𝑿𝒂𝒓𝒐𝒃𝒂𝒅𝒂𝒏 𝑪𝒉𝒊𝒒𝒒𝒂𝒏 𝑲𝒊𝒚𝒐𝒗
6—bob. Sog‘lom tanada sog‘lom aql
Kechqurun Taehyung yana cho‘mildi (nahotki shuncha yo‘l bosib, terlab ketmagan bo‘lsa!). Suv avvalgidek sovuq edi ammo baribir tong sahardagidek muzdek emasdi. Bu paytda Jungkook «yeyish mumkin bo‘lgan» o‘t-o‘lanlardan zaxira qilish uchun o‘rmonga ketgandi Taehyung esa yolg‘iz qoldi.
Avvaliga uzoq suzdi asosan chalqancha. Sochlari suv ichida bo‘lsa balki hech bo‘lmaganda shu tariqa yuvilib qolar deb umid qilgandi. Keyin bo‘ynigacha suvga botib o‘tirgancha shunchaki hamma narsa haqida va hech narsa haqida o‘yladi. Ko‘zlari ufqda botayotgan zarg‘aldoq quyoshga tikilgan edi.
Tabiat qo‘ynida, olis o‘rmon ichida, sivilizatsiyadan uzoqda odamning xayolida mutlaqo yangi fikrlar tug‘iladi: kelajak dunyo yoki, ehtimol, mana shu xavfli xarobadek go‘zal maskan haqida… Bunday yuksak xayollar Taehyungga xos emasdi, ammo hayot falsafasi aynan yolg‘izlikda tug‘iladi.
Hatto o‘zining naqadar kulgili ko‘rinishidan kulgisi keldi: nilufar bargida o‘tirgan qurbaqadek suvda o‘tirib, osmonga tikilgancha katta dunyo haqida o‘ylayotgan mitti pashshaga o‘xshardi. Hozir sovuqdan qurillashni ham boshlasa kerak xullas hammasi o‘ziga yarashgan. Botqoqning kelishgan yigiti!
Xullas birdan beliga qandaydir baliq tegib ketgach, shoshilinch ravishda suvdan chiqishga majbur bo‘ldi. Taehyung xuddi ilon chaqqandek sapchib tushdi. Qishloqi falsafasining oxiri shu bo‘ldi.
So‘ng gulli ko‘ylagini yelkasiga tashlab, pechka yoniga borish uchun kulba tomon chopib ketdi.
Jungkook faqat bir soatdan keyin qaytib keldi. Kelishi bilan oshxona javonlari ustiga turli o‘simliklarni terib chiqa boshladi. Ikkalasi ham indamadi. Yana nima haqida gaplashishardi? Taehyung uni kutib o‘tirgandi, chunki uxlashga yotmoqchi edi bu yerda boshqa qiladigan ish ham yo‘q. Hozircha esa choy ichib, bekorchi bo‘lib o‘tirardi.
Jungkook ham hovuzda cho‘milibdi. Qaytganida esa… yana faqat suzish kiyimida edi. Ko‘rinishi odatdagidek, beparvo.
Nima bo‘pti erkak kishi boshqa bir erkakning oldida yarim yalang‘och yuraversa? (Mayli, erkak emas yigit Taehyung hali erkaklarga o‘xshab ketmaydi.) Bu axir vasvasaga solish emas oddiy holat-ku. Ammo har safar ko‘zlarini bu gavdadan uzish tobora qiyinlashib borardi…
Tashqi ko‘rinish jihatidan hammasi juda chiroyli edi. Taehyungga aynan shunday qomat yoqardi me’yorida chiniqqan, baquvvat, keng yelkali va hatto baland bo‘yli (Jungkook undan sal balandroq ham edi). Shuning uchun nigohi hadeb uning badaniga tushib ketayotganida Taehyung aybdor emasdi. Biroq u bu azobli vasvasaga berilmasdi: o‘zini darhol koyib, fikrlarini yig‘ishtirib olardi. Jungkookka ko‘z olaytirish ahmoqlikning eng yuqori cho‘qqisi. Bundan hech narsa chiqmaydi.
Taehyung qurib choy bilan isinib olgunicha o‘rniga yotib, ko‘rpaga o‘randi. Goho yo‘talib qo‘yardi. Tomog‘iga nimadir tiqilgandek edi. Ba’zan baland ovozda aksirib, keyin tomog‘ini qirib olardi. U yoqdan bu yoqqa ag‘darilib, oyoqlarini qimirlatib, tinimsiz o‘girlanardi.
Jungkookni bu «simfoniya» bezovta qila boshladi. Ziyoli odamdan har qanday kutilmagan holatni kutish mumkinda.
— Bu nima deganing? — dedi u boshliqning qattiq ovozida.
Taehyung noqulaylik bilan yelkasini qisib yostiqqa yanada chuqurroq botdi.
Nigohi yana Jungkookning oyoqlariga tushdi. Tukli oyoqlar. Sonlari ham naqadar baquvvat… Taehyung o‘zining doimgidek silliq va nozik oyog‘ini silab qo‘ydi. Yana yo‘taldi, burnini artdi. Keyin yana aksirdi.
Ha rostdan ham oyog‘i doimgidek nozik edi. U o‘zi nima haqida o‘ylayapti?!
Yana kindigidan pastga qarab tushadigan tukli chizig‘i ham bor…
Taehyung baland ovozda yo‘talib xayolidagi bemaza tasavvurlardan voz kechdi. Yana bir marta shunday xayolga borsa, uyatdan o‘zini shu yerning o‘zida ko‘mib yuboradi. Axir ularga hali yonma-yon uxlash ham bor.
Biror xulosa chiqarishga hali erta edi ammo Jungkook bu shunchaki chang tufayli bo‘layotganiga shamollash alomati emasligiga umid qilardi.
U ko‘rpa ostiga kirib yotganida kutilmaganda kaftining orqa tomoni bilan Taehyungning yonoqlari va peshonasiga tegib ko‘rdi. Taehyung unga xiralashgan nigoh bilan qarab juda uyqusi kelayotganini tushuntirdi.
Bu safar u Jungkookni quchoqlamadi. Ikkalasi ham bir-biriga orqa o‘girib yotishdi. Dumbalari bir-biriga tegib ketdi shu sababli Taehyung pastroqqa surilib tegib ketmaslikka harakat qildi.
U o‘zini dunyodagi eng baxtsiz odam deb o‘yladi dumbasi Jungkooknikiga tegmasligi uchun oyoqlarini bukib, yostiqning chekkasida uxlashiga to‘g‘ri kelayotgandi. Jungkook esa ularning bir-biriga tegib-tegmayotganiga mutlaqo parvo qilmasdi.
Oxiri Jungkook Taehyungdan hadeb u yoqdan bu yoqqa surilavermaslikni, tinchlanib, «yostiqqa yopishib yotishni» so‘radi. O‘zi esa unga ko‘kragi bilan yuzlanib o‘girildi.
Yana bir qiyomat! Jungkook endi uning ensasiga nafas olayotgan oyog‘i esa Taehyungning dumbasiga tegib turardi.
Taehyungning ichidan uvvos solgisi keldi. Yo‘q, unga baqirib, bu mutlaqo normal holat emasligini, Jungkook ham bundan xavotir olishi va o‘z tanasini nazorat qilishi kerakligini aytgisi keldi. Ammo bu holat Jungkookni zarracha xijolat qilmasdi. Faqat Taehyungning o‘zi qiynalardi.
Jungkookning bir maromdagi nafas olishi eshitilgach, u beixtiyor Taehyungga yanada yaqinroq surildi.
Hazil emas Taehyung sal qolsa jon taslim qilayozdi. Endi uning oyog‘i emas, tos qismi tegib turardi. Qulog‘i ostidagi nafasi esa yanada issiqroq bo‘lib, terisiyu sochlarini kuydirayotgandek edi. Taehyungning butun badanini chumoli o‘rmalagandek jimirlash bosdi. U devorga mungli tikilib yotardi.
Jungkook hatto uxlayotganida ham uni masxara qilardi.
Ko‘pincha bo‘lib turadiganidek tong yana «noto‘g‘ri oyoqdan» boshlandi. To‘g‘rirog‘i qo‘llardan ham emas. Hammasi qattiq aksirish burnini tortish va quruq yo‘tal bilan boshlandi.
Taehyung terga botgancha yotardi. Yonoqlari qizarib butun badani lovullab turardi…
Hovuzda chiniqqani shu bo‘ldimi?
Sog‘lom tanada sog‘lom aql deganlari shu ekanda?
Jungkook oxirigacha uning shamollab qolganiga ishonmadi. Yo‘talib oladiyu o‘tib ketadi deb o‘ylagandi. Ammo unday bo‘lmadi!
Immuniteti zaif shahar nozikkalari salgina shabada tegishi bilan qirq darajaga yaqin isitmalab to‘shakka mixlanib qolishadi!
Taehyung ham albatta o‘zining erkatoy degan nomini oqladi kasal bo‘lib qaynatilgan nimagadir o‘xshab qoldi.
Jungkook tilini taqillatib, uning yuziga qo‘l tekkizdi. Qoshlarini chimirgancha shoshilinch kiyina boshladi. Kutilmagan shamollash hamma rejalarni o‘zgartirib yubordi ammo bu yerda dori-darmon yo‘qligi muammo emasdi. Jungkook qishloqda ulg‘aygan ular har qanday kasallikni xalqona usullar bilan davolashardi.
Qolaversa atrofda shifobaxsh o‘simliklar qancha! Jungkook uni tezda oyoqqa turg‘izadi xavotirga o‘rin yo‘q.
Shunday bo‘lsada vaziyat yoqimsiz edi. Axir uni bu yerga o‘zi boshlab kelgan sovuq hovuzda cho‘milishga ham o‘zi yuborgan Taehyung esa mana kasal bo‘lib qoldi. Endi buning uchun Jungkook javobgar edi!
O‘rmon jinining yana ishi boshidan oshib yotardi. Avvalo pechkani yoqishga kirishdi. Taehyung esa uni tinimsiz savollari bilan chalg‘itardi.
— Men o‘lib qolamanmi? — Endi nima qilaman?
Buning ustiga ora-sira ingrab qo‘yardi.
Burnini tortib, aksirib, oyoqlari orasiga ko‘rpani qulayroq yotish uchun uzunchoq qilib buklab olgan edi. Oyoqlari yalang‘och, o‘zi terga botgan yuzi g‘amgin va qip-qizil, isitmalab yotibdi ko‘zlari yoshlanib ketgan… Hozircha uning bunchalik ko‘p gapirayotganini kechirish mumkin edi.
Jungkook hech narsaga javob bermadi. Faqat keyinroq uning oldiga kelib ko‘rpaga yaxshilab o‘ranishini buyurdi va yana uxlab olishga urinib ko‘rishni maslahat berdi. Taehyung esa yo‘talaverib boshining qattiq og‘riyotgani uchun uxlay olmayotganini aytib, nolidi. Jungkook ayni damda unga yordam berolmasdi. Holbuki, unga qarashning o‘zi achinarli, hatto biroz qo‘rqinchli edi.
Pechka qizib olguncha, Jungkook choynakka suv qo‘ydi. Keyin isitmani tushirish uchun brusnika barglaridan damlama tayyorlamoqchi edi. Shuningdek, bor masalliqlardan to‘g‘rab, sho‘rva pishirishga kirishdi. Yo‘talga qarshi moychechak gullari, mavrak va yalpizdan qaynatma ham tayyorlamoqchi edi, ammo buning uchun o‘rmonga borishi kerak.
Taehyung esa hamon uxlamadi. Uni kuzatib yotarkan, indamay ko‘z yosh to‘kardi isitmasi tufayli. Badani qiynalayotgan ekan demak, uning o‘ziga ham juda og‘ir edi. Balki bu holat hayoti uchun xavfli bo‘lishidan qo‘rqayotgandir axir bu yer huvillagan kulba telefon ham tutmaydi.
Mabodo ahvoli battar yomonlashsachi?
U alahsirab, karavotda u yoqdan bu yoqqa ag‘darilarkan orqa fonda u yoqdan bu yoqqa o‘tib yurgan Jungkook vaqti-vaqti bilan yoniga kelib turardi.
Biroz vaqt o‘tgach, Jungkook brusnika damlamasini olib keldi. Taehyungning boshidan ko‘tarib ichishga majbur qildi. Sanbom kasal bo‘lganda ham hammasi xuddi shunday kechardi shu sababli Jungkook bunday ishlarga ko‘nikkan edi. Bolalar tez-tez kasal bo‘lishadida. U Taehyungning piyolasini ushlab turdi, chetidan oqib tushgan damlamani artdi va hammasi yaxshi bo‘lishini aytib, ko‘nglini ko‘tardi.
Damlama ichgach Taehyungning badani yanada qizib, issiq bosdi. Jungkook terlab olishi uchun uni yaxshilab ko‘rpaga o‘rab qo‘ydi. Uxlab qolishidan oldin Tae Jungkookning qo‘lidan ushlab, yonida biroz o‘tirishini so‘radi. Boshqa hech narsa deyishmadi. Jungkook esa karavot boshida o‘tirib, uning uyquga ketgan-ketmaganini diqqat bilan tinglab turdi.
Bemor uyquga ketganida Jungkook rezavorlar va dorivor o‘tlar terish uchun o‘rmonga bordi. Keyin onasiga ham qo‘ng‘iroq qilib shamollashda nima qilish kerakligini so‘radi. Onasi, albatta, xavotirga tushdi, uni biroz koyidi ammo keyin Taehyung tezroq tuzalib ketishi uchun bir dunyo maslahat berdi. Suhbat oxirida telefonni Sanbomga uzatib dadasiga «salom» aytishini so‘radi. Jungkook esa tez orada uyga qaytishga va’da berdi.
Faqat avval bir odamni davolab olishi kerak edi…
Kulba ichi iliq, hatto biroz dim bo‘lib ketdi. Osmonda yana bulutlar to‘plana boshladi. Quyoshni bulutlar to‘sdi, shamol ko‘tarildi, yomg‘ir hidi keldi.
Qaytib kelgach, Jungkook Taehyungni o‘zi uyg‘otdi. Chunki melissa solib, bir piyola qaynoq suv tayyorlagan edi. Ko‘rpani uning boshi ustidan yopib bug‘ni og‘zi va burni orqali nafas olishga majbur qildi bu xuddi ingalyatsiyaga o‘xshardi.
Taehyung, tabiiyki, oddiy bemorga o‘xshab qolgan edi: yuzi shishgan, holsiz, uyqusi kelib turardi. Xuddi plastilindek yumshoq uni istagancha ezg‘ilash xohlagan tomonga olib ketish mumkin. Plastilindan yasalgan Sally erkalash va achinishga shunchalik muhtoj ediki…
Ammo Jungkook uni erkalash o‘rniga davolash bilan band edi bir kompressni olib boshqasini qo‘yardi.
Ingalyatsiyadan keyin Jungkook uni chelakdagi qaynoq suvga oyoqlarini solib isitishga majbur qildi. Tae xirillagan ovozda suv juda issiqligidan nolirdi, ammo Jungkook uning oyoqlarini mahkam ushlab, aytganini qilishga undardi. So‘ng oyoqlarini o‘zi yaxshilab artib quritdi, paypoqlarini kiydirdi va yana ko‘rpaga o‘rab qo‘ydi. Taehyung deyarli darhol g‘ujanak bo‘lib uxlab qoldi. O‘rmon hayoti unga mutlaqo to‘g‘ri kelmasdi.
Nihoyat, jala quyib yubordi. Jungkook yana to‘rt devor orasida qolib ketdi. U xayolga cho‘mgancha choy ichar, vaqti-vaqti bilan uxlab yotgan Taehyungga qarab qo‘yardi. Bunday kasal holida uni ikki baravar ko‘proq himoya qilging kelardi xuddi kichkina boladek. Chunki bu sharoitda u mutlaqo himoyasiz edi. Tabiiyki, Jungkook uni o‘zi bilan o‘rmonga olib kelgan ekan, «shahar bolasi» uchun barcha mas’uliyat ham uning zimmasida edi. U Taehyungning tez orada tuzalishiga shubha qilmasdi. Isitmasi allaqachon tushgan. Hozir yaxshilab uxlab olsa, hammasi joyiga tushadi.
Ammo nega baribir uni o‘zi bilan olib ketdi? Axir o‘rmonning boshidayoq uni tashqariga olib chiqib, uyiga jo‘natishi mumkin edi. Taehyungning o‘zi ham shunday degandi… Lekin Jungkook o‘jarlik qilib, uni gap bilan chalg‘itdi-yu, mana endi Taehyung shu yerda yotibdi. Buning mantiqli izohi bormidi?
Aslida, bor edi. Jungkookning nazarida, bu juda mantiqli edi.
U o‘rmonga ketishidan sal oldin Taehyung haqida onasi bilan gaplashgandi.
Ha uni bir yigit gey bilan tanishtirishmoqchi ekanlarini bilardi. Onasiga buni inkor qilishning hojati yo‘q edi, u bu masalaga jiddiy qarayotgandi. Onasining dalili oddiy edi Jungkook baribir hech kim bilan yurmaydi, unda nega urinib ko‘rmaslik kerak?
Ha yigit. Ha, qishloqda bunday oila bilan yashash unchalik odatiy emas, lekin uning atrofida girdikapalak bo‘lib yuradigan turli ayollardan farqli o‘laroq, Taehyung manfaat kutmaydigan samimiy inson edi. Qolaversa, o‘g‘li bilan ham yaxshi chiqishardi. To‘g‘ri, uning o‘zi ham boladek, shu sababli unga ko‘ngil qo‘yib qolish oson. Umuman olganda, Taehyung shunday insonki, unga boshqarib turadigan odam kerak. Jungkook esa bu ishga juda mos edi. Faqat unga buning keragi yo‘q edi… Unga yigit kerak emasdi.
O‘rmondagi uchrashuv ulardan biri uchun tasodifiy emasdi. Jungkook o‘zi ham fahmladi: axir onasi uni hali ovga chiqishni rejalashtirmagan paytida «ta’tilga» jo‘natishi bejiz emasdi. Balki u Taehyungni ataylab o‘zi bilan olib ketgandir… Yo‘q balki emas aynan shunday qilgandi ataylab, onasining jahli chiqishi uchun.
Aslida, ular shunchaki suhbatlashishlari kerak edi. Ehtimol, onasi Jungkook Taehyungni o‘rmondan olib chiqib uyigacha kuzatib qo‘yadi, deb o‘ylagandir. Maqsad ularni odatiy bo‘lmagan sharoitda bir-biri bilan yaqindan tanishtirish edi.
Ammo Jungkook qachon bunaqa ish qilgan?
Onasi ularning suhbatlashishini istagan ekan, Jungkook ham uni o‘rmonning qoq o‘rtasiga boshlab kirib og‘ir hayotning ta’mini totib ko‘rishga majbur qildi. Shunda Taehyung bularning hammasidan nafratlanib, «ta’til-dam olish» tugashi bilan shaharga jo‘nab ketadi, deb o‘ylagandi.
Axir shunday bo‘lsa, hamma uchun osonroq bo‘lardi: Jungkook bir bosh og‘rig‘idan qutulardi, onasi esa behuda xayollarga berilmasdi.
Ammo nimadir rejadagidek ketmadi…
Taehyung erka edi, ha, lekin yoqimsiz emasdi. Bu yerda hamma narsa uni qo‘rqitishi va hech biri yoqmasligiga ajablanmasa ham bo‘lardi. U antisanitariya holatidan chinqirardi axir u boshqa sharoitda tug‘ilib o‘sgan o‘rgimchaklar bilan yonma-yon yashashga hech qachon majbur bo‘lmagan.
Lekin Taehyung Jungkook topshirgan vazifalarni xohlamasa ham bajarardi. Biror narsaga qiziqib savol berardi, hayvonlarga tegmaslik uchun och yurishga ham rozi bo‘lardi. O‘ziga qulaylik yaratish uchun haddidan oshmasdi noo‘rin gapirib qo‘ysa kechirim so‘rardi. O‘rmon hayotiga unchalik ham yomon moslashmagan edi.
Qolaversa, ikki kishining kimsasiz joyda, yolg‘iz qolishi ham o‘z ta’sirini ko‘rsatardi: ular yanada yaqinroq muloqot qilishar bir-birlarini turli vaziyatlarda tanib borishardi… Oxir-oqibat, birga bo‘lishga ko‘nikish paydo bo‘lardi.
Bu yerda kunlar hatto qishloqdagidan ham shaharni-ku aytmasa ham bo‘ladi, ancha sekin o‘tardi. Shu bois ular bu yerda anchadan beri yashayotgandek bir-birlarini ham uzoq vaqtdan beri bilgandek tuyulardi. Chunki Taehyung juda sodda inson edi xuddi besh qo‘ldek tanish.
U yaxshi yigit edi. Aslida, uni haqorat qilish juda pastkashlik edi. Ammo Taehyungning o‘zi hammasini kechirardi. Hech qanday sababsiz.
Shu sababli Jungkook ko‘p narsalar haqida o‘ylardi, ammo bu xayollarning hech biri unga kerak emasdi. Uning o‘zi ham tezroq uyga qaytishni istayotgandi. Shaharlik nozikkani chiniqtirib ko‘rish haqidagi ahmoqona fikr edi bu. Endi buni tushunib yetdi. Hatto Taehyungni o‘zi bilan olib kelganidan afsuslanayotgandi ham. Agar o‘sha bema’ni fikr bo‘lmaganida, bularning hech biri yuz bermasdi. U Taehyungni bunchalik yaqindan tanishni va shu bilan birga undan ko‘ngli qolmasligini rejalashtirmagandi…
Ikki soatdan keyin Jungkook karavot chetiga o‘tirib, uni uyg‘otdi. Taehyung uzoq vaqt javob bermadi. Keyin qizargan ko‘zlarini arang ochdi. Shu qadar holdan toygan ko‘rinardiki go‘yo umuman uxlamagandek edi. Nam peshonasiga ko‘k sochlari yopishib qolgan marjonli zanjiri yostiqqa sirg‘alib tushgan, sirg‘asi esa allaqachon yechilib, sumkasida yotardi. Uni bezovta qilishga ko‘ngli bo‘lmasdi ammo muolajalar hali tugamagandi.
— Uyg‘on. Hozir yuvinib olasan, yana bir marta bug‘ bilan nafas olasan keyin yana uxlaysan.
Taehyung ko‘zlarini mahkam yumib, ko‘rpa ostiga yashirindi. Sira turishni ham biror ish qilishni ham istamasdi. Hatto yuvinishni ham xohlamadi, holbuki sog‘lom paytlarida kuniga ikki marta dush qabul qilardi.
Jungkook ovozini ko‘tarmasdan gapini xotirjam takrorladi. Bir qo‘li bilan ko‘rpani tortib oldi ikkinchi qo‘li bilan Taehyungni to‘pig‘idan o‘ziga yaqinroq surdi. Terisi issiq va yopishqoq edi. Ha albatta, uni suvga tushirish kerak.
— Bormayman… U yer sovuq. Xohlamayman — deb takrorlardi Taehyung. Uni muloyimlik bilan o‘zidan itarardi, chunki u hech qachon hech narsani qo‘pollik bilan qilmasdi.
Jungkook yaxshi uxlashi uchun ayvonda ustidan iliq suv quyib yuvintirishini aytdi. Ammo Taehyung buni xayoliga keltirishi bilan ham seskanib, orqaga tisarildi. Yechinmaydi. Jungkookning uni yalang‘och holda ko‘rishini istamaydi. Yo‘q yo‘q va yana yo‘q.
— Tezroq bajarsang, tezroq yotib uxlayverasan. Butunlay terga botibsan. Tur.
Taehyung qimirlamadi. Shunda Jungkook uning tirsagidan ushlab, o‘tirishga yordam berdi. Taehyung esa zo‘rg‘a belini tik tutib o‘tirar butun qiyofasi bilan o‘zini juda yomon his qilayotganini bildirardi.
— Jungkook… — dedi u charchagan, mungli ovozda. Quruq lablari arang qimirlardi, ko‘zlarini kamdan-kam va og‘ir ochib-yumardi. Taehyung bu qaysar odam bilan tortishib bo‘lmasligini bilardi ammo baribir iltimos qilishdan to‘xtamadi.
— Xohlamayman. U yer sovuqku… Keyin men qanday qilib?..
— Hammasi joyida bo‘ladi. Cho‘kkalab o‘tirasan, men ustingdan suv quyaman. Pechka yonida qurib olasan bug‘ bilan nafas olasan, keyin uxlaysan.
Demak u yalang‘och holda cho‘kkalab o‘tirishi kerak. Demak…
Mayli demak Taehyung undan uyalardi. Uning o‘ziga yarasha injiqliklari ko‘p edi, endi ularning safiga yana bittasi qo‘shildi. Muammo shundaki, Taehyung «boshqacha» Jungkook esa heteroseksual edi.
Bu vaziyat hech bo‘lmaganda ulardan biri uchun noqulay edi, chunki Taehyung bu holatga Jungkookdan butunlay boshqacha qarardi. Jungkook uchun buning ahamiyati bo‘lmasada Taehyung uchun unday emasdi.
— Bas qil, o‘zingni qizlardek tutaverma!
Taehyungning bu qilig‘idan yuzi burishgan Jungkook pechka yoniga borib, iliq suv tayyorlay boshladi. E’tirozlarga quloq solmoqchi emasdi. Yelkasidan oshirib, dag‘alroq ohangda buyurdi:
Bu gapdan Taehyungning badaniga chumoli o‘rmalagandek jimirlab ketdi. U labini tishlab, ko‘ylagining tugmalarini sekin yecha boshladi. Jungkook esa ataylab qilgandek, aynan shu payt unga o‘girilib, tikilib qaradi.
Yo‘q, bu endi ataylab qiynash-ku!
— Axir men sendan… O‘girilib tur, degandim-ku…
Taehyung ko‘ylagini yechishdan to‘xtadi, qoshlarini chimirdi. O‘mrov suyaklari ko‘rinib qolgan, yoqasining soyasi ostidan esa uning «Carpe diem» tatuirovkasi mo‘ralab turardi. Ha, Jungkook bularning hammasiga hech bir uyalmay qarab turardi.
— Nima deb yozilganini o‘zing bilasanmi? Yoki shunchaki duch kelgan so‘zni yozdirib olganmisan?
Voy, qanday kaltafahm odam-a! Taehyung xafa bo‘lib, burnini jiyirdi-da, ko‘ylagini yana yopib oldi. U shundoq ham uyalayotgan edi buning ustiga, tanasi ham ozg‘in, mushaklari yo‘q. Yana ustidan shunday kulishsa…
— Senga nima? — dedi u nigohini pastga qaratib, o‘zini kerib, burnini tortarkan.
Jungkook esa doim unga qo‘pol muomala qilardi.
— Mayli. Yechinda ayvonga chiq.
Taehyungning shunchalik nozik tabiatli ekanini hisobga olib Jungkook vaziyatni yumshatishga urindi. U o‘girilib, kutib turdi. Har qanday holatda ham Taehyungning badanini chayib olishi kerak edi.
Taehyung oxiri ko‘ngli bo‘lmasa-da, yechindi. Hatto ichki kiyimini ham yechishga majbur bo‘ldi. Haqiqatan ham terga botgan, badani yopishqoq edi, o‘zidan o‘zi jirkanib ketayotgandi. Ammo butun vaziyat unga shu qadar noqulay tuyulardiki…
Ehtimol, o‘ziga bu holatga ortiqcha ahamiyat berayotganini qayta-qayta eslatishi kerakdir. Axir Jungkookka uning keragi yo‘q, erkaklarning yalang‘och tanasi esa unga mutlaqo qiziq emas. Barcha muammolar odamning o‘z boshida, degan gap bejiz emas. Ammo bunday xayollardan qanday qutulish mumkin?..
Taehyung eshik yonida turib, ko‘ylagini kerakli joyiga tutib olgan edi. Jungkook chelakni ko‘tarib, tezda cho‘kkalashni buyurdi va o‘zining iborasi bilan aytganda: «Chiyillamaysan!»
Taehyung aytganini qildida ayvonga yugurib chiqdi.
Tashqarida yomg‘ir shiddat bilan yog‘ardi. Atrofda nam o‘t va ozonning yoqimli hidi anqirdi. Havo na sovuq na issiq edi, ammo shamol ancha kuchli esardi. Jungkook chelakdagi suvni me’yorida quyarkan Taehyung bukchayib, oyoq barmoqlarini ichiga tortgancha turar, Jungkook qayerga qarayotganini o‘ylamaslikka urinardi.
Albatta, bu halokatli biror hodisa emasdi. Shunchaki juda noqulay edi. Axir u Jungkookning qarshisida yalang‘och dumbasi bilan cho‘kkalab o‘tiribdi. Bunda quvonadigan nima bor?!
Ish tugagach, Jungkook eshikni ochib turdi, Taehyung esa shamolday ichkariga otilib kirdi. U hamon burnini tortib yo‘talib, Jungkookka orqa o‘girgancha pechka yoniga yopishib oldi.
Jungkook uni uyaltiradigan hech narsa demadi. Faqat sochi ho‘l bo‘lmaganini hisobga olib, o‘z ko‘ylagi bilan artinishni buyurdi, keyin esa unga futbolkasini uloqtirdi.
Taehyung uyalib, o‘zini koyigancha, hammasini tezda bajarib oldi. Jungkookning futbolkasini kiyib, etagini sonining o‘rtasigacha tushirdi. Shu zahoti uning hidini sezdi.
Bu fikr miyasiga yarim ochiq derazadan kirgan yel kabi bostirib kirib, butun xayollarini ostin-ustun qilib yubordi. Yonoqlariga qon yanada qattiq yugurdi.
Xudo ko‘rsatmasin Jungkook nimanidir sezib qolsa, noto‘g‘ri tushunsa yoki uni umuman buzuq xayolli odam deb o‘ylasachi?
Keyin uning ko‘zlariga qanday qaraydi?.. Qolgan kunlarda u bilan qanday muomala qiladi?..
Yo‘q yo‘q, deb o‘zini to‘xtatdi Taehyung. Xayolan o‘ziga bir-ikki shapaloq tushirib, noo‘rin xayollari uchun o‘zini koyidi…
Shu payt yelkasiga qo‘l qo‘ndi.
— Nega qotib qolding? Yur, ingalyatsiya qilamiz, — dedi Jungkook odatiy ohangda, qaynoq suv solingan piyolani tayyorlar ekan.
Taehyung noqulaygina karavotga o‘tirdi. Jungkook uning yoniga stulni surib qo‘ydida qisqagina qarab oldi.
Yana peshonasi va bo‘ynini ushlab ko‘rdi…
Hozir aynan shu ishni qiladigan payt emasdi…
— Isitmang yana ko‘tarildimi? Mazang yomonmi?
Taehyung tez-tez bosh chayqab, yo‘q degan ishora qildi. Jungkook uni ko‘rpaga o‘rab, bug‘ bilan nafas olishga majbur qildi. O‘zi ham yoniga o‘tirdi. Tizzasi Taehyungning tizzasiga tegib turardi. Bu o‘z-o‘zidan jinsiy yaqinlikka ishora emasdi, aslo! Hatto noz-karashma ham emasdi! Ammo Taehyung yana o‘zini yomon his qila boshladi.
Faqat bu safar sog‘lig‘i tufayli emasdi. Garchi sog‘lig‘i ham joyida bo‘lmasada.
Ilgari u o‘zini odatdagidek tutish, geylarga xos deb hisoblagan xatti-harakatlardan qochish uchun barcha noo‘rin xayollarni xayolidan chiqarib tashlashga urinardi. Ammo bu safar qo‘lidan kelmayotgandi.
Unga Jungkookning ichki matonati, ataylab qo‘pol muomalasi, ovozidagi qat’iyat, jismoniy qiyofasi, o‘zini boshqalardan uzoq tutishi, yonidagi iliqligi, hidi… yoqardi. O‘ta sezilmas, ammo yoqimli hid. Bularning bari uning sezgilariga shu qadar singib borardiki o‘rmonda yolg‘iz hayot kechirish fonida Taehyungning o‘zini tiyish qobiliyati butunlay yo‘qolayotgandi.
Taehyung shahvatparast emasdi. Yo‘q, u duch kelgan har bir erkakka tashlanavermasdi. Umuman olganda uning faqat bitta jinsiy sherigi bo‘lgan hozircha boshqa birov bilan yaqinlik qilish niyati ham yo‘q edi…
Bu holat uni qo‘zg‘atardi. U bunga hech narsa qila olmasdi!
— Hammasi joyidami? Nafas olyapsanmi?
Qanday paradoks! Hali nafas olayotgandi, ammo tez orada bo‘g‘ilib qoladigandek edi atrofning hamma joyi Jungkookning hidiga to‘lib ketgan. Nima ham derdi, axir ular har kecha bir-biriga orqa o‘girib uxlaydi, bitta ko‘rpaga o‘ranadi, uyquda tanalari bir-biriga tegib turadi…
Jungkook suvning qachon sovishini va foydasiz bo‘lib qolishini Taehyung o‘zi anglab yetishiga umid qilmay, kerakli vaqtni o‘zi kutib o‘tirdi. Keyin unga yana damlamadan ichirdi va tashqi ko‘rinishini xavotir bilan kuzatdi.
— Ertaga oxirgi kun. Indinga ertalab uyga qaytamiz. Tez orada jahannaming tugaydi.
Nega bu gap bunchalik… g‘amgin eshitildi?.. Yoki bu faqat Taehyungga shunday tuyuldimi?
Uning ko‘zlari hech narsasiz, xuddi bir zumda yoshga to‘ldi. Balki u Jungkook bilan kuniga yigirma to‘rt soat birga bo‘lishga ko‘nikib qolgandir. Balki bu sokin joyga, o‘rmon hidlariga va uning tovushlariga o‘rganib qolgandir. Balki har tong erta uyg‘onib uning yonida ko‘z ochishga shu qadar odatlanib qolgandir…
Odat eng qo‘rqinchli narsalardan biri. Undan voz kechish juda qiyin. Ayniqsa voz kechging kelmasa.
— Ovqat yeging kelyaptimi? Yoki uxlamoqchimisan? Rezavorlar bor.
Jungkook Taehyung bilan birga parhez tutishga majbur bo‘layotgandi chunki o‘zi bu o‘t-o‘lanlar bilan qornini to‘ydira olmasdi. Taehyung ham yengil ovqatlanish sabab ancha ozib qolgandi, lekin u avvaldan ham kam ovqatlanardi. Bugun esa damlamadan boshqa hech narsa ichmagandi.
Kasal bo‘lganda och yurishni maslahat berishadi ammo bu har kimga har xil ta’sir qiladi.
Har xil o‘tlar orasida bir hovuch ko‘k mevalar ham sochilib yotardi. Taehyung ularni tatib ko‘rmasdan uxlay olmasdi. Darrov yogurtlar turli tortletkalar, ko‘k mevali eklerlar yodiga tushdi. Bu yerda esa hech qanday qo‘shimchasiz, yangi uzilgan mevalar bor edi. Ammo bularning barchasi qanchalik ajoyib bo‘lmasin, xayolida «oxirgi kun» degan so‘zlar aks-sado berib turardi.
Ba’zan biror narsaga odatlanish uchun bir kunning o‘zi kifoya qiladi. Sevib qolish uchun esa… Mayli, buning ahamiyati yo‘q.
Yana birinchi kechadagidek yotishdi. Taehyung odatdagidek uni qo‘rqibgina quchoqlab olardi. Go‘yo bunga haqqi yo‘qdek yoki Jungkook uning quchog‘idan jirkanadigandek.
Mabodo shunday bo‘lsachi?! U shunchaki chidab yurgandir…
Unda nega uni o‘zi bilan o‘rmonga olib keldi?
Nega shuncha kun shu yerda ushlab turdi?
Nega quchoqlashiga ruxsat beradi?
Balki u shunchalik befarq odamdirki, yonida qandaydir yigit borligiga ham parvo qilmas? Ha shunchaki bunga ahamiyat bermaydi. Taehyung uni hech qachon qiziqtirmasligini aniq bilardi. Shu sababli noo‘rin xayollari uchun yanada ko‘proq uyalardi. Go‘yo bu fikrlarini hamma eshitayotgandek…
Axir Jungkook bu yerda unga qarashi kerak edi. Chunki uni o‘rmonga o‘zi boshlab kelgan. Ammo… U haqiqatan ham Taehyung uchun juda ko‘p ish qildi. G‘amxo‘rlik qildi, uning istaklariga moslashdi. Taehyung esa buning evaziga nima bilan javob qaytaryapti?
Taehyungning o‘zi ham bunga javob topolmasdi.
— Nega tarakandek tipirchilayverasan? Nima haqida o‘ylayapsan o‘zi… Bo‘ldi uxla — dedi Jungkook ko‘zlarini ochmay og‘ir xo‘rsinib.
Taehyungning qo‘li Jungkookning ko‘kragi ko‘tarilib-tushishi bilan birga harakatlanardi. U yana nima haqida o‘ylashi mumkin edi?..
— Yana nimadan qo‘rqib ketding?
Uning ovozida befarqlik yo‘q edi. Shunchaki betaraf sokin ohangda gapirdi. Jungkookning butun qiyofasi nazorat va ishonch hissini uyg‘otardi. Hatto asossiz ravishda qo‘pollik qilganida ham aynan shu jihati odamni o‘ziga rom etardi.
Taehyung qo‘llarini undan oldi. Jungkook esa ko‘zlarini ochib, yarim yumilgan kipriklari ostidan uni kuzatib turganini ko‘rmadi. Hech narsa demay devorga o‘girilib yotdi.
Endi o‘rgimchaklar-u boshqa narsalarning unga umuman ahamiyati yo‘q edi. Ko‘nglida yana o‘sha bo‘shliq va g‘amginlik paydo bo‘ldi. U Jungkookdek odamga ko‘ngil qo‘yadigan darajada ahmoq emasdi. Uni quchoqlash ham, unga yopishib olish ham nolib yurish ham kerak emasdi…
O‘rmon jini esa uni kuzatib turardi.
Ertalab Jungkook bildirmaygina o‘rnidan turdi. Taehyungning ahvolini tekshirish uchun yana ehtiyotkorlik bilan quloq tutdi, peshonasiga qo‘l tekkizdi. Isitmasi yo‘qdek, ammo badani hali ham issiq edi. Og‘zi bilan nafas olayotgan edi.
Ob-havo hamon tund salqin, atrofda namlik hidi anqirdi. Yana kun bo‘yi uyda o‘tirishga to‘g‘ri keladi. Qishloqqa ham qaytib ketolmaydi, chunki Taehyung hali yo‘l yurishga tayyor emas. Tuzalib olishi uchun kamida yana bir kun kerak.
Yaxshiyamki, Jungkook o‘tin g‘amlab qo‘ygan, pechkani bemalol yoqishi mumkin edi. Yomg‘ir boshlanmasidan oldin hovuzga baliq tutgani bordi. Taehyung ovqat yemasa ham, uning o‘zi o‘t-o‘lan bilan kun o‘tkazib, och yurishni istamasdi. Baliqli sho‘rva tayyorlaydi, keyin kim nimani xohlasa, shuni yeyaveradi.
Jungkook uchun shuncha ishlash og‘ir emasdi. Bu uning odatiy turmush tarzi edi. Har kuni shunday o‘tardi. Umuman olganda, u mehnatkash odam edi, qo‘l qovushtirib o‘tirishga toqati yo‘q. Buning ustiga, bu ishlar unga og‘irlik ham qilmasdi baribir o‘zi uchun ham ovqat tayyorlardi.
Taehyungning uyqusini buzmaslik uchun baliqni tashqarida tozaladi. Keyin sho‘rvaga masalliqlarni solib, pechka ustiga qo‘ydi. Taehyung esa hamon uxlar, karavotda tinimsiz u yoqdan bu yoqqa ag‘darilib, ko‘rpaga chuqurroq o‘ranib olardi.
Jungkook yana ikki chelakka suv to‘ldirdi. Birini isitish uchun ikkinchisini esa zaxiraga qo‘ydi. Yomg‘ir har lahzada quyib yuborishi mumkin edi bir tomondan momaqaldiroqli bulutlar yaqinlashib kelardi. Ob-havo bashorati yaxshi emasdi. Bir soatlardan keyin Taehyung momaqaldiroqdan qo‘rqish-qo‘rqmasligini bilib oladi (ha-ha). Negadir javobi «ha» bo‘lishiga bir zum ham shubha qilmasdi.
Taehyung baribir kun bo‘yi yotadigan bo‘lsa, unga bug‘da yumshatilgan do‘lana emas, lopux barglaridan kompress tayyorlab qo‘ysa ham bo‘ladi. Oddiy va samarali. Sakkizta barg uzib qaynoq suvda yumshatdida biroz tindirish uchun chetga qo‘ydi. Aslida, ular bilan tun bo‘yi uxlash tavsiya qilinardi, ammo bu safar kun bo‘yi yotganida ham bo‘laveradi.
Aynan shu paytga kelib ertalab soat to‘qqizlarda mayda yomg‘ir yog‘a boshladi, momaqaldiroq gumburladi. Taehyung ham tipirchilab, uyg‘ondi. Darrov qoshlarini chimirdi. Ha, albatta, qo‘rqadi.
— Momaqaldiroqmi? — dedi u bo‘g‘iq ovozda, yo‘talib olarkan.
Holsiz edi. Ko‘zlari hamon qizargan, yoshlanib turardi. Yuzlari ham qip-qizil, ammo kechagiga qaraganda ancha yaxshi ko‘rinardi.
— Hojatga chiqmoqchi bo‘lsang, yomg‘ir kuchaymasidan hozir boraylik.
Chiqishi kerak edi, ammo o‘rnidan turishga erinardi. O‘zini xuddi urib-sindirib tashlangan guldondek his qilardi: butun badanida og‘riq, hamma joyi zirqiraydi, holi yo‘q.
Jungkook esa uning toshbaqa tezligida ko‘rpadan chiqishini kutib turdi. Taehyung paypoqlarini topdi kechasi yechib tashlagan ekan. Keyin kalishlarini izlab topdi, zo‘rg‘a oyoqqa turib, gandiraklagancha tashqariga chiqdi. Oxiri kulbaning orqa tomoniga borib keldi, Jungkook esa ayvonda kutib turdi.
Endi davolashni davom ettirsa bo‘ladi. Uni kasal holida uyiga qaytarish yaxshi emasdi.
Taehyung qarshilik ko‘rsatmadi, ammo ko‘kragi va orqasiga qo‘yilgan lopux barglaridan unchalik xursand emasligi ko‘rinib turardi. Avval damlamani ichdi, keyin «hech bo‘lmasa, ikki qoshiq» sho‘rva yedi. Shundan so‘ng Jungkook unga biroz tinchlik berdi va o‘zi ham ovqatlandi.
Kecha kechqurundan beri Taehyung juda kamgap va ehtiyotkor bo‘lib qolgandi. Itoatkor bo‘lishga, ortiqcha tashvish tug‘dirmaslikka urinardi.
Ertaga ular ayrilishadi. Ertaga ularni hech narsa bog‘lab turmaydi va Jungkook yana avvalgidek sovuq qo‘pol bo‘ladi.
Bu esa alam qilardi. Aslida, hammasi alam qilardi.
— Xo‘sh, bugun o‘zingni qanday his qilyapsan? — Ovqatlanib bo‘lgach Jungkook karavotning oyoq tomoniga o‘tirib, bemorni ko‘zdan kechirdi.
Bugun u rostdan ham ancha yaxshiroq ko‘rinardi.
— Lopux barglari isitayaptimi?
Taehyung «yo‘q» deyishga ham ulgurmay, Jungkook ko‘rpani ko‘tardi. Avval uning oyog‘ini kaftlari orasiga oldi, keyin paypog‘ini yechib, haroratini tekshirdi. Taehyungning qitiqlanib ketdi, buning ustiga, o‘zini noqulay his qildi. Oyog‘ini darrov yana ko‘rpa ostiga tortdi, nigohini esa Jungkook bilan ko‘z urishtirmaslik uchun polga qadadi.
— Oyoqlarni issiqda qorinni ochlikda, boshni esa sovuqda tutish kerak. Shunaqa gapni eshitganmisan?
Taehyung odatdagidek boshini chayqadi.
Kerak bo‘lsa, demak, kerak. Taehyung indamadi.
Hammasi kechagidek takrorlandi: Jungkook uning oyoqlarini issiq suvga solib ushlab turdi, Taehyung esa suvning issiqligidan pishillab qo‘yardi. Ammo bugun suv unchalik qaynoq emasdi. Shunchaki ko‘ngli juda g‘ash edi. U bir narsani so‘ragisi kelardi.
— Uyga qaytganimizdan keyin men bilan salomlashmaysanmi?..
Jungkook boshini ko‘tardi. Ko‘zlarini biroz qisib, unga qaradi. Oyoqlarini hamon qo‘yib yubormagandi.
— Bu yerda majburan birga vaqt o‘tkazdik. U yerda esa men bilan gaplashging kelmay qoladimi?
— Yo‘limiz kesishib qolsa, salomlashaman. Muammo nimada?
Taehyungning ko‘ngli yanada cho‘kdi. Bu yerda ular o‘rtasida bo‘lgan narsalar uyga qaytishlari bilan hech qachon takrorlanmaydi.
— Agar onang meni chaqirsa siznikiga borishim mumkinmi?..
— Men senga avval ham aytganmanku… Sanbom yangi odamlarga tez ko‘nikib qoladi. Keyin sen ketasan u esa seni kutib yuradi. Buning nima keragi bor?
Taehyung oyoqlarini o‘zi artmoqchi bo‘ldi. Axir uning qo‘llari ishlamay qolmaganku… Agar Jungkook u bilan bog‘liq hamma narsadan shunchalik noqulaylik his qilsa, Taehyung o‘ziga o‘zi qaray oladi…
Ammo Jungkook eski ko‘ylakni qo‘liga olib, uning oyoqlarini o‘zi artib qo‘ydi. Jungkook uchun bu oddiy hol bo‘lishi mumkin edi lekin Taehyung uning oyoqlarini artishi paypoqlarini kiydirishi va ko‘rpaga o‘rab qo‘yishi yuragiga tegardi.
«Buning nima keragi bor?» — deb o‘zi so‘ragandiku. Taehyungning o‘zi ham bu g‘amxo‘rlikning sababini tushunmasdi.
Unga onasi ham, buvisi ham g‘amxo‘rlik qilishi mumkin edi. Ammo Jungkookning e’tibori unga boshqacha ta’sir qilardi.
Taehyung bunga hech narsa qila olmasdi. Baribir xayolida ular birga o‘tkazadigan oxirgi kun aylanardi. Hali boshlanmagan narsa ham tugab ketadi…
Holbuki, qanday boshlanish haqida gapirish mumkin edi? U yana hammasini o‘z xayolida to‘qib chiqargandi…
— Nega jim bo‘lib qolding? Boshing og‘riyaptimi?
Taehyung burnini tortib, boshini chayqadi.
Shu payt osmonda momaqaldiroq shunday gumburladiki, Taehyung cho‘chib ketib, derazaga ko‘zlarini katta-katta ochgancha tikildi.
— Chaqmoq bizga tushmaydimi?..
— Tomda chaqmoq qaytargich bor.
(U sharsimon chaqmoq haqida biladi!)
— Pardalarni yopib qo‘ya olasanmi?..
Jungkook hech qanday kulgisiz uning iltimosini bajardi va kasalning yoniga joylashib karavotga yotdi. Bunday ob-havoda faqat uxlaging keladi, odamni birdan charchoq bosadi.
— Uxla. Ahvoling yomonlashsa meni uyg‘ot.
— Jungkook… — Taehyung to‘satdan unga murojaat qildi. Nimadir so‘ramoqchi edi, ammo Jungkookning savolomuz ko‘tarilgan qoshlarini ko‘rib, qo‘l siltadi. So‘rashga botinolmadi.
U Jungkook nega uni o‘zi bilan olib ketganini bilgisi kelardi. Ammo bu fermerni yaxshi bilgani uchun uning niyatlari romantikadan yiroq ekaniga shubha qilmasdi. Taehyung o‘zini xayollar bilan ovutmoqchi emasdi. Bu yerga qanday kelib qolgani endi uning uchun ahamiyatsiz edi. Muhimi, endi u Jungkook bilan bu yerda boshqa bo‘la olmasdi. Uni qiynayotgan narsa ham shu edi.
Shunday qilib, ular bir-birlariga orqa o‘girgancha uxlab qolishdi. Taehyung esa har doimgidek o‘z xayolida ortiqcha narsalarni to‘qib chiqargani uchun g‘amgin edi.
Ajablanarlisi shundaki Jungkook uxlab qolib, kechgacha uyg‘onmadi. Taehyung esa ancha oldin uyg‘onib, shunchaki uni kuzatib yotgandi. Nima sababdanligini o‘zi ham bilmay, Jungkookni yashirincha suratga ham oldi. Keyin uning sokin nafas olishini tinglab, hatto uyqusida ham jiddiy ko‘rinadigan yuzini, ayniqsa lablarini uzoq tomosha qildi.
— Uxlayapsanmi? — deb pichirladi, agar uxlayotgan bo‘lsa, uyg‘otib yubormaslik uchun.
Jungkook hech qanday munosabat bildirmadi. Demak, hammasi joyida, kuzatishda davom etsa bo‘ladi.
Birozdan so‘ng Jungkook unga yuzlanib ag‘darildi. Endi Taehyung uni yanada yaxshiroq ko‘ra olardi. U sekingina yaqinlashib, deyarli burunlari bir-biriga tegadigan darajagacha bordi. Jungkookning nafasini yuzida his qildi. Sochlariga ham ehtiyotkorlik bilan tegib ko‘rdi. Keyin tasodifan burni Jungkookning burniga tegib ketdi va Taehyung bu holatdan jilmayib qo‘ydi.
Jungkook qimirlamadi. Hech qanday reaksiya yo‘q. U aniq uxlayotgandi.
Taehyung esa o‘zini juda noqulay his qilardi. Jungkook istalgan lahzada uyg‘onib qolishi mumkin edi. Shunda nima bo‘lishini tasavvur qilishning o‘ziyoq uni vahimaga solardi. U o‘zini bu xayollardan chalg‘itishga urinardi ammo Jungkookning yonida yotib, boshqa narsa haqida o‘ylash juda qiyin edi.
Taehyung oxiri ko‘zlari ostidagi namlikni artib, o‘tirgan holatga keldi. Chuqur nafas oldi, bir necha bor ko‘zlarini pirpiratdi va ichida o‘ngacha sanadi. Unga toza havo kerak edi. Yaxshisi, bir oz yolg‘iz qolsa…
U karavotdan juda sekin turib, Jungkookni bezovta qilmasdan uning ustidan oshib o‘tmoqchi bo‘ldi. Karavotning oyoq tomoniga suyanib, ehtiyotkorlik bilan harakatlandi. O‘zini ahmoqdek his qilardi.
So‘ng uxlayotgan Jungkookka qisqagina ko‘z tashladi.
Jungkook esa unga javoban boshdan-oyoq sinchkov nigoh bilan qarab turardi.
U… umuman uxlayotganga o‘xshamasdi.
Taehyungning tomog‘iga nimadir tiqilib qolgandek bo‘ldi. U qattiq yo‘talib yubordi, tizzalari bo‘shashdi. Vaziyatdan qochish uchun tezda polga tushishga urindi ammo allaqachon ter bosib yuzi lovullab ketgandi.
Jungkook ham xuddi shu zahoti uning futbolkasidan tutib, o‘ziga tortdi.
Taehyung unga qarashga ham, hatto nafas olishga ham botinolmasdi. Xuddi biror ayb ish qilib qo‘ygan kuchukchadek qotib qolgandi. Uyalganidan qayerga kirib ketishni bilmasdi. Hozir hamma narsa chegaradan oshib ketgandi his-tuyg‘ulari ichiga sig‘mayotgandi.
U juda katta xatoga yo‘l qo‘ygandi…
O‘zini nihoyatda aybdor his qilardi.
Jungkook ham o‘tirib oldi. Ammo uning qanday qarayotganini Taehyung bilolmasdi.
Dashnom beradimi? Eng muhimi qattiq jahli chiqmagan bo‘lsin. Taehyungning yuragidagi bu og‘irlik bilan endi uxlay olmasligi aniq edi…
Ularning so‘nggi kuni juda yomon yakunlanadiganga o‘xshardi.
Jungkookning ovozi past, na baland, na juda sokin edi. Uning ishonch bilan gapirishi Taehyungni gangitib qo‘ydi. O‘zi esa hech narsaga ishonchi komil emasdi. Qaniydi, hozir yer yorilib, uni yutib yuborsa…
— Hojatxonaga… juda past ovozda javob berdi.
Yonoqlariga qon yugurdi, jag‘lari taranglashdi. Negadir qattiq ichib, keyin ko‘ngli aynib, endigina o‘ziga kelayotgandek titrardi. Xullas, ahvoli juda yomon edi. Buning hammasi shunday yakun topishi oldindan ma’lumdek edi, axir uxlayotgan odamga tegish yaxshilikka olib kelmasdi.
Taehyung Jungkook tushunadigan inson bo‘lib chiqishiga va bechora geyga rahmi kelib, uni tinch qo‘yishiga umid qilardi.
Taehyung seskanib ketdi. Jungkookning qo‘li hamon uning belidan ushlab turardi. Taehyungning butun badanini ter bosgandi. Bu qanday isitma bo‘ldi o‘zi, kechagidan ham kuchliroq! Miyasi butunlay chalkashib ketgan, endi qayerga qochishni ham bilmasdi. Uni yoqasidan tutib olishgandi.
So‘zlarni aytish ham qiyin edi, o‘zini bosib olish esa umuman qo‘lidan kelmasdi.
Taehyung yuzini qo‘llari bilan berkitib, hiqillab yig‘lab yubordi. His-tuyg‘ulari ustun kelganda o‘zini tutishni bilmasdi. Bu safar esa uni to‘qqizinchi to‘lqin kabi bosib ketgandi. Tamom. Endi rostdan ham tamom edi.
— Kechir… Iltimos, meni kechir… Unut…
Jungkook uning orqasiga yaqinroq surilib, qo‘lini Taehyungning belidan o‘tkazdi va o‘ziga tortdi. Taehyung qasam ichishi mumkin edi yuragi hozirgina ko‘kragini yorib chiqib ketayozdi shu qadar qattiq urardi.
Bunday vaziyatda qanday tinchlanish mumkin?!
— Iltimos, qo‘yib yubor… Uyalayapman… Men bunday qila olmayman…
— Biror ishni boshlasang, oxirigacha yetkaz.
Taehyung yana hiqillab yig‘ladi Jungkookning qo‘lidan chiqib ketishga urinib o‘rnidan turmoqchi bo‘ldi. O‘zini allaqachon jirkanch his qilayotgan bir paytda yana nasihat eshitishgina yetishmay turgandi. Ammo Jungkook uni qo‘yib yubormadi, yana o‘ziga tortib, bag‘riga bosdi. Mana endi bu chindan ham qo‘rqinchli edi… Uradimi?
— Kerak emas… Kechir. Men… Kechir.
Jungkook avval uning ensasiga tegdi. Taehyung buning sababini tushunmadi balki boshini qayirib yubormoqchidir? Keyin qo‘li bo‘ynining orqa tomonidan yelkasiga sirg‘alib tushdi. U qattiq ushlamayotgandi.
So‘ng umurtqa suyagining bo‘rtib turgan joyidan o‘pdi…
Taehyungning butun badanini jimirlash bosdi.
— Tinchlan. Tanang shunday istak bildirayotgani uchun sen aybdor emassan.
— Yo‘q men buni xohlamayman!
Taehyung og‘zini ochgancha dahshat ichida inkor etdi. Hozir yig‘lab yuboradimi yoki nafasi tiqilib qoladimi o‘zi ham bilmasdi. Bu gaplarni u tanigan Jungkook aytayotganga o‘xshamasdi.
Haqiqiy Jungkookni kim o‘g‘irlab ketdi?..
— Xohlaysan. Men ham xohlayman. Ba’zan shunday bo‘ladi.
«Ba’zan shunday bo‘ladi». Bu so‘zlar Taehyungning yuragiga kutilmaganda og‘ir botdi. Jungkook uning yonida yashab, uni tushunishga ulgurgani uchun shunday deyaptimi? Yo‘q bunday bo‘lishi mumkin emas. Bunday bo‘lmasligi ham kerak.
— Men xohlamayman. Qo‘yib yubor.
— Menga allaqachon juda yaqin bo‘lib ketding.
—Seningcha men nimani xohlayapman?
Jungkook unga yanada yaqinlashdi. Taehyung esa nima bo‘layotganini anglay olmay, qotib qoldi.
— Qochishga urinishning endi foydasi yo‘q.
Qochish degani hamma narsa ma’nosini yo‘qotgan paytda amalga oshiriladigan ishku.
— Jungkook, yo‘q. Sen bunday odam emassan… Sen tushunmaysan…
— Ikki voyaga yetgan inson o‘rtasidagi yaqinlikni tushunmaymanmi?
Bu so‘z ular orasida ilgari hech qachon aytilmagandi. Qanday qilib bunday mavzu ularning suhbatiga kirib keldi?!
— Sen meni ko‘rishga ham toqat qilolmaysan! Qo‘yib yubor!
— Ko‘rib turibsanku toqat qilyapman. Asabiylashma. Baribir seni qo‘yib yubormayman.
Taehyung hammasini tushunib turgandek edi. Jungkookning munosabati uning ko‘nglidagi hislarga o‘xshamasdi. Balki bu shunchaki bir lahzalik istakdir. Taehyungning o‘zi unga yaqinlashib, vaziyatni shu darajaga olib kelgandi. Endi esa nima qilishni bilmay qolgandi.
Jungkook esa ularning orasidagi yaqinlikni davom ettirishni istayotgandek edi.
Nima?
— Men bunday qila olmayman…
— Unda qanday qila olasan?
—Yashirincha o‘zingni ovutib yotishnimi?
Taehyung yana seskanib tirsagi bilan uni turtib yubordi. Bu Jungkookning shafqatsiz haziliga o‘xshardi. U rostdan ham o‘ziga biroz yaqinlashgan har qanday odam bilan shunday munosabatda bo‘ladimi?
Nahotki unga har kim yoqib qolishi mumkin bo‘lsa?
Jungkookning navbatdagi harakati Taehyungni butunlay gangitib qo‘ydi. U nima bo‘layotganiga ishonolmas hatto qanday munosabat bildirishni ham bilmasdi.
— Bularning hammasi bugun yoki kecha boshlangani yo‘q. Sen hammasini tushunib turibsan. Men ham.
— So‘ng qat’iy ohangda qo‘shib qo‘ydi.
— Hozir ikkalamiz ham nimani his qilayotganimizni bilamiz. Bo‘lmagan narsadek ko‘rsatishdan ma’no ko‘rmayapman.
—Buni qila olmaysan...
Sog‘lom fikrlash qobiliyati so‘nggi soniyalarini yashamoqda. U xuddi jarlik yoqasida muvozanatini yo‘qotib yiqilish arafasida turibdi.
Jungkook uning a*zosini qat’iy va ishonch bilan avval hech kuzatilmagan kuch bilan mahkam siqib ushladi.
Jk: Men senga tegmasdim. Buni o‘zing boshlading.
Taehyung taslim bo‘ldi u Jungkookning qo‘llari orasida bo‘shashib ko‘zlarini yumdi. Bunday bosim ostida ayniqsa, gap Jungkook haqida ketayotganda o‘zini tiyib turishning iloji yo‘q edi. Jungkook o‘zining futbolkasini yechib tashladi xuddi bu biror yakuniy voqea emas, balki oddiy tibbiy muolaja jarayonidek o‘ta xotirjam va sovuqqonlik bilan.
U Taehyungning ustiga yopishib qolgan tikanli o‘simlik barglarini olib tashlab, ularni yonidagi stol ustiga uloqtirdi. Taehyungni o‘ziga tortib uni oyoqlari orasiga oldi har bir harakatida shunday kuch-quvvat sezilardiki, go‘yo Taehyung hozir sinib ketadigandek tuyulardi. Agar Jungkookning shunchaki ushlab turishining o‘ziyoq Taehyungning aqlini shoshirishga yetarli bo‘lsa, unda u haqiqatan ham...
—Nimadan bunchalik qo‘rqyapsan? Bu birinchi marta bo‘layotgani yo‘qku.
—Sen bilan... birinchi marta — deb pichirladi karaxt ahvolda Taehyung Jungkookning qo‘liga yopishib oldi. Endi qochib qutulishning iloji yo‘q u buni o‘zi chaqirib oldi. Shunga qaramay, u hamon sodir bo‘layotgan voqealarga ishonolmasdi.
—Quruq holda... iloji yo‘q... menga yordam kerak...
Ehtimol u anal aloqa qanday amalga oshirilishini aslida bilmas ammo Jungkook uni masxara qilmadi. Yigitning allaqachon o‘zini yo‘qotib qo‘ygani yaqqol ko‘rinib turardi; vaziyatni yanada og‘irlashtirishning hojati yo‘q edi.
—Yordam beraman. O‘girilib, menga qarab ol.
Og‘ir nafas olgancha, Taehyung uning aytganini qildi va Jungkookning sonlari ustiga o‘tirdi. U endi butunlay yalang‘och edi u shuncha vaqt davomida yashirishga uringan barcha narsalar endi ochiq-oydin namoyon bo‘lib turardi. Va bu to‘g‘ri ham bunday xazinalarni faqat bir kishi ko‘rishi kerak xolos. Jungkook ham xuddi shunday maftun bo‘lib qolgan edi ayni damda ham u shunday ahvolda barmog‘i bilan o‘mrov suyagi bo‘ylab yurib, undagi yozuvni diqqat bilan o‘rganyapti so‘ng pastroqqa ko‘krak uchlariga undan ham pastroqqa tekis qoringa yana ham pastroqqa qarab siljiyapti…
Xudoyim nega u bunday qarayapti!
— Ancha bo‘lib ketdimi?.. — deb so‘radi Taehyung Jungkukning ko‘ylagi tugmalarini yechayotib. U ikkilanib harakat qilsada aslida unga aniq ruxsat berilgan edi. Jungkookning qo‘li tanasi bo‘ylab sekin-asta harakatlanib, uni o‘rganar uning jiddiy qiyofasi esa vaziyatni yanada hayajonli qilardi. Axir nega u bunchalik...?!
Ular jinsiy aloqada bo‘lishmoqchi… Jinsiy aloqa… Ikkalasi.
— Seni o‘lgudek qattiq sikib qo‘yishimdan qo‘rqyapsanmi?
— Men juda qo‘pol munosabatni xohlamasdim…
— Qanday desang shunday bo‘lsin.
Bu degani u Taehyungning xohishlariga moslashishga tayyormi?..
Jungkook uning iyakidan ushlab oldi nigohi Taehyungning ko‘zlari va lablari o‘rtasida kezardi.
Balki Taehyungning birinchi qadam tashlashini kutyaptimi?
Taehyung bunga qarshi emasdi ammo bu qadamni qo‘yishga jur’ati yetmasdi. Axir, bu Jungkuk-ku! Uni ilgari har xil so‘zlar bilan atagan o‘sha «qishloqi» yigit! Shunga qaramay… mana u Jungkukning qarshisida butunlay erib boryapti. Xuddi Jimin bashorat qilganidek.
Junguk o‘pish o‘rniga uning ijagidan tishlab oldi, so‘ng ko‘zlariga tikilib uning hayratdan qotib qolgan yuz ifodasini ko‘rgach, kinoyali tabassum qildi. U nimaga taqlid qilyapti bo‘rigami? Butunlay dovdirab qolgan Taehyung Jungkookning sochlaridan mahkam ushlab, yalang‘och tanasini unga yanada yaqinroq bosdi. Uning xayolidan bir lahzalik g‘alati fikr o‘tdi agar
Jungkook hoziroq o‘rnidan turib uning ustidan kulsachi?
Kimdir uni haqiqatan ham istashi mumkinligiga ishongan soddaligi uchun kulsachi? Shunga qaramay Jungkookning dag‘al terili qo‘llarini qo‘yib yubormadi. Endi ortga yo‘l yo‘q edi.
— Taehyung o‘zingga kel. Men seni majburlamoqchi emasman.
Jungkoom uni dumbasidan ko‘tarib ehtiyotkorlik bilan orqasiga yotqizdi va uning keng ochilgan oyoqlari orasiga joylashdi. U birinchi marta unga ismi bilan murojaat qildi ammo Taehyung katta-katta xavotirli ko‘zlari bilan tikilib qoldi xuddi yana haqoratlangandek.
Uning ovozi umidsiz, deyarli isteriya yoqasida edi. Ikkalasi ham bu savol aslida majburlash haqida emasligini yaxshi bilishardi. Jungkook hatto qoshlarini chimirdi unga bunday deb o‘ylashlari yoqmagani aniq edi. U birov bilan bunday o‘ynashadigan darajada pastkash emasdi.
— Jiddiy emasga o‘xshayapmanmi?
Jungkook uning kamariga qo‘l uzatdi va ko‘zlarini uzmay shimini pastga tortdi shu zahoti uning to‘liq taranglashgan olati ko‘zga tashlandi.
Qishloq odamlarining hammasi shunchalik erkinmi?
Taehyung jimlik va hayrat ichida qotib qoldi. Hammomda bo‘lganlarida u yaxshilab qaramagan edi, lekin hozir... xo‘sh, ular endi hammomda emasdilar Jungook ham uni urmoqchi emasdi. Va hech kim ularning tinchini buzmasdi.
— Lekin... men seni bezovta qilardimku...
U bu fikrdan qutula olmasdi; shubhalar uni qiynardi. U tushunmasdi mutlaqo tushunmasdi! Xo‘sh unda tushuntirib bersinchi!
— Avval ham aytganman sen meni umuman bilmaysan.
Ehtiyot yuzasidan u yana Taehyungning peshonasiga qo‘l tekkizib, isitmasi bor-yo‘qligini tekshirib ko‘radi. Ammo Taehyungdagi bu issiqlikning sababi boshqa. Uning nigohlari bir nuqtaga jamlanmagan bo‘lsada bunga sabab kasallik emas aniqrog‘i, bu butunlay boshqacha turdagi «xastalik» edi.
Taehyung yana oyoqlari bilan uning belini quchoqlab oldida lablarini unnikiga tekkizib og‘ir yutinib qo‘ydi. U o‘zini xuddi taqiqlangan biror narsaga nihoyat erishgan telbaday his qilardi.
— Ertalab gaplashsak bo‘ladimi?…
Shu bilan so‘zlar tugadi. Yashil chiroq yondi.
Jungkookning qo‘llari chaqqon hatto juda epchil harakatlanardi yon-atrofida ko‘zga tashlanib turgan, chaqishlarga qarshi gel solingan tyubik esa bir chetga surib qo‘yildi. Taehyung nima bo‘layotganini kuzatib o‘tirmadi u shunchaki bor vujudi bilan his-tuyg‘ularga berilib ketdi. O‘sha quruq dag‘al barmoqlar uning ichiga xuddi shu yerga mos tushgandek chaqqon va ishonchli tarzda kirib bordi va uni go‘yo dunyodagi eng tabiiy holatdek kengaytira boshladi.
Jungkookning unga bunchalik ochko‘zlik bilan tashlanganiga qaraganda u uzoq vaqtdan beri hech kim bilan bo‘lmaganmikan?
Taehyung bu fikrlarni xayolidan haydab yuborishga urindi. U taslim bo‘ldi, Jungkookni to‘liqroq qabul qilish uchun oyoqlarini yanada kengroq ochdi va hammasi joyida ekanini bildirish uchun vaqti-vaqti bilan mayin ingradi.
Taehyung bularning barchasi qanday sodir bo‘lganini zo‘rg‘a eslay olardi. Noqulay yopishqoq yoki hatto og‘riqli lahzalar ham bo‘ldi… ammo uyat hissi butunlay chekinib ketdi. Bir paytga kelib u o‘zini ustki holatda ko‘rdi qanday qilib bunday bo‘lganini eslay olmaydi chunki harakat ritmini Jungkook boshqarayotgan edi u Taehyungni o‘zining kuchli qo‘llari bilan mahkam ushlab turardi. Taehyung uni asosidan ushlab o‘zini uning olatiga qarab pastga tashladi.
U bu holatni juda yaxshi bilardi axir begunoh bokira qizdek o‘zini ko‘rsatishdan nima ma’no bor?
Taehyung o‘zini qanday namoyish etishni yaxshi biladi eng muhimi u o‘z mahoratini a’lo darajada ko‘rsatib beradi.
U Jungkookning sonlari ustida sekin va jozibali tarzda tebranar boshini orqaga tashlagancha, uzun-uzun ingrash tovushlarini chiqarardi bu baqiriq emas, balki o‘lchovli va o‘ta shahvoniy tovushlar edi. Bu yerda telbadek baqirishga hojat yo‘q; Jungkook uni shundoq ham yaxshi eshitib turibdi. Unga bo‘lgan teginishlaridan ko‘rinib turibdiki, Jungkook bu jarayonning har bir lahzasidan huzur qilmoqda. Uning nigohi xuddi yirtqich hayvonnikidek, shahvatga to‘la u o‘zi nima qilayotganini to‘liq anglayaptimikan?
Vaqti-vaqti bilan Jungkook Taehyungning oyoqlarini ko‘tarib uning ichiga chuqurroq kirib borar Taehyung esa egilib, uning bo‘ynidan o‘par ko‘krak uchlarini silab, o‘ziga mahkam tortardi bu uning samimiyatini va Jungkook bilan birga bo‘lishdan qanchalik zavq olayotganini ko‘rsatuvchi harakat edi.
Jungkookning o‘pishlari asaldek shirin va uzoq davom etardi uning qo‘llari Taehyungning yumaloq dumbasini mahkam ushlagan bu egallab olish istagi bilan yo‘g‘rilgan ammo juda tabiiy teginish edi. Jungkook va’da qilganidek uning ichida edi u juda ehtiyotkor va muloyim harakatlanar hech qanday qo‘pollik yoki og‘riqqa yo‘l qo‘ymasdi. Shu lahzalar cho‘zilib go‘yo abadiyatga aylangandek tuyuldi.
Bir payt Taehyungning soni bo‘ylab nimadir ehtimol suyuqlik oqib tushayotganini sezdi balki u Jungkookning bel qismiga yaqinroq joylashib og‘zi bilan harakat qilayotgandir hammasi xira tumanli xotira kabi. Shu abadiyat ichida Taehyung yana chalqancha yotgan holda o‘zini topdi va bu «raqs» qaytadan boshlandi ritm butun karavotni larzaga keltirardi.
Jungkook ortiqcha gapirmadi u shunchaki harakat qildi o‘zi istagan narsani oldi va Taehyungning qulog‘i yonida og‘ir qaynoq nafas oldi. Xotiralar xira bo‘lsada bir payt Taehyung qorni bilan yotgan bo‘lishi ham mumkin pastki qismi yonayotgandek edi o‘zi ham butunlay shu olov ichida qolgandi Jungkook esa orqadan kirib harakatlanar qo‘li bilan Taehyungning belini silab turardi.
Spirtli ichimlik ta’sirida boshi og‘riyotgan bo‘lsada u ham mast, ham o‘zini yomon his qilayotgan holatda edi. Hech narsa yakuniga yetayotgani yo‘q edi Taehyung bunga amin edi go‘yo bir umr davomida u choyshabni g‘ijimlab yotdi ular esa balki oxiridan balki boshidan boshlabdir birga edilar: qo‘l belni quchgan oyoqlar chirmashgan, tillar tutashgan, terlar bir-biriga qorishgan. Birga o‘tgan cheksiz vaqt.