Love me again
Jungkookning birinchi uchrashuvidan bir necha hafta o'tdi. Hozir soat 2:00 edi, Sumi va Jungkook yashash xonasidagi divanda o'tirib, Instagram reelslarini ko'rishayotgan edi. Ikkalasi ham turli sabablarga ko'ra uxlasholmayotgan edi: Sumi Taehyung shahardan tashqarida bo‘lgani uchun u bilan quchoqlashadigan hech kim yo‘q edi, Jungkook esa boshqa sabab bilan uxlolmayotgan edi.
Ular oshxonaga borayotib tasodifan uchrashib qolishdi va vaqt o'tkazishga qaror qilishdi.
Sumi Instagram tasmasida paydo bo'lgan video uni yig‘latib yubordi.
Jungkook uning yig‘layotganini ko‘rib, xavotir bilan so‘radi:
"Sumi? Yaxshimisan? Nima bo‘ldi?"
Sumi nima sababdan yig‘laganini ko‘rishi uchun telefonini unga uzatdi.
Bu videoda otasi qizini to‘y kuni kuyoviga tomon kuzatayotgani aks etgan edi.
"Men hech qachon bunga ega bo‘lmayman," – Sumi sekin pichirladi.
"Nimaga hech qachon ega bo‘lmaysan?" – Jk muloyimlik bilan so‘radi.
"Otam... u hech qachon to‘yimda meni kuyov tomon boshlab qo‘ymaydi," – dedi u.
"Nega bunday qilmaydi?" – dedi u.
"Chunki u meni tashlab ketdi," – dedi Sumi.
"U meni bir yarim yil oldin tashlab ketdi. Yurak xurujidan vafot etdi," – dedi u ko‘zlari yoshga to‘lib.
"Kechirasan, Sumi," – dedi Jungkook sekin va chap qo‘lini unga quchoqlash uchun cho‘zdi. Sumi esa asta-sekin boshini uning chap yelkasiga qo‘ydi va yon tomondan uni quchoqladi.
"Men Appani juda sog‘indim," – dedi u. "Tae aytishicha, u onam bilan yaxshi joyda ekan, lekin men bunga ishonmayman. O‘sha joy haqiqatdan ham mavjudmi yoki yo‘qmi, kim biladi?" – dedi u sekinlik bilan burnini tortib.
"Sumi, onang haqida gapirib bera olasanmi?" – Jungkook unga muloyimlik bilan murojaat qildi, uni bezovta qilmaslikka harakat qilib.
"Men uni hech qachon uchratmaganman. Aytishlaricha, meni dunyoga keltirish unga qiyin bo‘lgan, chunki homiladorligining 8-oyida suvi kelib qolgan. U... tug‘ruqdan keyin vafot etgan. Men esa muddatidan oldin tug‘ilgan chaqaloq edim..." – u bir lahza jim bo‘ldi, so‘ng davom etdi. "18 yoshimda bu haqida buvimdan eshitdim. O‘shanda onamni men o‘ldirdim deb o‘yladim. Uning o‘limiga sababchi bo‘lganimni his qilardim. Shuning uchun otamning mehrini undan tortib olganman. Ammo otam menga onamni o‘ldirmaganimni aytdi. U meni sevganligi uchun hayotining eng katta in’omini – meni – berib ketganini aytdi. Lekin men bunga ham ishonmayman." – dedi u.
"Yo‘q, Sumi, otang haq edi. Sen onangni o‘ldirmading. U seni sevganligi uchun qutqarib ketgan," – dedi Jungkook, uning sochlarini silab.
"Shunday deb o‘ylaysanmi?" – dedi u unga qarab.
"Rahmat, Kookie." – u biroz jilmaydi.
"Opa-singillaring bormi?" – deb so‘radi u.
"Yo‘q, men yagona farzand edim. Meni yolg‘iz otam tarbiyalagan. Hozir hech qanday oilam qolmagan, faqat Yaponiyada yashaydigan ammam bor, xolos." – dedi u.
"Qanday qilib senga oila yo‘q deysan? Taehyung hyung – sening oilang, men sening oilangman. Barcha hyunglar sening oilang. Biz hammamiz sening oilangmiz. Hech qachon oilang yo‘q deb aytma." – dedi u va biroz jiddiy nigoh bilan unga qaradi.
U asta kulib dedi: "Ha, Kookie, siz hammangiz mening oilamsiz."
Ular bir muncha vaqt jim bo‘lib o‘tirdilar, keyin esa Sumi sukutni buzib dedi:
"Kookie?"
U javoban sekin ovoz chiqardi.
"Sen bilan Haein o‘rtangdagi hamma narsa joyidami?" – deb so‘radi u.
"Chunki sen juda xafa ko‘rinarding. Uchrashuvdan qaytganingda juda tushkun eding, ustiga-ustak, u seni uyga ham kuzatib qo‘ymadi. Hammasi joyidami? Bilasan-ku, menga hamma narsani aytishing mumkin. Men seni hukm qilmayman." – dedi u divanda boshini yostiqqa qo‘yib.
"Bilaman, Sumi. Sen meni hukm qilmasligingni bilaman. Bu shunday... Aslida..." – u bir zum to‘xtadi, xayollarini jamlayotganday edi.
"Hammasi joyida. Shoshilma, xotirjam gapir." – dedi u.
"Biz juda ko‘p uchrashuvlarga bordik, lekin hech qachon bir-birimizni yigit-qiz deb atamadik yoki munosabatlarimizni aniq bir narsa deb belgilamadik. Chunki hali juda erta edi, to‘g‘rimi?" – dedi u unga qarab.
"Ha, tushunaman. Xo‘sh, keyin?"
"Biz juda shinam restoranda tushlik qilayotgan edik, shunda u do‘stlaridan ba'zilariga duch keldi va meni ularga o‘zining yigit do‘sti deb tanishtirdi. Biz bu mavzuda hech qachon ochiq gaplashmagandik, na men va na u bir-birimizdan 'yigit do‘stim bo‘lasanmi?' deb so‘raganmiz. Shunday ekan, rasmiy ravishda munosabatlarimizga aniq nom bermagandik. U meni yigit do‘stim deb tanishtirganda, hayratga tushdim. Keyinroq undan nega meni shunday deb ataganini so‘raganimda, u 'Bu shundoq ham aniq-ku, biz yigit do‘stlar emasmizmi?' dedi. Biz juda qattiq janjallashdik va men ketib qoldim."
"Kookie, hammasi joyida. Bu sizning munosabatlaringizdagi birinchi janjal. Bunday holatlar bo‘lib turadi," – dedi u uni tinchlantirmoqchi bo‘lib.
"Biz hali munosabatdamiz... deb bo‘lmaydi... hali emas," – deb javob berdi u.
"Oh, yaxshi. Lekin, Kook, sen uni chindan ham yoqtirasanmi?" – deb so‘radi u.
"Ha, men uni yoqtiraman," – dedi u.
"Yaxshi, unda kelajagingni u bilan ko‘ra olasanmi?" – deb so‘radi u.
"Hech narsa emas. Ko‘zingni yummoq va hayotingni kim bilan o‘tkazishni xohlasang, o‘sha odam haqida o‘yla," – dedi u.
Jungkook ko‘zlarini yumdi va faqat Taehyungni ko‘rdi. Uning kelajagi aynan shunday bo‘lishini xohlardi. Taehyung bilan birga bo‘lishni. U boshqa hech kimni xohlamasdi, faqat uni.
U asta-sekin ko‘zlarini ochdi va unga tikildi.
"Sen Haeinni ko‘rmading, to‘g‘rimi?" – deb sekin so‘radi u.
"Unda shunchaki tugat. Yuraging nimani istasa, o‘shani qil. O‘zingni majburlama," – dedi u, Jungkook esa bosh irg‘adi.
"Aytgancha, Kookie, sen kimni ko‘rding?" – u qoshlarini ko‘tarib unga qaradi.
"Hech... hech kimni." – u duduqlanib javob berdi.
"Yolĝonchi sen duduqlanyapsan, Kook. Endi ayt-chi, bu odamni sevasanmi?" – deb so‘radi u.
"Ahmoq, men senga uni topishga yordam bera olishim uchun!" – dedi u kulib, uning qo‘liga yengil urib.
"Bu borada menga yordam bera olmaysan."
"Nega? Ishon menga, Kookie, men xohlagan odam bilan uchrashishga yordam bera olaman. Haqiqatan ham istalgan odam bilan."
"Lekin nega? Men yordam beraman deb va’da beryapman-ku," – u xuddi kichkina bola kabi labini burishtirdi.
'Menga bajara olmaydigan narsalarni va’da qilma, Sumi. Axir bu sening yigiting. Sen menga uni topishda yordam bera olmaysan. Hech kim yordam bera olmaydi.' – deb o‘yladi u ichida.
"U band," – deb javob berdi u.
“ahh, qanday baxtsiz yigit.” – dedi u burnini tirishtirib.
“Yo‘q, u baxtsiz emas. Uning sherigi men uchratgan eng yaxshi inson.” – dedi Jk
“Qanday bo‘lsa ham, menga kimligini ayt, keyingi lahzada u yana yakkalik bo‘ladi. Qasam ichaman, nimadir qilaman.” – dedi u hiylakorona jilmayib.
“Yoo‘q, Sumi. Bu juda noto‘g‘ri. Sen uni o‘ldirmaysan. Uni o‘ldira olmaysan. Iltimos.” – dedi u dahshat bilan.
“Demak, bu qiz ekan. Qiz bilan ekan. Hmm, qiziq. Ammo men hatto pashshani ham o‘ldira olmayman, odamni qanday o‘ldirardim?” – dedi u kulib.
“Ha, mayli. Lekin shuni qo‘y. Hech narsa qilishing shart emas.” – dedi u.
“Oh, iltimos, Kookie.” – u yalinib unga bechora qarashlarini berdi, lekin u e’tibor bermadi.
“Sumi, senga bir narsa so‘rasam bo‘ladimi?” – dedi u.
“Hyung avval seni chaqirdimi?”
“Umi? Yo‘q. Men birinchi bo‘lib taklif qildim. Va bilasanmi, u nima qildi?” – dedi u.
“U meni rad etdi va biz do‘st bo‘lganimiz yaxshiroq ekanini aytdi.” – dedi u lablarini burib.
“Vay, keyin nima bo‘ldi?” – so‘radi Jungkook.
“Uni ko‘ndirish uchun deyarli 11 oy vaqt ketdi.” – dedi u sochlarini orqaga tashlab.
“Menga Taehyung hyung bilan qanday tanishganingni ayta olasanmi? Men siz haqingizda hech narsa bilmayman, chunki o‘sha paytda bu yerda emas edim.” – dedi u.
“Tae senga hech narsa aytmadimi?” – deb so‘radi u undan.
“Oh, yaxshi. Demak, hamma narsani bilishni xohlaysan?” – deb so‘radi u.
“Ha, hamma narsani. Agar sen buni aytishda o‘zingni qulay his qilsang.” – dedi u.
“Oh, men 100 foiz buni senga aytishga tayyorman. Unda boshladim.” – dedi u jilmayib.
“Siz yaratmoqchi bo‘lgan musiqa butunlay axlat ekanligini tushunasizmi?” – deya kimdir unga deyarli baqirdi, u esa studiya darvozasi oldida ko‘zlarida yosh bilan turardi.
“Janob... Qasam ichaman, men harakat qilyapman.” – dedi Sumi sekin.
“Texnik jihatdan bu ishlamayapti, shuning uchun QATTIQROQ HARAKAT QIL!” – deb baqirdi u.
U 90° egilib, studiyadan qochib ketdi.
Yugurayotganida, u tasodifan kim bilandir to‘qnashib ketdi va polga yiqildi, lekin o‘sha odam unga yordam berishga ulgurishidan oldin, u o‘rnidan turib, egilib ta’zim qildi va u yerdan ketdi.
Ular bir-birining yuzini ko‘ra olmadi, lekin kim biladi, balki bir kun kelib ular bir-biri haqida hamma narsani bilib oladi...
Yangi xoreografiyasini mashq qilgandan so‘ng, Sumi raqs zalidan chiqdi va lift tomon yo‘l oldi. Shu payt, xira eshitilgan musiqa uni to‘xtashga majbur qildi. Bu paytda kim uyg‘oq bo‘lishi mumkin? – deb o‘yladi u o‘ziga, chunki soat 03:30 edi.
U ohista musiqaning kelayotgan xonasi tomon yurdi, eshik biroz ochiq edi, shuning uchun u ichkariga mo‘raladi va ko‘rgan manzarasi uni hayratga soldi.
Atrofidagi dunyo to‘xtab qolganday bo‘ldi, chunki u raqsga tushayotgan farishtaga – Kim Taehyungga tikildi.
U nafas olishni unutdi va birdaniga anglab yetdiki, uning oldida turgan bu yigit unga qiyinchilik olib kelishi mumkin.
U shunchalik mahliyo bo‘lib qarab turgan ediki, musiqa to‘xtaganini ham sezmay qoldi. Taehyung esa unga qarab turardi.
“Salom, biror narsa xohlaysizmi?” – deb so‘radi u hayron bo‘lib.
Uning farishtasimon ovozi Sumini yana haqiqatga qaytardi va u hijolat bo‘lib qizarib ketdi:
“Annyeonghaseyo, seonbaenim.” – deb ta’zim qildi. (Salom, katta yoshli/senior inson!).
“Annyeonghaseyo, Sumi-ssi.” – dedi Taehyung. – “Hammasi joyidami?”
“Ha-a. Kechirasiz, siz mashq qilayotganingizda qarab qo‘ydim. Meni kechiring, shunchaki qiziqdim, bu paytda kim uyg‘oq ekan deb o‘yladim va darvoza ochiq edi, shuning uchun ichkariga kirdim.” – dedi u.
“Hammasi joyida. Kechirim so‘rash shart emas. Men ham qaytmoqchi edim.” – dedi u.
“Siz ajoyib raqqos siz, seonbae… va qo‘shiqchi sifatida ham. Ha, men sizdan haqiqatan ham ilhom olyapman. Rah…mat s…izning go‘zal musiqangiz uchun.” – dedi u, gapini tugatishga qiynalib.
“Oh, rahmat. Bu men uchun juda muhim.” – dedi u biroz jilmayib. Bu esa Sumining yuragi qattiq urib ketishiga yetarli edi.
“Men endi ketaman. Menga vaqt ajratganingiz uchun rahmat, Seonbae.” – dedi u, unga ta’zim qilib, yuragi tez urgan holda u yerdan chiqib ketdi.
O‘sha kundan keyin ular turli vaziyatlarda tez-tez to‘qnashib qolishdi. Ba’zan bu tasodifan sodir bo‘ldi, ba’zan esa atayin.
Vaqt o‘tishi bilan ular asta-sekin do‘st bo‘lib qolishdi, lekin Sumi har doim Taehyung oldida juda tortinchoq edi.
“Bu shunchaki kichik bir tuygu, vaqt o‘tishi bilan yo‘qolib ketadi.” – deb o‘ziga-o‘zi ayta boshladi. Chunki Taehyung hech qachon unga do‘st sifatidan boshqa nigoh bilan qaramagan edi
Sumi Jimin va yana bir do‘stlari bilan Taening studiyasiga uchrashuvga bordi.
Ular yengil tamaddi qilishayotgan paytda, boshqalar e’tibor bermayotganidan foydalanib, Sumi birdan Taehyungdan so‘radi:
"Agar e’tirozingiz bo‘lmasa, sizdan bir narsani so‘rasam bo‘ladimi, Seonbae?"
"Albatta, so‘rashing mumkin." – dedi u.
"Sizning qiz do‘stingiz yoki yigit do‘stingiz bormi?"
"Yo‘q, yo‘q, menda yo‘q." – dedi u.
Bu javob Sumini biroz xursand qildi.
"Yaxshi, unda kimidr yoqtiraszmi?"
"Yo‘q. Va nega menga bunday savollar berayapsiz?" – dedi u Sumiga qarab.
"Shunchaki, hech qanday sababi yo‘q." – dedi Sumi. "Faqat... kimnidir yaxshi ko‘rasizmi?"
"Ha, sevaman." – dedi Taehyung.
"Oh, yaxshi." – dedi Sumi sekinlik bilan va keyin yana so‘radi:
"Unda nega u bilan uchrashmayapsiz?"
"Chunki u endi menga ehtiyoj sezmaydi deb o‘ylayman." – dedi u hech qanday hissiyotsiz.
" chegaradan oshib ketganim uchun uzr so‘rayman." – dedi Sumi.
"Yo‘q, bu mutlaqo normal holat." – dedi u.
"Rostanmi?" – so‘radi Sumi va Taehyung bosh irg‘adi.
"Unda yana bir narsa so‘rasam bo‘ladimi?"
"Albatta, so‘rashing mumkin, Sumi." – dedi u.
"Usizni xohlamasligini bilganingizdan keyin ham? Nega kutayapsiz?" – so‘radi Sumi.
"Chunki boshqa nima qilishni bilmayman." – dedi Taehyung.
"Yangi hayot boshlash haqida nima deysiz?" – dedi u sekin, Taehyungni ranjitmaslik uchun ehtiyotkorlik bilan.
"Bu mumkin emas." – deb javob berdi Taehyung.
"Bu variant emas va aytish amaldan oson." – dedi Taehyung va joyidan turib ishiga qaytishga yo‘l oldi.
Sumi chuqur nafas oldi va Jimin bilan gaplashayotgan do‘stiga qaradi. Uning do‘sti unga tasalli beruvchi tabassum qildi, va Sumi yanada ko‘proq harakat qilishi kerakligini tushundi.
"Sumi, kechirasan, lekin men sen bilan uchrashuvga chiqa olmayman." – Taehyung unga aybdorlik bilan qaradi.
"Iltimos, menga bitta imkoniyat ber. Iltimos." – dedi Sumi, ko‘zlari yosh bilan to‘lib.
"Sumi, iltimos, yig‘lama. Men buni qila olmayman. Men hali ham uni sevaman." – dedi Taehyung.
"Men buni bilaman, lekin iltimos, Oppa, menga imkon ber, shunda uni unutasiz. O‘zingiz aytdingiz-ku, u sizni istamaydi. Unda menga imkon bering, bir nechta uchrashuv, xolos. Va va’da beraman, agar menga nisbatan hech narsa his qilmasangiz, sizni boshqa bezovta qilmayman." – deb javob berdi Sumi.
"Qila olmayman. Kechirasan." – dedi Taehyung va xonadan chiqib ketdi.
Sumi yerga yiqilib, yig‘lab yubordi.
U oxirgi bir necha hafta davomida Taehyungni uchrashuvga taklif qilishga harakat qildi, lekin har safar u rad etdi.
Ular deyarli to‘rt oydan beri do‘st edilar va Sumi allaqachon bu go‘zal qo‘shiqchiga oshiq bo‘lib qolganini anglab yetdi, lekin u bunga umuman qiziqmas edi.
Agar Taehyung allaqachon kimnidir sevayotgan yoki unga javob qaytargan bo‘lsa, Sumi unga hech qachon yaqinlashmagan bo‘lardi. Ammo Taehyung sevgan inson uni qaytarishni istamasligini bilganidan keyin, u taslim bo‘lishni xohlamadi.
Hoseok uni polda yig‘layotganini ko‘rib, darhol uning yoniga bordi.
U Sumi oldida tiz cho‘kdi va yelkasiga qo‘lini qo‘yib shivirladi:
"Bas qil, Sumi. O‘zingga shikast yetkazyapsan."
"Hobi Oppa, men uni juda yaxshi ko‘raman." – dedi Sumi xo‘rsinib va boshini Hoseokning chap yelkasiga qo‘ydi.
"Bilaman, baby Hammasi joyida. Yur, bu yerdan ketamiz." – dedi Hoseok va ular oxir-oqibat u yerni tark etishdi.
"Sen aqldan ozdingmi, Tae? Bir qizni yig‘lab qoldirib ketding." – dedi Jimin, do‘stiga g‘azab bilan qarab.
Taehyung esa jim turib, qo‘lida viski bilan telefon ekraniga qarab o‘tirardi.
"Jungkookning rasmini tikilib turish uni qaytarmaydi, Tae." – dedi Jimin.
"Nega u meni ko‘rishga kelmadi, Chim? Men uni shuncha vaqt kutdim." – deya shivirladi Taehyung.
"Bilmayman, Tae. Balki u banddir." – dedi Jimin, chuqur nafas olib, uning yoniga o‘tirdi.
"Lekin u meni sog‘inmayaptimi?" – dedi Taehyung past ovozda. Jimin bunga qanday javob berishni ham bilmasdi.
Jungkook uzoq vaqt davomida ularning qo‘ng‘iroqlariga javob bermadi va xabarlarga ham qaytarmadi.
Hamma uni juda xavotir bilan kutayotgan edi.
Shuning uchun Taehyung ish jadvali bo‘yicha Los-Anjelesga borishi kerak bo‘lganda, u Jungkookni uchratishga harakat qildi.
Ammo bu imkonsiz edi...
Ularning olgan ma’lumotlariga ko‘ra, Jungkook kompaniyaning yotoqxonasida yolg‘iz yashayotgan edi.
Taehyung u bilan uchrashgani borganida, yotoqxona xodimlari unga bino lobbi qismida kutib turishni aytishdi.
Taehyung besh-olti soat kutdi, lekin hech kim kelmadi.
Oxir-oqibat, xodimlardan biri unga Jungkook hozir tashrif buyuruvchilar bilan ko‘rishishni istamasligini aytdi.
Shunday qilib, ular Taehyungdan ketishni so‘rashdi, u esa oxir-oqibat rozi bo‘ldi.
Chunki Jungkookning binoda bor yoki yo‘qligini ham bilmay turib, u yerda kutishning foydasi yo‘q edi.
U ko‘p marta Jungkookka qo‘ng‘iroq qildi va xabar yubordi.
Unga kompaniyaga tashrif buyurganini aytib qo‘ymoqchi edi, lekin hammasi befoyda bo‘lib chiqdi.
Chunki Jungkook na qo‘ng‘iroqlarga javob berdi, na xabarlarni o‘qidi.
"Tae, iltimos, o‘zingni qiynashni bas qil va uni unut." – dedi Jimin, Taehyungning orqasini asta silab.
"Qo‘limdan kelmaydi. Nima qilishni ham bilmayman." – dedi Taehyung.
"Yo‘q, sen buni uddalaysan, Tae. Unga imkoniyat ber.
U juda yaxshi qiz, sendan hech qanday yomon niyati yo‘q.
U seni chin dildan yoqtiradi." – dedi Jimin.
"Yo‘q... yo‘q... Menga bo‘lmaydi, Chim. Men uni yoqtirmayman.
U shunchaki do‘stim." – javob berdi Taehyung.
"Iltimos, Tae, harakat qilib ko‘r.
Agar u bilan bo‘lmasa, boshqa bir yo‘l bilan harakat qil.
Oldinga yur. O‘zing uchun yangi hayot boshlashing kerak." – dedi Jimin.
"U mening birinchi sevgim.
Men uni juda yaxshi ko‘raman, uni qo‘yib yuborolmayman. Qo‘limdan kelmaydi." – dedi Taehyung.
"Bilaman, u sening birinchi sevgiling.
Lekin bu, u oxirgisi bo‘lishi kerak degani emas.
Jungkook nimani xohlashini bilmaymiz.
Ammo uning hozirgi harakatlaridan aniq ko‘rinib turibdi: u seni istamaydi." – dedi Jimin qayg‘uli ohangda.
"Bilmayman..." – deya shivirladi Taehyung.
Sumi bir necha oydan beri Taehyungni o‘ziga qaratishga harakat qilmoqda va ular bir necha marotaba uchrashuvga ham borishdi.
Ammo Taehyung Sumi uchun hech qanday his-tuyg‘ular sezmasdi.
Sumi bu oson bo‘lmasligini allaqachon bilgan edi.
U hech qachon Taehyungdan kimni sevishini so‘ramagan, lekin Taehyung kimnidir juda qattiq sevishini bilar edi.
Va bu sevgini unutishi uchun uzoq vaqt kerak bo‘lishini tushungan edi.
Ular har safar uchrashuvga chiqqanlarida, Taehyung har doim uni xuddi bir janobdek olib ketardi.
U har doim hisobni to‘lashga harakat qilardi, lekin oxir-oqibat ular hisobni ikkiga bo‘lishardi yoki ulardan biri to‘lardi.
Birinchi sevgini unutish oson emas.
Bu dunyodagi eng qiyin narsalardan biri.
Sumi bunga sabr bilan yondashdi.
U hech qachon Taehyungni noqulay ahvolga soladigan yoki bosim o‘tkazadigan harakatlar qilmadi.
Faqat bir marta, u Taehyungning qo‘lidan ushlashni iltimos qilganida, u rozi bo‘ldi.
Faqatgina Sumi yalinib, xuddi tashlab ketilgan kuchukdek ko‘rinib qolganida...
Taehyung yaqinda katta sahnaga qaytdi va konsertlar hamda reklama tadbirlari bilan juda band edi.
U sahna ortida navbatdagi konsertiga tayyorlanayotgan paytda, kutilmaganda telefon qo‘ng‘irog‘ini oldi.
Bu qo‘ng‘iroq uning butun dunyosini ostin-ustun qilib yubordi.
Bu otasining qo‘ng‘irog‘i edi.
Buvijoni keksalik tufayli vafot etgan edi.
Taehyung pardoz stuliga o‘tirdi va ko‘zguga tikildi.
U asta-sekin atrofdagilardan yolg‘iz qoldirishlarini so‘radi.
Xodimlar chiqib ketgach, u ich-ichidan sinib tushdi.
U nima qilishni bilmasdi.
O‘zini ojiz va befoyda his qilardi.
Buvijonini oxirgi bor ko‘rishga ham ulgurmagan edi.
Endi esa juda bandligi sabab dafn marosimiga ham bora olmasdi.
U titrayotgan qo‘llari bilan telefonini oldi va miyasiga kelgan yagona raqamni terdi – Jungkook.
"Iltimos... iltimos... javob ber... Kookie... iltimos... sevgilim... Men haqiqatan ham senga muhtojman..." — u titrayotgan qo‘llari bilan telefonini mahkam ushlagan holda pichirladi.
Jungkook qo‘ng‘iroqqa javob bermadi va Taehyung yanada vahimaga tushdi.
Ko‘z yoshlari yana yuziga oqib tushdi, chunki u hayotidagi eng qadrli ikki kishini yo‘qotganini his qilardi.
Biri – buvisi, abadiy...
Boshqasi – sevgisi, chunki ehtimol endi Jungkookning u bilan hech qanday aloqasi yo‘q edi.
U yana bir necha marta Jungkookning raqamiga qo‘ng‘iroq qildi, lekin javob bo‘lmadi.
Bir necha daqiqadan so‘ng, oxirgi marta qo‘ng‘iroq qilib ko‘rishga qaror qildi. Balki omad kulib boqardi...
Ammo qo‘llari qattiq titrayotgani sababli, adashib boshqa birovning raqamini terib yubordi.
Bir necha chaqiruvdan so‘ng, boshqa odam qo‘ng‘iroqni ko‘tardi:
"Alo?"
"Men... haqiqatan ham... senga... muhtojman..." — u duduqlanib, arang gapirdi
"Tae? Nima bo‘ldi? Nega yig‘layapsan?" — narigi tomondagi odam xavotir bilan so‘radi.
"Iltimos... tez kel... men senga muhtojman..." — dedi u.
"Meni kut, jonim. Hozir boraman."
Taehyung xonaning burchagida, polga o‘tirgancha, qo‘llarini tizzalariga o‘rab olgan edi. Uning ko‘zlari qon qizil bo‘lib ketgan, yoshlar tinimsiz oqardi. U mutlaqo karaxt holatda edi.
Bir muncha vaqt o‘tgach, kimdir uning xonasining eshigini taqillatdi, lekin Taehyung buni payqash yoki javob berish uchun juda charchagan edi.
Shuning uchun, eshikni ohista ochib, ichkariga qarashdi va ko‘rgan manzaralari yuraklarini ming bo‘lakka bo‘lib yubordi.
Ular asta xonaga kirdi va Taehyungning yonida tiz cho‘kib, past ovozda pichirladi:
Taehyung sekin qo‘llarini tushirib, oldidagi odam bilan ko‘zlari to‘qnashdi. U xo‘rsinib, ohangsiz pichirladi:
"Sumi... men quchoqlasam bo‘ladimi, iltimos?" — u past ovozda so‘radi.
"Ha, Tae, albatta. Bu yerga kel."
Shunday deya, u qo‘llarini ochdi va Taehyung asta-sekin unga yaqinlashdi. Bir necha soniyadan so‘ng, u yelkasidan quchoqladi va boshini uning ko‘ksiga bosdi.
"Men... unga qo‘ng‘iroq qildim... lekin... u javob bermadi..." — u yig‘lab aytdi. Uning yosh to‘kayotgan ko‘zlari Sumi'ning ko‘ylagini ho‘llardi, lekin bunga e'tibor beradigan hech kim yo‘q edi.
"Hammasi joyida, Tae. Balki u banddir. Keyinroq albatta qo‘ng‘iroq qiladi."
"Yo‘q... u javob bermaydi." — dedi u. Keyin qo‘shib qo‘ydi:
"Men chiqish qila olmayman... hozir chiqish qilishni xohlamayman..."
"Hammasi joyida, Tae. Shart emas. Jamoang bilan gaplashaman. Ishonchim komilki, bir yechim topamiz." — dedi Sumi, orqasidan sekin silab.
"Rahmat... Sumi." — u pichirladi.
"Bunday demang. Yana qaytaman."
Sumi o‘zini Taehyungning quchog‘idan chiqarishga harakat qildi, lekin bu behuda edi.
"Tae, men bir necha daqiqadan so‘ng qaytib kelaman, iltimos, qo‘yib yubor, jamoang bilan gaplashishim kerak." – dedi u ko‘z yoshlarini artarkan.
Sumi Jiminni va Yoongini chaqirdi, ular Taehyungga qarashlari kerak edi. Nihoyat, Taehyung bir nechta qo‘shiq kuylashi shart bo‘ldi, chunki muxlislari allaqachon stadionni to‘ldirgan edi va konsertni bekor qilish imkonsiz edi.
Uni sahnaga chiqishga ko‘ndirish juda qiyin bo‘ldi, lekin Sumi va uning do‘stlari uni harakat qilishga unday oldi.
U qo‘lidan kelganicha harakat qildi, lekin oxir-oqibat sahnada yig‘lab yubordi. Biroq, uning muxlislari juda qo‘llab-quvvatlovchi edi, hech kim unga yomon gap aytmadi. Aksincha, ular uni tinchlantirishga harakat qilishdi va bu muvaffaqiyatli bo‘ldi.
U chiqish qilib bo‘lgach, sahnani tark etdi va do‘stlari uni uyga olib ketish uchun kutib turishardi. Ammo u Jin va Jiminni yig‘layotganini ko‘rib, o‘zini tuta olmadi va u ham qattiq yig‘lab yubordi. Shunda barcha do‘stlari uni quchoqlab oldi.
Bu paytda Sumi burchakda yolg‘iz yig‘lab turgan edi. Namjoon uni ko‘rib, qo‘li bilan ishora qildi va Sumi ham ularga qo‘shildi. Hamma uni ham quchoqladi, chunki aynan u birinchi bo‘lib Taehyungni shunday ahvolda topgan va uni konsertni tugatishga ko‘ndirgandi.
Biroz yig‘idan so‘ng, hamma tinchlangach, ular Taehyungni uyiga olib ketishga qaror qilishdi. Chunki ertasi kuni yana bir konsert bor edi va u dam olishi kerak edi.
Hamma mashinaga o‘tirganida, Taehyung Sumiga qaradi va u unga qo‘l silkidi.
“Sen kelmayapsanmi?” – dedi Tae qattiq va bo‘g‘iq ovozda. U juda ko‘p yig‘lagani uchun ovozi yanada chuqurroq chiqardi.
Bu so‘zlar Sumining butun vujudini larzaga soldi. U asta bosh chayqab, sekingina "Yo‘q" deb pichirladi.
“Sen men bilan ketasan.” – dedi u qat’iy ohangda va qo‘lini unga uzatdi.
Sumi hech qanday qarshilik bildirmay uning qo‘lini ushladi va hammasi shundan boshlandi...
“Hyungning buvisi vafot etganmi?” – Jungkook Sumidan so‘radi. Sumi uning ro‘parasida o‘tirgan edi.
“Yo‘q.” – u bosh chayqadi, keyin esa Jungkook bu haqda bilmasligini tushundi. “Oh… Sen bilmasmiding?”
“Bilmasdim.” – dedi u. “Hozir ancha yaxshiday ko‘rinadi.”
“Ha, Kookie, u hozir yaxshi.” – dedi Sumi sekin jilmayib. “Baribir, Tae'ning samolyoti ertalab soat 9 da qo‘nadi, demak, u 10:30 ga uyda bo‘ladi. Menimcha, ikkovimiz ham uxlashimiz kerak. Allaqachon 5:30 bo‘ldi.”
“Ha, mayli.” – dedi Jungkook asta-sekin.
“Kookie, xotirjam bo‘l, u endi yaxshi. Ammo, ertaga u bilan gaplashishing kerak. Jiddiy aytyapman, orangizdagi muammoni hal qilib oling.” – dedi Sumi. Jungkook bosh irg‘ab qo‘ydi.
Jungkook uyg‘ondi, vanna qabul qilib, tashqariga chiqdi. Oshxonaga yo‘l olganida, Taehyungni muzlatgich yonida turgan holda ko‘rdi. Jk o‘zini tuta olmadi va “Hyung!” deb baqirib, uning oldiga yugurdi.
Taehyung birdan ortiga qaradi va Jungkookni bag‘riga bosdi. “Kook, sen yaxshimisan?” – deb sekin uning qulog‘iga pichirladi. U Jungkookni shunday mahkam quchoqladiki, go‘yo hayoti unga bog‘liqdek edi.
“Kechirasan, hyung.” – Jungkook uning ko‘ksiga yuzini yashirib shivirladi.
“Nima uchun uzr so‘rayapsan, Kookie?” – so‘radi Taehyung.
“Buving uchun… Qo‘ng‘iroqlaringni javobsiz qoldirdim. Kechirasan.” – dedi Jungkook ovozi pastlashib.
Taehyung bir lahza nima deyishini anglay olmadi, lekin keyin Sumining unga hammasini tushuntirganini esladi. U sekin Jungkookning orqasini silab, “Hammasi joyida, Kookie. Bu sening aybing emas.” – dedi.
“Hozir yaxshimisan?” – Jungkook sekin boshini ko‘tarib unga qaradi.
“Ha, men butunlay yaxshiman.” – dedi Taehyung.
“Yaxshi.” – Jungkook yengil jilmaydi. “Sumi qayerda?” – deb so‘radi.
“Ishga ketdi.” – javob berdi Taehyung.
“Kel, nonushta qil. Och bo‘lsang kerak.” – dedi Taehyung.
“Nega ikkoving ham menga doim nimadir buyurasan? Men bola emasman.” – dedi Jungkook lablarini cho‘chchaytirib. Ularning ikkoviyam hali ham bir-birlarini quchoqlab turganlarini sezishmadi.
“Ha, sen bola emassan.” – Taehyung asta kulib, Jungkookning sochlarini tartibsiz silkitdi. So‘ng ular asta-sekin ovqatlanish stoli yoniga o‘tirishdi.
“Xo‘sh, sen bilan Haein o‘rtasida ishlar qanday ketyapti?” – deb so‘radi Taehyung ovqatlanayotib.
"Unchalik yaxshi emas," deb javob berdi Jungkook halol.
"Nega? Nima bo'ldi?" deb so'radi u.
"Bu ishlamaydi deb o'ylayman," dedi Jungkook.
"Men shunchaki bokira holda o'laman," Jungkook past ovozda pichirladi.
Ammo Taehyung eshitib qoldi. "Yo'q, unday bo'lmaydi," dedi u sekin.
"Nima?" Jungkook unga qaradi, ko'zlari katta ochildi.
"Nima? Hech narsa demadim," dedi Taehyung.
"Yo'q, nimadir deding," Jungkook unga tikildi.
"Ha, deding." Jungkook yana takrorladi.
"Men... yo‘q, do‘stim. Nima haqida gapiryapsan, bilmayman." U bir oz pauza qildi, so‘ng shunday dedi: "Haha. Kookie, men ketishim kerak. Ishim bor."
Taehyung birdan o‘rnidan turdi va ishga tayyorgarlik ko‘rish uchun o‘z xonasiga ketdi. U orqada hayron bo‘lib qolgan Jungkookni qoldirdi, u juda g‘alati his qilardi.
Jungkook telefonini oldi va raqam terdi. Bir necha chaqiruvdan so‘ng, boshqa odam go‘shakni ko‘tardi.