Orzular tomon....
Sabina sinov natijalarini ko‘zdan kechirar ekan, yuragi tobora siqilib bordi. Soniyalar uzoqlashganday tuyuldi, raqamlar ko‘zida qaltirardi. Nihoyat, ekranning pastki qismida yozilgan javob yuragini qaqshatdi — u o‘sha orzu qilgan universitetga kira olmagan edi.
Ustiga o‘zbekcha yozilgan kitoblar ochiq, daftarlar sochilib yotar, ammo Sabinaning nigohi derazadan uzoqlarga qadalgan edi. U ichida pichirladi: "Men bu yerda qololmayman...men dunyoni kòrmoqchiman...ahir biasimni kòraman deb òzimga vada berganman....nahot bular shunchaki orzu bòlsa"
Shu damdan boshlab u Koreyaga ketish uchun reja tuzishni boshladi. Qo‘rquv bor edi, ammo umidsizlik undan-da kuchliroq edi. U Koreyada yangi hayot, yangi imkoniyat kutayotganini his qildi.
Universitetga kira olmaganidan so‘ng, Sabina o‘zini yo‘qotmadi. Orzusi hali o‘lmagan edi. U har kuni koreys tilini o‘rganishga kirishdi. Tongda darslik, kechqurun videodarslar, hatto oromgohda ham qulog‘ida koreys tilidagi podkastlar yangrardi.
Bir kuni u sekin kompyuterni ochib, TOPIK imtihoniga ro‘yxatdan o‘tdi. "Bu mening yo‘limning kaliti," deb o‘yladi u.
Imtihon kuni yuragi qattiq urar, ammo u o‘ziga ishondi. Javoblar chiqqanda, Sabina qichqirib yubordi — u yuqori darajani oldi! Buning ortidan esa — Koreyada talaba bo‘lish imkonini beruvchi grant dasturiga ariza topshirdi.
Bir necha hafta o‘tib, kechqurun telefoniga xabar keldi:
“Siz grantni yutdingiz. Tabriklaymiz. Siz Koreyada o‘qish imkoniyatiga egasiz.”
Onasi jim edi. Otasi chuqur xo‘rsindi. "Yolg‘iz ketasanmi? U yerda tanimaysan hech kimni," dedi ular. Ammo Sabinaning ko‘zlarida yong‘in bor edi — orzu olovi.
Noiloj, lekin yurakdan unga ishonib, ota-onasi bosh irg‘ashdi. "Hop biz rozimiz ... lekin o‘zingni ehtiyot qil,” dedi onasi, ko‘zlarida yosh bilan.
Shu tariqa Sabina ilk bor pasportini qo‘liga oldi, vizasini olib, chamadon tayyorladi. U nafaqat mamlakatni, balki butun hayot yo‘lini o‘zgartirish uchun Koreyaga yo‘l oldi.
Zo‘r, endi sen aytgan sahnani tasvirlayman: Sabinaning Koreyaga kelishi, universitetda o‘qishni boshlashi, ish topishi va tasodifan Kim Taehyung bilan uchrashuvi.
Sabina Incheon aeroportiga qadam qo‘yganida, yuragi tez ura boshladi. Havo boshqa, hid boshqa, hamma narsa yangiday edi. Uning chamadoni yelkasida, ko‘zlarida esa yangi orzular porlab turardi. Bu endi orzu emas — haqiqat edi.
Universitet yotoqxonasiga joylashgach, u o‘qishni boshladi. Darslar koreys tilida o‘tardi, lekin Sabina asta-sekin o‘rganib bordi. Har kuni o‘z ustida ishlardi: dars, til, yozuv, madaniyat... Hammasi unga begona emas, lekin qiyin edi.
Moliyaviy qiyinchiliklar sabab, u kafeda yarim stavkali ish topdi. Kechki smenalarda choy tarqatar, ba'zida mijozlar bilan suxbatlashar, lekin doim tabassumini yo‘qotmasdi.
Sabina choy solingan podnosni ehtiyotlab ko‘tarib, mehmonxonaning yuqori qavatiga ko‘tarilayotgan edi. Korridorda sokinlik hukm surardi. Lift eshigi ochildi — va u ichkariga qadam tashladi. Liftda faqat bitta odam bor edi. Shapka, qora niqob, uzun palto... Lekin nigohlari — bu nigohlarni Sabina minglab marta video va suratlarda ko‘rgan.
U tanidi. Bu Kim Taehyung edi.
U bir-biriga tikilib qolishdi — atigi 3 soniya, lekin Sabina uchun bu vaqt to‘xtab qolganday tuyuldi. Nafasi qisildi. U boshini sekin egib, hech nima demay liftda bir chekkada turdi.
Taehyung esa indamay turar, lekin uning ko‘zlari Sabinaning yuzini bir zum kuzatdi. U bu qizni ko‘rmagandek bo‘lishga urinar, ammo bir lahzalik qiziqish ko‘zlarida chaqnadi. Ehtimol, u Sabinaning koreys bo‘lmaganini darhol payqadi. Yoki, balki, qizning titroq qo‘llari va sokin, ammo hayajonli nigohi unga tanish tuyulgandir.
Lift to‘xtadi. Taehyung hech nima demasdan chiqib ketdi. Sabina esa nafasini ushlab qoldi, yuragi qarsillab urardi. Eshiklar yopildi. U o‘ziga zo‘rg‘a keldi:
"Bu rost edi... Men uni ko‘rdim. Yuzma-yuz."
Sabina xonaga choyni yetkazib bergach, xuddi boshqa dunyoga tushib qolgandek edi. Yuragi tinmay urardi. Ich-ichidan issiqlik toshardi — bu hayajon, cho‘chish va... yashirin quvonch edi.
“Bu oddiy emasdi,” deb o‘yladi u. “U menga qaradi. To‘g‘ridan-to‘g‘ri, ko‘zlarimga.”
U o‘zini urushda yutqazgandek his qildi — biror narsa qilish kerak edi, ammo hech narsa qilolmadi. Shu bilan birga, yuragining bir chetida umid bor edi: “Ehtimol... bu yana takrorlanar?”
Taehyung esa o‘sha kechani xotirasida olib yurdi. U ko‘p odamni uchratgan, ammo bu qiz boshqacha edi. Ko‘zlarida vahima yo‘q edi — hayrat va ehtirom bor edi. O‘sha sokinlik unga yoqdi.
Sabina har kech kafega borishda yuragida g‘alati hissiyot his qilar, xuddi bir narsa sodir bo‘ladiganday. Va, haqiqatdan ham, u kutilmaganda o‘sha mashhur mehmonni yana ko‘rdi.
Kechki soat 20:43. Kafeda odamlar kam, sokin musiqa chalinardi. Eshik ochildi — Sabina boshini ko‘tarmadi. Ammo birdan uning oldida kimdir jim turdi. Ko‘z qirrasida... u edi.
U asta kirdi, niqob taqmagan edi. Qoshlarini biroz pasaytirgan, ko‘zlari bilan xonani kuzatardi. Va Sabinani ko‘rgach, bir lahzalik tanaffus qildi.
U buyurtma bermadi. Faqat oddiy stolda yolg‘iz o‘tirdi.
Sabina yuragini bosib, asta yondoshdi. Tilini tishlab, oddiy savol berdi:
"Salom. Sizga nima olib kelay?"
Taehyung qaradi. Bir zum sukutdan so‘ng, faqat shunday dedi:
"Americano. ."
Gaplar qisqa edi, lekin yuraklar... uzoq suhbatlashayotgandek edi.
Taehyung stolda jim o‘tirar, Sabina esa uni uzoqdan kuzatar, yuragi hali ham tinmagandi. Americano tayyor bo‘ldi. U podnosni ko‘tarib, sekin yaqinlashdi.
Chashka stolga qo‘yilgach, Sabina sekin bosh egdi:
"Marhamat."
Taehyung, xuddi unga o‘rgangan odamday, asta javob berdi:
"Rahmat."
So‘ng bir zum sukutdan so‘ng:
"Sen koreys emassan, to‘g‘rimi?"
Sabina to‘xtab qoldi. Bu savolni kutmagan edi.
"Ha... men O‘zbekistondanman."
Taehyung boshini qimirlatdi, qiziqish bilan:
"O‘zbekiston... Men u yurt haqida kam eshitganman. Sen bu yerga o‘qish uchun keldingmi?"
"Ha. Grant asosida," — dedi Sabina, yuragida titroq bilan.
Ularning suhbati shunday oddiy, ammo tabiiy boshlanib ketdi. Taehyung uning tilga e'tibor bilan yondashganini, ko‘zlarida soddalik borligini ko‘rib hayron edi. Sabina esa bu mashhur inson oddiy va muloyim bo‘lishi mumkinligini ilk bor his qilgandi.
Oradan yarim soat o‘tdi. Kafe sokin, tashqarida yomg‘ir boshlangan. Sabina choyni topshirdi, lekin ketmadi. Taehyung esa qo‘l soatiga qarab dedi:
"Bugun men uchun g‘alati tinch kun edi. Odatda odamlar yonimga yuguradi, suratga tushadi. Ammo sen..."
Sabina kulimsirab qaradi:
"Men faqat... sizni odam sifatida ko‘rdim."
Ular bir necha daqiqa jim qoldilar. Bu sukut noqulay emas edi. Bu — tushunish sukuti edi.
Taehyung asta chashkani ichib tugatdi, keyin telefonini olib, nimadandir ikkilanib:
"Agar yana shu yerda ishlasangiz... balki, yana uchrasharmiz?"
Sabina yuragini ushlab, mayin bosh irg‘adi. Bu ruxsatdek edi.
Ular hali “do‘st” emas edilar. Yoki “nima” ekanliklarini aniq bilmasdilar. Lekin ular o‘sha kechadan boshlab, bir-birining hayotida nimadir bo‘lib qolgandilar.
O‘sha kundan keyin ular har kecha bir-biriga yozadigan bo‘lishdi. Avvaliga oddiy salomlar, charchaganmi deb so‘rashlar, so‘ngra asta-sekin chuqurroq suhbatlar... Sabina telefoniga qarab kulib qo‘yar, yuragi qinidan chiqib ketgudek edi chunki bu Kim Taehyung BTS memberi Sabinani biasi....
Bir kuni kechqurun telefoniga xabar keldi:
T: "Kechqurun bandmisan?"
S: "Yo‘q, bugun bòshman."
T: "Qayergadir yuramizmi? Sokinchalik joyga."
S: "Bo‘ladi. Faqat... hech kim bilmasin."
Shu tariqa ular yashirin ravishda uchrashuvlarni boshlashdi. Shahar chetidagi kichik parklar, kechki piyoda sayrlar, mashinada musiqasiz sayohatlar. Hech qanday paparatsilar, shovqin yo‘q — faqat ular, jim so‘zlar va yurak urishlari.
Taehyungning nigohlari asta-sekin Sabinaga to‘liq qaratila boshladi. U bu qiz bilan oddiy, tinch, real hayotni his qilardi. Sabina esa u bilan o‘zini xuddi tush kabi dunyoda topganday his qilardi — ammo u buni tezda yo‘qotib qo‘yishdan cho‘chirdi.
Bir kecha, yomg‘irli payt. Sabina yotoqxonasida deraza yonida kitob o‘qiyotgan edi. Telefoniga xabar keldi:
U xabarni yuborgan zahoti eshik taqilladi.
Sabina sergaklandi. Yuragi urib ketdi. Eshikni ochdi — va... u edi. Sabina shokda ...biasi u bilan kvartirada
Taehyung palto kiygan, sochlari ho‘l, bir qo‘lida qog‘oz paket — ehtimol, kechki ovqat.
"Sen bilan shunchaki ko‘rishmoqchi bo‘ldim... hech qayerga bormasdan."
Sabina hushsizdek turdi. Ko‘zlarida shubha, quvonch, hayajon aralashib ketgandi.
"Ichkariga kiring," — dedi u nihoyat sekin.
Shu lahzada, bu oddiy kvartira ichida, shovqinsiz bir samimiylik paydo bo‘ldi. Ular shunchaki bir-biriga qarab o‘tirishdi. Gap kam, yurak ovozi baland edi.
Kvartirada sokinlik edi. Tashqarida yomg‘ir ohangdosh tushayotgan, ichkarida esa ikki yurak birga urardi.
Taehyung olib kelgan ovqatni stolga qo‘ydi. “Kimchi jiggae” va “tteokbokki” — oddiy, ammo ilikdan joy oladigan koreys taomlari. Sabina jilmaydi:
"Siz bularni o‘zingiz tanladingizmi?"
Taehyung kulib qo‘ydi:
"Bu ovqat issiq — xuddi sening mehringga o‘xshaydi."
Ular birga ovqatlanishdi. Har bir luqma, har bir qarash asta-sekin oralari yaqinlashayotganini bildirardi. Sabina biroz tortinardi, lekin yuragining bir cheti allaqachon Taehyung tomon ochilib bo‘lgandi.
Taehyung chashkasini chetga surdi. Uning nigohi chuqurlashdi. So‘ng asta, ishonch bilan gapirdi:
"Men seni boshqacha his qilayapman, Sabina. Senga qaraganimda, yuragim tinmaydi. Men buni yashira olmayman. Hamma narsadan charchagan paytlarimda sen menga osoyishtalik olib kelyapsan."
Sabina ko‘zlarini olib qochdi. Yuragi muzlab ketayotgandek edi — hayajondan, hislardan.
Taehyung unga yaqinroq bordi. Barmog‘i bilan sekin yuzidan ipdek sochini surdi. Nigohlari to‘qnashdi. Tashqaridagi yomg‘ir ularning yurak urishini yuvib, dunyoni tozalayotganday edi.
U sekin Sabinaning yuziga egildi. Ularning lablari ilk bor bir-biriga tegdi — bu o‘pish emas, bu yuraklar to‘qnashuvi edi. Uzoq, mayin, sokin...
Sabina qaltiradi, ammo orqaga chekinmadi. Bu o‘pish ichida nafaqat ehtiros, balki ishonch bor edi. Taehyung undan uzoqlashmay, past ovozda pichirladi:
Bu so‘zlar Sabina uchun birdaniga har qanday havotirni yuvdi. U indamadi. Faqat boshini uning ko‘ksiga qo‘ydi. Unga quchoq ochdi. Taehyung esa uni mahkam bag‘riga bosdi.
Ularning yaqinligi ortgan sari, Taehyung Sabinaning yuziga, yelkalariga nozik o‘pichlar bera boshladi. Uni ohangdosh, sokin ehtiros bilan o‘ziga yaqinlashtirdi... va kòtarib yotoqxonaga olib kirdi Sabinani divanga yotqizib unga termuldi huddi ruhsat sòragandek....Sabinani yuragi huddi tomoĝida urayotgandek edi tanasi qizir edi ... u ham Tae ni hohlar edi va sekin kòzlarini yumdi...Tae buni "Ha" deb qabul qildi va uni yana òpa boshladi. Bu safar bòsalar qòpolroq va ehtirosliroq ...u qizni bòyniga hikkeyla qoldirishni boshladi qiz esa bundan rohatlanar edi va Tae qizni bòynini tishlaganida qiz qisqa nola qilar edi...Bu nolalar sabab Taeni ham ehtirosi oshdi .. Keyin òrnidan turib kòylagini yechdi ...Sabina bu manzaradan shokda edi ...Tae qizni ham kòylagini tugmalarini asta asta yecha boshladi.. va bluzkasini ham yechdi ..Bu oppoq kòkraklar uni aqldan ozdirdi ..u ularni òpishni va yosh bola kabi emib sòrishni boshladi qiz esa bu holatdan boshini orqaga qilib rohatlanar va nola qilar edi ...
Tae endi butunlay yechindi azosi allaqacon qattiq va qizni ichida bòlishni hohlardi
Buni qiz kòrib qòrqdi va bokiraligini aytdi
" Baby....sen meni aqldan ozdirding....men yumshoq bòlaman....faqat biroz oĝridi...."
Shunday deb Tae qizni ichiga kirdi va qiz qichqirdi chunki Tae harbiy hizmatdan keyin anca kattalashgan edi
Bu tun juda ehtirosli edi va ularni birinchi kechalari butun umr yodida qoladi
O‘sha tun ularning orasida bir narsa o‘zgardi. Endi ular bir-birining yuragiga yanada yaqin edi. Ular birga tong otishini ko‘rgan, jimlik ichida sevgi topgan ikki inson edilar.
Ammo ertasi kun real hayot ularni kutib olardi.
Taehyung hali ham idol edi — millionlab muxlislari, shartnomalar, yashirin hayoti. Sabina esa oddiy talaba, oddiy orzular bilan.
Ular yashirin ravishda uchrashishda davom etishdi. Taehyung mashinalarda olib ketar, kechalari telefon orqali soatlab suhbatlashar, bir-birining ovozida taskin topishardi.
Sabina hayotida ilk bor o‘zini to‘liq tushunilgan, sevib ko‘rilgan his qildi. Taehyung esa uning soddaligi, halolligi, yutish uchun emas — tushunish uchun sevishini qadrlardi.
Ammo bu soddalik ortida xavf ham bor edi. Birgina rasm, birgina mish-mish ularni butun dunyoga ochib qo‘yishi mumkin edi.
Bir kuni Taehyung Sabinaning qo‘lini tutib dedi:
"Men seni hammaga aytib, dunyoga baqrishni istayman. Ammo hali emas. Yana ozgina sabr qila olamizmi?"
Sabina boshini qimirlatdi. Ko‘zlarida sukunat bor edi, lekin yuragida ishonch:
"Men sizni kutaman. Qachonki siz tayyor bo‘lsangiz— men shu yerda bo‘laman."
Ular sevgi topgan edilar. Yashirin, ehtirosli, ba'zan og‘riqli, lekin chinakam sevgi. Va u sevgi sabr, ishonch va sadoqat bilan ulg‘ayib borardi.