BABY WIFE 2
Qushlarning mayin chiyillashi va quyoshning oltin nurlari Jungkookni shirinsuxan uyqusidan uyg‘onishga yordam berdi. Quyosh nuriga ko‘zlarini o‘rgatib olgach, u birinchi bo‘lib o‘zini quchog‘ida uxlab yotgan rafiqasini ko‘rdi. U telefonidan vaqtni tekshirdi va burnini Shahining burniga tekkizib, keyin ikkisi o‘rtasidagi kichik masofani yo‘q qilish uchun qizni o‘ziga tortdi. Uning iliq nafasi bo‘yniga urilib, qizni tushlar olamidan qaytarishga yordam berdi. Uning bag‘rida uyg‘onish Shahining kunlik hayotingizdagi yoqimli yangi odatga aylandi.
- tongingiz xayrli bo‘lsin - dedi.
- Xayrli tong, baby. Yaxshi uxladingmi? - deb javob berdi.
Shahi sekingina javob berib, vaqtni tekshirish uchun o‘rnidan turmoqchi bo‘ldi. U o‘rnidan turmadi, qizni hali ham bag‘ridan qo‘yib yubormadi, boshini karavot boshlig‘iga tirab yotishda davom etdi.
Qiz e’tiroz bildirmadi va uning ko‘ksiga bosh qo‘yib, tinch holatda qoldi.
- Yaxshi, endi mukofot ber - , dedi u, bu esa qizni biroz hayratda qoldirdi.
Shahi yuqoriga qaradi va uning yengil kulib turganini ko‘rdi. U qo‘shimcha qildi:
- Yura olmay qolmaganing uchun mukofot.
Qizni yuzi butunlay qizarib ketdi. Uyalib, unga yengil o‘pich berdi, tezligi chaqmoqqa teng edi. Jungkook uning yuziga hafsalasi pir bo‘lib tikildi.
Qiz unga savolomuz qaradi, u esa:
Qiz yana chaqmoq tezligida bir o‘pich berdi, bu esa uning hafsalasini yanada pir qildi. U Shahini o‘ziga tortib, tizzasiga o‘tqazdi va yuzidan ohista siladi.
- Nega faqat yengil o‘pich? Yangi turdagi o‘pichlar bilan tanishishni istaysanmi?— dedi u qulog‘iga pichirlab, qizni beixtiyor chuqur nafas olishga majbur qilib.
Shahi bosh chayqadi va yuzini uning ko‘ksiga yashirdi. U bo‘ynidan shirin o‘pichlar qo‘yib, qizni qitiqlab kulishga majbur qildi.
- Lekin men senga har xil o‘pich va...
Shahi kafti bilan uning og‘zini yopib:
U qizni qo‘lini o‘zining yirik qo‘liga oldi va barmoqlari bo‘g‘imidan o‘pdi.
- Ishlar kutadi. Men CEO bo‘lganimga sabab bor, bilasanmi? — dedi u, so‘ngra qizni ehtirosli o‘pichga tortib.
Uning qizni boshining orqa tomonidagi qo‘llari yetarlicha kuchli edi, shuning uchun Shahi qarshilik ko‘rsatmadi. Boshqa qo‘li beliga tushdi, koftasi ostidan kirib, pastdan yuqoriga tomon belini silay boshladi.
Shahi o‘pichlar orasida ohista nafas oldi... U qizni o'ng ko'kragini siqib qo'yganida, o'pish orasida nola qildi.
- Baby, bugun payshanba, to'g'rimi? - javob sifatida g'o'ng'illadi qiz.
- Bugun dars yo'qligini tekshirib ko'rdim - deb g'o'ldiradi u qizning bo'ynini so'rib, ipak pijama ko'ylagini yecharkan.
Qiz yana g'o'ng'ildi va u qattiq tishlaganida tez orada "Oh" deb yubordi.
- Kechirasan, baby~ dedi u qizni ko'ylagini to'liq yechishdan oldin. Yelkasidagi yoqani yechib, yoqa suyaklarini so‘ra boshladi.
Qiz nola qildi, uning bilak mushaklarini mahkam ushladi va uni ko'proq yoqishiga sabab bo'ldi , uning ehtirosi Shahini yerga urayotganini butunlay his qildi. Va tez orada qiz erining katta tanasi ostida qafasga tushib, uning nomini nola qildi.
Sana haydovchisi uni Jeonlar qarorgohiga olib kelib, mashinasini to‘xtash joyiga qo‘ygach, uyga yaqinlashib kelardi.
- Demak, dadam mening tug‘ilgan kunimdagi betartiblikdan xabardor emas - deb o‘yladi u, o‘zidan hafsalasi pir bo‘lib.
To‘satdan telefon qo‘ng‘irog‘i uning diqqatini tortdi. Qo‘ng‘iroq qiluvchining ismiga ko‘zi tushishi bilan oshqozonida kapalaklar uchayotganini his qildi.
U jilmayib, qo‘ng‘iroqni qabul qildi.
- Salom, go‘zalim! Bu chiroyli oqshomda nima bilan bandsan, so‘rasam maylimi? — Jack muloyim ohangda so‘radi.
- Shahining uyiga boryapman, — dedi u odatdagidek.
- Xoʻsh... bu muhimmi? Meni ham borishimni xohlaysanmi? — Jack vahimaga tushdi.
- Yo‘q, hammasi joyida. Men J-jungkook va Shahidan uzr so‘rayman.
Jack bu mavzuni biroz bo‘rttirishi kerakligini bilar edi, shuning uchun u dedi:
- Men seni kafeteriyada kutaman. Esingdan chiqmasin, sen bugun kechqurun qahva uchrashuviga va’da bergansan.
- Xayr, Jack — Sana qo‘ng‘iroqni qo‘yishdan oldin aytdi.
U o‘ng qo‘lini chap ko‘kragining tepa qismiga qo‘yib, telefoniga qaradi.
- Voy , u yuragimni zilzila bo‘layotgandek urishga majbur qilyapti, — dedi u bir qadam oldinga tashlab.
Uyning ichkarisiga kirishi bilan katta xizmatkor bilan birga tort pishirayotgan Shahini ko‘rdi. Ikkita tana qo‘riqchisi esa tashqarida turadigan odatiga zid ravishda dinozavrlar kabi tort yeb o‘tirishardi. Kattakon yigitlarning bolalarday harakat qilayotganini ko‘rib, u hayratga tushdi.
- Nick, Stiv, yana qahva ichasizlarmi? — Shahi ularni turli xil mazali tortlardan yeyish bilan band ekanliklarida so‘radi. Ular boshlarini chayqadi.
- Yo‘q? Nega? Shunchalik mazasi yo‘qmi? — qoshlarini ko‘tarib, ular bosh chayqagach so‘radi.
Stiv tortni yutib yuborib dedi:
- Xonim, biz allaqachon to‘yib oldik.
Qiz ikki qo‘lini beliga qo‘yib, so‘rashdan oldin dedi:
- Aish! Sizga necha marta aytishim kerak, meni xonim deb chaqirmang! Men sizga qarib qolgan ayoldek ko‘rinamanmi?
Nik qiz tayyorlagan o‘sha " bulletproof" qahvadan bir yutib olib so‘radi:
- Xo‘sh, unda biz sizni qanday chaqirishimiz kerak, xonim?
- Meni Noona(opa) deb chaqiring.
Ularning ikkalasi bir-birlariga tez nazar tashlashdi va kulib yubormaslik uchun lablarini mahkam yopishdi.
Shahi ularga shubha bilan qarab so‘radi:
- Hey, yoshingiz nechchida o‘zi?
Stivning javobi Shahining koʻzlari kattalashishga sabab bo'ldi:
- Y-yosh muh-muhim emas, tushundingizmi? M-menga Noona deng, xo‘pmi?
Ular bosh irg‘ab, rozi bo‘lishdi. To‘satdan hovlining kirish qismida qizcha qomati ko‘ziga tashlandi. Qiz unga tomon yugurdi va bu ularni vahimaga soldi. Ular darhol o‘rinlaridan turib, qizni kuzatishdi. Chunki yana qochib ketishidan qo‘rqishdi. Ular yengil nafas olishdi va Sana bilan suhbatlashayotganini ko‘rishdi.
- Sana, ancha vaqt bo‘ldi ko‘rishmaganimizga... Qandaysan? — dedi va uni quchdi.
U avvaliga hayron bo‘ldi, keyin tabassum qilib javob berdi:
- Sen bilan doimgidek yaxshi, — dedi Shahi, boshini ozgina qiyshaytirib jilmaygancha.
- Sen haqiqatan ham yaxshi ko‘rinasan — deb o‘yladi Sana, qizning yuzining porloqligini kuzatib.
To‘satdan uning tabassumi so‘nib, xavotir bilan dedi:
- Bu shunchaki kichik siniq, tashvishlanishga arzimaydi, — dedi qiz tabassum bilan.
- Buni eshitish yaxshi, — dedi u yana jilmayib.
- Uzr, — deb pichirladi u sekingina.
- Iltimos, o‘tirib tur. Biz tort pishirayapmiz, — dedi Shahi, uning qo‘lidan ushlab oshxona tomon tortgancha.
- Yo‘q!... Men... uh... boshqa birovga va’da bergan edim, u meni kutyapti, — deb muloyimlik bilan rad etdi Sana. Qizning hayron bo‘lgan nigohiga qarab jim qoldi
- Ofisda ishlayapti. Chaqiraymi? — dedi. U bosh chayqadi va Shahiga bir fayl uzatib dedi:
- Yo‘q, yo‘q. Uni bezovta qilmaylik. Shunchaki buni unga ber.
- Bir daqiqada qaytaman. Har doimgidek yo‘qolib qolma, xo‘pmi? Senga bir narsa bor, — dedi va boladek o‘z xonasiga chopib ketdi
- Nega u hammaga shunchalik yoqimli? Balki shuning uchun hamma uni yaxshi ko‘rar, — dedi Sana o‘ziga pichirlab.
- U men uning shirin dunyosini deyarli vayron qilishimga oz qolganini biladimi? — deb o‘yladi u og‘ir xo‘rsinib, yerga qarab uyatdan qizarib ketdi.
Daehan ertalab maxfiy agenti tomonidan Min Hanbinning rasmi bilan yuborilgan yo‘l manzilini kuzatdi. Ular oxirgi marta uchrashganda, Daehan hali kichkina bola edi, lekin u Hanbinni hali ham yaxshi tanirdi. U mashinasini qabristonning baland temir darvozasi yoniga qo‘ydi. Qorong‘i va vahimali, chunki kun botishga yaqin edi. Mashinaning eshigini qulflab, kalitni cho‘ntagiga joylashtirdi, so‘ng temir darvozani itarib, kengroq ochdi. Bu darvoza bolaligidan beri unga tanish. Ko‘zlari yumulgan holda ham u bu qabristonda bemalol yurishi mumkin edi. U darvozaning panjarasiga qo‘lini surtdi va yuragi og‘irlik bilan ichkariga qadam qo‘ydi. Ko‘zlari bilan atrofni kuzatar ekan, u ikki qabriston oldida o‘tirgan bir kishini ko‘rdi. Izlagan odamini topgach, Daehan chuqur nafas oldi va unga asta-sekin yaqinlashib, "Hanbin amaki," deb chaqirdi. Hanbin notanish ovozni eshitib, hayron bo‘ldi. U ko‘zlarini ko‘tarib, ming xil tuyg‘ular aks etgan yosh yigitni ko‘rdi.
Ko‘z yoshlarini artar ekan, Hanbin so‘radi:
- Siz kimsiz? Men sizni taniymanmi?
Daehan chuqur nafas olib, uning yoniga o‘tirdi va shivirlab dedi:
Hanbin unga hayrat va chalkashlik bilan qaradi, qoshlarini chimirib:
- Kechirasiz, tushunmadim, dedi.
Daehan labida soxta tabassum bilan gapira boshladi:
- Shifoxona yo‘lagida... atigi yetti yoshli bir bola... yangi tug‘ilgan singlisini mahluqdan qutqarishingizni so‘ragan edi... e-eslaysizmi?
Daehanning yuragi bir lahzaga to‘xtab qolganday bo‘ldi. Bu haqiqatni eshitib, yillar davomida yashirib kelgan sir ochildi.
- Yoki sizga bo‘rttirib aytishim kerakmi? - Daehan so‘zini davom ettirdi.
Hanbin dahshat ichida atrofga qaradi va birdan o‘rnidan turdi. Daehan uning harakatini takrorladi.
- Yuring men bilan... - dedi Hanbin va Daehanning bilagini ushlab, yana atrofni kuzata boshladi.
Daehan uning qo‘lidan chiqib, bir ayol qabri oldida o‘tirib oldi.
U qabrning nom plitasini mehr bilan silab, ustidagi changni artdi va dedi:
- Mana, buni taqdir deyishadi...
Hanbin esa bu so‘zlardan shoshgan va chalkash holatda Daehanga tikilib qaradi.
- Yangi tug‘ilgan va marhum qizing ikki ona o‘rtasida tinch uxlmoqda... biri uning onasi, ikkinchisi esa meniki, - dedi Daehan, bu gap Hanbinni dahshatga solib, hayratda qoldirdi.
Hanbin qabr oldiga tiz cho‘kib, nom plitasiga qaradi va yana bir bor chuqur nafas oldi.
Nom plitasida shunday yozilgan edi: Rest in Peace Li Soojin.
Daehan o‘rnidan turib, biroz jilmayib dedi:
Keyin Daehan Hanbinga eshik tomon ishora qildi va tashqariga chiqdi, Hanbin esa uning ortidan ergashdi.
Sana jonsiz tanadek o'tirar, hech qayerga tikilmasdi. Shu paytda Jack uning qo'lini ushlab, bosh barmog'i bilan sekin silardi.
U bezovta va qo'rqib turgan edi, nima bo'lganini bilishni istab, chuqur nafas oldi va gap boshladi:
- Demak, sen u bilan gaplashgani bording? U nima dedi? Men bilaman, u bunday qiz emas, u haddan tashqari jahli chiqadiganlardan emas-ku...
Sana ko'zlarini bir necha marta ochib-yumdi va muloyimlik bilan:
- Tinchlaning, sunbae, — dedi. So'ng chuqur nafas olib davom etdi:
- Men undan to‘liq uzr so‘ray olmadim.
- So‘ramadingmi? - Jack hayron bo‘lib, yana so‘radi:
- Nima bo‘ldi, aniqroq aytsang-chi?
- Mana, ol,.- qiz Sanani xayolidan chiqarib, unga kichik binafsha rang lentali lavanda rangidagi kichkina qutini uzatdi.
- Bu nima? — Sana hayratda, so‘radi.
- Bu tug'ilgan kuningga sovg'a. Bilaman, kechikdim... lekin tovonim sinib qoldi va undan keyin juda ko'p narsalar bo'ldi, seni oldinroq uchrata olmadim, — dedi Shahi uzr so‘ragandek ohangda.
Sana biroz jilmaydi va so‘ng qizni sochini yig‘ayotganida tomosha qildi, ehtimol, sezmagan holda bo‘ynidagi izlar ko‘rinib qolgan edi.
- Hammasi joyida. Jungkook menga ikkovingizdan ham sovg‘a bergan edi — dedi Sana, qutichani ochishdan avval ko‘zlarini boshqa tomonga qaratib.
- Shunday bo‘lsa-da, o‘zim sovg‘a bermoqchi edim, — qiz tabassum bilan javob berdi.
- Ikkita bilaguzukmi? — dedi Sana hayron bo‘lib, barmoqlarini kapalak shaklidagi yaltir-yaltir bezaklarga tekkizib.
- Aslida bu do‘stlik bilaguzuklari, uch do‘st uchun. Biri men uchun, biri sen uchun, yana biri Deyzi uchun. Uning raqami bor-ku, shundaymi? — deb so‘radi Shahi yana tabassum bilan.
Sananing ifodasi birdan o‘zgardi, xafa ohangda dedi:
- Biri Deyzi uchunmi?... U... u mendan do‘stlikni uzgandek bo‘ldi.
Shahi uning yelkasiga qo‘l qo‘yib, so‘radi:
- Eslaysanmi, seni to‘yingdan oldin basseynda itarib yuborgan kunimni? — dedi u va shu voqeani eslab, qiz ham xafa bo‘ldi
U kulimsiradi va qo‘shib qo‘ydi:
- Uh... u bizning o‘n yillik do‘stligimizni uzib tashladi.
Shahi unga xafa nigoh bilan qaradi, u chuqur nafas oldi va gapira boshladi:
- Bu haqda o‘zingni aybdor his qilma, axir bu men loyiq bo‘lgan narsadir.
Jack hammasini eshitib, chuqur nafas oldi va dedi:
- Men undan uzr so‘ray olmayman, sunbae. U hatto nima qilmoqchi bo‘lganimni ham tushunmadi.
- Yillar davomida unga shuncha yomon munosabatda bo‘lganimdan keyin ham, u meni hanuz do‘sti deb biladimi? — dedi u hafsalasi pir bo‘lib.
So‘ng u sochlarini g‘azab bilan tortib, yana qo‘shib qo‘ydi:
- Men o‘zimni uning ko‘z o‘ngida bundan-da jirkanchroq qilolmayman
Jack uning yelkasidan ushlab, dedi:
- Xo‘p, Sana, tushunaman. Sen o‘z obro‘yingni yo‘qotishni xohlamayapsan, chunki u buni bilmaydi ham. Lekin biz bu masalani boshqacha hal qilishimiz mumkin... O‘zingni buning uchun jazolama
Daehan mashinasini boshqarib borayotganda, Hanbin yo‘lovchi o‘rindig‘ida o‘tirardi. U xotirjam bo‘la olmay, yuragi siqilardi, chunki yana kimdir uning o‘tmishidan xabardor edi.
Hanbinning ongida turli yomon taxminlar aylana boshladi. Bir payt u Daehanning Jeon Mansion (Busan) yonidan o‘tayotganini sezdi.
- Mening uyim bir oz oldinda, xiyobonda,ʼ — dedi u.
- Hali ham Jeon oilasining g‘amxo‘rligida yashaysanmi?
- Ular uchun ishlayotganim uchun... ha, g‘urur bilan, — deb javob berdi Hanbin.
Bir necha daqiqadan keyin Daehan mashinasini Busan Royal mehmonxonasi oldida to‘xtatdi. Soʻngra resepsiyadan xonasining kalitini oldi...
Liftga yo‘l oldi. Hanbin esa uni tinmay kuzatib, mehmonxona xonasigacha ortidan ergashdi.
- Sen kimsan? Meni va bu narsalarni qanday bilasan? — dedi Hanbin, xonaga kirishi bilan savollar yomg‘irini boshlab.
Daehan kulib, divanga yastanib o‘tirib, dedi:
- Avval o‘tir. Ishon, men sendan ham ko‘proq bilishni xohlayapman.
Hanbin uning ro‘parasiga o‘tirdi. Shunda Daehan gap boshladi:
- Li Daehan. O‘zining yangi tug‘ilgan singlisini yovuzlardan qutqarish uchun sotgan bola.
Hanbinning nafasi tiqilib, tomog‘ini kimdir qisganday his qildi. Asl kimligini eshitish juda qiyin edi.
- D-Daehan? … Sen hali ham meni eslaysanmi? — hayrat va qo‘rquv aralash ovozda so‘radi.
Daehan bosh irg‘agach, Hanbin g‘azab bilan so‘radi:
- Shuncha yildan keyin nimani xohlaysan?
- Singlimni... uni qaytarib olishni xohlayman, - dedi Daehan. Bu so‘zlar Hanbinning yuragida og‘ir siqilish hissi uyg‘otdi.
- Nima!? — Hanbin ovozini ko‘tarib baqirdi.
- Ha, nega hayron bo‘lyapsan? Axir menga va’da berganding-ku? — dedi Daehan keskin ohangda.
- Daehan, u hozir hayotidan baxtiyor. Nega bu sirni oshkor qilmoqchisan? Agar u bizdan, ayniqsa, sendan nafratlansa-chi? — dedi Hanbin g‘azab bilan.
Daehanning g‘azabi qaynab chiqdi va u qat’iy ohangda gap boshladi:
- Kelishuvdan chekinma. O‘sha paytda men ojiz edim. Uni tarbiyalashga qodir odamga topshirishdan boshqa ilojim yo‘q edi.
- Endi menga qara. Hozir mening ko‘plab bizneslarim va milliardlab dollarlarim bor. Xo‘sh, u hozir qayerda? — dedi u mag‘rur ohangda.
- Manzilni aytaman, lekin menga va’da berishing kerak. O‘tmishdagi bu og‘riqli voqeani unga aytmaysan, — dedi Hanbin ehtiyotkorlik bilan.
Daehan kulimsirab javob qaytardi:
- Va’da bera olmayman. Axir, u mening singlim-ku.
Hanbin uning yoqasidan mahkam ushlab, yuziga qarab baqirdi:
- OG‘ZINGNI YUM! MEN UNING OTASIMAN, UNI O‘STIRGAN MENMAN!
- MENGA BAQIRMA! MEN HAM YORDAMSIZ EDIM, FAQAT MEN EMAS! SEN HAM SHUNDAY EDING! — deb Daehan javob qaytardi, bu Hanbinning tutgan yoqasini bo‘shashtirishga majbur qildi.
Daehan asabiylik bilan sochlarini tarab, xotirjam ohangda gapirdi:
- Kechirasiz, Hanbin amaki. Singlimga shu vaqtgacha g‘amxo‘rlik qilganingiz uchun juda minnatdorman. Ammo men onamga va’da bergandim. O‘zim oyoqqa turganimdan keyin u mening qaramog‘imda bo‘ladi.
- Sen bunga haqli emassan. Qolaversa, u hozir mening qaramog‘imda ham emas, — dedi Hanbin sokin ohangda, Daehanni hayratda qoldirib.
Daehanning ajablanganini ko‘rib, Hanbin davom etdi:
- Nimanidir esdan chiqarayapsan, u endi voyaga yetgan. Qolaversa... u allaqachon turmushga chiqqan.
- Uni bu yoshda turmushga berganmisiz? Bu yoshda boshqa qizlar nima qilishini bilasizmi? Ular yoshlik zavqidan bahramand bo‘lishadi va—
- Ilgari men Xudo seni uni tarbiyalashdan mahrum qilganidan xafa bo'lardim. Endi men uni oʻzim tarbiyalaganimdan xursandman
Daehan biror narsa deyishiga ulgurmasdan, Hanbin qo'shib qo'ydi:
- Men uni o'z fazilatim bilan katta qildim. U pul ortidan yugurib, yoshlikdan zavqlanish bahonasida hayotini barbod qiladigan qizlardan emas
- Yaxshi, men uni boshqa ideal ota-onalar kabi katta qilganingga rozi bo'ldim. Lekin...... endi men qaytib keldim, shuning uchun uning hayotida biron bir qaror qabul qilishdan oldin men bilan maslahatlash - dedi Daehan jag'ini qisib.
- Endi menga uning manzilini ayt. Ko'p yillardan keyin farishtam bilan uchrashishni ortiq kuta olmayman. U onamdek go'zal bo'lishi mumkin - deya qo'shimcha qildi u.
Hanbin Shahi bolaligida unga qanday g'amxo'rlik qilganini va sabzavot yemaslik uchun bog'da aylanib yurganini o'ylab, biroz jilmayib qo'ydi. Uning yuzi yana oqarib ketdi, Shahi endi u bilan birga emas.
- XXXXX ko'chasi, 07-uy - dedi Hanbin xotirjam ohangda va Daehanni hayratda qoldirdi.
Daehan unga hayron bo'lib qaradi:
U jumlani yakunlashdan oldin, Hanbin shunday javob berdi:
- Ha, u Jeon Mansionda. Jeon Corp.ning yosh bosh direktori va yer osti dunyosining yangi qiroli Jeon Jungkook uning eri
- Qanday jur'at qilyapsan!! UNI BUNDAY HAYOTINI BUZISHGA QANDAY JURT ETDING? - deb baqirdi Daehan gul vazani yerga tashlab, ming bo'lakka bo'lib.
Hanbin singan vazani tomosha qildi va javob berdi:
- Men uning hayotini buzmadim. U hayot sherigini tanlash uchun etarlicha yetuk
- Sen haqiqatan ham singlimni Jeon Jungk bilan turmushga berib, uning hayotini buzmaganingga ishonasanmi? - dedi Daehan jag'ini qisib va birdan nimanidir eslay oldi.
- bu shuni... A-anglatadiki , S- Shahi? - Daehan mag'lub ohangda duduqlanadi.
- Shahini allaqachon bilasanmi? — deb so‘radi Hanbin, Daehanning achinarli holatini kuzatib.
- Demak, Shahi mening farishtam ekan? — dedi Daehan, ko‘zlaridan yosh tomchilab tusharkan.
Qiz balkonda sovuq ob-havo va yulduzli tunda osmon manzarasidan zavqlanayotgan edi. To‘satdan, beliga ikki kuchli qo‘lning tegishini his qilib, cho‘chib ketdi. U qizni mahkam quchoqladi va iyagini yelkasiga qo‘ydi.
Shahi uning issiq nafasi va tanasining iliqligini his qilgancha ko‘zlarini yumdi.
U bo‘ynidan o‘pib, muloyim ohangda so‘radi:
- Hech narsa... — qiz xomush ohangda javob berdi.
- Unda nega to‘satdan jim bo‘lib qolding? — deb so‘radi u muloyim ohangda.
Soʻngra uning tashvishli nigohiga jilmayib, dedi:
- Sana kechqurun keldi, u aytdiki—
U qizni to‘xtatib, qichqirib yubordi:
- Yana o‘sha Sana?! Nega u b*tch—
- Men uning nima sababdan yoqmasligini bilmayman, lekin uni yomonlamang... U juda yolg‘iz
Shahi uning yuzini ohista silab, muloyim so‘radi:
- Jungkook-shi, kecha nima bo‘ldi? Bu 'missiya' deb atagan narsangiz shu edimi?
U qo‘lini ushlab, nikoh uzugidan o‘pib, dedi:
- Bu juda murakkab, baby... Men seni bularning baridan uzoqroq tutishni xohlayman.
Qiz yana xavotirga tushdi va bo‘lgan voqealarni xayolida tiklay boshladi.
- Bu juda xavfli. Men faqat shuni o‘ylayapman: ular bizga nega hujum qilishdi? Sizga qanaqa dushmanliklari bor? — dedi jahli chiqib.
U qizni yuzini silab, savol bilan javob berdi:
- Baby... kecha juda ko‘p voqealar bo‘ldi, lekin nima uchun aynan shu voqea miyangda aylanaveradi?
- Sababini bilmayman, men juda qo‘rqdim, — dedi qiz.
- Qiziq, mashina oldiga sakrab, ko‘cha mushugini qutqaradigan va erini himoya qilish uchun o‘q oldiga ham chiqadigan qiz qo‘rqishini bilmagandim.
- Sizga zarar yetishidan qo‘rqaman, Jungkook-shi, — dedi Shahi va uning lablari qiznikiga tegdi.
- Unda men nima deyman? Boshqalar oldida sizni ‘daddy’ deyolmayman-ku, agar shuni xohlayotgan bo‘lsangiz — deb g‘amgin qiyofa qildi qiz.
Jungkook kulib yubordi va yana qizni lablariga yopishdi.
- Mayli, istagancha chaqiraver, — dedi u Shahining sochini qulog‘i orqasiga to‘g‘rilarkan.
- Oppa deb chaqirsam maylimi? — dedi qiz.
Bu so‘zdan keyin u birdan yo‘talib, nafasi ichiga tiqildi...
U yuzini jiddiylashtirdi va javob berdi:
— Nima, axir! Menga oppa deb aytma! Fu~
U ko‘kragini ushlab, qizga mehr bilan qaradi va dedi:
— Juda yoqimli eshitildi... yana ayt-chi?
— Oppa! — deb qichqirdi Shahi va balkon tomonga qochdi
— Nima, Shahi! Agar yana menga oppa desang, tun bo‘yi “daddy” deb qichqirishingga majbur qilaman! — u qizning ortidan yugurib, baqirdi.
Shahi va Jungkook uning eng ishonchli ikki qo‘riqchisi bilan birga, Jimin va uning rafiqasi yo‘lakda turibdilar. Qayergadir ketishga tayyorlar, lekin qayerga ekanligini hech kim bilmaydi. G‘alati, to‘g‘rimi? Ha, Shahi va Jungkook bir joyga ketyapti, lekin bu sir faqat ikkisiga noma’lum. Janob Jeon va Jeon xonimni kutayotgalarida, qiz vaqti-vaqti bilan eriga qarab qo‘yadi. U esa ota-onasidan bu to‘satdan uyushtirilgan voqea uchun biroz ranjigan.
— Qayerga ketyapmiz? — deb sekingina Jungkookdan so‘radi Shahi. U vaqti-vaqti bilan soatiga qarab turardi.
— Mendan so‘rama, sevgilim. Chunki men ham bilmayman. Onam buni rejalashtirgan, — deb javob berdi u yuz ifodasini o‘zgartirmay.
Jeon xonim yetib kelgach, u qiz tomon yugurib kelib, mahkam quchoqlab dedi:
— Aww, mening shirin Shahi~ieeem, umid qilamanki, bu ajoyib sayohatdan zavq olasiz. Yoki buni birinchi asal oyimiz deyishingiz ham mumkin.
Shahi va Jungkook bir lahzaga ko‘z urishtirishdi , so‘ngra havoga tupurib, tomog‘iga tiqilib qoldi. Jimin va uning rafiqasi ikkovining bu to‘satdan bo‘lgan reaksiyasiga kulib yuborishdi.
— Omo! Nima bo‘ldi? … Suv! — deb xavotir bilan aytdi va qizga suv uzatdi.
Qiz tinchlanganingizdan so‘ng, u Jungkookning oldiga borib, ona mehriga to‘la quchoqlab dedi:
— Kookie… Qara, endi sen turmush qurgan erkaksan. Men o‘g‘limning qanchalik mas’uliyatli ekanligini bilaman, lekin men seni xotining oldida yanada mas’uliyatli bo‘lishingni xohlayman, — deb bilagini silab qo‘ydi.
— Ona, nega birdaniga bunday bo‘ldi? — dedi Jungkook g‘azab bilan.
— Biz bilamiz. Lekin menimcha, onang sen uchun eng yaxshisini qildi, — dedi janob Jeon iliq tabassum bilan. Jungkook ham jilmaymaslikka chiday olmadi.
— Va… men nabira qiz xohlayman. Chunki erkaklarga qarshi g‘alaba qozonish qiyin… Bizga guruhimizga yana bitta “askar” kerak, to‘g‘rimi, Aura? — dedi qat’iy ovozda.
Bu safar Jungkook yo‘talib, ularning barchasini kuldirib yubordi.
— Shahi! — ovoz xuddi sokin dalada paydo bo‘lgan momaqaldiroq kabi eshitilib, atrofdagilarni cho‘chitib yubordi
— Appa! — qiz otasini uzoq vaqt ko‘rmaganidan so‘ng uni quchoqlash uchun yugurdi. U tabassum qildi, qalbidagi iliqlikni yana his qilgancha yagona qizini mahkam quchoqladi.
Janob Jeon bolalikdagi eng yaxshi do‘stiga keng tabassum bilan qarab dedi:
— Hanbin, do‘stim, bu kunlarda qayerda eding? Senga necha marta qo‘ng‘iroq qildim!
— Men shaxsiy ishimni yakunlash uchun ketgandim, — dedi Hanbin ko‘zlarini undan olib qochgancha.
— Biror joyga ketmoqchimisiz? — dedi u, ularning yonidagi chamadonlarga qarab, hayrat bilan.
— Men ularni sayohatga jo‘natayapman. Yangi turmush qurgan juftlik bir-birini chuqurroq bilishi kerak, shunday emasmi? — dedi Jeon xonim, keng tabassum bilan.
Hanbin buni eshitib, jahli chiqdi va g‘azab bilan dedi:
— Bu rejani tuzishdan oldin menga bir marta ham xabar bermadingizmi?
Hamma unga hech narsaga sabab yo‘qdek baqirayotganini tushunmay, hayrat bilan qaradi.
Noqulaylikni bartaraf qilish uchun janob Jeon gap boshladi:
— Nima bo‘ldi? O‘g‘lim va kelinim uchun bu tabiiy hol emasmi...
- Mening kelinim deb atayotgan qizingning otasiman.
U davom etdi, Jungkookka tik qarab:
— Siz hatto bilasizmi, o‘g‘lingiz va keliningiz raqiblar tomonidan hujumga uchraganini?
Jeon xonim buni eshitib, nafasini ichiga oldi va o‘g‘liga qaradi. Jungkook esa yerga tikilib, onasiga ko‘z tegmaslikka harakat qilardi.
— Jungkook, senga hujum qilishdimi? — deb so‘radi janob Jeon, Jungkook va Jiminga tikilib.
Jimin noqulay tabassum bilan buni tasdiqladi. Janob Jeon yengilgandek chuqur nafas oldi.
- Shahi! Nega menga bu haqida xabar bermading? — deb Hanbin qat'iy ohangda so'radi.
- Bu toʻsatdan sodir boʻldi, telefoningiz yetib bo‘lmas joyda edi, va biz sizni x-xavotirga solishni istamadi — Shahi ko‘z tegishidan qochib, uning baland xo‘rsinishini eshitib javob berdi.
- Amaki, men o‘z vaqtida yetib bordim, ko‘rib turibsizki, ular mutlaqo sog‘-omon, — dedi Jimin keng tabassum bilan vaziyatni yengillashtirishga harakat qilib.
Hanbin unga qaradi, so‘ng Jungkookga tikilib:
- Nega jim turibsan? Yaxshiroq bahonang bormi? — dedi.
Hozirgacha Jungkook jim edi, lekin bu safar Hanbinning savoli uni yana ham ko‘proq qo‘zg‘atdi.
Jungkook uning ko‘ziga tik qarab javob berdi:
- Men bilmayman, sizni nima bunga undadi, men yetarlicha voyaga yetmaganman, deb o‘ylaysizmi? Lekin sizga bir narsani aytib qo‘yaman, esingizdan chiqib qoldimi, 12 yoshimdan boshlab o‘zingiz menga o‘z-o‘zni himoya qilish, jang qilish va hushyor bo‘lib, bir lahza ham ehtiyotsizlikka yo‘l qo‘ymaslikni o‘rgatgansiz?
- Hanbin amaki, mening mahoratimdan shubhalanyapsizmi? — u istehzoli jilmayib qo‘shib qo‘ydi.
- Shubhalanmayman. Men shunchaki ogohlantiryapman, qizimga zarar yetmasin, — Hanbin qat'iy ohangda javob berdi.
- Mening rafiqam men bilan butunlay xavfsiz, menga ishonavering. Men o‘zimnikini qanday himoya qilishni yaxshi bilaman — Jungkook qizga to‘g‘ri tikilib, yuragini hapqirtirdi.
Barchasi "Aww" degan tovush bilan javob berishdi va bu Hanbinni yanada bezovta qilib, barchaning bu fikrni qo‘llab-quvvatlayotganini ko‘rsatdi.
- Vadasini bajar, aks holda mening mahoratimni ham bilasan, — deb hazillashib ogohlantirdi Hanbin, Shahi uning yoniga qarayotganini payqab, u hozirgacha qizdan yashirib kelayotgan tomonni oshkor qildi.
- Bir lahzaga men jonli va bepul jang shousiga guvoh bo‘lamiz deb o‘yladim, afsuski!
Hammasi Jimining yoqimli kulgisi bilan tinchlandi. Ular Jungkookning Audi A4 mashinasiga joylashib, ketishga tayyor bo‘lishdi.
- Xavfsiz safar qiling, azizim, — dedi janob Jeon tabassum bilan, Hanbin uzoqdan qarab turardi.
- Xavfsiz safar qiling, menga surat va videolar yuborishni unutmang, — dedi Jeon xonim quvnoq ohangda, haydovchi motorni ishga tushirishidan oldin.
Daehan kvartirasiga yetib kelganida, uni to‘satdan kelgan qo‘ng‘iroq kutib oldi.
U erinib telefonni ko‘tardi va g‘azab bilan aytilgan so‘zlarni eshitdi:
-Qayerda eding? Borib kelgan ishing bilan shug‘ullandingmi yoki yo‘q?
- Dada, men... — u javob bera olmadi, otasi uning so‘zini bo‘ldi.
- Xullas, men seni bekorga chaqirmadim. Men Jeon Jungkook va uning xotinini kuzatish uchun Sung Hoonni yuboryapman. Ular sayohatga ketishyapti va bu safar biz ularga nimalarga qodir ekanimizni ko‘rsatamiz, — dedi janob Li qat'iy ohangda.
Daehan yuragida siqilish his qildi, yana Sung Hoonning singlisini ta'qib qilayotganini eshitganda.
- N-nima qilishni rejalayapsiz? — dedi u titrab.
- Bu safar biz rejamizni yangi bosqichga olib chiqamiz. Sung Hoon Jungkookning ko‘z o‘ngida xotinini otadi
- NI-MA? Dada, aqldan ozdingizmi? U bechora qizning bizga hech qanday aloqasi yo‘q! — Daehan baqirdi, so‘ngra otasining shubhalarini uyg‘otmaslik uchun ovozini pasaytirdi.
- Bechora qiz? U shunchaki oddiy qiz emas. U bizning g‘alaba kartamiz bo‘ladi, — dedi janob Li yovuz tabassum bilan
Daehan xavotir bilan o‘zini tinchlantirishga harakat qilib, dedi:
- Dada, men borishni xohlayman. Sung Hoonga ayting, buni o‘z qo‘lim bilan bajaraman.
- Bir daqiqa oldin sen... — dedi janob Li shubhali ohangda.
- Dada, fikrimni o‘zgartirdim, — dedi Daehan qat’iyat bilan.
- Bu safar ishim hech qanday savolsiz bajarilishini xohlayman, — dedi janob Li ohista va qo‘ng‘iroqni tugatdi.
Daehan telefon go‘shagini joyiga qo‘yib, xomush holda divanga o‘zini tashladi.
- U hatto xayrlashmadi ham, omad tilamadi ham. Men senga kimman, dada? Bir qulmanmi? Qul ham mendan ko‘ra xo‘jayinidan ko‘proq mehr oladi, — dedi u achchiq kulib.
- Singlimga hech kim zarar yetkaza olmaydi. Uni Jeon Jungkookdan tortib olib boʻlsa ham, himoya qilaman, — dedi Daehan g‘azab bilan.
- Demak, Shahi mening farishtam ekanmi? — deb so‘radi Daehan, ko‘zidan yosh tomib tusharkan.
- Seni nima qilganingdan xabaring bormi? — dedi Daehan tiz cho‘kib.
Daehan Hanbinning hayratga tushgan nigohlarini ko‘rib, qichqirdi:
- SEN O‘Z QO‘LING BILAN SINGLIMNING HAYOTINI XAVF OSTIGA QO‘YDING!
- Jeon oilasining qancha dushmani borligini bilasanmi? Nega bunday qilding? Ular raqiblar tomonidan hujumga uchradi, buni bilasanmi o‘zi? — dedi u o‘rta yoshli odamga ayovsiz qichqirib.
Hanbin keng ochilgan ko‘zlari bilan hayratda dedi:
- Qayerdan bilasan buni? Ular hech narsa demadi-ku...
-Bu faqat ogohlantirish edi. Ular singlimni o‘ldirishlari mumkin edi.
Hanbin uning so‘zlarini tekshirishga urinib:
- Yo‘q, yo‘q! O‘sha paytda Jungkook uning yonida emasmi? U hozirgacha o‘rgatgan barcha talabalar ichida eng malakali! — dedi.
Daehan "Tch" ovozini chiqarib, Hanbinning gapini bo‘ldi.
- Agar Jungkook uning mas’uliyatini his qilmasa-chi? Agar unga biror narsa bo‘lsa, mutlaqo ahamiyat bermasa-chi? — dedi Daehan unga qarab, o‘tkir ohangda.
Hanbin uning tanlovidan g‘azablandi. Bundan tashqari, yomon xabar uni yanada tartibsiz holatga tushirdi. U jahli bilan joyni tark etdi.
- Siz xato qilyapsiz, Hanbin amaki. Sizga ko‘rsatib qo‘yaman, u faqat mening himoyam ostida bo‘lgandagina xavfsiz bo‘ladi, — dedi Daehan kulib.
- Farishtam, yaqinda men bilan bo‘lasan. Biz Koreyani tark etamiz va yangi hayot boshlaymiz, xuddi orzu qilganimdek. Oyijon, iltimos, biz uchun duo qiling, — dedi u, onasining tabassumini eslab biroz jilmayib.
- Uyg‘on, Uyqudagi Go‘zalim, biz yetib keldik,.— pichirladi Jungkook, qo‘llarida boladek uxlab yotgan qizga.
Bir nechta ingrashlardan so‘ng, Shahi ko‘zlarini asta-sekin ochdi va o‘zini erining qo‘llarida xavfsiz uyquda yotganini ko‘rdi.
Qiz unga jilmayib, mashina derazasidan tashqariga qaradingiz va biroz uyqusiragan ohangda gapirdi:
- Voy, safar juda uzun bo‘ldi. Hozir qusaman deb o‘yladim.
- Hanuzgacha o‘zingni bo‘g‘ilib qolgandek his qilyapsanmi? — dedi u darhol, tashvish bilan.
- Yo‘q, yo‘q. Endi yaxshiman. Xavotir olmang, — dedi qiz xushchaqchaqlik bilan, uning yuziga tabassum yoyildi.
Shahi ikkovi mehmonxonaga, orqadan Stiv va Nik bilan yetib keldi.
- Voy! Bu joy juda katta ekan, — dedi qiz hayrat bilan, hashamatli bezaklarni tomosha qilib.
Shahi qabulxonadan uzoqroqda osilgan ulkan Mona Liza suratiga qiziqib yugurmoqchi bo‘ldi, ammo Jungkook qo‘lidan ushlab, to‘xtatib qo‘ydi.
O‘tib ketayotgan odamlar va qabulxona xodimi ikkoviga ajablangancha tikilib turganini sezib, Jungkook yo‘talib, ovoz chiqardi:
- Qo‘limdan ushla... emm, adashib ketasan.
Menejer katta tabassum bilan paydo bo‘ldi:
- Xush kelibsiz, janob va xonim Jeon. Iltimos, bizga ergashing.
Bir necha daqiqadan so‘ng, ular o‘z qavatlariga yetib keldi.
- Bu sizning xonangiz, Jun-xi xonim tomonidan band qilingan. Mana kalit, xonim, — dedi menejer, va kalitni Shahini uzatmoqchi bo‘ldi, lekin Jungkook uni ushlab oldi.
Jungkook menejerga pastki qavatdan beri qizga nisbatan erkin muomalasi uchun qattiq tikildi.
- S-siz har doim qabulxonaga murojaat qilishingiz mumkin. Yo‘lingiz bexatar bo‘lsin, janob, — dedi menejer qoqilib-gapira turib, iloji boricha tezroq ketib qoldi.
Menejer Nik va Stivga ularning xonalarini ko‘rsatish uchun yo‘l boshlagach, Jungkook qizni ortingizdan quchoqlab oldi.
To‘satdan orqadan bo‘g‘ilgan quchoqqa hayron qoldi, lekin uning iliq nafasi va yurak urishi qizni tez orada tinchlantirdi.
- Endi o‘zingni yaxshi his qilyapsanmi? — u shirin pichirladi
- Buni necha marta so‘raysiz? — deb javob berdi.
U qizning yuzini kaftlari orasiga olib, peshonasidan muloyimlik bilan o‘pdi.
- Yangi nafas olgin, men bu yerda kechki ovqatga buyurtma beraman, — dedi u yuzini silab.
- Yaxshi, — deb yuvinish xonasiga shoshildi qiz.
Yuvinish xonasiga yetib borishidan oldin, u yana orqadan quchoqladi va dedi:
- Biz bugun kechasi tashqariga chiqmaymiz, shuning uchun buni kiy. Mening ko‘ylagimda juda yoqimtoy ko‘rinasan.
Qiz undan oq, katta o‘lchamdagi futbolkani oldi va ichkariga kirdi.
Shahi issiq hammomdan chiqqanidan so‘ng, tashqariga qarab, uni qayerdaligini bilish uchun mo‘raladi. Tashqariga chiqqanidan, Jungkook kiyimlarini allaqachon shkafga joylanganini ko‘rdi.
- Oh yo‘q, men nima qildim? — shkafning ichini titkilab
- Endi nima qilishim kerak? — dedi qiz.
- Shahi! Sen tamom bo‘lding, — o‘zini tanbeh qildi.
Shahi futbolkani kiyib, qisqa kiyimi bilan tashqariga chiqdi va uni kichkina oshxonada ko‘rib qoldi. U ko‘ylaksiz holatda ish bilan band edi. Sochlaridan tomayotgan suv u endi hammomdan chiqqanini va ovqatni bezash uchun oshxonaga kelganini bildirardi.
Qiz sochlaringizni yelkasining old qismiga qo‘yib, ko‘kragini yashirdi va unga qarab:
U hech narsa demadi, lekin qizni kuzatishda davom etdi. Shahining yurishi va ko‘z tegizmaslikka harakat qilishi unga nimadir noto‘g‘ri ekanligini sezdirdi. Qiz vilkani likop yoniga qo‘ydi, lekin bir lahzada havoga ko‘tarilib ketganingizni his qilib, qo‘rqqaningizdan "Oh!" — deb yubordi. U Shahini osongina havoga ko‘tarib, oshxona stoliga o‘tqazdi va tizlari orasiga joylashib oldi.
Uning qo‘li qizni belini ushlab, ikkalasining tanasi orasidagi masofani yo‘q qildi. U jiddiy ovozda dedi:
- Qara-chi, nima qilmoqchi ekanligingni tushundim
Shahi xijolat bo‘lib pastga qaradi. U egilib qizning ko‘ziga qaradi va jilmayib so‘radi:
- Meni oʻzingga rom qilmoqchiliging rostmi, go‘zalim?
- Kook, m-men....— dedi titrab, nima deyishni bilmay. Lekin uning hazilkash tabassumi va o‘tkir nigohi bu holatni yanada murakkablashtirardi.
Qiz ko‘zlarini mahkam yumib, bir nafasda aytdi:
- Kook, men ichki kiyimlarimni uyda unutibman!
- Sen nima deding?! — deb qichqirdi u, ko‘zlari va og‘zi katta ochilib