Алишер Навоий ҳуснихатнинг гўзал ва нафис бўлишига катта эътибор берган.
Алишер Навоий китобат қилишга, ҳуснихатнинг гўзал ва нафис бўлишига катта эътибор берган.
Бунга ўз атрофига тўплаб, ишларига ҳомийлик қилган Султон Али Машҳадий, Зайниддин Маҳмуд, Султон Муҳаммад Нур, Султон Муҳаммад Хандон, Абдул Жамил каби машҳур хаттотларни мисол қилса бўлади. Навоийнинг ўзи ҳам иншо санъатини мукаммал эгаллаган моҳир хаттот бўлган. Қуйидаги байтлар яна карра шунинг исботидир:
Яқин, рабуда килки ту сурати монист,
Ки сўзад аз ҳасадаш чун хатат кунад изҳор.
Азонки килки ту холу хатест мушкинранг,
Бисухт сад дили сангину, насх кард ғубор.
Ёки қуйидаги сатрларга назар солинг:
Гар хати ту дида бар сар ман ниҳодам чи ажаб,
Замона бар хати ту сар ниҳад ба истеҳзор.
Ду дидаи равшан азон бар дари ту сояд чарх,
Гар хати ту дида банда нодирон,
Бар хати ту карда сажда зоҳирон.
(Агар хатинг кўриб, уни бошга кўтарсам, не ажаб, замона сенинг хатингга сажда қилади-ку. Чарх икки равшан кўзини ёшингга суртса, барча ақлли, мулоҳазали кишилар сенга бўйин эгади. Сенинг хатингни банда кам кўрса-да, кўрган заҳотиёқ хатинга сажда қилади.)