Love me again
Jungkook telefonini olib, raqam terdi. Bir necha qo‘ng‘iroqdan so‘ng boshqa tomon javob berdi.
— Allo.
— Jimin hyung. Sen bn gaplawiwim kerak.
— Albatta, Kookie. Mening studiyamga kel, — dedi Jimin.
— Yolg‘izmisan? Yoki bo‘shmisan? — so‘radi Jungkook.
— Ha, Kook, men bo‘shman, kamida ikki soatga. Keyin uchrashuvim bor, lekin kelaver, — javob berdi Jimin.
— Yaxshi, hyung, hozir boraman, — dedi Jungkook.
— Kutaman, — dedi Jimin va qo‘ng‘iroqni uzdi.
Jungkook Taehyungga xabar yubordi va Jimin bilan uchrashish uchun yo‘lga tushdi.
Jimin biror ish bilan band edi, kimdir eshikni taqillatdi. U bu Jungkook ekanligini darhol bildi. O‘rnidan turib, Jungkookni ichkariga qo‘ydi.
Ular joylashishdi va Jimin gap boshladi:
— Xo‘sh, nima gap?
— Men hali ham uni sevaman, — dedi Jungkook ochiqchasiga.
— Kookie... — dedi Jimin, biroz pauza qilib, — bilaman.
— Nega u meni tanlamaydi, hyung? Ayting, iltimos, — dedi Jungkook Jimin tomon qarab.
— Senga nima deyishimni ham bilmayman.
— Nega, hyung? Sen hamisha shu yerdasan. Iltimos, javobimni ber, — dedi Jungkook sokin ohangda.
— Men Sumidan so‘radim. Ular qanday tanishganini. Hammasini aytib berdi, — dedi Jungkook.
— Ha, aytdimi? — dedi Jimin.
— Nega u boshqa qizlarga o‘xshamaydi? Nega u shunchalik yoqimtoy? Uni yomon ko‘ra olmayman, hyung. — Jungkook boshini egib, zorlanib gapirdi.
— U juda yaxshi inson, hech kim uni yomon ko‘rolmaydi, — dedi Jimin asta.
— Lekin, hyung, ularni birga ko‘rish og‘ir. Ko‘chib ketmoqchiman. Menga yordam ber, iltimos. — dedi Jungkook.
— Rostdan ham ko‘chib ketmoqchimisan? — so‘radi Jimin. Jungkook boshini qattiq-qattiq qimirlatdi.
— Yaxshi, men senga yaxshi joy topishga yordam beraman va ularning ikkalasi bilan gaplashaman, ko‘chib ketishga ruxsat olish uchun.
— Rahmat, hyung, — dedi Jungkook jilmayib.
— O‘zingni ehtiyot qil va uni qo‘yib yubor, — dedi Jimin yumshoq ohangda.
— Bu juda qiyin, hyung, — dedi Jungkook.
— Tushunaman, azizim. Aytgancha, u qachon va nega birga yashashni boshlaganini aytdimi? — deb so‘radi Jimin. Jungkook boshini sal qimirlatib "yo‘q" dedi.
— Sumi oilasiz qolgan. U tug‘ilganida onasidan ayrilgan va taxminan bir yarim yil avval otasi ham tashlab ketgan.
U otasining kichkina malikasi edi, shuning uchun otasining o‘limi unga katta zarba bo‘ldi. U butunlay yiqilib tushdi, yuragi sinib ketdi va qo‘rqinchli tushlar ko‘ra boshladi.
Hattoki vahima hujumlari ham boshlandi. Otasi endi u bilan emasligiga ishonish qiyin edi. Bir kuni Tae uni terapevtga olib bordi, va terapevt unga yolg‘iz yashamasligi kerakligini aytdi. Shuning uchun ular birga yashashni boshlashdi, — dedi Jimin.
— Taehyung hyung uni birga yashashga taklif qilganmi? — deb so‘radi Jungkook.
— Ha, shunday qilgan, — dedi Jimin.
— Yaxshi, tushunarli, — dedi Jungkook.
— Tae uning yagona tayanchi, shuning uchun uni undan tortib olma. Bu gapni aytish bilan sen uchun yomon hyung bo‘lib qolayotganimni bilaman, kechir meni, Kookie, — dedi Jimin ko‘zlari namlanib.
— Men buni qilmoqchi emasman, hyung. Lekin uni juda yaxshi ko‘raman. Bu men uchun oson emas, — dedi Jungkook, Jimin tomonga qaramay.
— Tushunaman.
— Yaxshi, hyung, men endi ketaman. Ishlarim bor. Va esda tuting, ko‘chib ketishga yordam berishingiz kerak, — dedi Jungkook o‘rnidan turib.
— Ha, Kookie, yordam beraman, — dedi Jimin, ular quchoqlashishdi va Jungkook ketdi.
Jungkook ketgach, Jimin ish bilan band bo‘ldi, lekin yarim soat o‘tmasdan yana kimdir eshikni taqillatdi.
Eshikni ochganida, Sumi boshini egib, barmoqlari bilan o‘ynab turganini ko‘rdi.
— Sumi, keldingmi, ichkariga kir, — dedi u.
Sumi asta divanga yaqinlashib, o‘tirdi, lekin hali ham qo‘llariga tikilib turardi.
— Nima bo‘ldi, Sumi? Nega bunchalik jim turibsan? — deb xavotir bilan so‘radi Jimin.
Sumi sekin boshini ko‘tardi va unga qaradi, ko‘zlari shishib ketgan va qip-qizil edi — yig‘lagani aniq edi.
— Sumi, nega yig‘lading? Nima bo‘ldi? Tae nimadir qildimi? Aytsang, unga saboq beraman, — dedi Jimin.
— Jungkook Taehyungni sevadi, — deb pichirladi u, deyarli eshitilmas ohangda. Agar Jimin unga juda yaqin o‘tirmaganida, bu gapni eshitmagan bo‘lardi.
— Jimin oppa, rostini ayting-chi? Jungkook Taehyungni sevadimi? — deb so‘radi u.
— Senga buni kim aytdi, Sumi? — deb qaytarib so‘radi Jimin.
— Men ahmoq emasman, oppa. Taega qanday qarayotganini ko‘rdim. Jungkook menga o‘zi sevgan inson bilan birga bo‘la olmasligini aytganda, uning muhabbati boshqa odamga, ayolga ekanligini aytdi. U mendan nimanidir yashirgandek qattiq vahimaga tushdi. Bilaman. Javob bering, oppa, bu Tae, to‘g‘rimi? — dedi u va kichkina ko‘zlariga yosh yig‘ildi.
— Men... yaxshi... ha, bu u, — dedi nihoyat Jimin.
U birdan nimanidir anglab, hayotini ag‘dar-to‘ntar qiladigan bir haqiqatni tushundi.
— Kuting, demak, Tae mendan yuz o‘girganining sababi... Jungkook edi?
Jimin keng ochilgan ko‘zlari bilan unga qaradi, va uning ko‘zlari yana yoshlanib ketdi.
— Yo Xufo... Ular bir-birini sevishadi, — dedi u.
— Yo‘q, Sumi, Jungkook Taeni sevadi, lekin Tae seni sevadi, — dedi Jimin uni tinchlantirishga urinib.
— Yo‘q... u sevmaydi... — dedi u titrab. — U meni sevmasdi. U Jungkookni sevadi. Ha. Jungkook uning haqiqiy sevgisi. Men emas, — dedi u.
U yuzini qo‘llari bilan yopdi va yig‘lab yubordi. Jimin o‘rnidan turib, yoniga o‘tirdi va uni quchoqlab, sekin orqasidan siladi.
— Sumi, shsh... Yig‘lama. Iltimos. Juda ko‘p yig‘lasang, betob bo‘lasan, — dedi u sekin.
— Men Kookiening sevgisini tortib oldim. Ularning orasiga kirib qoldim, — dedi u.
— Yo‘q, unday qilganing yo‘q. Bunday gaplarni aytishni bas qil, — dedi Jimin qattiq ohangda.
— Mening Taem... u meniki emas. Oppa, u meniki emas, — dedi u Jimin tomonga qarab.
Uning zaif holati Jiminning yuragini vayron qildi. U hech narsa qila olmaydi. Uning uchta yaqin do‘sti muhabbat uchburchagida qolib ketishdi va ularning ikkitasi juda azob chekyapti. U o‘z do‘stlariga yordam bera olmaydi. Jungkook va Taehyung unga aka-uka kabi, Sumi esa kichik singlisi kabi. Qachonki Sumida muammo bo‘lsa, u har doim Jimin yoki Hobi bilan gaplashadi.
— Sumi, u faqat senikidir. Taehyung seni juda yaxshi ko‘radi, — dedi u.
— Lekin u Jungkookni mendan ham ko‘proq yaxshi ko‘radi. Buni bilaman. Men buni avval e'tiborga olmaganman, chunki u kimni birinchi bo‘lib sevganini bilmasdim. Lekin endi bilganimdan keyin ko‘z yumolmayman, — dedi u.
— Sumi, iltimos, ortiqcha o‘ylama, — dedi Jimin, ko‘z yoshlarini artib.
— Oppa, men usiz yashay olmayman, — deb yig‘lab yubordi u.
— Senga usiz yashashga to‘g‘ri kelmaydi, Sumi, — dedi Jimin, uning yelkasini silab.
— Lekin Jungkookchi? U nima qiladi? — deb so‘radi u.
— Bilmayman, Sumi, — Jimin halol javob berdi. — Bu haqda Tae bilan gaplashishing kerak.
— Bu masalada u bilan gaplasha olmayman. Agar u meni tark etishga qaror qilsa, nima qilaman? — dedi u, ko‘z yoshlarini to‘xtata olmay, aybsiz nigoh bilan unga qarab.
— U seni tark etmaydi, Sumi, — dedi Jimin.
— Buni bilmaymiz, Oppa. Endi uning haqiqiy sevgisi qaytdi... U meni tark etishi mumkin... — dedi u titrab.
— Sumi, iltimos, ortiqcha o‘ylama. U seni tark etmaydi.
— Lekin Jungkook qaytgandan keyin u baxtli bo‘lmaydi. Tae u bilan birga bo‘lishni xohlaydi, — dedi u, ko‘z yoshlari daryo kabi oqib.
— Yo‘q, u ketmaydi. Bunday narsalarni o‘ylama, — dedi Jimin va Sumiyni bag‘riga tortib, sekin boshini siladi.
— Lekin men Kookiening xafa bo‘lishini istamayman, — dedi u Jiminning ko‘ksiga boshini qo‘yib.
— Qanday qilib bunchalik fidoyi bo‘lasan, Sumi? Hech bo‘lmasa bir marta boshqalarni emas, o‘zingni o‘ylagin, — dedi u.
— Qo‘limdan kelmaydi. U mening do‘stim, — dedi Sumi pichirlab.
— Bilaman, kichkintoy, — dedi Jimin.
Ular bir necha daqiqa shu holda qoldilar, so‘ng Jimin:
— Sumi? — dedi.
U sekin pastga qaradi va uning ko‘zlari yumulganini ko‘rdi.
— Sumi? — yana dedi u. U javob bermadi, shuning uchun Jimin uni silkidi. Ammo yana hech qanday javob yo‘q edi.
— Sumi? O‘rningdan tur! — deb qichqirdi u.
Hech qanday javob bo‘lmadi, va Jimin vahimaga tushib, xuddi o‘sha binoda bo‘lgan Hobiyni chaqirdi.
Bir necha daqiqa o‘tgach, Hobi va Jimin birgalikda Sumiyni uyg‘otishga harakat qildilar, lekin u uyg‘onmadi. Jimin Taehyungga qo‘ng‘iroq qildi.
— Salom, Chim. Nima gaplar? — dedi Tae qo‘ng‘iroqni ko‘tarib.
— Tae... Sumi... U... u... — Jimin titrab gapira olmadi.
— Sumi? Unga nima bo‘ldi? — dedi Taehyung xavotirlanib.
— U hushidan ketdi. Nima qilishni bilmayman, — dedi Jimin.
— Hushidan ketdi? Qayerda? Qachon? Ayt menga, hozir yetib boraman, — dedi Taehyung.
— Yo‘q, Tae, vaqtni bekorga yo‘qotmasligimiz kerak. Iltimos, uning doktori qaysi shifoxonada ekanini ayt. Uni o‘sha yerga olib boramiz, sen ham o‘sha yerga kel, — dedi Jimin.
— Uni Seul shahar shifoxonasiga olib boringlar. Men yetib boraman. Uning doktori Doktor Choi, — dedi Taehyung va qo‘ng‘iroqni tugatdi.
Hoseok va Jimin uni shifoxonaga olib borishdi, va doktor uni tekshiruv uchun xonaga olib kirib ketdi. Ikkovlari tashqarida o‘tirishardi.
— Endi nima bo‘ldi va u bu yerda nima qilayapti? — deb so‘radi Hobi Jimin tomonga qarab.
Jimin sodir bo‘lgan hamma narsani qisqacha tushuntirib berdi.
— Voy, endi nima qilamiz? — dedi Hobi.
— Bilmayman, hyung. Agar u homilador bo‘lsa-chi? — dedi Jimin qo‘rquv bilan.
— Yo‘q, u homilador emas, — dedi Hobi.
— Yomon his qilyapman, hyung. Menga uning homiladorligi haqida qandaydir yomon tuyg‘u kelayapti. Sumi oxirgi haftada g‘alati harakat qilayotgandi, — dedi Jimin.
— Aytdim-ku, u homilador emas. Endi indama, — dedi Hobi asabiylashib.
— Lekin agar u bo‘lsa-chi? — dedi Jimin.
— Men... men bilmayman, Jimin, — dedi Hobi.
Biroz vaqt o‘tgach, Taehyung ham Jungkook bilan birga shifoxonaga yetib keldi.
— Sumiga nima bo‘ldi? — deb so‘radi Jungkook.
Jimin va Hobi uning savoliga javob bermadi, ular Taehyungning ko‘zlaridan boshqa hamma narsaga qarab turishardi.
— U nima bo‘lganini so‘radi, javob ber, — dedi Taehyung jiddiy ohangda.
— U hushidan ketdi, — dedi Jimin sekin.
— Buni bilamiz, lekin nima bo‘ldi? Nega hushidan ketdi? — yana so‘radi Tae.
— Bilmaymiz, Tae. Doktor chiqsa, hammasini aytadi, — dedi Hobi.
Bir necha daqiqadan so‘ng doktor xonadan chiqdi va ular savollarga ko‘mib tashlashdi.
— Doktor, Sumining ahvoli qanday? — deb so‘radi Jimin.
"Hobi so‘radi: 'U hozir yaxshimi?'"
Jungkook dedi: "Biz u bilan uchrashsak bo‘ladimi?"
Taehyung so‘radi: "Unga nima bo‘ldi?"
Shifokor javob berdi: "Iltimos, barchangiz bir vaqtda gapirmang. Nimani aytmoqchi ekanligingizni tushunolmayapman."
Taehyung yana so‘radi: "Doktor Lim, unga nima bo‘ldi?"
Shifokor javob berdi: "Janob Kim, u hushidan ketdi, chunki..."
Jimin sabrsizlik bilan so‘radi: "Nima uchun, doktor?"
Shifokor Taehyungga qarab dedi: "Siz u kamqon (anemik) ekanligini bilasizmi? U charchoq tufayli hushidan ketdi."
(Izoh: Agar bilmaganlar bo‘lsa, anemiya — qonda gemoglobin darajasi past bo‘lgan odam.)
Taehyung bosh chayqadi va Jimin hamda Hobi tomonga qaradi, ular unga qaramayotgan edi.
Shifokor davom etdi: "Ko‘zlari qizarib shishgan, u ko‘p yig‘lagan. Men sizga allaqachon aytganman, iltimos, unga ortiqcha stress bo‘lishiga yo‘l qo‘ymang. Bu uning sog‘lig‘i uchun yaxshi emas — ham jismoniy, ham ruhiy jihatdan."
Taehyung javob berdi: "Tushundim, doktor. U hozir uyg‘oqmi? U bilan uchrashsam bo‘ladimi?"
Shifokor dedi: "U birozdan keyin uyg‘onadi, keyin siz uchrashishingiz mumkin. U kechqurun kasalxonadan chiqadi. Men unga dorilar yozib beraman, iltimos, ularni o‘z vaqtida ichishini ta’minlang."
Shifokor shunday deb chiqib ketdi.
Taehyung nafasini chuqur oldi va dedi:
"Bolalar, iltimos, menga nima bo‘lganini aytib bering?"
Hobi gapira boshladi: "Tae, aslida..."
Ammo u gapni tugatmasidan oldin Jimin uni to‘xtatdi.
Jimin dedi: "Biz aniq bilmaymiz."
U Hobi tomonga qarab, Taehyungga nima bo‘lganini aytmaslik kerakligini bildirgancha qaradi.
Jungkook suhbatga qo‘shilib dedi:
"Qanday qilib bilmasligingiz mumkin? Siz uning yonida edingiz-ku!"
"Ha, aynan shunday," - dedi Taehyung.
Jimin esa davom etdi:
"Men bilmayman, Tae. U mening studiyamga kelganida allaqachon yig‘lab turgandi. Men uni tinchlantirishga harakat qildim, lekin u hushidan ketdi. Keyin men Hobi hyung va seni chaqirdim."
Jimin yolg‘on gapirdi va Hobi tomonga qaradi. Hobi esa boshini tasdiqlagancha qimirlatdi.
Jungkook Taehyungga qarab so‘radi:
"Hyung, sen nimadir qildingmi? Nega u yig‘lagan edi?"
Taehyung javob berdi:
"Kook, nega men uni yig‘latgan bo‘lishim mumkin deb o‘ylaysan?"
Jungkook yelka qisib dedi:
"Bilmayman. O‘zing ayt."
Taehyung o‘zini oqlab dedi:
"Men hech narsa qilmadim. U erta tongda chiqib ketdi. Men uyg‘onganimda esa faqat seni uyda topdim. Demak, men hech narsa qilmadim."
Hobi taxmin qildi:
"Ehtimol, u dadasini sog‘ingani uchun yig‘lagandir."
Taehyung e’tiroz bildirdi:
"Agar shunday bo‘lsa, u doimgidek men bilan gaplashishga kelgan bo‘lardi. Nega Jimin oldiga borishi kerak?"
Jimin esa beparvo yelka qisdi:
U uyg‘onsin, keyin o‘zidan so‘raymiz."
Sumi ikki soatdan so‘ng uyg‘ondi.
Ular undan nima bo‘lganini so‘rashga harakat qilishdi, lekin u bu mavzuda hech narsa demadi. U charchaganini va uyga borishni xohlashini aytdi.
U bir lahzaga Jungkookga qaradi, so‘ngra Jimin tomonga qaradi, u esa unga tasalli beruvchi tabassum bilan javob berdi.
Shundan so‘ng, Jungkook va Taehyung uni uyiga olib borishdi va majburan to‘shakka yotqizishdi.
Bir oz vaqt o‘tgach, Taehyung xonadan chiqib, divanda o‘tirgan Jungkookning yoniga joylashdi.
"U uxlayaptimi?" — deb sekin so‘radi Jungkook.
"Ha," — deb javob berdi Taehyung.
"Qalaysiz, hyung?" — deb so‘radi Jungkook unga qarab.
"Charchadim va hammasi chalkash." — dedi Taehyung.
"Unda biroz dam oling." — dedi Jungkook.
"Negadir o‘zimni juda yomon his qilyapman, Kookie," — dedi Taehyung.
"Nega, hyung? Ayta olasan." — dedi Jungkook.
"Men... Jungkookie, seni quchoqlasam bo‘ladimi?" — deb so‘radi Taehyung, Jungkookni hayratga solib.
"Albatta, hyung." — deb javob berdi Jungkook va keyingi lahzada Taehyung uni iliq quchog‘iga tortdi.
Taehyung Jungkookni quchoqlagan paytda, tanish hid burniga urilganda yengillik his qildi. O‘zini tuta olmay, lablaridan mayin "hmm" ovozi chiqib ketdi.
"Oh, men seni juda sog‘indim, Jungkookie." — dedi u asta, quchoqlashni yanada mahkamroq qildi.
"Men ham seni sog‘indim, hyung. Juda ham." — dedi Jungkook, ko‘ksiga yuzini bosgancha.
"Hech qachon yana shunday ketib qolma. Agar ketishing kerak bo‘lsa, menga hammasini oldindan ayt. Nima bo‘lishidan qat'i nazar, har doim sen bilan bo‘laman. Tushundingmi?" — dedi Taehyung.
"Tushundim, hyung", — deb javob berdi Jungkook. U sevgan insonining iliqligidan zavqlanardi. U Taehyungni yanada mahkamroq quchoqladi. Yuragining egasidan ko‘proq mehr izlab, yanada yaqinroq bo‘lishni xohlardi.
Ular uzoq vaqt quchoqlashib turishdi, bu paytda esa ularni kuzatayotgan boshqa bir juft ko‘zda zaiflik va ishonchsizlik aks etardi.
Sumi asta xonaga qaytib, to‘shak ustiga o‘tirdi. U tizzalarini quchoqlab, yangi chiqqan ko‘z yoshlarini artdi.
Uning miyasi juda tez ishlardi, g‘alati taxminlar paydo bo‘lardi. U bularni qanday to‘xtatishni bilmasdi.
"Men bunga chiday olmayman. Men bu hayot bilan yashay olmayman. Nimadir qilishim kerak," — dedi u o‘ziga pichirlab.