ZULMAT GULI
Hannaning so‘zlarini eshitib, deyarli yengillikdan ho‘ngrab yuborishga oz qoldi.
Men u bilan atigi ikki daqiqa oldin tanishdim ammo hozirdan uni juda yaxshi ko‘rib qoldim. U menga yordam berishga tayyor, Skottdan keyin menga biror marta bo‘lsa ham hamdardlik bildirgan yagona inson u, va men bu mehrni g‘ovak kabi o‘zimga shimib olmoqdaman.
"R-rostmi?" deya qattiq ishonchsizlik bilan dudug‘lanaman. Bu haqiqat bo‘lishi mumkin emas.
Hanna qo‘llarimni qisadi. "Ha, Mia. Qo‘limdan kelgan har qanday yo‘l bilan senga yordam beraman. Jungkookning qilgan ishini eshitganimda, rostini aytganda, ishonmadim. U sen haqingda shunchalik mehribonlik bilan gapirardiki, orangizda o‘zaro rozilikka asoslangan munosabat bor, deb o‘ylagan edim... Lekin endi buning unday emasligini bilaman, ayniqsa, seni necha kundan beri qamal qilib qo‘ygani haqidagi xabar menga yetib kelganidan keyin."
"Rahmat sizga, Hanna. Katta rahmat." Men uni quchoqlayman va u meni shunchalik qattiq siqib quchoqlaydiki, uning homilador qorni mening mutlaqo tekis qornimga bosiladi.
Hannaning menga yordam berish istagidan hayajonda bo‘lsam ham, shunchaki meni aldab, jungkookga meni yana jazolash uchun bahona yaratmoqchi, degan shubha ichimni kemiradi. Biroq, bu fikr miyamdan tezda tarqalib ketadi, chunki menda faqat qochish, faqat qochish haqidagi fikrlar ustunlik qilmoqda.
"Mia bunday ahvolda qolganingdan juda afsusdaman. Jungkookning turmush tarzi albatta hamma uchun ham emas, va sening bu ishga tortilganing dahshatli."
Men jilmaygancha bosh irg‘ayman. Garchi bu hayotga meni Jungkookning o‘zi tortib kirgan bo‘lishini xohlasam ham, men allaqachon bu haytoda tug‘ilganman. Bunday narsadan chekinish esa juda qiyin.
Ko‘zlarimni Hannaning qorniga tikaman, go‘yo u har lahzada portlab chiqib ketadigandek. "Uning ismi Mirabella," deydi u.
O‘zimni chin dildan jilmayayotgan holatda topaman. "Ruxsat bera olasizmi?" deya so‘rayman, qo‘limni uning qorniga ko‘tararkanman. Men o‘zimni mutlaq g‘alati odamdek ko‘rsatgan bo‘lsam kerak.
Ammo hanna jilmayadi. "Albatta" deydi u, go‘yo bu uning qorniga kimdir, ayniqsa begona, birinchi marta tegishi emasdek.
kaftimni uning qorniga qo‘yaman. U tarang va qattiq tuyuladi. Chaqaloqning mayin tepkilashlarini his qila olaman va tabassumim yanada kengayadi. Ajablanarlisi shundaki, mana shunday dahshatli davrlarda ham, hayot mo‘jizalari baribir hamma narsani joyiga qo‘yishga muvaffaq bo‘lgandek tuyuladi.
"Siz bu hayotni o‘zingiz tanlaganmisiz?" deya so‘rayman, qo‘limni uning qornidan olarkanman.
Hanna savolimdan biroz hayron qolganga o‘xshaydi, lekin bu hissiyotni iliq tabassumi ortiga yashirdi. "Ha. Qisman shunday... Men Taehyungni maktabning so‘nggi yilida uchratganman va u mafiyaga aloqadorligini bir necha yil bilmaganman, toki u meni jungkook bilan tanishtirmagunicha. Avvaliga uning bu ishlariga aloqa bo‘lishini istamasdim, lekin kun oxirida sevgi g‘alaba qozondi, va endi men turmushga chiqqanman, go‘zal Mirabellam esa yo‘lda."
Hanna pastga qaraydi va go‘yo tug‘ilmagan farzandi bilan gaplashayotgandek qornini silaydi. "Hozir bizning uyimiz ta’mirlanmoqda, ammo u tugashi bilan, Taehyung mafiyani tark etadi va biz birgalikda hayotimizda yangi sahifa ochamiz."
Bu tushga o‘xshaydi. Lekin Hanna uchun bu haqiqat.
Bu menda ozodlikka intilishni yanada kuchaytirdi. Men kelajak haqida o‘ylashni xohlayman, ammo hozir diqqatimni qaratgan yagona narsa – ertangi kunga eson-omon yetib olish fikri.
"Xavotir olma. Sening bu yerdan tashqarida ham kelajaging bo‘ladi. Jungkook, albatta, qudratli, lekin u xudo emas. Sen undan uzoqlasha olasan"
Men uning so‘zlariga xuddi najot ipidek yopishib, bosh irg‘ayman. Umid qilamanki, u aytayotganlari rost.
"Va bilaman, buni eshitishni xohlamaysan, lekin jungkook sen haqingda ehtiros bilan gapirgan. Sen kasal bo‘lib qolganingda, u o‘zini qanchalik aybdor his qilganini gapirmay iloji yo‘q edi. Ishon, uning qilayotgan ishlari seni xafa qilishni maqsad qilmagan."
"Unda nega meni qamab qo‘ygan?" deb so‘rayman, javobni bilishga jon kuydirib.
Hanna xo‘rsinadi. "Jungkookning juda murakkab o‘tmishi bor. Tashqi ko‘rinishi ortida u ham oddiy bir inson, xuddi sen va men kabi..."
"Ammo bu uning xatti-harakatlarini oqlamaydi!" deyman
"Albatta, oqlamaydi, biroq hammamizga o‘tmishimiz ta’sir qiladi va qanchalik istasak ham, uni nazorat qila olmaymiz."
Men g‘azablanib yuzimni buraman va divanga suyanaman, chunki hannaning so‘zlari mantiqqa to‘g‘ri kelayotganidan jahlim chiqadi. Bu g‘ayriinsoniy, shafqatsiz odamning aslida inson ekanligi haqida o‘ylashni istamayman. Men uni o‘zim ko‘rishni istagan maxluq bo‘lib qolishini xohlayman. Ishlar boridan murakkablashishini istamayman.
"Shunchaki chida, Mia. Dam ol va yaxshi ovqatlan. Kuchingni to‘plagin. Va tayyor bo‘lganingda, men senga yordam berish uchun shu yerda bo‘laman."
"Rahmat," deyman yana bir bor.
Ikkalamiz ham boshqa biror so‘z aytishga ulgurmasimizdan, Taehyung xonaga kirib keladi. "Hanna, ketishimiz kerak, aks holda uchrashuvingdan kechikasan," deydi u va biz o‘tirgan divan tomon og‘ir qadamlar bilan yurib, Hannaning yoniga o‘tadi va unga divandan turishga yordam beradi.
"ha, tug‘ishimdan oldin yana bir tekshiruv. Homiladorlik hayotimni sog‘inmayman deyishim kerak," deya hiqillab kuladi Hanna eriga suyanib, u uni eshik tomon boshlaydi.
"Tez orada ko‘rishguncha, Mia," deydi Hanna
"Xayr," deya pichirlayman javoban.
Jungkook ishlarini bitirish uchun ketganidan beri bir kecha-kunduz o‘tdi. U Nyu-Yorkdagi vaqtini unumli ishlatayotgan bo‘lishi kerak, chunki u Meyndan kelib, ancha uzoq yo‘l bosib kelgan.
Biroq, uning yo‘qligidan shikoyat qilmayapman.
Men asta-sekin yangi muhitimga moslashishga muvaffaq bo‘ldim va endi aqldan ozgan ayol kabi qaltiramay va oyoq tovushlarini eshitganimda cho‘chimasdan yo‘laklarda yura olaman. Shunga qaramay, hali ham og‘riqli bosh og‘riqlari meni qiynab turadi.
Yaxshiyamki, og‘riq qoldiruvchi dorilar bor, aks holda tom ma’noda o‘lib qolishim mumkin edi.
Har holda, jungkook uyda yo‘qligida, men jimin bilan shug‘ullanishga majbur bo‘ldim. U menga enagalik qilishni boshlaganidan beri zerikish kamayganday ko‘rinmadi. Agar Hannani yaxshiroq bilib olganimda, ehtimol, bu chidamliroq bo‘lar edi, lekin men uni yaqinda uchratganimdan beri ko‘rmadim.
Balki u tug‘ib qo‘ygan va kasalxonadadir?
Qaysi biri bo‘lishidan qat’i nazar, juda zerikdim. Miyangiz chirib tushishi uchun Netflixda ko‘rish mumkin bo‘lgan filmlarning ham chegarasi yo'q.
"Sening televizordagi tabing shubhali," deydi jimin. u chipslar paketiga qo‘lini solib, bir qultum ichimligini icharkan.
"Ha, men ham sening do‘st tanlashdagi ta’bing haqida shunday deya olaman," deya keskin javob beraman va bu bilan uning hazilkash nazarini qozonaman.
"Kichkina qizaloq, jungkookni hurmat qilmaganing uchun seni xonangga vaqtincha jazolashga jo‘natishim mumkin, va bu menga yoqadi."
" Buni Qil" Yotoqxonada ham zerikadigan hech narsa yo‘q, u yerda ham televizor bor, faqat u to‘shak qarshisida turibdi."
"Sen omadlisan, chunki men zerikdim va sherikchilik istayapman, aks holda bu ishni qilishdan tortinmasdim."
Men ko‘zlarimni olib qochib, telekanallarni almashtiraman.
""Noutbukchi?" deb so‘rayman, uning rozi bo‘lishi yoki bo‘lmasligi bilan ishim yo‘q.
"Yo'q!" Bu jimining ovozi emas.
Men darhol orqamga o‘girilaman va orqamda turgan jungkookning sovuq nigohiga ro‘baro‘ kelaman. U o‘zining mashhur qora kostyumlaridan birini kiygan. Sochlari orqaga taralgan, ammo bir nechta tolalari unutilib, yuziga tushgan. Uning chuqur, qora ko‘zlari menga dahshatli tarzda tikiladi
Nima bo‘lishini kutib nafasimni ushlab turaman, lekin hech narsa sodir bo‘lmaydi.
"N-nima qilyapsiz bu yerda?" deya dudug‘lanaman. "Men sizni Yaponiyaga ketgandirsiz, deb o‘ylagan edim."
Jungkookning nigohi qattiqlashadi. "Ha, shunday, ketishimdan oldin bir nechta narsani olib ketishim kerak edi," deydi u sovuqqonlik bilan.
Men bosh irg‘ayman, uning ko‘zlaridan qochish uchun televizorga qaytishni istayman, lekin uning og‘zidan chiqqan to‘rtta so‘zdan muzlab qolaman.
