𝑿𝒂𝒓𝒐𝒃𝒂𝒅𝒂𝒏 𝑪𝒉𝒊𝒒𝒒𝒂𝒏 𝑲𝒊𝒚𝒐𝒗
8—bob.
Qishloqqa qaytganidan beri Jungkook har kecha uning tushiga kirardi. Bu tushlarda Jungkook avval uning oyoqlari yonida o‘tirar oyoqlarini isitib, bug‘lab, o‘par, keyin esa yuqoriroqqa ko‘tarilardi. So‘ng uni o‘pib erkalardi. Keyin Taehyungning bir marta tunashga ulgurgan yotoqxonasidagi karavotda uni uzoq vaqt bag‘riga bosib, erkalardi.
Keyin esa… Jungkook uning qo‘llarini karavotning bosh tomoniga bog‘lab yotoqxonani kalitlab qo‘yar va faqat kechqurun kelardi. Hammasi yana boshidan boshlanardi.
Dahshat! Bu uning qizib ketgan miyasidagi bema'ni xayollar edi. Bir safar tushning davomi ham bo‘ldi va Taehyung qochishga urindi. O‘sha kecha u terga botib uyg‘ondi Jungkook miltiq bilan uning ortidan quvib kelayotgan oxiri esa yetib olgandi…
Eng dahshatlisi bu hatto Jungkookning zolimligi ham, uni «qo‘lidan tutib o‘z uyiga bir umrga olib ketishi» ham emasdi. Eng dahshatlisi Jungkook u bilan yotoqda nimalar qilayotgani va Taehyungga bular shu qadar yoqardiki, hatto bundan o‘zi ham azob chekardi. Albatta, uni xonaga qamab qo‘yishlaridan oldin. Bu umuman normal holat emas. Ammo uning ongsizligi u bilan shafqatsiz o‘yin o‘ynardi.
U yig‘lamaslikka harakat qilib, o‘zini turli narsalar bilan chalg‘itardi. Uy ahli unga nihoyatda ehtiyotkorlik bilan munosabatda bo‘lishar, gap tanlashda ham juda sinchkov edilar. Go‘yo u og‘ir xastalikka chalingandek.
Buvisi yotoqxonasidagi floks gullarini yangisiga almashtirdi. Bundan tashqari, u bilan Jimin uxlashdan oldin oyoqlarini efir moylari solingan tog‘oralarda ivitishardi (Xudoyim…). Bu uyquni mustahkamlash uchun emish.
Ular bobosi bilan birga xo‘jalik ishlariga ham qarashar, buvisi bilan esa tomorqaga chiqishardi (albatta, uzoq emas, lekin hech bo‘lmasa bir-ikki soat jismoniy mehnat qilishardi). Keyin esa serial tomosha qilishga qochib, qotib-qotib kulishardi.
Jimin uni tinmay quchoqlab, birdan jilmayishdan to‘xtab qolsa va ko‘zlariga yosh qalqishini sezib, yuzi qizarib ketsa, yupatardi. Agar Jimin bo‘lmaganida, Taehyung allaqachon tamom bo‘lgan bo‘lardi…
Dam olish kunlari, aniqrog‘i, yakshanba kuni tushdan keyin bobosi ularni dalaga birga borishga chaqirdi. Uning bir tanish qariya u yerda otlarni boqardi. Bobosi esa nevaralarining ko‘nglini ko‘tarish uchun ularga qo‘shilib borishga kelishibdi.
Ob-havo esa qanday ajoyib edi! Kecha kechqurun barcha uylarning mo‘rilaridan tutun ko‘tarilgan, hamma hammomda cho‘milib olgandi qishloqning odati shunday edi. Bugun esa hamma uyida ish bilan band: gilam va paloslarni qoqishar, katta kir yuvish ishlari bilan shug‘ullanishardi. Xullas, qishloqda osoyishtalik hukm surardi.
Ana shu sokinlik fonida havo sovib kun bo‘yi bulutli bo‘lib turdi.
Ular o‘tloqqa yetib kelishganida, osmon kulrang-ko‘kimtir, maysalar esa yam-yashil va qalin edi. Baland bo‘yli chiroyli otlar har tomonga tarqalib yurardi…
Kulrang osmon bilan yashil dala ufqda tutashib, aql bovar qilmas darajada go‘zal manzara hosil qilgandi. Ikki do‘st bu ilohiy go‘zallikdan hayratlanib, tinmay hayratlarini izhor qilishardi.
Qariya yigitlarga ot minishni taklif qildi, ammo Jimin (o‘zini eng jasur deb biladigan odam!) qat'iyan rad etdi. U allaqachon ot uni uloqtirib yuborishi, o‘zi esa halok bo‘lishi haqida xayol surib ulgurgandi.
Taehyung esa aksincha bundan xursand bo‘ldi.
Bolaligida u ot sporti maktabiga qatnagan, garchi uzoq vaqt bo‘lmagan bo‘lsada egarda qanday o‘tirishni hali ham eslardi.
Buning ustiga tabiatning bunday go‘zal uyg‘unligini ko‘rib turib ot minmaslikning iloji yo‘q edi. Bunday imkoniyatni qo‘ldan chiqarish kerak emasdi!
Bitta otni tanlab, unga egar-jabduqni o‘rnatishdi. Taehyung bir oyog‘ini uzangiga qo‘yib, otga mindi. U o‘z taxtida o‘tirgan podshohdek mag‘rur qomat bilan egarda viqor bilan o‘tirardi: mayin shokoladrang sochlar, baland yoqali oq sviter, tanaga yopishib turadigan qora jinsi shim va bobosining tizzasigacha chiqadigan rezina etiklari — haqiqiy ertaklardagi shahzoda!
Avvaliga qariya uning yonida turib, nazorat qilib turdi. Keyin Taehyung dalada ot choptira boshladi, ammo kattalarning nazorati ostida edi. U his-tuyg‘ularga shu qadar to‘lib-toshgandiki, atrofidagi hech narsani payqamasdi. Ammo baribir motor ovozini eshitdi.
Dalaga notanish mashina kirib keldi. Katta va chiroyli mashina. Garchi unchalik ham notanish bo‘lmasa-da. Nazarida, ular hammomga kelganlarida bu mashinani Jeonlarning uyi yonida ko‘rgandi.
Keyin esa mashinadan… Xan Syonxon tushdi. Baliqchi.
Taehyung bilan Jimin bir-biriga qarab olishdi. Ularning kayfiyati bir zumda tushib ketdi. Erkak o‘ziga tortuvchi tabassum bilan ot ustidagi yigitning nigohini qarshi oldi… Uning yangi qiyofasini boshdan-oyoq ko‘zdan kechirdi, ko‘zlarini qisib, boshqacha jilmaydi — xuddi och qolgan yirtqichlar tishini irjaytirgandek.
U Taehyungni nigohi bilan yutib yuborayotgandek edi.
Jimin chindan ham qattiq asabiylashdi. Bu yerda ikkita qariya va o‘zi bor — guvoh sifatida. Ammo mabodo biror narsa yuz bersa-chi… Lekin nima yuz berishi mumkin? U buni bilmasdi…
Biroq Jungkookning bu odam haqidagi gaplari va ogohlantirishi ayni paytda juda noo‘rin tarzda yodiga tushdi. Demak, undan qo‘rqish uchun sabab bor ekan-da?
Erkak Taehyungning yoniga keldi. Ot esa maysalarni chimdib, mamnun holda pishqirar, gohida dumini likillatardi.
Baliqchi otning silliq yonboshini siladi… keyin esa kaftini Taehyungning tizzasiga qo‘ydi.
(Hozir vahimaga tushsa ham bo‘ladimi?)
Taehyung qotib qoldi, ich-ichidan hamma narsasi taranglashdi. Ayniqsa, mutlaqo begona odamning teginishi unda yoqimsiz his uyg‘otardi.
— Seni qancha vaqt izladim-a… — Taehyungning hiqildog‘i qimirladi, lablari qisildi. Negadir ko‘ngli g‘ash edi. Osmon ham xuddi uning kayfiyatiga mosdek, xira va qoramtir edi. — Nihoyat, yana topdim. Endi sen kaptar bolasi emassan. O‘z tabiiy ranging senga ko‘proq yarashadi.
Bunga nima deb javob berish mumkin?
Taehyung dovdirab qolgandi va rostini aytganda, bu odam bilan o‘zini qanday tutishni bilmasdi.
Ana u yerda qariyalar maysaga yonboshlab olib, oshqovoqdan tayyorlangan idishdagi uy konyagini ichish bilan ovora. Jimin esa uzoqdan asabiy kuzatib turardi. Agar Taehyung biror ishora qilsa, darhol uni himoya qilishga otlanadi.
— Ha… Balki… — deb muloyim javob berdi otliq, egarning balandligida o‘zini noqulay his qilib.
Erkakning kafti hamon uning tizzasida edi.
— Senga hamrohlik qilsam maylimi? Sen bilan biroz vaqt o‘tkazishni xohlayman. Qarshi emasmisan?
U odamga ochiqchasiga rad javobini bera olmasdi. Ayniqsa, hozircha bunga aniq bir sabab yo‘q ekan. Ha, u biroz irodasiz edi, ammo baribir odob-axloq bilan tarbiya topgan…
Erkak xirgoyi qilgandek kulimsiradi va ikkinchi qo‘li bilan otning yolini siladi.
— Bizning tomonlar senga yoqyaptimi? Bu yerda uzoq qolasanmi? Yana uchrashishimizga imkon bormi?
U haddan tashqari yopishqoq edi, hatto bu bosim o‘tkazayotgandek tuyulardi. Taehyung erkak qo‘lini olib qo‘yishidan umid qilib, oyog‘ini qimirlatdi. Ammo uning changali yanada mahkamroq qisildi. Bu juda yoqimsiz edi.
Yana ko‘rishishni istamasang, nega rostini aytasan?.. Landovur.
— Ajoyib. Demak, menda hali vaqt bor. Qanday vino yoqtirasan?
Taehyung mensimasligini ko‘rsatishni istamadi, ammo beixtiyor yuzini burishtirdi. Uni o‘ziga og‘dirishga urinayotgan edi, lekin bu odam aslida nima ko‘zlayotgani tushunarsiz. Uning o‘zi hech qanday ishonch uyg‘otmasdi.
Bu odamga umuman gap o‘tmas ekan.
— Vino, shokolad, musiqa… Seni o‘zimnikiga taklif qilishga jur'at etyapman. Yana eng mazali baliqni ham o‘zim pishiraman! — deya kulib qo‘shib qo‘ydi: — Ortiqcha kamtarliksiz aytyapman.
Ammo Taehyungga kulgili emasdi. Mayli, hazilni tushunmaydi, deb o‘ylasin. Bu o‘zi qanday taklif bo‘ldi? Nimaga o‘xshaydi?..
Agar u bunday taxmini uchun Taehyungning ustidan kulsa ham, xayoliga bundan boshqa hech narsa kelmayotgandi.
— Bu seni hayron qoldiryaptimi?
Bu odam umuman kamtarlik nimaligini biladimi? Albatta, hayron qoldiryapti! Qishloqqa kelib, erkaklar unga yopishib olishyapti! Bu qandaydir noto‘g‘ri edi. Taehyung bunday bo‘lishini kutmagandi.
— Men uchrashuvlarga bormayman.
— Sen o‘z qadringni bilasan, osonlikcha taslim bo‘lmaysan. Bu menga yanada ko‘proq yoqyapti. Ammo men ham ortga chekinmayman.
Taehyung Jiminga ishora qildi. Bu vaziyat endi uni jiddiy bezovta qila boshlagandi.
— Bu yerda ekaningni qanday bildingiz?
— Buning ahamiyati bormi? Sen mavzudan qochyapsan. Bunday qilish yaxshi emas, Taehyung, — dedi u maftunkor tabassum bilan.
Xo‘sh, Jimin nima qilyapti? (Axir uchrashganda ayrimlarning yuziga tupurishga va'da bergan o‘sha Jimin-chi?)
U ikkilanib, nima qilishni bilmay u yoqdan bu yoqqa alanglardi: qo‘ng‘iroq qilaymi yoki yo‘qmi?
Axir uning telefon raqami bor-ku.
Aynan unga qo‘ng‘iroq qilish juda ahmoqona va noqulay tuyulardi…
Jungkook Taehyungni xafa qildi, tashlab ketdi, Jimin esa uni rosa so‘kkan edi. Yo‘q, yo‘q, unga qo‘ng‘iroq qilib bo‘lmaydi.
Ammo ayni damda nimadir yomon hodisa yuz berayotganga o‘xshardi. Taehyung xavf ostida, qariyalar esa uzoqda xotirjamgina mudrab yotishibdi.
Jin ursin, balki biror maslahat berar!
Jimin bir marta o‘zini yerga urib qo‘ygani yaxshiroq, keyinchalik qo‘ng‘iroq qilmagani uchun afsuslanishidan ko‘ra.
Qolaversa, unga buning nima ahamiyati bor? Baribir shaharga qaytib ketadi va hammasini unutadi. Nimadan afsuslanishi kerak o‘zi?
— Yana mast holda bema’ni gaplarni boshlasang, seni bloklab qo‘yaman.
Bu safar telefonni tez ko‘tardi va aniq javob berdi. Aslida, umuman ko‘tarmasa ham bo‘lardi, axir Jimin unga eng yomon tilaklarini bildirgan edi.
— Ehm, salom. Bitta savolim bor. Ana u baliqchi shubhali odammi? Ha yoki yo‘q?
Darhaqiqat, Jimin mast holda uni rosa haqorat qilganidan keyin yana biror narsa so‘rashga jur’at topibdi. Xo‘sh, nima bo‘pti? Jungkook ham farishta emas uning ham aybi yetarlicha.
Uning ovozi hamon sovuq va keskin edi. Jimin bilan bir-birining oldida xushomadgo‘ylik qilishlariga hojat yo‘q. Ular o‘zaro bir-birini yoqtirishmasdi.
— U tegajog‘lik qilishi mumkinmi? Bilmayman… Yoki kuch ishlatishi mumkinmi?…
Kolxozchi biroz muddat jimib qoldi. Jimin esa u indamay telefonni o‘chirib qo‘yishiga tayyorlanib turardi. Axir unga kim kimga tegajog‘lik qilayotganining nima farqi bor? Taehyung unga hech kim emas.
Jungkook telefonni o‘chirmadi va negadir uning gaplariga chidab turardi.
— Men bilan Tae otlarni tomosha qilish uchun kelgandik… Shu payt ana u odam kelib qoldi. Uning o‘zini tutishi menga yoqmayapti. Taehyungga ham. Biror chora ko‘rish kerakmi yoki u aslida yaxshi odammi?
Jimin hozircha aralashmay turardi. U bu odamni tanimasdi va nimalarga qodirligini bilmasdi. Shuning uchun vaziyatdan xabardor bo‘lgan odamdan so‘rash kerak edi. Balki uning xavotirlari asossizdir?
— Hozir yetib boraman. Sen aralashma. U shunchaki ketib qolmaydi.
Jimin lol qoldi. U og‘ir yurak bilan do‘stiga qarab turdiyu, endi chetda turolmadi…
Ana u kolxozchi qachon yetib keladi? Taehyung shu vaqtgacha allaqachon bir talay xatoga yo‘l qo‘yishi mumkin. Nima bo‘lganda ham, Jimin uning yonida bo‘lishi kerak.
Jimin yaqinlashganida, erkakning qo‘li allaqachon Taehyungning tizzasidan yuqoriroqda turganini ko‘rdi. Taehyung esa uning qo‘lini o‘zidan olib tashlashga urinib, qoshlarini chimirardi.
Ko‘rinishidan, ular tortishayotgan edi. Demak, tinch yo‘l bilan kelishishga urinishlar tugagan?
— Bu yerda nima bo‘lyapti? — dedi Jimin qo‘pol va baland ovozda. O‘zi borib, erkakning surbetlarcha tegib turgan qo‘lini Taehyungdan tortib oldi.
Baliqchi norozi tarzda ko‘zlarini qisdi, ammo yuzidagi sirpanchiq tabassumini yo‘qotmay, unga yuzlandi.
— Naqadar go‘zal mavjudot…
bu uning salomlashish usuli edi.
— Biz Taehyung bilan biroz bandmiz. Birovlarning suhbatiga aralashish odobsizlik.
Jimin esa umuman olganda, doim birovlarning ishiga aralashardi goh birovlarning munosabatiga, goh suhbatiga.
Taehyung ayni vaziyatdan foydalanib, otdan tushdi. Nihoyat, oyoqlari yerga tegdi va u erkakdan uzoqlashish imkoniga ega bo‘ldi. Baliqchi esa nigohi bilan uning ortidan kuzatdi.
— Notanish odamga qo‘l tekkizish undan ham odobsizlik, — deb javob qaytardi Jimin.
— Yana bir bor takrorlayman, go‘zalim…
— Ufuni nima deb atadi?! — Burningni birovlarning ishiga suqma.
— Burningiz uchun rahmat, ammo biz ketamiz, — dedi Jimin va Taehyungning qo‘lidan ushladi. Ammo baliqchi ham uning qo‘lidan changallab oldi.
— Biz hali gapimizni tugatmadik. Men talab qilyapman, Taehyung. Hozir ketadigan bo‘lsang, uyingga o‘zim boraman.
Bu endi ta’qib qilishning o‘zi edi.
— U senga rad javobini berdi. U sen bilan muloqot qilishni istamayapti, — dedi bepul tarjimon Pak Angel, odatdagidek yordamga shoshilib.
Taehyung asabiy ravishda labini tishladi. Nima deyishni bilmasdi, chunki uni… yana bir bor haqorat qilishdi.
Hattoki ko‘r odamga ham baliqchining niyati tushunarli edi. U Taehyung bilan yaqinlik qilishni istayotgandi. Buni ochiqchasiga aytmagan bo‘lsa-da, maqsadi ravshan edi: u o‘zini hammaga ochiq tutadigan odam bo‘lsa, demak, hamma bilan ham bo‘lishishga tayyor, deb o‘ylardi.
Buni madaniyatli so‘zlar bilan yashirish mumkin, ammo mazmuni o‘zgarmaydi.
Baliqchi birinchi uchrashuvdanoq nega bunchalik yopishib olganining sababi ham shu edi. Taehyung qanday ko‘rinardi, buni qanday aytish mumkin… oson qo‘lga tushadigandek. Hech bo‘lmaganda qishloq odamlari nazarida. Qolaversa, sochini bo‘yagan yigit hatto shaharda ham begunohlik timsoli bo‘lib ko‘rinmasdi.
— Rad javobi — bu yashirin rozilik. Men nima uchun shunday deyayotganingni bilaman.
Bu ham uning Taehyungga aytgan gaplaridan biri edi. Go‘yoki Taehyung o‘z qadrini oshirib ko‘rsatayotgan emish.
— Bu yerdan senga hech narsa chiqmaydi. Bor, katta yo‘l bo‘yidan o‘zingga birovni qidir. Xayr.
Baliqchi ikkalasini ham qo‘yib yubormay, joyida ushlab qoldi. Ko‘zlari yaltirab turardi.
— Sen, albatta, ancha xarakterli ekansan, lekin meni Taehyung qiziqtiryapti. Garchi… yotoqxonada hammamizga joy topiladi.
Jimin bu ochiqchasiga qilinayotgan shilqimlik va haqoratdan dong qotib qoldi! Hatto nima deyishni ham bilmay qoldi.
Baliqchi esa allaqachon Taehyungni o‘ziga tortib olgandi. Taehyung g‘azabdan qizarib, uni itarishga urindi, ammo hech qanday natija bo‘lmadi.
Xudolarga shukrki, aynan shu paytda iblisning o‘zi yetib keldi! Endi Jimin bu surbetning yuziga musht tushirish uchun bilagini sindirib o‘tirishiga hojat qolmaydi.
Baliqchi, tabiiyki, chalg‘idi. Tanish «Dodge» mashinasi ko‘zga tashlanmay qoladigan mitti pashsha emasdi.
Undan Jungkook tushdi. U odatdagidek uy kiyimida edi paxtali kurtka, sport shim va etiklar. Xullas, har doimgidek. Ko‘rinishidan, biror ish bilan band bo‘lgan, ammo darhol yetib kelgandi (vijdoni qiynaldimi?).
Uning nigohi qo‘rqinchli edi, negadir o‘zi ham g‘azabga to‘lgandi.
U shundoq ham shok holatida edi, endi esa ikki karra karaxt bo‘lib qoldi! Butun vujudi titrardi!
Baliqchi esa go‘yo butunlay aqlini yo‘qotgandek, Taehyungni yelkasidan quchib, uni o‘ziniki deb ko‘rsatishga urinardi. Ataylab hammani g‘azablantirayotgandek.
Taehyungga bu manzara ko‘ngil aynitadigan darajada yoqimsiz edi. Go‘yo u allaqachon boshqa birovning quchog‘iga otilib borgandek tuyulardi.
Ammo Jungkookka baribir edi. Uning o‘zi ham undan yaxshiroq emasdi imkoniyat tug‘ilganda, u ham Taehyung bilan yaqinlik qilishdan bosh tortmagandi.
Balki Taehyung haqiqatan ham boshqalarning ko‘ziga oson qo‘lga tushadigandek ko‘rinardi…
Mayli, u haqida kim nima o‘ylasa, o‘ylayversin. Ularning hammasi shunday fikrda bo‘lsa ham mayli. Taehyung hech kimga hech narsani isbotlab bermaydi…
Endi unga baribir edi. Baribir hech kim uni inson o‘rnida ko‘rmayotgandi.
Ammo Jungkook bu yerda qanday paydo bo‘ldi?
— O Chon, bu yerlarda nima qilib yuribsan? Sigir boqib yuribsanmi?
Jungkook esa jiddiy qiyofada uning ko‘ylagidan changallab oldi.
— Haddidan oshib ketma, — dedi Jungkook. Uning ovozi telefondagidek sovuq va keskin edi. To‘g‘risini aytganda, u umuman olganda ham unchalik xushmuomala odam emasdi.
Baliqchi yana laganbardorona jilmaydi va Taehyungni qo‘yib yubordi. Taehyung esa hatto boshini ham ko‘tarmadi, darhol u yerdan uzoqlasha boshladi. Ularning janjalini kuzatishga qiziqmasdi. Hammasi barbod bo‘lsin! Bo‘ldi, uning haqorat va xo‘rliklardan toqati toq bo‘ldi.
— Jungkook, sen ham qayoqqa burningni suqyapsan?
Erkak uning qo‘lini siltab tashlab, qaddini rostladi.
Bugun uning o‘ljasi ilmoqdan sirg‘alib qutulib ketdi.
— Chegarangni bil. Men sening ayollaringni tortib olmayapman, buning ustiga, bu odam bilan sening umuman ishing yo‘q.
Demak, Taehyungni «bu odam» deb ataydimi?
— Unga tegma. U sening mahalliy yengiloyoq ayollaringdan emas.
— Albatta, mahalliy emas. Bu shahardan kelgan qimmatbaho qo‘g‘irchoq. Senga nima farqi bor?
Jungkook chindan ham g‘azablangan edi. U tishlarini qattiq qisdi-da, otni cho‘chitib yubormaslik uchun yon tomonga surildi. Axir hayvonlar ham hamma narsani his qilishadi.
— Tiliga ehtiyot bo‘l. Men senga jo‘ra emasman. Bu bezaklaring bilan o‘zim shug‘ullanaman. Agar shunchalik xohlayotgan bo‘lsang ikkinchisini olib ket.
Jungkook yana uning yoqasidan changalladi va zaharxanda bilan gapirdi:
— Keyin nima bo‘ladi? Miltiq ko‘tarib oldimga kelasanmi? Unday bo‘lsa, kelaver. Hammamiz birgalikda maza qilib vaqt o‘tkazamiz.
— ğirt ahmoqlik! Nima uchun birinchisi menga yoqqanini bilasanmi? Qo‘y terisiga o‘ralgan bo‘ri. U bilan ancha qizg‘in bo‘lishiga shubham yo‘q. Ayniqsa, qarshilik ko‘rsat…
Jungkook uning gapini oxirigacha eshitmadi. Tinch yo‘l bilan kelishishga urinishdan foyda yo‘q edi. Xan har doim oxirigacha boradiganlardan, shuning uchun uning bu istagini so‘ndirish kerak edi urish orqali.
Jungkookning qo‘li og‘ir, musht tushirishni esa bolaligidan yaxshi bilardi. Zarba kutmagan erkak hatto orqaga uchib ketdi. Burnidan darhol qon oqa boshladi.
Bu iflos esa yana ustidan kuldi!
— Xudoyim, Chong, sen nima deb o‘ylayapsan? Men bir bechoraginaning deb mushtlashamanmi? Men endi bunaqa yoshda emasman. Buruningni artib ol.
Jungkook uni turg‘azdida yana bir bor urdi. Xan ham javoban zarba berdi.
Ularning suhbatlashish usuli shu edi. Qishloq erkaklari faqat kuch tilini tushunishardi ayniqsa, o‘z tillarini tiyolmasalar.
— Unga tegadigan bo‘lsang, o‘ldiraman.
Baliqchi yana kuldi va Jungkookning g‘azabini yanada qo‘zg‘atdi. Ammo Jungkook bundan ortig‘iga bormaydi u aqlini yo‘qotmagan.
— Tushundim. Sen uni allaqachon qo‘lga kiritibsan. Ochig‘i, hayron qoldim. Xo‘sh, unday bo‘lsa… Buni boshidanoq aytishing kerak edi. Jeonlarning mulkiga tegmayman. Ammo sen ham uni nazoratsiz qoldirma. Bunaqalar bilan gunoh qilishning o‘zi bir qiziq.
— Og‘zingdan chiqayotgan axlatni bas qil.
Jungkook Taehyungni o‘ziniki deb tasdiqlamadi. Ammo buning keragi ham yo‘q edi. Uning Taehyungni himoya qilish uchun qanday jon kuydirayotganidan hammasi shundoq ham ayon edi.
— Umid qilamanki, aqling bilan ish tutyapsan va uni shunchaki molxonalarda maza qilib aylantiryapsan, xolos. Yoki unga atab in quryapsanmi? Oilangning yuzini yerga qaratma.
Yo‘q, bu odamning chidab bo‘lmas darajadagi gaplariga qanday qilib indamay quloq solish mumkin?!
Jungkook uning yoqasini tortib, qulog‘iga yaqinlashdi. Buni chetdan ko‘rgan odam butunlay boshqacha tushunishi mumkin edi. Ammo hech bo‘lmaganda, gapni o‘ta ahmoqlarga qayta-qayta takrorlashga hojat qolmasdi.
— O‘zingni mening oilam bilan, ayniqsa, u bilan tenglashtirma. Uyimda bundan keyin sening hiding ham kelmasin!
— O‘zingni mening oilam bilan, ayniqsa, u bilan tenglashtirma. Uyimda bundan keyin sening hiding ham kelmasin!
Jungkook qo‘llarini undan olib, o‘rnidan turdi. Baliqchi ham uning ortidan turdida, istehzoli jilmaygancha o‘z mashinasi tomon ketdi.
Shunday bo‘lib chiqdiki, atrofda boshqa mashina yo‘q edi. Shu sababli yigitlar «Dodge» tomon yo‘l olishdi.
Qariyalar maysalar orasida xurrak otib yotishardi. Otlar esa o‘zlari o‘tlayotgan edi.
Jimin shu vaqt davomida voqealarni kuzatib turgani uchun jangchining qarshisida hali ham hayratdan dong qotgancha turardi. Rostini aytganda, u buni umuman kutmagandi.
— Nima haqida gaplashdingiz? — sabrsizlik bilan so‘radi u.
Jungkookning labi yorilganini, o‘ng qo‘lining bo‘g‘imlari ham shikastlanganini payqadi. Demak, u shunchaki silamagan, mushtlashgan edi.
— Ob-havo haqida — dedi Jungkook keskin ohangda.
U yana jahl ustida edi. Nega? Shunchaki…
Buning ustiga, Taehyung qo‘llarini ko‘ksida chalishtirgancha, yana bu yerda o‘zi yo‘qdek turardi. Bu esa olovga moy sepish bilan barobar edi. Yana Jimin ham bor edi afsuski, uning ovozini o‘chirib qo‘yadigan tugma mavjud emasdi.
— Ikkalang ham mashinaga! — buyruq ohangida gapirdi u.
Uning bu kutilmagan amri hatto beixtiyor odamning yuragini orqaga torttirardi.
Baliqchi jo‘nab ketayotib, ularga xayrlashuv signali berdi.
Taehyung esa Jimindan tortib, ortga qishloq tomonga yurdi. Ular bu yerga piyoda kelishgan, demak, piyoda qaytishadi.
Ammo… hammasi ham bunchalik oddiy emasdi.
Axir yordamchini o‘zi Jimin chaqirgan edi (garchi kelishini so‘ramagan bo‘lsa ham). Demak, uning zimmasida qandaydir majburiyat bor edi. (Buni aytishning o‘zi ham g‘alati!)
Kolxozchi uning do‘stini xo‘rladi endi esa Jimin kimning ortidan borishni bilmay qoldi.
Bu vaziyatda hammasi juda murakkab edi.
Jungkook esa ortiqcha gap-so‘z qilib o‘tirmadi. Taehyungning belidan ushlab ikki qadamda mashinaga yetib bordi va uni ichkariga o‘tqazib qo‘ydi.
U o‘zini ko‘rsatishga haqli, ammo jahli chiqsa ham, hech bo‘lmaganda o‘z mashinasida chiqarsin. Hammaga shunday yaxshiroq bo‘ladi. Tinchroq ham.
— Taehyung, asabimga tegma, — dedi u asabiy ammo avvalgidan yumshoqroq ohangda.
Taehyungning esa, tabiiyki, tog‘dek g‘azabi bor edi. Do‘sti bir ablahni chaqirdi u esa darhol ikkinchi ablah tomonidan xo‘rlandi…
Ha, u shunchaki baxtdan yettinchi osmonda edi!
Ularning o‘zlari bu vaziyatdan chiqib keta olmasliklari tushunarli edi, ammo…
Bu yerda hammasi chindan ham juda murakkab edi.
— Seni ham majburlab olib keldimmi yoki o‘zing keldingmi? — deb so‘radi Jungkook Jiminning o‘zidan. U itoatkorlik bilan oldingi o‘rindiqqa o‘tirdi va barcha zarbani o‘ziga olishga tayyor edi. Taehyung tinchlanishi, Jimin esa bu vaziyatda ojiz ekanini tan olishi kerak. Xoinni yordamga chaqirgani uning obro‘siga putur yetkazardi, ammo bu yerda boshqa hech kimdan yordam so‘ray olmasdi. Axir, Jungkook… begona emas. Garchi Taehyung bilan munosabatlari juda yomon yakunlangan bo‘lsa ham. Ba’zan tanlashga imkon bo‘lmaydi dushmandan yordam olishga majbur bo‘lasan.
Bu orada Jungkook cholning oldiga borib, uni uyg‘otdi va ularni uyiga olib borishini aytdi. Taehyungning bobosi kimligini anglagach, hatto sapchib o‘rnidan turdi va u ham uyga ketishga hozirlandi. Nabirasini bu ahvolda tashlab ketish yaxshi ish emasdi. U o‘rmonga borilganidan keyin ham, hozir ham aslida nimalar bo‘lganini bilmasdi. Shu sababli uchinchi yo‘lovchi bo‘lib mashinaga o‘tirdi. Chol otboqar esa uyquni davom ettirdi. Uning hech qayerga shoshiladigan joyi yo‘q…
Jimin odatiga ko‘ra xavfsizlik kamarini taqdi (bu yerda na tezlik bor, na yo‘l belgilari).
Yana o‘zini xavfga qo‘yyapti. Jungkook jahli chiqqan holda mashinani bir qo‘li bilan boshqarar rulni mahkam siqib olgandi. Bu savollar uning asabini yanada buzardi.
Gapirish imkoniyati bor ekan, jim o‘tirish qiyin-da.
— Qo‘pollik qilma. O‘zing yordamga chaqirding. Men esa nima bo‘lganini so‘rashga haqliman!
Taehyung esa derazaga yuzlangancha indamay o‘tirardi. U mashinadan tushib, nihoyat chuqur nafas oladigan lahzani kutardi. Ko‘krak qafasi siqilib, bo‘shashmasdi. Har bir asabi tarang tortilgandi. Buning sababi tushunarli edi.
Belida hamon xayoliy bir teginish sezilardi… Uning ovozi. Uning hidi. Uning… hamma narsasi. Ular anchadan beri ko‘rishishmagandi. Taehyung boshqa uchrashmaslikka umid qilgandi, ammo yana hammasi ko‘ngildagidek bo‘lmadi.
Shu tariqa Kimlarning uyiga yetib kelishdi. Jimin bilan bobo allaqachon mashinadan tushishgandi ammo Jungkook ortiga o‘girilib Taehyungning tizzasidan ushlab, uni to‘xtatishga ulgurdi. Bu baliqchining jirkanch kafti emasdi… Afsuski jirkanch emasdi… Juda-juda afsuski.
— Hech bo‘lmasa, meni tingla! Taehyung o‘zini tortib olgani uchun Jungkook qo‘pollik bilan gapirdi. Taehyung esa tezroq qochib ketishni istardi. Hech qanday teginishlar, qarashlar, so‘zlar… Ular begona. Ular bir-biriga hech kim emas. Endi boshqa hech narsa kerak emas! Hammasi allaqachon tugagandi…
U Jungkookning qo‘lini siltab tashladi va mensimagan qiyofa kasb etdi. U Jungkookga hali hech qachon bunday qarab ko‘rmagandi.
— Meni tingla! Men buni senga yomonlik qilish uchun qilmayapman!
Jungkook tezroq harakat qilib, o‘zini bosishga urinarkan, uning oyog‘idan yana mahkam ushladi.
— Yolg‘iz yurma. Agar u yana paydo bo‘lsa, menga qo‘ng‘iroq qilinglar. Meni tushundingmi?
Taehyung uning qo‘liga urdi, ammo Jungkook parvo ham qilmadi. Keyin yuziga shapaloq tushirdi. Tarsaki juda qattiq jarangladi. Rostini aytganda, Taehyungning o‘zi ham uning ovozidan cho‘chib ketdi. Jungkook kutilganidek g‘azabga to‘lmadi aksincha, unga uzoq vaqt aybdorona tikilib qoldi. Ko‘zlari qoraydi ammo bu g‘azabdan emasdi. Ha, u… ikkalasi ham buning sababini bilardi.
— Men tushunishda qiynalaman, buni payqamadingmi?! Meni zo‘rlashsa, men buni sevgi deb o‘ylayman!
Uni qo‘yib yuborgisi… umuman kelmayapti.
Ahmoqmi? Yoki o‘zini shunday ko‘rsatyaptimi?
Taehyung asabiy tarzda mashinadan tushib ketdi. Bu g‘amxo‘rlik unga nihoyatda qattiq azob berardi! Go‘yo taqdir uning ustidan kulayotgandek edi.
«Qara, u axir yaxshi g‘amxo‘r inson. Balki sizlardan nimadir chiqishi mumkin edi, ammo sen unga kerak emassan». Bunday xatti-harakat odamning aqlini shoshirib qo‘yadi. Sevishning o‘zi oson emas, sevish bilan birga nafratlanish esa… Buning ustiga uning g‘amxo‘rligini ham qabul qilish…
Jungkook bir necha soniyaga ko‘zlarini yumdi.
Hammasi… ancha murakkabroq edi…
Bir kuni kechki ovqatlardan birida buvisi qandaydir mish-mishlarni aytib qo‘ydi. Yakshanba kungi janjaldan beri hali ko‘p vaqt o‘tmagan bo‘lsa-da, allaqachon turli gap-so‘zlar tarqalib ulgurgandi. Jimin uzoq vaqt ko‘ndirishga urinib, oxiri buvisidan hammasini aytib berishga muvaffaq bo‘ldi.
Taehyungning ahvoli shundoq ham og‘ir, bu mish-mishlar esa uni yanada yomon ahvolga solishi hammaga ayon edi. Ammo…
Bu gap-so‘zlar daladagi voqeadan ancha oldin tarqala boshlagan ekan. Ehtimol, hamma ilk bor moviy sochli nabirani motoblok ustida ko‘rgan paytdanoq.
Mish-mishlarga ko‘ra, Taehyungni boy sevgilisi tashlab ketgan, shu sababli u qishloqqa kelib, Chonlardan pul undirmoqchi emish. Yana Hoseokni oilasidan ajratib olib ketmoqchi ekan (nima?!). Bundan tashqari u baliqchi bilan pul evaziga yotarmish.
Ammo eng zo‘ri hali oldinda edi. Jimin fohishaxonadan qochib sobiq «hamkasbi»ning uyida yashirinib yurgan emish.
Bu gapni eshitgan Jimin shunchaki qotib qoldi, keyin esa ovoz chiqarib kulib yubordi. Buvi bilan boboga kulgili emasdi ammo yigitlar uchun juda kulgili edi. Hatto Taehyung ham qah-qah otib kulardi, chunki bularning bari telbaning xayoliga keladigan bema’ni gaplarga o‘xshardi.
Bu axir qishloq-ku: bir chekkasida puflasang, ikkinchi chekkasiga «tagiga qo‘yib yuboribdi» deb yetkazishadi. Ustiga-ustak, poytaxtdan shunday g‘aroyib mehmonlar kelgan bo‘lsa, ularni bo‘hton bilan ko‘mish gunoh bo‘lardi.
Xo‘sh, Taehyung buni hatto yaxshilikka yo‘ydi. Mayli, u haqda shunday iflos mish-mishlar tarqalsin. Uni bundan oldin ham shu maqsadda ishlatishgan, faqat xizmat haqini to‘lashmagan edi. Jungkookning undan yuz o‘girganiga endi ajablanmasa ham bo‘lardi. Yengiltak odam bilan yurish yaxshi emas, bo‘lmasa oilasining nomiga dog‘ tushirishi mumkin-da. Ammo bobosi bilan buvisiga achinardi u ular haqida yomon gaplar tarqalishini istamagandi.
Achchiq kinoya. Ammo endi yig‘lamaydi, yo‘q. Bundan buyon kimgadir ishonishdan, ayniqsa, kim bilandir yaqin munosabatga kirishishdan oldin ming karra ehtiyotkor bo‘ladi. Jungkookning bir gapida shubhasiz, jon bor edi ulg‘ayish vaqti kelgan.
Keyingi shunday sokin kunlarning birida, yigitlar hovlida bekorchilik qilib, it bilan mushuk bolalarini erkalatib o‘tirishganida, ularning uyiga notanish mashina kelib to‘xtadi.
Lekin, yana aytganda, u unchalik ham notanish emasdi. Taehyung uni hammom kuni Chonlarning uyi oldida ko‘rgandi.
So‘ng darvozani raisning o‘zi ochdi, uning ortida esa o‘g‘li turardi. Taehyung go‘yo prezidentni uchratgandek, darrov o‘zini yig‘ishtirib oldi. Jimin esa yosh yigitga qarab, og‘zini ochgancha qotib qoldi. U nimaga bunchalik hayron bo‘ldi ekan?
Erkaklar boboning oldiga kelishgandi. U ularga nimanidir berishi kerak edi. (Boboning ish joyi ham bor kichkina ustaxonasi mavjud. U yerda turli stanoklar bo‘lib, metall varaqlardan har xil bolt, gayka va vintlarni yasardi.)
Taehyung mushugi bilan polga cho‘zilib, qattiq uxlab yotgan bobosini chaqirish uchun yugurdi. Bu paytda buvisi serial tomosha qilayotgan edi, shu sababli u ham hech narsani eshitmagan.
Jimin esa ular bilan yolg‘iz qoldi. Noqulay ahvolda, u yoqdan bu yoqqa qadam tashlab, o‘zini tanishtirdi. Namjoon do‘stona suhbatni davom ettirishga harakat qildi, ammo Jiminni go‘yo almashtirib qo‘yishgandek edi tili tanglayiga yopishib qolgan boshida esa g‘uvillash boshlangandi.
Keyin erkaklar ustaxonaga ketishdi, Jimin esa hech narsani tushunmay turgan do‘stini yuragidan ushlagancha tomorqaga boshlab bordi.
— Menga aytchi bu alfa erkak uylanmagan to‘g‘rimi? Aks holda o‘zimni traktor tagiga tashlayman…
Taehyungning ko‘zlari katta-katta bo‘lib ketdi keyin esa gap nimadaligini tushunib hayrat bilan kulimsiradi.
— Faqat unga ko‘ngil qo‘yib qoldim, deb aytma.
— Men shunchaki lol qoldim! Sen qayoqqa qarab yurganding o‘zi? U axir haqiqiy Apollonku Xudo haqqi! Eyfel minorasidek baland shkafdek keng yelkali qo‘llari esa… Xudolar, bu qo‘llar shapatilash uchun yaratilgan… Yo‘talib qo‘yay. O‘zimni bosolmay ketdim…
Taehyung kafti bilan og‘zini to‘sib, yanada kengroq jilmaydi va kulib yubordi.
— U bo‘ydoq. Endi qishloqqa ko‘chib kelmoqchimisan?
— Jin ursin, unga hatto bola tug‘ib berishga ham tayyorman…
Ikkalasi ham chinakam dugonalardek pichirlashib, qah-qah otib kulishdi. Ammo…
— U yerda choy ichmoqchi edik. Sizlar ham qo‘shilasizlarmi?
Yuraklari tovoniga tushib ketdi.
«Sen bilan dunyoning narigi chekkasigacha borishga tayyorman!» albatta, buni ovoz chiqarib aytishmadi.
Jimin sal qolsa, so‘lagiga tiqilib qolardi. Agar bu alp yigit ularning gaplarini eshitgan bo‘lsa choy ustida paypog‘ini yeb maza qilib chaynashiga to‘g‘ri keladi. Taehyung esa xiyonatkorona tarzda yanada balandroq kulib yubordi.
Ammo unga ham qarshi chora topildi…
Chunki ularning oldiga yana mehmonlar kelishdi…
Janob Chon, uning kenja o‘g‘li va kuyovi (Seokjin)… Ular ham qandaydir ehtiyot qismlar uchun kelishgandi. Bobo bu haqda oldindan ogohlantirmagandi. Buvisi ham hayratda Taehyungga qo‘rquv aralash nigoh bilan qarardi. U buvisining bunga aloqasi yo‘qligini tushundi. Jimin do‘stining qo‘lidan ushlab uni tinchlantirdi.
Ikkala do‘st ham Jimin bir paytlar Taehyungga Yangi yil sovg‘asi sifatida bergan futbolkalarni kiyib olgani juda yoqimli ko‘rinardi. Futbolkalarning har birida yurakning yarmi va bir xil yozuv «my best friend» bor edi.
Hech bo‘lmaganda Jimin oddiy sport shimida edi. Taehyung esa sharqona naqshli yashil shalvarda (hind bodringi deb ataladigan hind bodringiga o‘xshash naqsh). U paypoqlarini shimining pochasi ustidan tortib olgandi xuddi mehmon kutib olish uchun maxsus kiyingandek. Aslida, hammasi joyida edi, hatto raisning oldida ham unchalik uyatli emasdi. Ammo uning oldida…
Erkaklarning butun boshli to‘dasi ularning uyiga kirib keldi.
Taehyung qochib ketishni rejalashtirayotgandi qayerga bo‘lsa ham, hatto velosipedda qishloq bo‘ylab aylanib chiqishga ham tayyor edi. Faqat u bilan bir xonada qolmaslik uchun. Ammo Jimin uning qo‘lini mahkam ushlab, qo‘rqoq bo‘lmaslik kerakligini, kolxozchi uning qo‘rquviga arzim asligini takrorlardi. Taehyungning esa hech qanday aybi yo‘q edi. Unda nimadan qo‘rqishi kerak? Qo‘rqib, qochadigan odam kolxozchining o‘zi bo‘lsin!
Yaxshiyamki, dasturxon atrofidagi bo‘sh joylar faqat Namjoonning yonida qolgan edi. Jimin o‘zi uyalayotgani uchun (?) do‘stini uning yoniga turtib qo‘yardi. Ammo Taehyung raisning yoniga o‘tirdi, Jimin esa butun qishloqning jinsiy timsoli yonidan joy oldi. Sal qolsa, uning yonida erib, ko‘lmakka aylanardi.
Ikkala do‘st ham o‘zini nihoyatda noqulay his qilardi. Faqat har kimning xayoli boshqa narsada edi.
Taehyung Jungkookning yoniga o‘tirmagan bo‘lsada u ro‘parasida o‘tirardi bu ham undan yaxshiroq emasdi. Uning davrasidan qochish uchun Taehyung hatto oshxonaga kirib, buvisiga yordam berishga urindi. Ammo bu yerda ham omadi kelmadi hammaga piyolalarni tarqatish kerak bo‘ldi. Unga ham, albatta…
U hech qachon bunchalik tez harakatlanmagandi. Axir, o‘zini hech narsa bo‘lmagandek tutolmasdi. Garchi ularning yaqin munosabatda bo‘lganini hech kim bilmasa ham (qarindoshlar hisobga kirmaydi).
Buvisi sharlotka pishirig‘ini olib kelib, hammaga bittadan bo‘lak tarqatdi. Erkaklar parrandachilik fermasi qurilishi haqida suhbatlashib, bahslashishardi. Namjoon esa Jiminni rosa siylayotgandi: unga shakar idishini uzatdi, tarelkasiga pirog bo‘lagini solib qo‘ydi. Jimin esa birin-ketin yurak xurujlarini boshdan kechirardi. Bugun uning uchun haqiqiy stressli kun edi.
Taehyung esa o‘z xayollariga cho‘mib, dasturxon naqshlariga tikilib o‘tirardi. Choy ham, pirog ham tomog‘idan o‘tmasdi, chunki u doimo Jungkookning ovozini eshitardi. O‘zining zanjiriga osilib qolishni istab ketdi.
Keyin bobo uyda tayyorlangan nastoykasini olib chiqdi. Janob Chon bilan rais undan bir-ikki ho‘plab olishdi (faqat nabiralarining sog‘lig‘i uchun albatta). Keyin esa birinchi qadah ortidan ikkinchisi keldi, undan so‘ng esa keksalarning hazil-mutoyibalari boshlandi.
— Men xotinimga «Qani, senga bir topishmoq aytaman, eshit» deyman— deb boshladi janob Chon.
— Buni beshinchi marta eshityapman — deb kulib yubordi Jin.
— Meni dunyoga keltirishganida, u birinchi bo‘lib shu topishmoqni aytgan — deb gapga qo‘shildi Jungkook.
Taehyung Jungkook har safar gapirganida beixtiyor seskanardi. Hozir ham unga zarracha kulgili emasdi.
— Jim bo‘l, mittivoy. Xullas men aytaman: tizzadan yuqorida, kindikdan pastda shunday bir teshik borki unga qo‘l sig‘adi. Kim topadi?
Rais qah-qah otib kuldi, buvisi ham ularni «qari ahmoqlar» deb atab, kulib yubordi. Taehyung bilan Jimin esa bir-biriga qarab qo‘yishdida hech narsani tushunmagandek ko‘rinishga urinishdi. Xayollariga hech qanday odobli javob kelmasdi.
— Keyin meni hammomda tunashga majbur qilishgan! Xotinimning hazil tuyg‘usi umuman yo‘q!
— Men ham sening ta’ziringni berardim — deb piching qildi buvisi.
Jimin aralashishga qaror qildi
— Men cho‘ntakni nazarda tutgandim. Nima uchun meni jazolashganini tushunmayman.
Jimin jilmaydi Taehyung esa yo‘q. U faqat bir marta ko‘zlarini ko‘tardiyu darhol nigohini olib qochdi.
Jin ursin… Unga tikilib o‘tiribdi. Hech kimdan uyalmasdan! Nahotki, uning umuman yuragi bo‘lmasa? Shuncha voqeadan keyin uning uyiga kelib ularning piyolalaridan choy ichib Taehyung uchun tomog‘iga tiqilgan suyakdek bo‘lgan odamga tikilib o‘tirishga qanday ko‘ngli bordi?
Ular shu tariqa chamasi bir soatcha o‘tirishdi. Keyin Chonlarning onasi qo‘ng‘iroq qilib nega bunchalik kechikishayotganini so‘rab, ularni koyidi. Erkaklar ketishga hozirlik ko‘ra boshlashdi.
Taehyung birdan dahlizdagi ilgichda birovning eski paxtali kurtkasi osilib turganini esladi. Bu kurtka unga kerak emasdi bobosiga esa undan ham battar. Umuman olganda, Jungkookdan unga hech narsa kerak emasdi.
Shuning uchun Taehyung hamma dasturxon atrofidan turishini kutdi-da, Jinni tutib olib, kurtkani uning qo‘liga tutqazdi. Afsuski hammasi reja bo‘yicha ketmadi Jin yaqinlashib kelayotgan Jungkookni ko‘rib qoldi Taehyungga aybdorona bosh irg‘adi-yu, g‘oyib bo‘ldi.
Kurtka egasining qo‘liga o‘tdi. Jungkook esa Taehyungning yonida paydo bo‘ldi.
— Men bu haqda allaqachon unutib ham yuboruvdim.
Taehyung yana beparvo qiyofaga kirdi va uning nigohiga e’tibor bermadi.
— Keraksiz narsalarni unutish yaxshi xususiyat.
Tushunarli, hammasi aniq. Jungkook uning jahldorligini biladi-yu, baribir gap boshlayveradi. Agar uni haydab yuborgan bo‘lsa endi nega muloqotni davom ettirishga urinadi? Shunchaki yonidan o‘tib ketishi mumkin edi. Ammo gap boshladimi endi javobini oladi.
Taehyung o‘zini tutolmadi va unga butun g‘azabini ko‘z-ko‘z qilgancha tikildi.
Betlikning ham chegarasi bo‘ladi. Vijdonning ham!
Jungkookning yuzida zarracha o‘zgarish bo‘lmadi. U Taehyungning yo‘lini to‘sib turardi. Hatto unga yaqinlashishga urinayotgandek ham ko‘rinardi, ammo Taehyung bu shunchaki odob yuzasidan qilinayotgan ishora ekanini bilardi (yoki vijdonsizlar odatda nima qilishsa o‘sha).
Avval rad etib, keyin yana unga suykalishdan nima ma’no bor? Hech qanday ma’no yo‘q. Demak, Jungkook uchun bu oddiy holat yoshlikdagi bir martalik «xato»dan keyin ham bemalol gaplashib yurish mumkin.
— Men u bilan allaqachon… o‘sha ishni qilib bo‘ldim. Umuman olganda, men pul evaziga yotaman. Mahalliylardan eshitmadingmi?
Jungkook yana mashinadagidek nigoh bilan qaradi na xafa, na aybdor, yana qandaydir… Xullas Taehyung uni tushunmasdi va tushunishni ham istamasdi.
Uning sovuqqon basharasini ko‘rib, odamning joni chiqardi. Jungkook paxtali kurtkani qo‘ltig‘iga qisib xayrlashayotib
Taehyungning «Albatta, sog‘ bo‘laman!» deb baqirgisi keldi, ammo u lablarini qattiq qisib, Jungkookning ortidan achchiq nigoh bilan qarab qoldi.
Agar yarani qayta-qayta tirnayversang u hech qachon bitmaydi.
Dam olish kunlari qishloqda sayil bo‘lib o‘tardi. Taehyung bu tadbirda hech qachon qatnashmagan edi. Birinchi avgust kuni «juftlashish mavsumi»ning boshlanishi sifatida nishonlanardi.
Kechqurun katta o‘tloqda erkaklar gulxan yoqishardi. Bu yerda uyda tayyorlangan vinolar bilan mehmon qilishar, shirin kulchalar tarqatishardi. Yosh qizlar bir joyga to‘planishar, bo‘ydoq yigitlar esa ularni raqsga taklif qilishardi. Balki shu tariqa bo‘lajak umr yo‘ldoshlarini ham topishardi.
Taehyungning u yerda qiladigan ishi yo‘q edi. Qolaversa, buvisi bilan bobosi allaqachon uyda qolishga qaror qilishgan, hech qayerga borish niyatlari yo‘q edi. Ammo Jimin sayilga borib, atrofni tomosha qilishni xohlardi. Yana bir ko‘z qiri bilan Namjoonni ham ko‘rib qolish umidida edi.
Oxir-oqibat Taehyung rozi bo‘ldi, chunki Jungkook u yerga bormasligiga amin edi (u bunday tadbirlarni yoqtirmasdi). Demak, hammasi joyida bo‘lardi.
Yigitlar ko‘zga tashlanmaslik uchun qishloq aholisiga mos kiyinib olishga qaror qilishdi: oddiy sviterlar, kurtkalar, shimlar va krossovkalar. Taehyung esa hatto issiq galoshlarini kiydi, chunki ularda yurish qulay edi.
Uni shundoq ham fohisha deb o‘ylashardi (aytgancha, Jiminni ham), shuning uchun bu laqabga mos keladigan ko‘rinishda yurmagani ma’qul edi. Bo‘lmasa, boshiga yana qancha muammo orttirishi mumkin.
Ketishdan oldin Jimin u bilan gaplashdi. O‘sha kuni dalada Jungkookga qo‘ng‘iroq qilib do‘stona ish tutmagani uchun yana bir bor uzr so‘radi.
Gap shundaki, u kolxozchini haqorat qilganidan afsuslanayotgani yo‘q edi (qilib bo‘ldi, endi pushaymon bo‘lishdan nima foyda?). Shunchaki, uni haqorat qilgan bo‘lsada Jungkook baribir yordamga kelgani noqulay tuyulayotgandi.
Taehyung bilan Jiminga yon bosadigan, ularni himoya qiladigan hech kim yo‘q edi. Shu sababli tanilgan, obro‘li odamning oldida bosh egishga majbur edilar. Jimin buni ochiqchasiga so‘ramagan ammo vaziyat shunday tus olgandi…
Hozir eng muhimi birga bo‘lish va yozning so‘nggi oyidan zavqlanish edi. Axir, ko‘z yosh va qayg‘u bilan umr o‘tib ketadi.
Ular yetib kelishganida, sayil allaqachon avjiga chiqqan odamlar raqsga tushib ichib-o‘ynashardi. Taehyung darhol Seokjin bilan Dawonni ko‘rib qoldi: ular shunchaki sayr qilib yurishar, tanishgan paytlarini eslashardi. Endi Taehyung nima qilishi kerak edi? To‘rt devor orasida o‘tiraversinmi? U taxmin qilganidek, Jungkook ko‘rinmasdi.
Yigitlar gulxan yoniga borishdi. Dam olayotgan, xursandchilik qilayotgan odamlarni tomosha qilib, jilmayib qo‘yishdi. Axir, ularga ham biroz hordiq kerak edi.
Keyin Jimin bir ayol o‘tirgan stolchani ko‘rib qoldi. Ayolning boshida to‘q rangli ro‘mol bor edi. Jimin shunchaki uning yoniga borib, nima sotayotganini so‘radi.
Ma’lum bo‘lishicha, u… fol ocharkan.
Taehyung bunday narsalarga ishonmasdi, ammo Jimin qiziqib, sinab ko‘rgisi keldi. Darhol unga ramziy miqdorda pul berib, ro‘parasiga o‘tirdi. Ayol kartalarni yoyib chiqdi. Aslida, kartalarga hali ishonish mumkindir. Taehyung esa shubha bilan kuzatib turardi.
— Kartalarga qaraganda, munosabatlaringda ishlar yurishmayapti. O‘zing yengiltabiat, bezovta odamsan. Yaxshilikni ko‘rmaysan, vaqtinchalik narsalarni tanlaysan. Seni o‘zgarishlar kutmoqda: muammolarga duch kelas an, qiynalasan, faqat shundan keyingina izlagan narsangni topasan. O‘zing ham boshqa odamga aylanganingdan keyin.
Jimin bunday bashoratdan cho‘chib ketdi. Albatta, unga bu yoqmadi. Taehyung ham bezovtalana boshladi, chunki ayolning gaplari qandaydir yomon alomatga o‘xshardi.
Shunda Jimin kulib, xavotirni tarqatdi va buni hazil deb qabul qildi. Keyin Taehyungni ham stulga o‘tqazib, uning uchun ham pul to‘ladi. Xullas, bashoratlar rostmi yoki yo‘qmi, tekshirib ko‘rmoqchi edi.
Ayol esa kartalarga, so‘ng Taehyungga qarab, qoshlarini chimirdi. Gulxan alangasi uning yuziga qo‘rqinchli soyalar tashlar go‘yo bu ishda qandaydir qora sehr bordek ko‘rinardi.
Rostini aytganda, Taehyungning ham birdan issig‘i chiqib, ko‘ngli g‘ash tortdi.
— Omading chopmayapti… Xayollaring osmonda, hayotga pushti ko‘zoynak orqali qaraysan. Sening ikki valetingni ko‘ryapman.
Ayol unga sinchiklab qaradi. Taehyungning kimligini gey ekanini anglagandek edi.
— Hayotingdagi birinchi valet ketib qolgan, u chillak. Ikkinchi valet ham seniki emas.
Taehyung Jungkook unga tegishli emasligini o‘zi ham bilardi, ammo…
Hatto kartalar ham ularning birga bo‘lishini bashorat qilmayotgani yanada alamli edi. Bekorga kayfiyatlarini buzishdi.
— Sening qiroling bo‘ladi. O‘zingning kartang esa qirolicha. Qo‘llaringda ikkita uzuk bo‘ladi. Undan keyin esa hayotingni ko‘ra olmayapman…
Badanimdan sovuq yugurib o‘tdi! Jimin tezda fol ochishni to‘xtatdi, ayolga rahmat aytib, do‘stini ergashtirib ketdi. Ikkalasi ham xuddi chaynab tashlangan saqichdek ezilib qolishgandi. Juda g‘amgin bo‘lib ketishdi, buni so‘z bilan ta’riflab bo‘lmasdi.
— Ikkinchi valet meniki emas ekan…
— Mening esa hamma ishim rasvo bo‘larkan…
Ikkalasi xo‘rsinib, skameyka o‘rnida turgan xodaga o‘tirishdi. Kimdir ularga stakanlarda vino olib keldi ular ham kayfiyatni ko‘tarish uchun birvarakayiga ichib yuborishdi. Keyin esa o‘zlari yana ichimlik olib kelishdi-da, gulxanga ma’yus, hatto falsafiy nigoh bilan tikilib qolishdi. Birdan atrofdagi shovqin-suron tarqab ketgandek bo‘ldi, faqat o‘ylar qoldi… Ular girdobdek o‘ziga tortardi. Yigitlarning o‘zlari ham bu bashorat ularni bunchalik tushkunlikka solganidan hayratda edi.
…Kutilmaganda ularning yoniga Namjoon kelib qoldi. Jimin endi bundan ham xursand emasdi, qisqa-qisqa javob berardi. Namjoon esa juda muloyim gaplashib, uni sayrga taklif qildi. Jimin rad etdi (axir, uning hayoti yaqinda butunlay izdan chiqishi kerak edi, har qanday sayr xavfli!). Ammo bu safar Taehyung uni turtib, shu yerda kutib turishini aytdi. Namjoon Jiminning ko‘ngliga yoqqanini sezgandi, lekin Jimin negadir ortga chekina boshladi. Taehyung buni o‘zi tufayli deb o‘yladi. Lekin ko‘nglingga yoqqan odam sayrga taklif qilayotganida, butun oqshomni u bilan o‘tirib o‘tkazish ahmoqlikku. Jimin baribir ko‘nmadi, ammo Namjoon bilan Taehyung ikkisi birlashib uni ko‘ndirishdi. Oxiri Taehyung yolg‘iz qoldi. O‘z o‘ylari bilan yuzma-yuz.
So‘nggi paytlarda u ko‘p narsalar haqida o‘ylaydigan o‘zini ko‘p tanqid qiladigan bo‘lib qolgandi. O‘zining naqadar ahmoq va arzimas ekanini tushunardi. Endi havoyi orzular qurishni sevgiga ishonishni, hatto… o‘ziga ishonishni ham istamasdi. Birinchi marta unga xiyonat qilishdi tasodif. Ikkinchi marta undan foydalanishdi tasodifiy mos kelishuvmi? Uchinchi marta uyiga chaqirib, u bilan yaqinlik qilishmoqchi bo‘lishdi demak, bu endi qonuniyat. Balki gap o‘zidadir? O‘zini noto‘g‘ri tutar o‘zini haddan tashqari dadil ko‘rsatar? Nega hech kim uni jiddiy qabul qilmaydi?
Yaqinda onasi bilan gaplashgandi, ular universitetga kirish masalasini muhokama qilishdi. Lekin avval repetitorlar, maktab dasturidagi bilimlarni to‘ldirish yangi hayotga moslashish… Taehyung onasini qo‘llab-quvvatladi hammasiga rozi bo‘ldi. Albatta, u dahoning o‘zi emas va hech qachon bunday bo‘la olmaydi. Ammo hech bo‘lmasa o‘qishni tugatadi, keyin biror joyga ishga joylashadi masalan, yordamchi bo‘lib ishlaydi va ota-onasi bilan tinchgina yashaydi. Keyin esa… vaqt ko‘rsatadi. U butun umri ota-onasining bo‘ynida yashashni istamasdi, lekin hozir hech narsani o‘zgartirib bo‘lmasdi vaqt boy berilgan. Balki shu yil biror joyda qo‘shimcha ishlab turar… U foydasiz farzand edi va bundan uyalardi. Ba’zan qayerdaligini, qanday yashayotganini unutib qo‘yardi. Qishloqda yuz bergan voqealardan keyin go‘yo ko‘zlari ochilgandi. Hatto Jungkookdan xafa bo‘lishi ham asta-sekin so‘nib borardi. U nimaga umid qilgandi o‘zi? Jungkook uni o‘ziga kuyov qilib tanlashigami? Jungkook uni sevib qolishigami? Jungkookni uning tanasidan boshqa nimadir ham qiziqtirishigami? Haqiqatan ham ulg‘ayishi kerak edi Jungkook aytganidek. Shunchaki jinsiy yaqinlik bu oddiy holat… Odamlarni tanlashni bilmasligida hech kim aybdor emas…
Shunday g‘amgin o‘ylar ichida o‘tirganida, kimdir uning yoniga kelib joylashdi. Shu zahoti oqshom butunlay va uzil-kesil barbod bo‘ldi. O‘zini o‘zi koyib o‘tirgani yetmagandek, endi Han Seunghon ham paydo bo‘ldi. Abadiy bo‘ydoq. Yana tun uchun qurbon izlab atrofni ko‘zdan kechiryapti.
Folbin uning hayotida qirol paydo bo‘lishini aytgandi. Demak, uni kutish kerakmi?
Yer yuzining qayeridadir uni chin dildan sevib qoladigan inson albatta bor. Haqiqatan ham sevib qoladigan inson.
— Yana qarovsiz qolibsan. Himoyaching qani?
Taehyung uning zaharxanda ohangiga hatto munosabat ham bildirmadi. Nima desa desin.
— Yoki faqat yashirincha uchrashib, mazza qilasizlarmi? Shunchaki qiziqyapman.
Taehyung haqoratga o‘tmaydi bu uning tabiatiga xos emas.
— Nega men emas? Nima keragi bor senga bolasi bor yosh go‘dakning? Men sendan kattaman, tajribaliroqman. Men bilan ancha qiziqarli bo‘ladi. Axir sen jinsiy yaqinlikni yaxshi ko‘rasanku?
Taehyung seskanib ketdi. Yana hamma gap jinsiy yaqinlikka borib taqaldi, muhokama markazida esa yana uning o‘zi. Go‘yo u baliqchiga ko‘z suzmagandi ammo baribir unga yana yengiltakdek munosabatda bo‘lishdi. Hatto bundan ham battar.
— Bas qiling. Siz bilan gaplashmayman.
— Sen u bilan tekinga yuribsanmi? Jungkook senga sovg‘a-salom beradiganlardan emas, buni aniq bilaman. U o‘zini juda to‘g‘ri odam qilib ko‘rsatadi. Garchi ko‘rinishingdan ancha to‘q yashashing bilinib tursa ham.
— Taehyung uni mutlaqo eshitmasdi. Qotib o‘tirar aytilgan gaplar qulog‘iga kirmasdi. Jimin tezroq qaytib kelishiga umid qilardi.
— Nega bu yerga kelding o‘zi? Kimni ko‘zlab yuribsan?
— O‘zingiz bilan o‘zingiz gaplashishdan charchamadingizmi?
— Uyimga boramiz. Buning nimasi yomon? Menga qiziq, senga ham yoqadi. Xafa qilmayman.
Xudoyim, naqadar jirkanch odam! Taehyung yuzini burishtirib, undan nariroq surildi. Go‘yo bu gaplar uni boshdan-oyoq bulg‘ab tashlagandek edi.
— Yur, Taehyung. Bir-birimizdan yashiradigan narsamiz yo‘q.
Bu endi kulgili edi! Taehyung ketish uchun o‘rnidan turdi. Ammo u bilagidan tutib qoldi, ko‘zlarida yovuzlik chaqnardi.
— Hammaga sen hammomlarga borib, u yerda duch kelganing bilan yotib chiqishingni aytib yuraman. Yomon nom chiqarishni xohlaysanmi?
Taehyung uni itarib yubordi, baliqchi esa uning bilagini og‘ritib yuborgudek qattiq siqdi. Hozirgi ahvolida u hech narsani his qilmayotgandek edi, go‘yo yuragini sug‘urib olishgandi. Bundan ortiq og‘riq bo‘lishi mumkin emasdi.
— Keyin Jungkookka seni qayerda va necha marta qo‘lga kiritganimni aytib beraman. Bu senga muhimmi? Nima ustuvor ekanini yaxshilab o‘ylab ko‘r.
Taehyung kimdir uni himoya qilishiga umid qilmagandi. Ammo qayerdandir Seokjin bilan Dawon paydo bo‘lib qolishdi. Seokjin baliqchini chetroqqa olib ketdi, Dawon esa Taehyungni gulxan yonidan uzoqlashtirdi. Atrofda nimadir sodir bo‘layotgandi, hamma narsa shiddat bilan o‘zgarib, bir-biriga ulanib ketayotgandi, ammo u buni na ko‘rar, na tushunardi. Ichida hech narsa qolmagandi.
Dawon undan nimanidir so‘rardi, ammo Taehyung javob bera olmasdi aytadigan gapi yo‘q, lug‘atidagi barcha so‘zlar tugagandek edi. Keyin jahli chiqqan Seokjin qaytib keldi va u ham savollar yog‘dira boshladi. Taehyung ikkovini ham o‘zidan nari surardi. Ular unga bosim o‘tkazishyapti, u esa ularni tushunmayotgandi. Uyga borib, shunchaki uxlab olish kerak. Ertalab hammasi yana yaxshi bo‘ladi. Shunchaki ketish kerak. Bu yerdan uzoqlashish. Hayotini o‘zgartirish.
Shom qorong‘iligi allaqachon cho‘ka boshlagandi. Taehyung Jiminning raqamini qayta-qayta terdi, ammo u javob bermadi. Taehyung yolg‘iz ketardi hatto qo‘rqmayotgandi ham, go‘yo bu tuyg‘uni undan butunlay sug‘urib olishgandek. Vaholanki baliqchining tahdidlaridan keyin yolg‘iz yurmasligi kerak edi. Ammo qo‘rquv ham xuddi elektr simlari uzilgandek o‘chib qolgandi chiroq yo‘q.
Orqa tomondan qandaydir shovqin eshitildi, mashina eshigi qarsillab yopildi. Kimdir uning qo‘lidan tutgandek bo‘ldi. Taehyung bu yana o‘sha baliqchi ekanini anglab ulgurgandi, ammo aynan bu safar (xayriyatki!) adashgandi.
— Nega yolg‘iz yuribsan? Ehtiyot bo‘l, deb tayinlagandimku! Jimin qayerda?! Nega menga qo‘ng‘iroq qilmading?! U senga tegindimi? Nima dedi? Nega Seokjinning gapiga kirmading?
Bir-biriga ulanib ketgan savollar yog‘dusi. Taehyung esa faqat qo‘llari bir-biriga tutashib turganini o‘ylardi. yana bu naqadar ahmoqlik ekanini tushunardi. Nima keragi bor? O‘ziga befarq bo‘lgan odamga qayta-qayta yordam berishning nima keragi bor? Buni tushunolmasdi, hatto boshini devorga ursayam… (Aytgancha bir marta urib ham ko‘rgandi…).
— Taehyung nima bo‘ldi? — Jungkookning ovozi yumshadi. U Taehyungning iyagidan tutib, ko‘zlariga tikildi. Taehyungning nigohi xira, ko‘zlari shishadek edi. U Jungkookni itarmadi, ammo gap hamirmadi. O‘zi ham dunyo ham shu paytgacha bilgan barcha narsalari ham uni chalg‘itib yuborgandi. Hammasi yolg‘on.
— Taehyung meni qo‘rqitma. U senga nima qildi?
Hammasi juda murakkab… Hech qanday javob yo‘q.
Hech bo‘lmasa bir og‘iz gapirdi, buning ustiga hazillashishga ham qodir yaxshi alomat.
Taehyung kulib yubordi. Hammasi avvalgidek. shu bilan birga mutlaqo boshqacha.
— Sen bilan gaplashish qo‘rqinchli.
— Nima bo‘ldi? — Jungkook yana o‘sha savoliga qaytdi.
— Jungkook meni himoya qilishing shart emas. Sen menga hech narsa qarzdor emassan. Men hammasini tushundim, hech qanday xafagarchilik yo‘q. Men sendan hech narsa kutmayman menga hech narsa kerak emas. Hammasi joyida, do‘stim bilan dam olyapman. Menga kasaldek qarama. Keling, hammasini unutamiz. Hech kim aybdor emas, chunki hech narsa bo‘lmagan.
Avval so‘z topolmayotgandi, endi esa birdaniga juda ko‘p gapirib yubordi. Go‘yo ichidagi buloq otilib chiqqandek.
Jungkook… bundan xursand emasdi. Aslo xursand emasdi.
— Nimalar deyapsan? — ovozi ancha qattiq chiqdi. Taehyung endi o‘zini bolalardek tutmaydi. U xatolarini tushundi. O‘zgarishi kerak, aks holda hech qachon oldinga siljiy olmaydi.
— Qanaqa kasal? Nega hamma narsani ikki chekkaga olib borasan yo uchrashish kerak, yo begonalardek ko‘rinish? Senga yoqmaydigan erkak tegajog‘lik qilayotgan bo‘lsa, nega menga baribir bo‘lishi kerak? Biz begona emasmiz sen ham, men ham bir paytlar yaqin bo‘lganimizni juda yaxshi eslaymiz. Va men kerak bo‘lganicha seni himoya qilaman. Mendan nafratlanishing mumkin, lekin g‘amxo‘rligimni to‘g‘ri qabul qil.
Unga «Xiyonatdan keyingi hayot. Jinsiy yaqinlikdan keyingi hayot» degan maqola yozish kerak ekan. Taehyung uni albatta o‘qib, foydali biror narsa o‘rganardi.
— Hammasi joyida. U hech narsa qilmadi. Uyga ketyapman— Taehyung suhbatni tugatib, yana qochishga urindi. Bularning bari ma’nosiz edi.
— Men senga ahmoqqa o‘xshaymanmi?
Jungkook yana qovog‘ini soldi va unga ma’noli tikildi. Taehyungning boshiga o‘zini foydasiz ahmoq va noto‘g‘ri gey deb o‘ylashni aynan u singdirgandi, buning ustiga bularning barini hech qanday majburiyat yuklamaydigan jinsiy yaqinlik bilan bezagandi. Taehyung o‘zidan uyalib, hatto o‘zini yomon ko‘ra boshlaganiga faqat Jungkook aybdor edi. U o‘z imkoniyatlarini to‘g‘ri baholay olmagandi, zarbasi esa Taehyungga bor kuchi bilan tekkan edi. Endi Taehyungga faqat qochish qolgan shu sababli u o‘zidan ham qochishga urinardi.
Jungkook uni shunchaki bag‘riga bosdi, qo‘lini ensasiga qo‘yib, o‘ziga yaqin tortdi. Unga juda achinardi. Taehyung ham qo‘llarini uning atrofida chirmadi. Nima uchunligini bilmasdi shunchaki o‘zini uning bag‘riga tashlagandi. Ammo shu zahoti ko‘ngli tinchlandi. Balki barcha muammolar yana yo‘q bo‘lib qolgandir. U ham ozgina bo‘lsada o‘zini unutgandek edi.
— Meni kechir. Hech qachon o‘zingni biror narsada ayblama. Sening haqingda nima deyishmasin, ishonma. Oilang biladi men bilaman sen yaxshi insonsan.
Taehyung o‘zi ham sezmagan holda bosh irg‘adi. Uni Jungkookning ovoz ohangi tinchlantirardi, ammo aytayotgan gaplari emas. Bu haqda allaqachon juda ko‘p gapirilgandi.
— Yomon odam menman, Han yomon, sobiq yigiting yomon, ammo sen emas. Hammasi yaxshi bo‘ladi. Sen albatta seni hech qachon ranjitmaydigan munosib erkakni uchratasan. Menga ishonasanmi?
— U seni yuksakka ko‘taradi va sen o‘zingni eng yaxshi insondek his qilasan. Hayotda shunday bo‘ladiki, ba’zan biz noto‘g‘ri odamlarni uchratamiz. Baxtimizni topishimizdan oldin qiyinchiliklarni yengib o‘tishimiz va qayerda xato qilganimizni anglashimiz uchun boshimizga sinovlar tushadi. Buni o‘zing ham bilasanku?..
—Hayot har doim ham bizga tabassum qilavermaydi. Ammo biz yashashda va tabassum qilishda davom etamiz shunday emasmi?
Ular mashinaga o‘tib, orqa o‘rindiqqa joylashishdi. Jungkook hamon uni quchoqlab do‘stona tarzda yupatardi. Aytishlaricha, sobiq sevgililar bilan yaxshi munosabatda qolish, hatto do‘stlashish ham mumkin ekan. Taehyung bilmasdi u hali hech kim bilan bunchalik ko‘p marta ajralishib ko‘rmagandi, qolaversa, Jungkook ham uning sobiq sevgilisi emasdi.
Balki hozir shu yerda o‘tirib, uni tinglab, gohida jilmayib, hatto kulib yuborayotgani bilan yana juda katta ahmoqlik qilayotgandir. Balki yana xato qilayotgandir. Ammo o‘zini sevmaydigan erkakka oshiq bo‘lib qolganini hech narsa bilan o‘zgartira olmasdi.
Ikkinchi valet unga tegishli emas ekan, bunga ko‘nikishiga to‘g‘ri keladi.