𝑿𝒂𝒓𝒐𝒃𝒂𝒅𝒂𝒏 𝑪𝒉𝒊𝒒𝒒𝒂𝒏 𝑲𝒊𝒚𝒐𝒗
FINAL
Oilaviy hayot
Taehyung bo‘lajak eriga aynan shunday dedi.
Voy-bo‘! Eriga! Hali ham bunga ishonish qiyin!
Birinchidan o‘sha oqshom ular o‘rtasida hech narsa sodir bo‘lmadi garchi Taehyung uning karavotida uxlagan bo‘lsa ham. Ikkinchidan, ertalab Taehyung hech narsa bo‘lmagandek o‘zini tutdi chunki bu haqda kutilmaganda hammaga jar solishni istamasdi.
Eng ayanchli ahvolda Chimin ko‘rinardi. U nonushta paytida sochlari to‘zg‘igan uyqusiz ko‘zlari bilan o‘tirardi. Go‘yo kecha barcha mehmonlar va tug‘ilgan kun egasi uchun ichimlik ichgan odam aynan o‘zi edi. Uning boshidan nimalar o‘tgan ekan? Buni keyinroq do‘stiga aytib beradi.
Hozircha esa Taehyung uzuk taqilgan qo‘lini astoydil yashirardi. Bu esa Jungkookning noroziligiga sabab bo‘lardi. Taehyung uning yoniga o‘tirmagani yetmagandek ular o‘rtasida hech qanday alohida voqea yuz bermagandek o‘zini tutardi.
Jungkook bu taklif Taehyung uchun katta zarba bo‘lishini, u avvaliga qarshilik ko‘rsatib qochishga urinishi ammo oxir-oqibat baribir rozi bo‘lishini bilardi. Biroq endigina olti soat o‘tgan bo‘lsa-da, Taehyung undan avvalgidan ham ko‘proq cho‘chiy boshlagan munosabatlari qanchalik jiddiy tus olganini hali to‘liq anglab yetmagandi. Hozircha unashtirilganlarini oshkor qilish niyati ham yo‘q edi. Asosan shunchaki uyalardi.
Hammasi joyida bo‘lardiyu faqat butun oila bu haqda allaqachon xabardor edi. Ular kechagi kun davomida shu xabarni kutishgandi! Ammo ertalab hech qanday ma’lumot kelmadi… Shu sababli hamma «sirni fosh qilib qo‘ymaslik» uchun indamay bir-biriga qarab qo‘yardi.
Kimlar uyga qaytishga hozirlik ko‘rayotganida Jungkook Taehyungni chetga olib bu masalaga oydinlik kiritmoqchi bo‘ldi. Taehyung ularning munosabatlarini yashirayotgani Jungkookka yoqmasdi. Chamadanlarini yig‘ishtirib, bugun-erta uning uyiga ko‘chib o‘tishga shoshilmayotgani ham yoqmasdi.
Qishloqi yigitning asablarini biroz o‘ynatib qo‘yish foydali edi. Axir Jungkookning o‘zi uni avval rad etib hatto imkon ham bermaganidan keyin hammasi shunchalik oson va sodda bo‘lib ketishi mumkin emasdi. Endi esa Taehyungga hammasini joy-joyiga qo‘yib olish uchun vaqt kerak edi.
Uyga qaytgach Chimin ilonlar va pichan uyumlari professori bilan qayerda va qanday qilib yaqinlik qilganlarini barcha tafsilotlari bilan aytib berdi. Ha-ha, ular baribir «xotiralar joylari»ni aylanib chiqishgan edi.
Bu Namjoonning mashinasida sodir bo‘lgan. Taassurotlar esa bir-biriga zid edi. Chimin Apollonga telbalarcha oshiq bo‘lib qolmagan edi. Shunchaki, ular bir-birlariga yoqishgan va ikkalasi ham bir xil narsani istashgan.
Ma’lum bo‘lishicha uning «qalampiri» Chimin qo‘rqqanidek kichkina emas, odatdagi o‘rtacha kattalikda ekan. Qolaversa, undan foydalanishni ham juda yaxshi bilarkan. Shu darajada yaxshiki Chiminning ensasida eshikka qattiq-qattiq urilganidan katta shish paydo bo‘libdi.
Namjoon uni rosa holdan toydiribdi ham mahorat ham miqdor jihatidan, ya’ni bir martagina emas. O‘zini ko‘rsatganidek, nozik va aristokratlarga xos muloyimlik bilan emas, aslo!
Shu sababli Chiminning yaqin orada yana «karavotga chaqiruv signallari» bo‘lmaydi.
Apollondan keyin Chiminning orqa tomoni qattiq og‘rirdi, butun tanasi qaqshab ketgandi. Apollo uni ayab o‘tirmagan bo‘lsa-da, qishloqi aqlli yigit bilan bo‘lgan ehtirosli kecha unga yoqqandi. Hech bo‘lmaganda shaharga qaytgach, eslab yuradigan voqeasi bo‘lardi. Ammo Taehyung uni aslida butunlay boshqa narsa xafa qilganini tushunib bo‘lgandi.
Ha, Chimin oshiq emasdi, ularning munosabati haqida xayoliy rejalar ham tuzmagandi. Shunchaki, balki shu qadar tarbiyali shahzoda o‘zini boshqacha tutar, masalan, unga ehtiyotkorroq munosabatda bo‘lar, deb kutgandi. Ammo Chimin haqiqatan ham doim noto‘g‘ri erkaklarni tanlardi, o‘zining xatti-harakatlari bilan erkaklarni o‘ziga jalb qilardi. Mana, endi shikoyat ham qilmayapti. Taehyungga esa doim ham amalda, ham so‘z bilan yordam berishga tayyor, lekin o‘zi haqida, o‘z hayoti haqida bir qarorga kela olmaydi. Bu klassika emasmi?
Taehyung ham tungi sarguzashtlari haqida gapirib berdi. Chimin esa kaftiga yuzini yashirib, hayratdan ming xil tovush chiqardi, goh xo‘rsindi, goh hayqirdi. Hech kim Jungkook birinchi qadamni qo‘yishini, buning ustiga, bunchalik jiddiy qadam tashlashini kutmagandi! Chimin, albatta, o‘sha o‘tib bo‘lmas devor ortida qandaydir tuyg‘ular kurtak yozayotganini sezgandi, ammo Jungkook sevishga qodirligiga ishonmasdi. Tabriklashga arzigulik yangilik edi-yu, lekin ikkala do‘st ham qattiq dovdirab qolgan edi. Qishloqi yigit sevgisini tan olmagan bo‘lsa-da, bu uzukning o‘zi hammasidan darak berardi. Jin ursin, u Taehyungga turmushga chiqishni taklif qilgan edi… Aql bovar qilmas!
O‘sha kuni kechqurun va ertasi kuni Jungkook unga tinmay qo‘ng‘iroq qildi. Har safar Taehyung qachon tashrif buyurib, uni xursand qilishga loyiq ko‘rishini norozi ohangda so‘rardi. Ammo Taehyung avval ota-onasi bilan gaplashish va narsalarini yig‘ishtirib olish uchun shahardagi uyiga borishga qaror qildi.
Ota-onasi bu shov-shuvli xabarni eshitgach, umuman qarshilik ko‘rsatishmadi, biroq hammasi kutilmaganda yuz berganini yashirishmadi. Yangi turmush qurayotganlar shoshilmayaptimikan? Yagona o‘g‘lining uydan ketishidan ular unchalik xursand bo‘lishdi, deb ham bo‘lmasdi. Ammo bu uning yaxshiroq, baxtliroq hayotga olib boradigan yo‘li ekanini tushunishardi. Axir, bu uning tanlovi edi. Taehyung o‘qishga kirmasa, hech qaysi universitet bundan xafa bo‘lib qolmaydi. Kulgili ham, achinarli ham.
Shaharga Jungkook ham keldi. Uning ortidan. Oldindan ogohlantirmasdan (bobosi hamma gapni sotib qo‘ygan ekan…). Shu tariqa ota-onasi kuyov bo‘lmish yigitni ilk bor ko‘rib, hech bo‘lmaganda tanishib olishdi.
Taehyung undan o‘zini olib qochardi, nihoyatda odobli va vazmin tutardi. Holbuki, sobiq sevgilisi bilan ota-onasining oldida ham bemalol quchoqlashib yurardi. Ammo Jungkook bilan bunday qila olmasdi (u obro‘liroqmi? Buning sababi nimada ekanini tushunish qiyin).
Taehyung otasi bilan birga buyumlarni mashinaga joylashtirdi. Onasi yaqin orada bir-ikki kunlik ta’til olib, ularni ko‘rgani borishga va’da berdi. U oilaning yangi a’zosiga faxr bilan qarab turardi. Chamasi, Jungkook ularga yoqib qolgandi (sobiq sevgilisidan farqli ravishda otasi undan unchalik mamnun emasdi).
Taehyungning o‘zida esa g‘alati o‘zgarishlar yuz berayotgandi. Bir kechaning o‘zida u deyarli uyatchan, hatto sevgilisining ko‘ziga qarashga ham qo‘rqadigan bokira yigitga aylanib qolgandi. Jungkook endi uniki bo‘lishini, buning ustiga, shunchaki sevgilisi emas, eri bo‘lishini anglash uni sarosimaga, hatto qo‘rquvga solardi.
Shu tariqa ular qishloqqa nisbatan sokinlikda qaytishdi. Jungkook uni gapga solishga urinar, ammo Taehyung yo qisqa javob berar, yo derazadan tashqariga tikilib ketardi. Bir marta Jungkook uni o‘pdi, Taehyung esa istamaygina javob qaytardi, unga ortiqcha tegishga ham qo‘rqayotgandek edi.
Jungkook bularning barchasini Taehyungning qattiq hayajonlangani va kelajakdan qo‘rqayotgani bilan izohladi. Uning esa shoshadigan joyi yo‘q edi. Taehyung ko‘nikib, o‘zini erkin qo‘yib yuborguncha kutardi.
Uyga tunda kech yetib kelishdi, shu sababli Taehyung tunab qoldi. Va endi butunlay shu yerda qoldi. Jungkook unga taklif bermadi, shunchaki qarorini bildirdi: endi bir uydan ikkinchi uyga qatnab yurishlariga boshqa chidamaydi. Shu munosabat bilan erkaklar Taehyungning barcha buyumlari sig‘adigan katta shkaf yig‘ishdi.
Nonushta paytida esa Jungkook hammaga allaqachon ma’lum bo‘lgan yangilikni e’lon qildi ular unashtirilganini. Taehyungning ko‘rinishidan bu voqeadan xursand emasdek tuyulardi, ammo aslida unday emasdi. U shunchaki uyalardi va o‘zini qanday tutishni bilmasdi. Birovning uy tartibiga ko‘nikish ham oson emas. Eplay olarmikan?
Faqat shu oilani va bu odamlarni chin dildan hurmat qilgani uchun ham bu yerda o‘zini noqulay his qilardi. Go‘yo uning bu uyda borligi hamma narsani buzayotgandek. Ammo janob Chon allaqachon unga qarindoshidek quchoq ochib, dalda berardi.
Dastlabki kunlarda hech kim uni ishga zo‘rlamadi. Sanbom Salli kechayu kunduz yonida bo‘lishidan juda xursand edi. Ikkalasi birgalikda chamadonlarni ochib, kiyim-kechaklarni joylashtirishdi. Sanbom hamma ishda yordam berar, doim uning ortidan soyadek ergashib yurardi.
To‘shak masalasiga kelsak ular hali biror marta ham birga yotishmagan edi. Dastlab Sanbom ular bilan uxlashni so‘radi. Taehyung esa bundan xursand bo‘lib ruxsat berdi. Jungkook haqida esa bunday deb bo‘lmasdi. Ilgari u o‘g‘li bilan tez-tez birga uxlardi, ammo o‘shanda ikkovigina yashashardi, endi esa Taehyung ham bor edi.
Bundan tashqari, Jungkook Sanbomni taglikdan chiqarishga o‘rgatayotgandi. Shu sababli hozircha bola o‘z karavotida uxlardi. Mabodo tagiga qo‘yib yuborsa, suv o‘tkazmaydigan to‘shamaga tushsin, degan gap. Kichkina choyshabni yuvish butun karavot choyshabi bilan matrasni yuvishdan ancha oson.
Xo‘sh, nima bo‘ldi deysizmi? Aynan shunday bo‘ldi tunlarning birida Sanbom tagiga qo‘yib yubordi. Tabiiyki, ular darhol uyg‘onishdi. Bola esa bir zumda yig‘lab yubordi, chunki dadasi «jahl qilishi» va uni koyishini bilardi.
Taehyung ilgari kichkina bolalarga qarab ko‘rmagan endi esa buni darrov o‘rganishiga to‘g‘ri kelardi. U o‘rnidan sapchib turdi dadasidan baqirmaslikni so‘radi, choyshabni hech qachon bunchalik tez almashtirmaganidek, shosha-pisha almashtirdi. Dog‘ tushgan joylarga namlikni shimib olishi uchun salfetkalar qo‘ydi Sanbomni esa vannaxonaga olib ketdi.
Taehyung uni yuvintirib kiyimini almashtirayotganida bola hiqillab yig‘lar, nimanidir tushunarsiz qilib izohlashga urinardi. Jungkook esa o‘sha kecha qayta uxlay olmadi. Ularning yoniga kelib, o‘g‘lini biroz koyidi, keyin tinchlantirdi. So‘ng yana hammalari birga yotishdi: Sanbom dadasini quchoqlab oldi, Taehyung esa karavotning chetida indamay uxlab qoldi. U hanuz Jungkookni o‘ziga yaqinlashtirmasdi.
Ota-bola har doim erta turishardi, Taehyung esa ko‘zlarini zo‘rg‘a ochardi. Jungkook uni uyg‘otish uchun har safar bo‘ynidan o‘par, ammo darhol turishga majburlamasdi.
Ertalab pardalar yopiq, havo bulutli, yorug‘lik xira bo‘lardi — ko‘zlarni yana yumib uyquga ketging kelardi. Ota-bola birga hojatxonaga borishardi (Sanbom tuvakka o‘tirardi), keyin birga yuvinishar, kiyinib, nonushtaga tushishardi.
Endi esa Sanbom nonushtadan keyin darhol xonasiga yugurib qaytib, iliqqina karavotga chiqib olardi. Maykachasi va ichki kiyimida, uyqusi hali tarqamagan, yumshoqgina bolakay. Shundan keyin ular yana soat to‘qqizgacha uxlab olishardi… Jungkook esa koyimasdi.
Taehyung yozning oxiri kelgan o‘sha davrga to‘g‘ri keldi. Chon xonim bu davrni «bankalarni to‘ldirish marafoni» deb atardi. Ular murabbo qaynatishar dorivor o‘tlarni quritishar rezavorlarni muzlatishar va yana ko‘plab ishlarni bajarishardi. Taehyung hamma ishda yordam berardi, bu unga juda qiziq tuyulardi.
Bundan tashqari u asta-sekin oshxonaga ham o‘rgana boshladi. Ayollar unga ovqat pishirishni o‘rgatishardi, Taehyungning ilk taomlarini esa kuyovi bo‘lmish yigit tatib ko‘rardi. Shu sababli Jungkook bunday jazoga loyiq ish qilmaganini g‘udranib yurardi. Bu ham juda quvnoq o‘tardi.
Oshxonadan tashqari, Taehyung tomorqada ham ishlardi. Ular butun hosilni yig‘ishtirib, ekin ekilgan joylarni tartibga keltirishardi.
Kuzning birinchi kuni bilan havo birdaniga sovib yomg‘irli bo‘lib qoldi. Mayda, yoqimsiz yomg‘ir boshlanmasidan oldin Taehyung uch nafar bolakay bilan sayrga chiqdi. Hammalari etik va yomg‘irpo‘sh kiyib olishgandi. Havo bulutli, salqin edi. Erta kuzning hidi anqirdi, onda-sonda sariq barglar uchib o‘tardi hamma baxtiyor edi.
Keyin Taehyungning onasi keldi. Yana yarim tungacha davom etgan suhbatlar, ko‘p gap-so‘zlar, yugur-yugurlar va to‘y tashvishlari boshlandi. Taehyung esa indamay yurardi, go‘yo bu uning bayrami emas, boshqa birovning tantanasidek.
Keyinchalik Chon xonim bilan uning onasi Taehyungni alohida suhbatga chaqirishdi. Uni tinchlantirib, bunday holatga tushishi tabiiy ekanini aytishdi. Qo‘rqayotgani ham normal holat ekanini tushuntirishdi. Kuyoviga nisbatan biroz muloyimroq bo‘lishini so‘rashdi, bo‘lmasa, Jungkook shu kunlarda juda tund yurardi.
Xo‘sh, Taehyung ularning gapiga quloq soldi. Axir o‘zining g‘alati xatti-harakatlari uchun o‘zini aybdor his qilardi.
O‘sha kechasi u Jungkookni orqasidan quchoqladi. Jungkook darhol javob qaytardi — bir zumda uni karavotga yotqizib, o‘pa boshladi. Buni ruxsat deb tushungandi. Ammo ish jiddiylashib, eng muhim pallaga yetganida, Taehyung ikkilanib qoldi va to‘xtashini so‘radi.
Jungkookning yuzini ko‘rish kerak edi! Shunga qaramay, u to‘xtadi. Ular yana karavotning ikki chetida uxlab qolishdi.
Taehyung o‘zida nima noto‘g‘ri ekanini tushuntirib berolmasdi. Buning uchun uning oldida o‘zini nihoyatda noqulay his qilardi…
Dam olish kuni butun oila qo‘ziqorin terish uchun o‘rmonga yo‘l oldi. Taehyungning onasi, buvisi va bobosi ham ular bilan birga borishdi. Juda ajoyib va quvnoq kun bo‘ldi!
Taehyung Sanbom va Hosokning qizi bilan qo‘l ushlashib yurdi. Ularning yonida Chon xonim, Taehyungning onasi va buvisi ham bor edi. Ular bolalarga qo‘ziqorinlar haqida gapirib berishardi.
Kechki ovqatga qo‘ziqorinli sho‘rva tayyorlandi, tun esa Jungkookning quloq ostida qo‘rqinchli shivirlashi bilan yakunlandi.
Taehyungning xatti-harakatlari Jungkookni biroz xavotirga solardi, ammo u baribir talab qilmasdi. Taehyung yangi muhitga ko‘nikishi kerakligini tushunardi.
Sentabr o‘rtalarida to‘y bo‘lib o‘tdi. To‘y deganimiz ham… oilaviy yig‘in. Faqat eng yaqinlar davrada edi Taehyungning ota-onasi buvisi bilan bobosi, Chimin, rais o‘g‘li bilan, shuningdek, Chonlarning butun oilasi.
Kamtarona, ammo juda samimiy marosim bo‘ldi.
Taehyung chiroyli, rang-barang ko‘ylak kiygan edi o‘zi ham shunday yengil va nafis ko‘rinardi. Jungkook esa Taehyungning qarshisida ilk bor oq ko‘ylak va qora shimda namoyon bo‘ldi. Bungacha u hazillashib, bu kiyim har qanday vaziyatga mos kelishini aytgandi ham to‘yga ham dafn marosimiga. Qaniydi, shunday narsalar haqida hazil qilmasa!
Hamma oldida uzuk almashishdi, hammasi odatdagidek bo‘ldi. Ular dasturxonning to‘rida yonma-yon o‘tirishdi, tabriklar va maslahatlar qabul qilishdi. Ba’zan keksalar shunday tostlar aytishardiki, eshitgan odam yo tik turgan joyida qotib qolardi, yo yiqilib tushay derdi.
Yana bir jihati, yangi turmush qurganlar hammaning oldida o‘pishmadi. Taehyung bolalar buni tushunmay qolishidan xavotirda edi. Chamasi, bu masalada hamma uning fikriga qo‘shildi.
Keyin Taehyung biroz ichib, o‘zini bosib olgach, hammasi osonlashdi. Jungkookning qo‘lidan ham ushladi, boshqalar qatori kuldi ham. Ba’zan hatto o‘zini tutolmay, jazavaga tushgandek kulardi. Chunki bularning bari unga haqiqiy hayotga o‘xshamasdi.
Chimin esa butunlay o‘zgarib kelgandi: sochlari kumushrang, ensasida kichkina dumcha, chakkalari qirib olingan — bularning bari unga juda yarashardi. Ustiga-ustak, kiyimlari ham juda zamonaviy edi. U bilan Taehyung sekin raqslarga tushishdi, ichishdi, keyin Chon xonim, Taehyungning onasi va mehmonlar bilan ham raqsga tushishdi.
Jungkook esa erini raqsga taklif qilmadi. Kechaning qolgan qismini erkaklar bilan turli mavzularda jonli suhbatlashib o‘tkazdi. Taehyungning otasi esa hammaga rosa gapirib, yaxshi davraga qo‘shilib ketdi. Kuyovini munosib baholagandi.
Namjoon endi Chimin tomon boshqa qadam tashlamadi. Chimin esa o‘zini sho‘x, betashvish va quvnoq qilib ko‘rsatib, qo‘lida to‘la qadah bilan tinmay aylanib yurardi. Namjoon ham o‘zini xushmuomala aristokratdek tutardi, Chimin esa shaharlik bebosh yigit roliga kirib, uning nigohlarini butunlay e’tiborsiz qoldirardi.
Ammo bunday nigohlar bor edi — Taehyung buni payqab turardi. Ularning munosabatlari qorong‘i o‘rmonning o‘zi. Chimin esa ular o‘rtasida hech qanday munosabat ham, bog‘liqlik ham yo‘qligini ta’kidlardi. Albatta, o‘zi unga yaqinlik qilishga rozi bo‘lgan, ammo endi erkaklar bilan bundan keyin tanishib yurish unga qiziq emasdi.
Kechga borib, erkaklarning boshiga hammomni isitish fikri urdi va ular shu ish bilan shug‘ullanishdi. Hammomga esa juda kech kirishdi, u yerda tun bo‘yi gaplashib o‘tirishdi. Taehyung ichib olib uxlab qoldi. Binobarin, hech qanday to‘y kechasi bo‘lmadi.
Taehyungning ota-onasi yana bir sutka mehmon bo‘lib turishdi, keyin jo‘nab ketishdi. Ularning ortidan qolgan mehmonlar ham tarqalishdi.
Eng kulgili va ayni paytda eng qo‘rqinchli tomoni shundaki, yangi turmush qurganlar to‘ydan keyin bir-biri bilan umuman gaplashishmadi.
Jungkook ertalab uni uyg‘otmas, indamay chiqib ketardi. Erkaklar tushlikka kelishganida esa u jim ovqatlanib, yana ishga jo‘nab ketardi. Kechqurun esa har biri karavotning o‘z tomoniga yotardi. Jungkook endi Sanbomga ular bilan uxlashga ham ruxsat bermay qo‘ygandi.
Taehyung Jungkookning nega bunday asabiylashayotganini tushundi, ammo vaziyatni qanday to‘g‘rilashni mutlaqo bilmasdi. Unga yangi oilasidagi hamma narsa yoqardi, lekin oddiy yigit Taehyung sifatida. Jungkookning eri sifatida esa emas.
Chunki u hamon hammaning ko‘z o‘ngida o‘z his-tuyg‘ularini namoyon qilishdan uyalardi. Axir hamma hammasini tushunardi-ku, ularning munosabatiga xotirjam qarashardi. Faqat Taehyungning o‘zi bunga ko‘nika olmasdi.
Birinchidan, ha, u bu uyda o‘zini begona his qilardi. Ikkinchidan esa, negadir hammaning ko‘z o‘ngida Jungkook bilan bir karavotda uxlashdan uyalardi. O‘zining kvartirasida boshqa gap, hatto o‘rmondagi kulbada ham — u yerda ikkovidan boshqa hech kim yo‘q edi. Bu yerda esa uy liq to‘la, Sanbom ham yonlarida.
His-tuyg‘ulari esa hech qayerga ketmagan edi. Jungkook unga kerak. Ammo hammasi u o‘ylagandan ancha murakkab bo‘lib chiqdi.
Har kuni qo‘rquv va shubhalari qor uyumidek kattalashib borardi. Aytishlaricha, eng ko‘p qo‘rqadigan fanlaringizdan qarz yig‘ib yurmaslik kerak ekan. Ammo Taehyung hammasini oxirigacha paysalga soldi…
Endi esa bu vaziyatda nima qilishni bilmay, butunlay gangib qolgan edi.
Besh kun davom etgan sovuq sukutdan keyin Taehyung u bilan bir vaqtda, budilnik jiringlaganida ataylab o‘rnidan turdi. Nihoyat, hushyor bosh bilan gaplashib olishga qaror qilgandi.
Ammo endigina o‘zini qo‘lga olib, Jungkookni to‘xtatib, past ovozda:
— Sen bilan gaplashsam bo‘ladimi? — deb so‘rashga ulgurgan edi, u shunchalik keskin va qo‘pol ohangda:
— Gapir, — deb javob berdiki, Taehyungning gaplashishga bo‘lgan butun istagi bir zumda so‘ndi.
U ochiq-oydin tajovuzkor munosabatga duch kelib, dovdirab qoldi. Bu qo‘rqinchli ohangni juda yaxshi tanirdi, ammo Taehyungni masxara qiladigan o‘sha Jungkookni allaqachon unutayozgandi.
Shunda ham o‘zini majburlab, bo‘g‘iq ovozda so‘radi:
— Hammasini qanday to‘g‘rilashim mumkin?
Jungkook uning tashvishlarini yengillashtirish o‘rniga, ustiga yana bir gap qo‘shdi:
— Hali shaharga qaytging kelmayaptimi?
Shu bilan tamom. Taehyung yuzini o‘girib, yig‘lab yubordi. Jungkook esa shunchaki chiqib ketdi.
Sanbom uni quchoqlab, yupatishga urindi. Keyin o‘zi ham yig‘lab yubordi, chunki do‘stlar birga yig‘lashadi-da.
Albatta, birozdan keyin Taehyung Chiminga qo‘ng‘iroq qilib, unga dardini to‘kdi. Chimin esa odatdagidek uni tinchlantirdi. Shundan keyin Taehyung o‘zini biroz yengilroq his qilgandek bo‘ldi.
Chiminning qishloqi yigit bilan munosabatlari yoqimli davom etmagan bo‘lsa-da, u do‘stining yana bir bor ayrilishini istamasdi. Shu sababli Jungkook yumshab, yon berishga tayyor bo‘lmaguncha, Taehyungga qayta-qayta gaplashishga urinaverishni maslahat berdi.
Xo‘sh, birinchi urinishdayoq taslim bo‘lish haqiqatan ham ahmoqlik edi. Shuning uchun kechqurun Taehyung yana Jungkookni poylab, gaplashishni taklif qildi.
Ammo hammasi battar yomonlashdi…
Ular ayvonchada, begonalar eshitmaydigan joyda turishardi. Tashqarida esa yoqimsiz jala quyib, sovuq shamol esardi… Taehyung o‘zini pledga yaxshilab o‘rab olgan, Jungkookning yonida esa har qachongidan ham kichkina va nochordek ko‘rinardi.
Jungkook esa doimgidek o‘ziga ishongan, buni boshqalarga ham ko‘rsatishga intilardi. Masalan, hozirgidek qo‘llarini ko‘ksida chalishtirib olgan. Butun diqqati Taehyungda, go‘yo: «Qani, meni hayratda qoldirchi», degandek.
Taehyung ayb o‘zida ekanini bilardi. Jungkookning ko‘z-ko‘z qilinayotgan befarqligi ham aynan uning aybi edi. Axir Jungkook munosabatlarini yaxshilash uchun qo‘lidan kelgan hamma narsani qilgandi. Uning xafa bo‘lishi uchun asos bor edi (yoki yo‘qmi?). Nima bo‘lganda ham, endi Taehyung hammasini o‘zi hal qilishi kerak edi. Bu yerda yordam beradigan hech kim yo‘q. Oilaviy hayot doim asaldek shirin bo‘lishiga hech kim va’da bermagan.
— Kechir… Men… rostdan ham ahmoqona ish tutdim…
Balki ular bir-birini hali yetarlicha tanimas, balki ruhan ham unchalik yaqin emasdir. Har holda, uning qarshisida ko‘nglini ochib ichidagilarni aytish Taehyung uchun nihoyatda uyatli edi.
— Menga juda qiyin bo‘ldi… Men seni sevaman… Juda afsusdaman.
Aslida bu uning ilk bor sevgisini tan olishi edi. Ammo shunga qaramay osmon yorishib ketmadi Jungkookning jiddiy yuzidagi mushaklar ham bo‘shashmadi.
— Hammasini boshidan qanday boshlashni bilmayman… Hali ham biz birga emasmiz, birga bo‘la olmaymiz, deb o‘ylayman. Xuddi o‘shanda o‘rmonda aytganingdek… Rostdan ham juda afsusdaman.
— A?.. — Taehyung hatto dovdirab qoldi, chunki Jungkook uni fikridan chalg‘itib yuborgandi. — Taklifingni nazarda tutyapsanmi?
Taehyung labini tishlab, qoshlarini chimirdi. Hammasi u o‘ylagandek ketmayotgandi.
Bundan tashqari, Jungkook uni qo‘yib yubormasligini va shunga o‘xshash gaplarni ishonch bilan aytgandi. Ammo sevgisi haqida biror marta ham og‘iz ochmagandi.
— Bir oy davomida mendan olgan yagona narsang — sukut va sovuqqonlik. O‘zingga ham shunday munosabat yoqmayaptimi? Unda kechir.
Hozir eng muhimi uning jizzakiligiga chidab turish. Jungkook ichidagilarni aytib olishi kerak shundan keyingina Taehyungni ham tinglay oladi. Axir mohiyatan shunday emasmi?
— Hammasi juda tez sodir bo‘ldi… Avvaliga sen meni rad etding! Hech qanday imkoniyat yo‘qligini aytding! Endi esa o‘zimni qanday tutishni bilmayapman…
— Men unday demoqchi emasdim… Bilaman gaplashishga juda kech qaror qildim. Menga qiyin… Hamma narsadan uyalaman. Atrofimizda hamma bor…
Albatta, Jungkook buni bolalarcha bahona deb qabul qilishi mumkin edi ammo bu aynan Taehyungga xos holat edi. Axir u hech qachon turmush qurmagan bir to‘da qarindoshlar bilan bir uyda yashab ham ko‘rmagan.
— Xo‘sh buni qanday hal qilmoqchi eding?
— Ko‘nikib ketaman deb umid qilgandim…
Jungkook qo‘llarini cho‘ntagiga solgancha turardi. Taehyungning «u-u»lab, gap topolmay qiynalishiga umuman yordam bermasdi. Uni jazolayotgandek edi. Chunki bunga o‘zi aybdor.
— Shunday taassurot paydo bo‘lyaptiki, go‘yo butun dunyoda yolg‘iz o‘zing bordek, hamma seni xafa qilayotgandek. Senga qiyin bo‘lganida yoningda edim ammo sen menga murojaat qilmading. Buning o‘rniga ichingga yutinding do‘stingga tinmay qo‘ng‘iroq qilding, faqat men senga tegmay qo‘yay deb Sanbomni karavotga olding. Hatto to‘yda ham mendan qochding. Bilasanmi men hammasini tushunishim mumkin, faqat bu haqda menga aytishsa bas.
Hammasi o‘rinli gaplar edi, ammo baribir og‘riqli. Taehyung hanuz o‘zini zo‘rg‘a tutib turardi. Jungkook uni yana koyiyotgandi, lekin bu safar bunga, shubhasiz, haqqi bor edi.
— Kechir, kechir meni… Hozircha yaqinlik qilishni istamayotganimni aytolmadim. Hatto buni qanday tushuntirishni ham bilmasdim!
— Men hozir senga nima haqida gapirdim? Sendan faqat jinsiy yaqinlikni so‘radimmi? Qo‘lingdan kelmasa, ayt. Buning nimasi muammo? Ammo sen men bilan bog‘liq hamma narsadan jirkanayotgandek bo‘lib qolding.
— Bu gapingni eshitib, hatto kulgim kelyapti.
Ammo u kulmadi. Ovozi ranjigan, nihoyatda kinoyali edi.
— Aytishing mumkin bo‘lgan eng ahmoqona gap shu.
Ataylab qilmagan bo‘lsada yana uning ahmoqligiga tegib ketdi. Taehyung ko‘z yoshlarini yutish uchun boshini egdi. U his-tuyg‘ularini umuman jilovlay olmasdi, ammo endi o‘zini nazorat qilishni o‘rganadigan vaqt kelgandi. O‘zini tuta bilish Jungkook bilan hayot kechirishning asosiy sharti edi, chunki u ajoyib ig‘vogar edi.
— Jungkook, iltimos, meni kechir!
Bu unga qanchalik qiyin bo‘lmasin, o‘zini yengib o‘tishga tayyor edi. Munosabatlar va oila bu mehnat. Ularni saqlab qolish uchun ko‘p narsalarni yengib o‘tish, o‘zgarish kerak. Ikkalasi ham. Ha, ikkalasi ham! Shu sababli Taehyung unga bir qadam yaqinlashib, quchoqladi. Jungkook esa joyidan qimirlamadi, qo‘llarini ham cho‘ntagidan chiqarmadi. Hissiyotlarga berilmaydigan odam (hech bo‘lmaganda hozircha).
— Yana qanday qilib kechirim so‘rashni bilmayman…
Taehyung bundan ham ortig‘ini qildi uni o‘pishga urindi ammo Jungkook yuzini olib qochdi. Endi esa vahimaga tushsa bo‘lardi. Taehyungning rejalarida ajrashish degan narsa yo‘q edi. Hali bir oy ham o‘tmadiku! Bu dahshat!
— Menga sadaqa qilishing kerak emas. Men jinsiy yaqinliksiz ham o‘lib qolmayman. Agar kechirim so‘rash uchun shunchaki birga bo‘lish kifoya, deb o‘ylayotgan bo‘lsang, adashyapsan.
Taehyung qo‘llarini tushirib, sovuqdanmi yoki ichki bezovtalikdanmi, seskanib ketdi-da, yana o‘zini quchoqladi. O‘zini yolg‘iz his qilganida doim shunday qilardi. Yana nimanidir noto‘g‘ri qildi. Yana xato qildi.
— Men shunchaki seni o‘pmoqchi edim…
— Sen buni istamading. Sen meni xohlamayapsan gapni aynan shundan boshlashing kerak edi. Endi men ham seni xohlamayman. Demak, bizda muammo bor.
Taehyungning butun vujudi muzlab ketdi, ko‘zlari esa xiralashdi. Eng yomon qo‘rquvlari ro‘yobga chiqayotgandi. U bunday keskin rad javobini kutmagandi.
— Balki vaqt o‘tib, meni kechirarsan… Hammasi yaxshi bo‘lib ketar…
Bundan yaxshiroq nima deyishni bilmasdi. Qochib ketishga odatlangan bo‘lsada bu safar qochmaslik uchun gapirardi. Hozir ularning so‘nggi suhbati bo‘lib qolish ehtimoli juda katta edi, ammo Taehyung bunga chiday olmasdi. Shu sababli har qanday umidga yopishib olishi kerak edi.
— Jungkook… Faqat hammasidan voz kechmoqchiman, deb o‘ylama. U kabi… Keling hammasini boshidan boshlaylik. Va’da beraman o‘zgaraman…
Uning aytgan yagona gapi shu bo‘ldi. Shu bilan suhbatni yakunlab, ayvondan chiqib ketdi.
Taehyung uning ortidan yugurib, tirsagidan ushlab qoldi. O‘sha kecha ular yonma-yon uxlashdi. Aniqrog‘i Taehyung uni orqasidan quchoqlab yotdi Jungkook esa hozircha javob qaytarmadi.
Ammo hech bo‘lmaganda bu hali yakun emasdi.
Bu oilaviy hayot.
Taehyung juda erta uyg‘ondi, hatto Sanbomni ham o‘zi uyg‘otdi. Birgalikda yuz-qo‘llarini yuvishdi Taehyung unga tuvakka borishda yordam berdi keyin esa nonushta tayyorlash uchun oshxonaga tushishdi. Kayfiyati ancha yaxshi edi. Hali hammasini o‘zgartirishga kech emas endi bu turmush tarziga moslashishi kerak. Hatto oshxonada ham qo‘lidan ish keldi: likopchalar va piyolalarni tarqatdi. Bolalarni ovutish uchun televizorda multfilmlar qo‘yib berdi. Dadajonlar esa u yoqdan bu yoqqa uyqu bosgan sharpalardek yurishar, goh tashqariga chiqib ketishardi.
Bugun Taehyun buvisi bilan bobosinikiga borishni rejalashtirgandi. Shu bois Jungkookdan birga fermaga borib, sut olib kelishni so‘rashga qaror qildi. Jungkook odatdagidek o‘zini tutdi. Ular odatdagidek indamay o‘tirishdi, buning ustiga Sanbom ham bugun xarxasha qilib, ovqat yeyishdan bosh tortardi. Kayfiyat yana tezda tushib ketdi. Jungkook kechagidan keyin ham unchalik yumshamagan edi. Aniqrog‘i, hamon sovuqqon va o‘zini chetga tortib yurardi.
Onaxon Taehyunning rejasidan xabardor edi. O‘zi ham o‘g‘liga taklif qildi borib kel, sut olib ber, hech kimni xafa qilma, degandek. Jungkook yelka qisib, ularni ikkinchi qatnovda olib ketishini aytdi. Bu ham yomon emas! Hozircha ular yig‘ishtirib, Davonning o‘rtancha o‘g‘lini Hoshokning qizini va Sanbomni kiyintirishdi. Taehyun ularning barchasini oilasinikiga olib borishni o‘z zimmasiga oldi. Xavotirga o‘rin yo‘q edi. Taehyun endi bolalarga doim qarashardi va buni uddalardi. Uy-ro‘zg‘or ishlarining ustasi emas, albatta, lekin mutlaqo foydasiz ham emas. Bolalar bilan ham til topishish ularga qanday muomala qilishni bilish kerak.
Jungkook va’da qilganidek ikkinchi qatnovda yetib keldi. Yo‘lda gaplashadigan mavzu deyarli topilmadi bolalar esa tinmay gapirib sukunatga yo‘l qo‘yishmadi. Taehyun hayotida ikkinchi marta ularning fermasiga kelayotgandi, ammo avvalgi tashrif haqidagi xotiralar bu joyga mehr uyg‘otmasdi. Jungkook ularni sog‘ish apparati turgan joyga boshlab bordi. Sog‘uvchi ayol sut idishini to‘ldirayotgan edi. U yangi yuzga, ya’ni Taehyunga qiyshayib qaradi.
Sog‘ish tugashini kutib turganlarida Hoshok ularni buzoqlar oldiga olib bordi. Yana ularni silab-siypashdi erkalashdi. Taehyun buzoqlarni oziqlantirdi bolalar esa bundan xursand bo‘lishdi. Ammo bu joy yana yaxshilik olib kelmadi… Taehyun o‘zi haqidagi gaplarni eshitib qoldi. Ha, aynan o‘zi haqida. Bu yerda ishlaydigan ikki ayol qizmi yoki allaqachon ayol bo‘lib ulgurganmi, noma’lum uni yashirmay masxaraomuz kuzatib turishardi. Nigohlari uning qo‘llariga, aniqrog‘i, uzuklariga qadalgan edi.
«Shu ekan-da? Avvalgisi yaxshiroq edi», go‘yo ularning hech kimga kerak bo‘lmagan fikri albatta inobatga olinishi kerakdek.
«Xo‘jayinimizning aqli aynib qolganmikan?» — deb kulishdi.
Taehyun darhol barcha bolalarni yig‘ishtirib u yerdan uzoqlashdi va sutni kutib turdi. Shu payt sut tashuvchi mashina ham kelib qoldi, endi ayollarga qarab o‘tirishga vaqt yo‘q edi. Sut idishini sog‘uvchi ayol olib keldi biroq uni Taehyunning uzatilgan qo‘llariga emas, Sanbomga berdi. Ma’lum bo‘lishicha, Sanbom hatto uning ismini ham bilarkan. Ayol Taehyunga nisbatan ochiqdan-ochiq salbiy munosabatda edi va buni ko‘rsatishga intilardi. Taehyun bu yerga umuman kelganidan pushaymon bo‘lib ulgurgandi. Boshqa munosabatni kutish mumkinmidi o‘zi? Axir mag‘rur bosh ko‘tarib yurishi kerak bo‘lgan odam u. Aynan u. Ular emas.
Sanbom yaxshi bola darhol idishni unga uzatmoqchi bo‘ldi. Ammo ayol uni qo‘yib yubormay, Taehyunni ataylab ko‘rmaganga olardi. Bu asabiga tegayotgan bo‘lsa-da, xafa bo‘lganini hech kimga bildirmasligi kerak edi. Qolaversa, janjal ko‘tarishning ham keragi yo‘q. Jungkook buni aniq ma’qullamaydi.
— Sanbomjon dada sutni sen ko‘tarib borishingni aytdi. Ehtiyot bo‘l, quyoshim.
Sanbom yana idishni Taehyunga uzatdiyu… ushlab turolmadi. Hammasi xuddi kerakligidek bo‘ldi! Idish chil-chil sindi, sut to‘kildi, Sanbom yig‘lab yubordi, bolalar qo‘rqib, ular ham yig‘lashga tushishdi… Ajoyib. O‘sha ahmoq ayol Sanbomni quchoqlab, uni ovutishga tushdi. Hammasini Taehyun qo‘pol harakat qilib, fermada shovqin ko‘targandek ko‘rsatardi.
Bu shovqin-suronni eshitgan jahldor Jungkook tabiiyki, darhol yetib keldi. Undan yaxshilik kutib bo‘lmasdi. Endi qochish kerak, aks holda u hammaning oldida Taehyunni koyib beradi. Bu esa uni butunlay sindirishi aniq.
— Voy, janob Chon sutimiz to‘kilib ketdi, bola ham qo‘rqib ketdi. Nega bolalarni bu yerga olib keldingiz?
Aslida esa u «nega Taehyunni bu yerga olib keldingiz, bu kaltafahm bolaga qaray olmadi», demoqchi edi. Jungkook unga bir qarab qo‘ydi, ammo hech qanday chora ko‘rmadi. Umuman olganda, unga singan idishning ahamiyati yo‘q edi. Shoshilinch ravishda ikkinchi idishga sut quyishni so‘radida chiqib ketdi. Ammo ikkinchi idish endi kerak emasdi…
Taehyun barcha bolalarni yig‘ib, u yerdan o‘qdek uchib chiqdi. Yo‘lda ularga tezda taskin berib, har biriga bittadan konfet ulashdi. Shunday qilib qo‘l ushlashgancha buvisi bilan bobosining uyiga yo‘l olishdi. U yerda ularni albatta yaxshi kutib olishardi…
Buvisi hammani mehr bilan qarshi oldi, to‘yib ovqatlantirdi. Bobo bolalar bilan o‘ynadi hatto mushukchalarni ham olib chiqdi. Ular mushukchalarni silab-siypashdi. Taehyun esa xonasidagi o‘z karavotida yotib, tinimsiz o‘ylardi. Hammasi behuda bo‘lgandir, degan yomon fikr xayoliga keldi. O‘rmonda bo‘lgan o‘sha yaqinlik hech narsani anglatmagan, Taehyun esa jabrdiyda rolidan chiqmaslik uchun hammasini o‘zi to‘qib olgan, degan fikrga bordi. Shunda unga yanada og‘ir bo‘ldi… O‘zini o‘zi qiynashni juda yaxshi bilardi.
Shu tariqa ular kechgacha qolishdi. Taehyun yana bobosi tavsiya qilgan kitobni oldi kechqurunlari o‘zini nimadir bilan band qilish kerak edi. Kechki ovqatga yaqin unga odatdagidek onaxon emas, Jungkookning o‘zi qo‘ng‘iroq qildi. Uyga qaytishlarini aytdi. Hatto o‘zi kelib olib ketdi. Qaytishga to‘g‘ri keldi, garchi yangi uyiga ko‘ngli tortmayotgan bo‘lsa-da. Buvisi unda nimadir noto‘g‘ri ekanini sezdi, ammo haqiqatni bilib ololmadi. Taehyun o‘zining tund qiyofasi hammani charchatgan bo‘lsa kerak, deb o‘yladi. Shu sababli yuziga tabassum yopishtirib, mashinaga o‘tirdi. Bolalar yana bir-birining gapini bo‘lib, kun davomida ko‘rgan-kechirganlarini aytib ketishdi. Taehyun esa indamay derazaga tikildi.
Kechki ovqatda ham xuddi shu tabassum bilan o‘tirdi, ma’nosiz suhbatga qo‘shilib turdi. Deyarli hech narsa yemadi va ko‘zga tashlanmaslikka harakat qildi. Jungkook dasturxonga biroz kechroq keldi shuning uchun undan uzoqroqda o‘tirdi va Taehyunning xatti-harakatlarini ko‘z qiri bilan kuzatdi. Uning yuz ifodasidan buni bilish qiyin bo‘lsa-da, Jungkook har doim odamlarni yaxshi tushunardi. Hammasini ko‘radi va tezda tahlil qiladi. Taehyunning fermadan qanday qiyofada yugurib chiqqanini ham eslab qolgan edi.
Hamma ovqatlanib bo‘lgach Taehyun dasturxonni yig‘ishtirishga yordam berayotganida Sanbom Jungkookning tizzasiga chiqib oldi. Ko‘ylagining tugmalarini o‘ynab, kunini qanday o‘tkazganini gapira boshladi. Bola hammaga tuyulganidan ko‘ra ko‘proq narsani tushunardi.
— …Shalli bizga konfet bedi mazali, ustida sigirchalari bor. Senda ham shunaqasi bor, dadajon. Keyin mushukchala bilan o‘ynadik, u yerda juda ko‘p mushuk bor! Keyin buvi bilan bobom ham bor edi. To‘p o‘ynadik! Shalli esa… uxlamadi. Xafa bo‘ldi! Buvi mendan Shalli nega xafa, deb so‘radi. Dadajon, bizning Shallimizni kim xafa qilganini bilasanmi?..
Taehyun dasturxonni yorug‘lik tezligida yig‘ishtirardi, faqat shu gaplarni eshitmaslik uchun. Sanbom uni oxirgi xoindek sotib qo‘ydi, dadasi esa gapini bo‘lmay, diqqat bilan tinglardi.
— Bilaman — dedi ota xotirjamlik bilan va Taehyunga qaradi.
Uning esa allaqachon izi ham qolmagandi oshxonaga chiqib ketgan edi.
Sanbom, aftidan, hisobotini davom ettirdi. Jungkook esa u bilan kattalardek suhbatlashardi. O‘g‘li nimadandir xafa bo‘lib, hamon tugmalarni o‘ynardi. Keyin dadasining bo‘yniga osilib, u bilan tuvakka borishni so‘radi.
Oshxonani yig‘ishtirib bo‘lgach, Taehyun chiqish eshigi tomon shoshildi va ustiga issiq kurtkasini tashladi. Hamma har tomonga tarqalgan u esa hech kimga ko‘rinmay, toza havodan nafas olishni rejalashtirgandi. Ammo rejasiga zid ravishda Jungkook qayerdandir paydo bo‘lib, orqasidan ovoz berdi. Unga g‘alati qarab turardi.
Shoshilinch ravishda biror bahona topish kerak edi. Taehyun yana jilmayib Hanterning oldiga ketayotganini aytib yolg‘on gapirdi. Jungkook hech narsa demadi. Taehyun esa albatta itning oldiga bormadi. Garchi aynan itdek uvillagisi kelayotgan bo‘lsa ham.
Yana Chiminiga qo‘ng‘iroq qildi. Ammo bu safar nolish uchun emas, uning ahvolini so‘rash o‘zi haqida gapirib berishini tinglash uchun. Nima, faqat o‘zi shikoyat qilib, butun dunyo faqat uning atrofida aylanayotgandek yig‘layveradimi? Chimin mamnuniyat bilan hamma gapni to‘kib soldi va Taehyunni bir yarim soatcha band qildi. Uyga qaytganida allaqachon qorong‘i tushgan, butun oila uyquga tayyorlanayotgan edi.
Taehyun hech narsa bo‘lmagandek Jungkookka jilmaydi, it bilan uzoq o‘ynab qolganligi uchun uzr so‘radi. Keyin Sanbom bilan tuvakka bordi, so‘ng tishlarini yuvib, kiyimlarini almashtirishdi. Jungkook uxlab qolganga o‘xshardi qorni bilan yotib, bir maromda nafas olardi. Sanbom ham o‘z karavotida uxlab qoldi. Taehyun tumbochka ustidan kitobni sekingina oldi-da, birinchi qavatdagi mehmonxonaga tushib, tungi chiroqni yoqdi. Baribir bu qadar oson uxlay olmasdi. Yaxshisi, xayolini kitob bilan band qilsin. Ammo harflar so‘zlarga aylanmas, o‘qish umuman yurishmasdi. Keyin Taehyun ochiq kitobni tizzasiga qo‘ygancha shunchaki o‘tirib qoldi. Xayolga cho‘mib, devorga tikildi.
Unga butun vaziyat, ayniqsa o‘zi yaratgan muammolar azob berardi. Hammasi bunchalik murakkab bo‘lishini kutmagandi…
Zinadan tushayotgan qadam tovushlarini ham eshitmadi, xayolga shu qadar berilib ketgandi.
Faqat u divanga yaqinlashganida Taehyun uni payqab, cho‘chib tushdi va kitobni chetga qo‘ydi. Yana, u bunday tez orada suhbatlashishni rejalashtirmagandi. Hozir nima ham derdi?..
— Seni uyg‘otib yubordimmi? Kechir.
Jungkook kitobga tanqidiy qarab, uning yoniga o‘tirdi va… kutilmaganda o‘ziga tortdi.
— Yonimda xursandchilikni bas qil. Men ahmoq emasman.
Taehyun ham uni quchoqladi, ammo ehtiyotkorlik bilan. Axir hali yarashishmagan edi.
Ammo o‘zi yig‘lay boshladi. Ha, albatta, baxtdan… Jungkook barmoqlari bilan uning yuzini ko‘tardi.
Ko‘z yoshlarini artdi, chunki bunga qarab turolmasdi.
— Yig‘la, yig‘la. Darrov yengil tortasan.
Taehyunga ruxsat berildi va u o‘zini tutishga uringan bo‘lsada, Jungkookning ko‘ksiga yuzini bosib, ho‘ngrab yubordi.
Jungkook, albatta, unga saboq bermoqchi edi, ammo bundan o‘ziga ham yengil bo‘lmayotgandi.
— Meni tanlaganingdan afsuslanyapsanmi? Rostini ayt… Hali kech bo‘lmasidan ketaman…
U hiqillab, Jungkookning qo‘lidan ushlab silkitardi. Taehyunning hanuz ularga ishonmasligiga sabablar ko‘p edi.
— Indama. Axir meni sevmaysanmi? Mendan uyalasan… Bugun hammasini eshitdim. Men bu yerda ortiqchaman. Yana qancha chidaymiz?..
Jungkook uning og‘zini kafti bilan yopib, o‘ziga mahkam bosdi. Taehyun bu fikrlarni anchadan beri ichida saqlab kelgan, yana noto‘g‘ri xulosaga kelgandi.
— O‘zing meni mensimading, endi esa xatongni tuzatmaslik uchun aybni menga ag‘daryapsan.
Taehyun norozilik bildirib, nimadir demoqchi bo‘ldi, ammo lablari kaft bilan mahkam berkitilgandi.
— Agar men seni tashlab ketsam, hammasini «men bu yerda ortiqchaman, u esa pushaymon bo‘ldi» degan gaplarga yo‘yib qo‘yasan. Lekin men senga bunday imkon bermayman.
— Sen meni bir necha hafta mensimading, men esa seni juda qisqa vaqt e’tiborsiz qoldirdim, sen esa allaqachon yig‘lab, meni aybdor qilyapsan. Haqiqatan ham o‘zgarishing kerak.
Taehyun uning quchog‘idan chiqib, nariroq surildi va shishib ketgan ko‘zlari bilan oldinga tikildi.
— Men aybni senga ag‘darmayapman. Lekin meni tushunishga urinishdan ko‘ra, irodasiz deb o‘ylashing osonroq…
— Xo‘sh, nimani tushunmadim? Ma’rifat berchi. Men fikr o‘qiy olmayman.
Jungkook shubha bilan qoshini ko‘tardi.
— Har safar menga qo‘l tekkizganingda, o‘sha tongni eslardim… Sen allaqachon hammasini unutding, tushunaman… Men ham seni kechirdim, ta’na qilishga haqqim yo‘q. Bularning hammasi faqat mening boshimda… Shu sababli o‘zi o‘tib ketishini kutdim…
Jungkookning shubhali ifodasi biroz yo‘qoldi, uning o‘rniga qovog‘i chimirildi.
— Sen menga qo‘l tekkizganingda… o‘sha kundagidek his qilaman. Sen ham hammasi yaxshi bo‘lishini aytganding… Ammo oxir-oqibat… meni rad etding. Shuning uchun biz birga tun o‘tkazsak, ertalab…
Jungkook barcha niqoblarini tushirdida, Taehyun qo‘lini tortib olishga urinsa ham, uning bilagidan mahkam ushladi. U bu haqda chindan ham unutayozgan edi. Chunki yangi hayot boshlangani bilan eski sahifa yopildi, barcha yomonliklar o‘tmishda qoldi, deb o‘ylagandi.
— Chunki meni yuzingga solyapti yoki bahona qidiryapti, deb o‘ylarding…
— Taehyun… Qanaqa bema’nilik bu — dedi u biroz hafsalasi pir bo‘lgandek. Ammo endi nima ham qilardi? Taehyunni hali tayyor emasligini bilsa-da, tezda oilasiga olib kelgan edi. Endi oqibatlari yuzaga chiqqanida hayron bo‘lishning nima keragi bor? Ikkalasi ham qoyil qilishdi.
— Ko‘rdingmi… Sen uchun bu bema’nilik.
— Chunki menga ishonmaysan. Anchadan beri men bilan yaqinlik qilishdan qo‘rqayotganingni aytishing mumkin ediku.
Buni shunchalik ochiq aytish shartmidi?!
— Gap shundaku ayta olmasdim! Sen «Unda nega rozi bo‘lding?» derding. Bundan hech narsa o‘zgarmasdi!
Jungkook uning yoniga yaqinroq o‘tirib, belidan ehtiyotkorlik bilan quchdi uni yana cho‘chitib yubormaslik uchun.
— Haqiqatan ham men seni bu muammo bilan yolg‘iz tashlab ketaman, deb o‘yladingmi? Yoki nima kutding? Seni majburlashimnimi?..
Taehyun labini tishladi. Bu bitta narsani anglatardi: ha, shunday deb o‘ylagan edi.
Jungkook norozilik bilan tilini tishiga urdi.
— Avval miyangni davolash kerak.
Jungkook hatto undan shunday fikrda bo‘lganidan xafa ham edi. Taehyun bosh chayqab, uni quchoqladi va nihoyat, ichini ezib kelayotgan hamma gapni aytdi. Tabiiyki, shundan keyin ancha yengil tortdi. Jungkook uni o‘ziga yaqinroq tortib, tizzasiga o‘tqazdi va ustiga adyol yopdi. Hozir Taehyun hech qanday noqulaylik his qilmayotgandi. Chunki Jungkook qayta-qayta ta’kidlaganidek, ular nihoyat gaplashib olishdi.
Shunday qilib, atrof iliq-iliq bo‘lib, g‘ayritabiiy tarzda ko‘ngil tinchlandi.
— Nihoyat tushunib ol mening maqsadim seni shunchaki karavotga yiqitish emas. Men muntazam yaqinlikni emas, hayotimni birga o‘tkazadigan insonimni izlaganman. Ha, albatta, seni xohlayman lekin majburlasam ham, sen o‘zing istamaguningcha bundan hech qanday zavq bo‘lmaydi. Menga sening o‘yining kerak emas.
Jungkook uni kichkina boladek tebratib, kaftini dumbasida tutar, gohida yengilgina shapillatib qo‘yardi. Taehyun esa bu mo‘rt ishonchni buzib qo‘ymaslik uchun xursand bo‘lishga ham qo‘rqardi.
— Bilmayman… Men ham ba’zan xohlayman, juda ham, lekin hozir buning vaqti emas… Umuman olganda, buni yotoqxonada qanday qilishimizni ham tasavvur qilolmayman.
— Agar Sanbom uyg‘onib qolishidan xavotir olayotgan bo‘lsang, u uyg‘onmaydi.
— Uyg‘onib qolsachi?!
— Axir ko‘rpa ostida bo‘lamiz hech narsani tushunmaydi.
— Baribir… Men baland ovoz chiqarib yuborsamchi… Devor ortidagilar eshitib qolsachi?
Jungkook yana kulimsiradi. Indamay yurishdan ko‘ra so‘ragani yaxshi.
— Bu uyda hamma yaqinlik qiladi. Bizning nimamiz boshqacha? Seningcha, ular ikkimiz faqat qo‘l ushlashib yuramiz, deb o‘ylashadimi?
— Ular bizni eshitib qolishi mumkinligini o‘ylashning o‘zi yoqimsiz.
— Sen shunchaki bunga o‘rganmagansan.
— Uyalaman…
Jungkook kulimsirab, uni qulayroq quchib oldi.
— Mening oldimda yalang‘och yurishdan uyalmaysanu kimdir eshitib qolsa, bu dahshat shundaymi?
— Bu boshqa masala…
— Xavotir olishingga hojat yo‘q. Hammasini nazorat qilaman.
Taehyun bu javobdan qoniqmay, xo‘rsindi.
— Bir tomonda hojatxona, ikkinchi tomonda esa bo‘sh xona. Seni kim kuzatib turardi? Sanbom uyg‘onib qolsa ham, shunchaki to‘xtab turamiz.
— Biz uning ruhiyatini buzib qo‘yamiz…
— Sen o‘zing uch yoshingda nimalar bo‘lganini eslaysanmi?
Jungkookning o‘zi ham eslamasdi, deyarli hech kim eslamaydi. Chunki bu yoshda faqat juda yorqin voqealar xotirada qoladi. Aslida esa bu kapalakning uchib o‘tishi kabi oddiy bir narsa ham bo‘lishi mumkin.
— Unga men sen uchun kim ekanimni tushuntirish kerak. Mabodo kimdir unga bu noto‘g‘ri deb uqtirib, u mendan nafratlanib qolsachi?
Jungkook ko‘zlarini aylantirdi, istehzoli javob bermaslikka harakat qildi. Bir tomondan, Taehyunning hamma narsadan, jumladan boladan ham xavotir olayotgani yaxshi. Bunda yomon narsa yo‘q. Boshqa tomondan esa, bu uni biroz kuldirardi, chunki u bu yerda hech qanday muammo ko‘rmasdi.
— Men unga sen biz bilan men bilan yashashingni tushuntirganmanku. Hozircha unga shu yetarli.
So‘ng butunlay boshqa mavzuga o‘tdi.
— Fermada senga nima deyishdi?
Mana, og‘riqli joyiga tegdi. Taehyun bosh chayqab, hech narsa aytishdan bosh tortdi.
— Ha, o‘sha «hech narsa»ga qanday munosabat bildirganingni ko‘rdim.
Taehyun ko‘zlarini pastga tushirib, ma’yus jilmaydi.
— Ko‘rding, ha… Lekin hech narsa qilmading. Demak, hech narsa bo‘lmagan. Yana nimani eshitmoqchisan?
Hammasi yana noto‘g‘ri tomonga ketdi. Jungkook uni yanada mahkam quchib, og‘ir xo‘rsindi. Taehyun bilan hatto ayol kishidan ham qiyinroq ekan!
— Bo‘ldi. Yotgani ketdik. Ertalabki aql kechqurungidan ziyoda.
U Taehyunni belidan ko‘tarib, o‘rnidan turdi. Tungi suhbatlar va ko‘z yoshlar yetarli. Yaxshisi, chindan ham yotib, hammasini unutish kerak.
Tungi chiroq o‘chdi, kitob mehmonxona stolchasida qoldi, Taehyun esa allaqachon sovib qolgan karavotda, erining quchog‘iga mahkam bosilgancha yotardi.
Bu yerda birinchi marta uxlash unga quvonch bag‘ishladi.
Ertalab Taehyun uni qitiqlashayotganidan uyg‘ondi. Aniqrog‘i, yana bo‘ynidan o‘pishardi. Bunday erta paytda ko‘zlarini ochgisi kelmasdi. Uyg‘onish hissi esa boshi og‘rib, aylanadigan mastlikka o‘xshardi. Jungkook uning ustiga engashib, yoqimli erkalashlarini davom ettirardi. Taehyun lanjlik bilan cho‘zilib, uni itarishga va yana ko‘rpaga o‘ranishga urindi, ammo hech narsa chiqmadi. Jungkook qo‘lini futbolkasi ostiga kiritdi. Barmoqlari yonboshiga tekkanda Taehyun birdan sapchib tushdi, zo‘rg‘a chinqirib yuborishdan o‘zini tiydi qitiqlanardi! Jungkook g‘olibona jilmayib, yana uning ustiga engashdi.
— Shunaqa qattiq uxlaymizki, to‘pdan o‘q otsang ham uyg‘onmaymiz.
Qishloqi, yana o‘zining g‘alati iboralari bilan! Taehyun esa odatdagidek uning tushunarsiz gaplariga qoshini chimirib qaradi va Jungkook ushlab turgan futbolkasining etagini muvaffaqiyatsiz tortib qo‘ydi.
— Uxlagim kelyapti… — deb ingradi-da, yostiqqa yuzini bosib, og‘ir xo‘rsindi.
— Mening ham. Lekin turishimiz kerak. Yaxshilik qilish vaqti keldi.
— Uch sanaganimda boshqa usulda turg‘azaman.
Mana bu endi qo‘rqinchli eshitildi. Taehyun bir ko‘zini ochib, kulimsiradi. Go‘yo «boshqa usul» nima ekanini tushungandek. Garchi hech qanday uyatsiz ishora bo‘lmasa ham.
Taehyun qizarib ketdi, ammo baribir turishni istamadi. Jungkook kulimsirab, sanashga ham hojat qoldirmay, uni ko‘tarib yelkasiga tashladi. Ataylab silkitib, tushirib yuborish bilan qo‘rqitdi. Taehyun allaqachon o‘n marta uyg‘onib bo‘lgandi, tirnoqlari bilan Jungkookka yopishib olgan edi. Baqira olmasdi, chunki Sanbom hali uxlayotgan, qolaversa, butun uy ahli ham uyquda edi. Oxiri Jungkook uni polga tushirib, o‘g‘lining oldiga ketdi. Sanbom ancha tezroq uyg‘onadi va qo‘lga ham ancha ishtiyoq bilan chiqadi. Xeh, ustiga-ustak, ancha yengil ham.
Jungkook hammomdan qaytgunlaricha Taehyun kiyinib, karavotni yig‘ishtirmasa, jazolashini aytdi. Qanday jazolashi esa sir edi. Mayli u ikkala karavotni ham yig‘ishtirdi ammo kiyim tanlashda ishlar qiyinlashdi. O‘zini hurmat qiladigan har qanday moda ishqibozi kabi u ham shkaf oldida kiyim tanlab qotib qoldi. Tashqarida izg‘irin tuman va namgarchilik. Kiyim tanlay olmagani uchun Jungkook uni hammomga jo‘natdi hali band bo‘lmasidan. O‘zi bilan Sanbom esa tezda kiyinishdi. Ayrim yalqovlardan farqli ravishda.
Nonushta tayyorlash uchun birga pastga tushishdi. Sanbomni multfilm ko‘rishga o‘tqazishdi, er-xotin esa plita oldiga turishdi. Jungkook ham ovqat tayyorlardi. Onaxonning yuzidan nur yog‘ilardi axir ularning ishlari joyiga tushgan edi. Jungkook eriga mazali ovqat tayyorlashni sabr bilan o‘rgatardi. Ammo eng muhimi ular birga vaqt o‘tkazishardi. Taehyun uni tinimsiz orqasidan turtib, jilmayardi, chunki Jungkook uning ustidan tinmay hazillashardi. Keyin hamma birga nonushta qildi. Shundan keyingina Jungkook katta bolani maktabga o‘zi olib borishini aytdi. Jin o‘rniga, ustiga-ustak, o‘z ishlarini ham bitirib kelardi. Taehyun uni o‘zi bilan olib ketishini xayoliga ham keltirmagandi.
Aynan shu yerda ota-onasi sovg‘a qilgan mashina kerak bo‘ldi. To‘y sovg‘asi edi Taehyun shaharga ularnikiga borib kelishi uchun. Ammo mashina bekor turardi, chunki Taehyun mashina haydashni unchalik yoqtirmasdi. Yolg‘iz o‘zi borishni ham istamasdi, bolalar bilan esa qo‘rqardi mabodo biror narsa bo‘lib qolsa… Pikaplar erkaklarga kerak, shu bois Jungkook uning xorijiy mashinasini olib chiqdi. To‘rtovlon yo‘lga tushishdi. Sanbom ham ular bilan edi.
Pusanda uzoq qolishmasligini bilgan Taehyun qalin kurtka, etik kiyib, bo‘yniga sharf ham o‘rab oldi. Sanbom bolalar o‘rindig‘ida o‘tirib, ko‘rgan hamma narsasi haqida tinmay gapirardi. Jungkook esa katta maktab o‘quvchisi bilan gaplashib sinfdagi ishlari qanday ketayotganini so‘rardi.
Katta bolani maktabga olib borishgach Jungkook yoqilg‘i quyish shoxobchasiga kirdi. Shu bilan birga qahva va shokolad ham sotib oldi. Taehyun Sanbom zerikmasin deb orqa o‘rindiqqa o‘tirdi va ular tinchgina tamaddi qilishdi. Dadasi esa o‘g‘liga erkalik qilib goh oyog‘idan tortar goh uni mazax qilardi. Sanbomning esa qovog‘i solinib, oyoqlarini tipirchilatgancha Salligiga shikoyat qila boshladi. Faqat Jungkookning o‘ziga kulgili edi. Shu kayfiyatda yana yo‘lga tushishdi.
Qishloqqa qaytib kelishganida havo hamon bulutli va sovuq edi. Jungkook fermaga kirib chiqishi kerakligini aytdi. Ular esa mashinada kutib turishlari mumkin edi. Ammo Sanbom tanish angarlarni ko‘rishi bilan sigirchalarni ko‘rishni so‘radi. Taehyun bor jasoratini yig‘di. Jungkook esa uning qo‘lidan ushlab, istehzoli kulimsiradi. Nahotki yana uni mahalliy g‘iybatchilarning qo‘liga tashlab ketadi deb o‘ylagan bo‘lsa? Shunday qilib hamma birga yo‘l oldi. Bir oila bo‘lib. Taehyunga hasad bilan qarayotgan nigohlar ko‘p edi, ammo ularni nima ham qilsin? Axir uning yonida hammani mensimay, qo‘lidan ishonch bilan ushlab turgan eri bor edi.
Avval Hoseokning oldiga borishdi. Jungkook ish yuzasidan nimanidir so‘radi. Keyin Sanbom ko‘rishni istagan buzoqlar oldiga borishdi. Yosh kelin-kuyov, ayniqsa bola bilan birga, juda yoqimli va ahil ko‘rinishardi. Taehyunga hatto yoqib ham tushdi. Nima bo‘pti? Hasadgo‘ylar yana-da ko‘proq hasad qilsin, qolgan yomon niyatli odamlar esa o‘z yo‘liga ravona bo‘lsin.
Fermadan keyin ular raisnikiga yo‘l olishdi. Namjoon shaharda edi, shu bois ularni faqat ota-onasi kutib oldi. Ularning uyida ham ancha ushlanib qolishdi, choy-qahva ichishdi. Sanbomdan kattalardek nima ichishni xohlashi so‘ralganida, u kulgili tarzda sanab berdi
Xullas, tanlov «kakava», ya’ni kakao ustida to‘xtadi.
Tushlikka yaqin uyga qaytishdi. Jungkook ovqatlanib tashqaridagi ishlarini qilish uchun ketdi. Taehyun esa bolalar bilan ayvondagi arg‘imchoqda tebranib o‘tirdi. Kayfiyati a’lo edi. Aynan shu narsa unga yetishmayotgandi. U Jungkookdan ayrilishni istamasdi. Yaxshisi, butun kunni birga o‘tkazishsa… Ammo oldinda hali minglab shunday kunlar bor, shuning uchun sabr qilish kerak.
Endi ular yarashib olishganidan keyin Taehyun Jungkookdan umuman qo‘rqmasdi. Balki bu uni yana yo‘qotishdan ko‘proq qo‘rqayotgani bilan bog‘liqdir. Balki bu muammoni hal qilish uchun shunchaki gaplashishning o‘zi kifoya qilgandir. Har holda, oxiri hammasi yaxshi yakunlandi. Muhimi ham shu.
Taehyun kechki ovqat tayyorlamadi chunki bolalarni yuvintirib, kiyintirayotgan edi. Ba’zan ularning enagasidek bo‘lib qolardi. Buning o‘rniga o‘zining aziz erini ovqatga chaqirish uchun chiqdi. Jungkook bog‘da nimadir qilib, telefonda gaplashayotgan edi. Taehyun sekingina orqasidan yaqinlashib uni kutilmaganda quchoqlab oldi. Tabiiyki, Jungkook hatto qimirlamadi, chunki uning kelayotganini avvaldan eshitgan edi. Taehyun yana bir necha soniya o‘ziga qiziq bo‘lmagan suhbatni tingladi. Nihoyat Jungkook gaplashib bo‘lib, unga yuzlandi. Endi o‘zi uni egalik hissi bilan quchib, tanbeh aralash qaradi.
— Orqadan pisib kelish yaxshi emas. Mabodo duduq bo‘lib qolsamchi?
Taehyun kulib yubordi, erib ketdi. Uning masxarali gaplarini qanchalik sog‘inganini endi angladi.
— Bo‘lmaysan. Ovqatlanishga ketdik, — dedi jilmayib unga xuddi mushuk qaymoqqa qaragandek tikilib.
Jungkook esa bu iliqlikdan hayratlandi. Faqat hayratlanibgina qolmadi…
— Hozir jarima yozamiz, — dedida uning dumbasiga shapillatib qo‘ydi. Taehyun kulib, uni turtib yubordi.
— Fuqarolarning osoyishtaligini buzganing uchun, — deb hech narsa bo‘lmagandek tushuntirdi va shu ruhda o‘pdi. Ammo bu o‘pich osoyishta va muloyim emas, balki talabchan va ehtirosli edi. Taehyun allaqachon o‘zini yo‘qotgan, endi esa butunlay reallikdan uzildi. Jungkook yana bir marta uning dumbasiga shapillatib qo‘ydi va buni «katta muhr bosish» deb izohladi. Axir u jarima yozayotgandiku!
Bu safar Taehyun o‘zi o‘pdi ammo o‘ziga xos tarzda sekin va muloyim barmoqlarini Jungkookning sochlari orasiga kirgizib. Aftidan, ular bog‘ni yotoqxona bilan adashtirib yuborishgandi. Jungkook, albatta, bor kuchi bilan o‘zini tiyib turardi ammo uning nima istayotgani shundoq ham bilinib turardi.
Ikkalasi ham og‘ir nafas olib burunlari bir-biriga tegib turardi. Taehyun uning sochlarini o‘ynashda davom etardi, kechki ovqatni esa allaqachon unutgan edi.
— Erimjon ko‘zlaringda qo‘rquvning izini ham ko‘rmadimku— dedi Jungkook.
U kechagi Taehyun aytgan gaplarni nazarda tutayotgandi. Ammo ikkalasi ham vaziyatni o‘zgartirib, gorizontal holatga kelishni xohlab qolishgandi. Taehyunning ko‘rinishidan esa… u umuman hamma narsaga tayyor edi.
— Bu haqda… kechqurun gaplashamiz — dedi u dovdirab.
Jungkook uni qo‘yib yubordi-da, qulog‘iga poyabzalining bog‘ichi yechilib qolganini shivirladi. Taehyun esa quloq solib, bir zum to‘xtab qoldi va qo‘zichoqdek issiq galoshlariga tikilib qoldi.
Jungkook mamnun holda kulib, oldinda yurardi. Qo‘llari cho‘ntagida, sochlari tartibsiz haqiqiy qishloqi burgut!
Voy Taehyun uning naqadar chidab bo‘lmasligini unutib qo‘yayozgan ekan!
Kechki soat to‘qqizlarda Taehyun Sanbomni uxlatayotgan, unga uyqu oldidan ertak o‘qib berayotgan edi. Jungkook esa qayergadir g‘oyib bo‘lgandi. Sanbom injiqlik qilardi uxlagisi yo‘qligini aytib u yoqdan bu yoqqa ag‘darilar, ko‘zlarini tinmay ishqalardi. Oxiri Taehyun uni o‘zlarining karavotiga olib o‘tishga majbur bo‘ldi. Bu yerga kelgach, Sanbom qushdek qanot yozdi. Buning ustiga Taehyun «mushukcha»ni ham olib keldi. Bola darhol tinchlanib, uyquga ketdi. Mushukni quchoqlagancha, Taehyunning qo‘lini ham qo‘yib yubormay uxlab qoldi.
Keyin Taehyunning o‘zi ham yuz-qo‘lini yuvishga bordi. So‘ng uy futbolkasi va shimini kiyib, sochlarini taradida kitobini olib mehmonxonaga tushdi. Jungkook hech qayerda ko‘rinmasdi, uni izlash kerak edi. Ammo uzoq izlashga to‘g‘ri kelmadi Leshiy tebranma kresloda o‘tirardi. Uning yuziga hovlidagi chiroq nuri tushib qo‘rqinchli ertak qahramonining vahimali basharasiga o‘xshab ketardi. Jungkook tizzalariga shapillatib qo‘ydi. Buni tushuntirish shart emas bu uning yoniga o‘tirish kerakligini anglatardi. Taehyun yaqinlashib, bu yer sovuqligini, kasal bo‘lib qolishini yengil kiyinganini aytib nolidi. Jungkook esa shunchaki uni quchog‘iga oldi.
— Ku-ku-ku — deb yana uning g‘amxo‘rlik bilan aytgan gaplariga taqlid qildi va qo‘llarini Taehyunning qorni ustida chalishtirdi.
Taehyun unga orqasini o‘girib o‘tirardi, kuzgi sovuq tunning romantikasini esa umuman his qilmasdi.
Jungkook xalatining yoqasini chetga surib bo‘yniga lablarini tekkizdi. O‘sha joydan darhol jimirlash butun tanasiga tarqaldi, Taehyunning nafasi bo‘g‘ziga tiqildi. Keyingi o‘pich umurtqa suyagi bo‘rtig‘iga tushdi. Bu esa uni butunlay gangitib qo‘ydi… O‘rmonda ham Jungkook aynan shu joydan boshlagandi.
— Asal oyimizni bo‘rilar qurshovida o‘tkazishni taklif qilaman— dedi u bo‘yniga xirillagan ovozda.
Voy, naqadar romantik taklif! Taehyun uning qornidagi qo‘llariga yopishib, boshini yelkasiga tashladi.
— Masalan, uch-to‘rt kunga o‘rmondagi inimizga boramiz.
— Yana quyonlarni o‘ldirishing uchunmi? Yo‘q. U yerga borishni xohlamayman.
Jungkook qo‘llarini pastga, oyoqlari orasiga tushirib, yengilgina siqdi. Taehyun esa butun vujudi bilan taranglashib, oyoqlarini yig‘ib oldi. Romantika tobora avj olayotgandi.
— Kun bo‘yi bir odamni ko‘rib o‘tirishim uchun.
— Tushundim! Sen meni o‘lgudek charchatasan! Yo‘q, yo‘q…
Jungkook uning intim joylarini silab, asta-sekin erkalashda davom etdi.
— Nega darrov o‘lgudek? Ertalab kunduzi va taxminan yarim tungacha.
Taehyun asabiy kulib yubordi, tirnoqlarini Jungkookning qo‘llariga botirdi. U esa bunga umuman munosabat bildirmadi.
Jangovar yigit oldinga otilmoqchi bo‘ldi, ammo Jungkook uni yana o‘ziga tortib, qo‘yib yubormadi.
— Unda seni ko‘chada tutib olib, pichan uyumlariga sudrab boraman. Ertalab, kunduzi va…
— Nazarimda, kimdadir miyaga yaqinlik yetishmasligi kasalligi bor, — dedi Taehyun.
Chimin sog‘-salomat bo‘lsin odatda shunday derdi.
— Qoyil juda aqllisan, — dedi Jungkook kulimsirab. Yaramas!
— Agar sen ham ba’zan shimim ichiga qarab qo‘yganingda, miyam bilan hammasi joyida bo‘lardi.
Taehyun kulib uni turtib yubordi.
— Ha, albatta, senga qaray qolay… Men sening «yarim tun» deganing qanchaga yetishini allaqachon ko‘rib bo‘lganman!
— Voy bir yarim oy davomida rosa qiynalibsanda.
— Men necha marta kechirim so‘radim seni erim qildim endi yana sendan yaqinlik so‘rab yolvorishim kerakmi?
—Nolishim senga kamlik qilyaptimi?
— Aynan kerakligicha! Aytgancha men ham rosa qiynaldim!
Jungkook u bilan birga kreslodan turib, uy tomon yurdi. Nima bo‘lsa ham Taehyun nimanidir kutayotgandi.
— Men ham — dedi Jungkook yo‘l-yo‘lakay.
So‘ng unga divanda kutib turishni buyurib, o‘zi yotoqxonaga ketdi. Taehyun esa sabrsizlik bilan o‘tirib keyin nima bo‘lishini taxmin qilardi. Nahotki ular shu yerning o‘zida yaqinlik qilishsa?!
Jungkook nimanidir ming‘irlab, qaytib keldi. Mushuk haqida nimadir deyayotgandi. Taehyun ataylab karavotda ikkita syurpriz qoldirgan, Jungkookni sergak tutish uchun. Qolaversa, bu shunchaki kulgili edi. Jungkookning qo‘lida esa ko‘rpa va… yangi moylovchi gel bor edi. Er ham anoyi emas ekan!
Endi esa Taehyunda boshqa savollar ko‘paydi.
— Mabodo kimdir kirib qolsachi?..
Jungkook qulayroq joylashib Taehyunning shim rezinkasidan ushladida uni o‘z tizzasiga yaqinlashtirdi. Taehyun o‘tirdiyu, ammo ularni shu yerda ko‘rib qolishlari mumkinligi haqidagi fikr xayolidan ketmasdi.
Ammo o‘zi joyidan qimirlamadi. Faqat Taehyunning beligacha ko‘rpa yopib, qo‘llarini ko‘rpa ostida harakatlantirdi. Taehyun qulayroq joylashishga urinayotganida, Jungkook allaqachon barmoqlariga gel surtib, unga ehtiyotkorlik bilan yaqinlashdi. Avvaliga og‘riqli, umuman yoqimli emasdi. Taehyun hali unchalik hayajonlanmagan ham edi. U Jungkookning yelkalarini mahkam quchoqlab, ko‘ylagiga yopishdi. Jungkook ehtiyotkorlik bilan harakat qilardi vaziyatni nazorat ostida ushlab turardi. Balki o‘zi ham sal shoshayotgandir.
Ingrash ovozlari chiqmasligi uchun Taehyun og‘zini mahkam yumishga majbur edi. Jungkook shoshilmasdan, keyin noqulaylik bo‘lmasligi uchun ehtiyotkorlik bilan harakat qilardi. Uning o‘zi, albatta, sabrsizlanayotgandi, ammo bu darajada emas.
Ko‘rpa va kiyimlar ostida issiq bo‘lib ketdi. Taehyunning futbolkasi allaqachon orqasiga yopishib qolgan, butun tanasi terlagandi. Jungkook qo‘llarini tortib, barmoqlarini Taehyunning yalang‘och terisiga artdi. Shunda aynan Taehyun tezroq davom etishni so‘radi, chunki u bir vaqtning o‘zida ham hayajonlangan, ham ortiqcha hayajonga berilgan edi. Jungkook kiyimlarini allaqachon biroz tushirganini sezmay qoldi. Faqat keyingi harakatni his qildi. Taehyun, xudo haqqi, ingrashlarini bosishga urinardi, ammo ovozlari baribir lablaridan uchib chiqardi. Jungkook sekin harakatlanar uning dumbalaridan ushlab jarayonni boshqarardi. Taehyun esa o‘zini tutishni o‘rganardi. Jungkook uchun uning og‘zini qo‘li bilan berkitib yelkasiga yuzini bosishi juda kulgili edi.
— Shunaqa chiyillayversang, bizni aniq tutib olishadi.
— Bu… sening… aybing… Taehyun uning ko‘ksidan itarib tashabbusni o‘z qo‘liga oldi. Baribir tepadagi holat uning eng yaxshi uddalaydigan usuli edi. Jungkook ham buni bilardi.
— O‘zingni tiyishga o‘rganishingga to‘g‘ri keladi azizim.
Taehyun uning labini tishlab, yanada faolroq harakat qildi. Jungkook esa uni qulayroq ushlab oldi.
— Mening sigirlarimni nazarda tutyapsanmi?
Ular yarim shivirlab gaplashishardi vaholanki Jungkook odatda bunday paytda gap sotmasdi.
— Sanbom bilan erkalashib yuradigan ayol meniki emas. U sigir ham emasga o‘xshaydi.
Ikkalasi ham gap kim haqida ketayotganini tushundi idishni sindirishga sabab bo‘lgan sog‘uvchi ayol haqida.
Savol to‘g‘ridan-to‘g‘ri berildi. Jungkook mamnun jilmaydi ammo javob bermadi. Buning o‘rniga uni o‘pdi. Taehyunning esa baribir juda bilgisi kelib qoldi. Shunchalik qiziqdiki hatto to‘xtab biroz ko‘tarildi. Natijada Jungkook undan ajraldi.
— Rashk qilishga endi odam topdingmi?
Jungkook uni yana o‘ziga tortib yaqinlashtirdi va harakatlarini davom ettirdi. Taehyun uning qulog‘i ostida og‘ir nafas olib qo‘llarini ko‘ylagi ostiga kiritdi. Jungkook indamay o‘sha jiddiy qiyofasi bilan o‘tirganida uning aqli yanada ko‘proq shoshardi. Rashk esa bu yarashuvning ustiga sepilgan ziravorli kukundek edi.
— Sen u bilan yotgansan, — dedi Taehyun.
Bu ta’na ham xafagarchilik ham emasdi. Shunchaki yarashuvdan keyingi yaqinliklariga bir oz tikan qo‘shmoqchi edi.
Jungkook javob bermadi. Uni chalqancha yotqizib shimini oyoqlaridan tushirdi va harakatlarini tezlashtirdi. Taehyun atrofga alangladi mabodo kimdir kutilmaganda kirib qolsachi?
Nega faqat o‘zi bundan xavotir olardi? Ayni paytda qornining pastida hammasi taranglashib tortishardi u juda yaqin edi.
Yana o‘pich. Taehyun unga yanada mahkam yopishib oyoqlarini Jungkook atrofida chirmadi. Jungkook, rostini aytganda, uning yaqinlik paytida butunlay o‘zgarishini yoqtirardi. Ammo rashk qilinishini unchalik yoqtirmasdi. Garchi aytishlaricha, bu sevgining eng yaxshi izhori emish. Taehyun esa buni jiddiy aytmayotgandi. Agar Jungkook istaganida o‘zining «sigirchalari»dan biri bilan allaqachon munosabat boshlagan bo‘lardi.
Taehyun oxirgi ingrashini bosish uchun divanga mahkam yopishdi. Jungkook esa hali tugatmagandi u hali ham uning bag‘rida edi. Jungkook uchun doim oxirigacha davom ettirish yoqimli edi. Unga yuqoridan qarash og‘ir nafas olishini charchoqdan bo‘shashganini tanasining unga ochilib ishonch bilan taslim bo‘lishini ko‘rish nihoyatda yoqardi. Buni sog‘inganini aytish to‘g‘ri bo‘lardi…
Birdan qayerdandir taqillagan ovoz eshitildi! Taehyun yuragi to‘xtab qolayozdi Jungkook esa boshini zinapoya tomonga burib tovush manbasini izlay boshladi.
…«Kisha» paxmoq dumini mag‘rur likillatib, burchak ortiga yashirinib ketayotgan edi.
Taehyun yana chalqancha yotib yuzini qo‘llari bilan berkitdi. Boshiga tushgan qo‘rquvdan o‘ziga kelishi kerak edi. Bekorga kutilmagan mehmonlardan xavotir olmagan ekan!
Jungkook jilmayib uning ustiga engashdi va qulog‘iga issiq nafasini urib dedi.
— Ko‘rdingmi u bilan oramizda urush bor.
Oxir-oqibat ular iliq kunlarda o‘rmonga borishdi va u yerda «asal haftaligi»ni o‘tkazishdi. Aniqrog‘i, to‘rt kun.
Chimindan xabarlar kelib turardi. U barcha muammolarini batafsil aytib berar, yaqinda kelib, ularni xursand qilishga va’da berardi. Jungkook uzoq erkalatib, savollar bilan siquvga olganidan keyingina Namjoonning jahli chiqayotganini tan oldi. Nega? Chunki Chimin hech qanday ta’na yoki sahna ko‘tarmasdan uni tashlab ketgan edi. Vaholanki, ikkalasi ham jiddiy munosabatlarni rejalashtirmagandi. Aftidan, bu Namjoonga qattiq tekkan. Odatda uning ortidan yugurishardi, ayniqsa yaqinlikdan keyin… Chimin esa burnini ko‘tarib, go‘yo ular bir-birini tanimaydigan odamlardek tutdi, to‘yda ichib, maza qilib yurdi, ustiga-ustak, yanada chiroy ochdi. Taehyunga esa boshqa hech qachon… birinchi uchragan odam bilan yaqinlik qilmaslikka va’da berdi. U ham xatolaridan saboq olyapti.
Ba’zan yosh er-xotin janjallashib qolishadi. Buning sababi esa aynan Jungkookning janjallashishni bilmasligi uning o‘rniga aqllilik qilishi. Shunga qaramay birinchi achchiq gapdan keyinoq yarashib olishadi. Taehyun haqiqatan ham o‘zini boshqarishni o‘rganmoqda va endi har narsaga yig‘layvermaydi. Endi esa Jungkook xavotir olishi kerak chunki unda matonat borasida jiddiy raqib paydo bo‘ldi.
Kisha endi ularning yotoqxonasida uxlamaydi jazolangan. Sanbom sog‘lom va baxtli ulg‘aymoqda onasi haqida hech qachon so‘ramaydi. Taehyun ovqat tayyorlashni muvaffaqiyatli o‘rganmoqda va odamlar unga notöğri qarashiga qaramay buvisi bilan bobosinikiga qishloqqa tez-tez borib turadi. Chimin ham keladi.
Kechqurunlari uchovlon Taehyun, Jungkook va Chimin birga o‘tirishadi. Bu ikki kishi esa mushuk bilan itdek bir-biriga tashlanadi garchi Taehyun ularning buni do‘stona munosabat deb bilsa ham. Jungkook Chimingacha bo‘lgan yaxshi munosabatini yashiradi Chimin ham unga nisbatan iliqligini bildirmaydi. Shunga qaramay, ikkalasi yonma-yon bemalol o‘tirishadi, faqat tinmay nimadir haqida tortishishadi. Ularni yaqinlashtirgan narsa esa…
Ha aniq! Taehyunga bo‘lgan muhabbat.
Taehyun o‘ziga qarash uchun shaharga borishda davom etadi. Aytgancha endi Jungkook ham unga hamrohlik qiladi.
Yo‘l-yo‘lakay bu mashg‘ulotning qanchalik befoyda ekani va pulni bekorga sarflashligini ming‘irlab yuradi. Ammo pulni qizg‘anmaydi xohlaganini olib beradi. Keyin esa uning yangi manikyuriga uzoq tikilib turadi hech qanday izoh bermaydi ammo baribir o‘zicha baho beradi. Taehyun unga aynan shunday holati bilan yoqqanini aniq biladi.
Shaxsiy hayotidagi ishlar ham erta uyg‘onish masalasi ham iziga tushdi. Endi Taehyun erta turishni va Sanbom bilan sayrga chiqishni juda yaxshi ko‘radi. Sarg‘aygan daraxtlarni zavq bilan kuzatadi. Taehyun ko‘pincha bolani xazonlar orasida yoki o‘zi sezmagan paytlarida suratga oladi. Hatto bolalik xotiralarini saqlash uchun albom ham sotib oldi, suratlarni yopishtirib boradi. Ish kunlari esa ikkalasi o‘qish va yozishni o‘rganishadi. Jungkook esa ikkalasiga ham o‘qituvchi kerak deb tez-tez hazillashadi.
Yana bir bor butun oila bo‘lib qo‘ziqorin terishga o‘rmonga borishdi. Bu safar Taehyun yonida tinimsiz jig‘iga tegadigan eri bor edi. U Taehyun ko‘rsatgan qo‘ziqorinlarga har safar ko‘zlarini aylantirib, ularning zaharli ekanini aytardi. Bir marta Taehyun barglarda sirpanib ketdi yana bir safar o‘rgimchak to‘riga ilinib qoldi. Sanbom esa uning o‘rniga yig‘lab yuborayozdi, Hanter esa orqa fonda tilini osiltirgancha aylanib yugurardi. Bundan ortiq qanday baxt bo‘lishi mumkin?
Oxirida shuni ham aytish kerakki Taehyunning telefonida yangi fon rasmi bor. Unda sohil bo‘yi qayiqda o‘tirgan Jungkook va uning qo‘llarida xarxasha qilayotgan Sanbom tasvirlangan.
Bular uning eng sevimli erkaklari. U ular bilan doimo birga bo‘ladi. Bundan kamiga rozi emas.
Eri ham aytgancha xuddi shunday fikrda.
Fanfic yoqqanidan xursandman hammasi yaxshilik bilan tugadi. 💋