Silence 《9 qism》
YN kasalxona palatasida yotganida, har kuni yuragi g‘alati sezgilar bilan to‘lardi. U yigitni ko‘rgan onidan boshlab qalbi tinchimay qo‘ygandi. Uning nigohlari, tezkorligi, vilkasini qo‘lidan olib qo‘ygan payti — hammasi yodida edi. Garchi o‘sha lahzada yigit unga dushman bo‘lgandek tuyulsa-da, aslida yuragi uni himoya qilgandek his qilgandi.
Oradan ikki kun o‘tdi. YN asta-sekin o‘ziga kela boshlaganida, derazadan tashqariga qarab o‘tirarkan, birdan tashqarida kimningdir soyasini ko‘rdi. Yuragi bir zumda qinidan chiqib ketadigandek bo‘ldi. Bu — o‘sha yigit edi. U yana kelgandi.
Eshik asta ochildi, va u sekin qadam tashlab ichkariga kirdi. YN uni ko‘rib, hayrat va xavotir aralash jilmayib yubordi.
— Nega kelding? — dedi u past ovozda.
Yigit bir muddat sukutda qoldi. Ko‘zlarini qizdan uzmay turarkan, ohista dedi:
— Bilmayman... lekin seni ko‘rishni xohlab qoldim.
Ularning suhbatlari qisqa, ammo yurakni larzaga soladigan edi. YN qizg‘in nafas olib, ko‘zlarini yerga tikdi. Uning ichida g‘azab ham, ishonch ham bor edi. Yigit yoniga yaqinlashib, stulga o‘tirdi.
— Isming nima? — dedi yigit.
— YN, — dedi qiz, shoshilmay. — Sen-chi?
— Menimcha, ismimni bilmasang, yaxshiroq, — dedi u jilmayishga urinar ekan. — Lekin sen istasang, meni shunchaki «begona» deb chaqir.
Ularning ko‘zlari to‘qnashganda, ikkalasi ham qalblarida tushunib bo‘lmas tuyg‘u uyg‘onayotganini sezishdi. Bu hali sevgi emasdi, lekin oddiy do‘stlikdan ham balandroq hissiyot edi.
Oradan bir necha kun o‘tdi. YN sal tuzalib, yana umumiy xonaga qaytirilganida, kechqurunlar eshik ortida qadam tovushlarini sezadigan bo‘ldi. Har safar yuragi qattiq ura boshlardi. Bir kuni yana eshik qiya ochilib, o‘sha begona yigit yuzini ko‘rsatdi. Qizlarni kuzatishga kelgandek, ammo aslida faqat YNga qarash uchun.
Bu safar u YNni tashqariga, bog‘chaga olib chiqdi. Qorong‘u osmonda yulduzlar charaqlab turardi. Qiz ham, yigit ham jim yurishardi. Nihoyat, YN to‘xtab unga qaradi:
— Nega buni qilayapsan? Meni ko‘rib turishing kerak emas-ku... agar bilib qolishsa, ikkovimiz ham yo‘q bo‘lamiz.
Yigit asta kulib, yulduzlarga qaradi:
— Men bilmayman. Balki, sening ko‘zlaringda bir narsani ko‘rdim. Men ham shu dunyoning bir qafasida yashayman. Lekin sening nigohlaring... ular menga ozodlikni eslatadi.
YN yuragi bir zumda erib ketdi. Shunday bo‘lsa-da, o‘zini qo‘lga oldi:
— Bu yerda hech kimga ishonib bo‘lmaydi. Sen kimligingni ham aytmading.
Yigit unga qarab, jiddiy ohangda dedi:
— Agar men kimligimni aytsam, balki sen mendan nafratlanarsan. Shuning uchun hozircha sukut.
Ular uzoq jim qoldilar. Ammo shu jimlikning o‘zida ham bir-biriga yaqinlashib borayotganini his qilishardi.
Ularning uchinchi uchrashuvi kutilmagan bo‘ldi. YN bir kuni xizmat qilayotgan ayollar bilan katta zalni tozalashga yuborilganida, to‘satdan zal eshigidan kirib kelgan yigitni ko‘rib qoldi. Unga qarshi chiqolmadi, chunki yonida boshqalar bor edi. Ammo nigohlari to‘qnashdi. Bu nigohda minglab so‘z yashiringandi.
Yigit qizni yonidan o‘tar ekan, kaftiga yashirincha kichik qog‘oz parchasini tiqib qo‘ydi. YN yuragi titrab, hech kim sezmasin deb uni tezda cho‘ntagiga yashirdi. Keyin yolg‘iz qolganida ochib o‘qidi:
“Men seni yana ko‘rishni istayman. Bugun kechasi eski omborxonaga kel.”
Qiz bir zum titrab ketdi. Bu xavfli edi, lekin yuragi uni rad eta olmasdi.
O‘sha kecha u yashirincha omborxonaga bordi. Ichkarida faqat u va yigit bor edi. Yigitning ko‘zlari charchagan, ammo halollik ufurib turardi. U qizni ko‘rib jilmaydi.
— Meni kechir. Bu hammasi noto‘g‘ri. Sen bu yerda bo‘lishing kerak emas, — dedi u.
— Unda meni olib chiq, — dedi YN qat’iylik bilan. — Agar haqiqatan ham sen mendan qo‘rqmaydigan bo‘lsang, meni bu yerdan olib chiq.
Yigit boshini egib jim qoldi. Ko‘zlarida og‘riq bor edi.
— Men buni hozir qilolmayman, — dedi nihoyat. — Lekin bir kun kelib, seni ozod qilish uchun hamma narsaga tayyorman.Qiz uning gaplariga ishonishni xohlardi. Shu lahzada ularning qo‘llari bir-biriga tegib ketdi. Bu oddiy tasodif bo‘lsa-da, yuraklarida chaqnash yuz berdi.
Ularning ichida sevgi asta-sekin ildiz ota boshlagan edi.
Oradan yana bir hafta o‘tdi. YN endi yigitni tez-tez ko‘rardi, ular qisqa suhbatlar, qisqa nigohlar bilan bir-birlariga yaqinlashib borishardi.
Lekin bir kuni hamma narsa o‘zgardi. Qiz kutmagan haqiqat yuzaga chiqdi.
Sikleroz katta ziyofat uyushtirdi. U o‘g‘lini ham hammaga tanishtirmoqchi edi. Qizlar safda turgan paytda, Sikleroz yonida o‘sha yigit paydo bo‘ldi. YNning yuragi qattiq urib ketdi. Ko‘zlariga ishonmadi.
— “U... u mening qutqaruvchim emas, balki Siklerozning o‘g‘li ekanmi?!” — deb o‘yladi u.
Butun dunyosi buzilib tushgandek bo‘ldi. Yigit esa unga qarab ko‘zlarini yumib qo‘ydi, go‘yo “haqiqatni kechir” degandek.
YNning ichida ming xil tuyg‘u uyg‘ondi: xiyonat, alam, sevgi, nafrat... hammasi bir-biriga qorishib ketdi.
Shu payt zal eshiklari to‘satdan ochildi. Tashqaridan qurollangan harbiylar bostirib kirdi. Hammayoq qiy-chuvga to‘ldi.
Oldinda esa bir odam bor edi. YN ko‘zlariga ishonmadi. Bu — uning otasi edi. U kuchli qadamlar bilan kirib kelib, qizini qidirib, nihoyat uni topdi.
Qizning ko‘zlaridan yosh chiqib ketdi. U otasining quchog‘iga otildi. Otasi uni bag‘riga bosdi.
— Endi hammasi tugadi, qizim. Men seni olib ketaman, — dedi otasi qat’iy ohangda.
Zalda o‘q ovozlari, qochishlar, qichqiriqlar yangrayotgan paytda, YN otasi bilan birga saroydan chiqib ketdi.
Orqasiga qaraganida esa, yigitni ko‘rib qoldi. U to‘g‘ri YNga qarab turar, ko‘zlarida alam va sog‘inch porlardi. Ammo u qadam tashlamadi. Faqat nigohi bilan xayrlashdi.
YN yuragi yana titradi. U bilardi — bu sevgi endi oddiy sevgi emas, balki taqiqlangan, jumboqli, og‘riqli tuyg‘u edi.
Shu tariqa u saroydan qutqarildi. Ammo uning yuragida endi yangi jumboqlar, yangi iztiroblar boshlanib ketgan edi.
YN saroydan olib chiqilganidan keyin birinchi marta haqiqiy osmonni, haqiqiy havoni his qildi. Otasining mashinasida ketar ekan, ko‘zlarini yumib, chuqur nafas oldi. Ammo yuragi tinchlanmadi. U ortda qoldirgan nigoh — yigitning nigohi — uni tinch qo‘ymayotgan edi.
Oradan bir necha hafta o‘tdi. YN otasi himoyasi ostida edi, harbiy qismga joylashtirilgan. Atrof xavfsiz, ammo uning qalbi bo‘sh edi. Har kuni yigitni eslardi.
«U Siklerozning o‘g‘li bo‘lsa ham, nima uchun meni himoya qildi? Nega menga qaradi? Nega menga sevgi kabi tuyuladigan nigoh berdi?..» — bu savollar tinmay unga qayta-qayta kelardi.