘llari bilan qidiruv paneliga Jeon Shahi deb yozdi va natijalar uni hayratga soldi.
U so‘nggi yillardagi talabalar ro‘yxatidan Shahining ismi va bio ma'lumotlarini topdi.
- Yo‘q! Yo‘q! Bu mumkin emas…! — deb baqirib, kompyuterni stolning chetiga uloqtirdi.
Menejerning ruhi, oldidagi yirtqichga qarab, tanasini tark etgandek edi.
- U hozir qayerda?! — Daehan ovozini balandlatib so‘radi.
- Eh-ehtimol, u C sinfida bo‘lsa kerak. X-A. Liftning chap tomoniga buriling, beshinchi qavatda, — deb javob berdi yigit va Daehanning ofisdan yugurib chiqib ketayotganini kuzatdi.
Daehan maqsadga tomon yugurdi va ruxsatsiz sinfxonaga kirdi. Barcha qiziquvchan ko‘zlar uni boshdan-oyoq ajablanib tekshirib chiqdi.
- Hey! Sen kimsan? Talabamisan? Dars o‘tayotganimni ko‘rmaysanmi? — deb baqirdi o‘qituvchi, lekin Daehan buni umuman ahamiyatga olmadi.
- Jeon Shahi qayerda? — u umidsizlik bilan so‘radi.
- Oh, u bugun yo‘q. Siz uning qarindoshimisiz? — so‘radi o‘qituvchi.
Daehan hech narsa demasdan sinfdan yugurib chiqib ketdi va yo‘lda Sana bilan to‘qnashib ketdi.
- Hey! Qayerga qarab yuryapsan? — deb baqirdi Sana uning shoshilib ketayotgan ko‘rinishiga.
- Oyi, biz hozir qaytamiz, – Jungkook baqirib, Shahini yotoqxonaga sudrab olib ketdi.
Xonaga yetgach, eshikni yopdi va tanasini eshikka tirab, qizga ochko‘zona o‘pish bilan "hujum" qildi.
Uning o‘pichlari Shahining jag‘idan bo‘yni va yoqasi tomon pastlab davom etdi.
- Jungkook-shi... iltimos, to‘xtang, – qiz yengil ingradi va uni qo‘llari bilan biroz itarding
U o‘pishdan to‘xtadi, ammo tanasi bilan Shahini o‘z joyida ushlab turdi.
- Men senga kimman, Shahi? – u qizning qulog‘iga pichirladi.
Qizning nigohida chalkashlik bor edi. U buni payqab, tabassum qildi va yana so‘radi:
- Erim, – deya jilmayib javob berdi qiz. Bu javobi unga Shahini qulog‘ini tishlashga undadi.
Shahining ovozi past chiqib, u yana pichirladi:
- Xotiningiz, — qiz uyatchan tabassum bilan javob berding.
- Unda, er-xotin shunday ishlar qilishi odatiy emasmi? — u to‘g‘ri Shahining ko‘ziga tikilib so‘radi.
- O-odatiy... lekin... joy va vaqt to‘g‘ri kelmayapti, — dedi uyalib, nigohini undan olib qochib.
-Umuman ahamiyati yo‘q! — Jungkook shivirlagancha gapirib, uni yana o‘pdi.
Qiz o‘pishni to‘xtatdi, u Shahi majburlamadi, ammo tanasi bilan uni ushlab turishda davom etdi.
- Jungkook-shi, agar eomeoni bizning oldimizga kirib qolsa-chi? — qiz bezovtalik bilan so‘radi.
U qoshlarini chimirib, ogohlantirgancha dedi:
- Yana bir marta meni Jungkook-shi deb chaqirishga jur'at et... Jeon Shahi
Qizga yoqimli bo‘lib tuyulgan bu ogohlantirishga jilmayib:
- Unda, nima deb chaqirishim kerak? — deb so‘radi.
- Baby deb chaqir, — u xotirjam javob berdi.
- Men sizni haqiqatan tushunolmayapman... Kecha menga sizni daddy deb chaqirishimni, aytgandingizmi? — so‘radi va u gaplaridan bo‘g‘ilib qoldi.
- Senga meni tushunishning hojati yo‘q... Men seni o‘zimning ostimda bo‘lishingni afzal ko‘raman
Shahi gapining ma’nosini anglab yetdi va baqirib yubording:
U qizni o‘pib, tinchlantirish uchun gapirdi:
- Shunday holatda eomeoni kirib qolsa, juda sharmandali bo‘ladi, — lablarini burishtirib dedi qiz.
Jungkook Shahining bu harakatini payqab, uni masxara qilishni o‘yladi.
U ovozini sovuq ohangga o‘zgartirib so‘radi:
Uning ovozidagi to‘satdan o‘zgarish qizni hayratda qoldirdi va ikki barmog‘ini uning oldida ko‘rsatdi.
- 2 ?!– u yuzini burishtirib, sovuq ovoz va ifoda bilan Shahini masxara qilish uchun so‘radi.
- Y-yigirma, – qiz bosh chayqab, aslo yo‘q degancha asabiy javob berdi.
Uning xatti-harakatidagi kutilmagan o‘zgarish Shahini hayron qoldirdi.
- Dadang seni chaqaloq deb ataganda ichimda kulardim… to seni uchratgunimcha, – u kulib gapirdi
- Mana sen… aslida haqiqiy chaqaloq ekansan, – u yana gapirishda davom etdi.
- M-menga chaqaloq demang… men yetukman, – dedi qiz lablarini cho‘zib, jahli bilan.
U qizning shirinligiga kulib qaradi va so‘radi:
- Ishonching komilmi? Yetukmisan?
- A-albatta! – Shahi jasurligini ko‘rsatmoqchi bo‘lib javob berdi , u esa bundan zavqlanib, kulib yubordi.
U yuzini qizning bo‘yniga yashirib, uni battar erkalash va o‘pishdan to‘xtamadi.