PATIENVICE 18-qism 🔞
Chonguk bir necha kundan buyon Aseel bilan deyarli gaplashmasdi. Uning tanasiga qoʻl tekkizmas, xatto yuziga ham qaramasdi. Faqatgina juda zarur boʻlgandagina gapirardi. Qizning qalbi Seokjinni xayol qilib, uni qutqargan insonning obraziga toʻlganini hazm qila olmasdi. Bu holat Chongukning izzat-nafsiga juda qattiq tegardi.
Xotiniga qisqa nazar tashlashi bilanoq, uning xayoliga Aseel kundaligiga oshiq koʻzlar bilan ahmoqona soʻzlarni yozayotgan suratlari kelardi. Yigit oʻzining nazoratsiz fantaziyasidan aziyat chekardi.
Aseel eri bilan gaplashishga qancha harakat qilmasin faqat sovuq javoblar olardi. Boshqa paytda, Chongukning bunday munosabati uning uchun hatto yoqimli boʻlar edi, ammo hozir emas. Oʻzini yolgʻonchi his qilish juda yomon edi, hatto beparvo Chon Chonguk ham u bilan gaplashishdan bosh tortayotgandi.
Goʻyoki u bu yerda yoʻqdek edi....
Oʻqishdan qaytgach, Aseel kechki ovqat tayyorlashga kirishdi. Muzlatkichda avvalgi kundan qolgan Chonguk ularga qoʻl ham tekkizmagan idishlarga joylangan ovqatlari turgan boʻlsa-da, qiz "yangi" ovqat pishirishni xohladi. U oʻz-oʻzidan hayron qolardi. Chunki erining uyda tunashini istardi... Agar u eriga yaqinlashib "oila"dagi vazifalarini bajarishga harakat qilsa, Chongukning uydan tashqaridagi sarguzashtlari ham toʻxtashi kerak edi. Qolaversa Aseel uchun Chongukning u haqida oʻylagan fikri juda notoʻgʻri edi.
Chonguk uning qalbida boshqa erkak bor deb hisoblashi notoʻgʻri edi.
Uning yuragi turli kunlar, lahzalar va onlarga toʻla edi, ammo u yerda hech qachon erkak boʻlmagan. Aseel kundalikda faqat unga najot boʻlgan obraz tasvirlanganini aytganida yolgʻon gapirmagandi.
Biroq, u oʻzini ham aldayotgan edi...
Chunki yaqindan beri u kitob doʻkonidagi Min Yungini oʻylashdan toʻxtay olmasdi. Yigit sovgʻa qilgan oʻram haligacha Aseelni narsalari orasida yotardi. Erini oʻzining halolligiga ishontirishga urinayotgan bir paytda uni ochishga vijdonan qiynalayotgandi.
Oʻzining fikrlari uni qoʻrqitardi, lekin u bularga qarshi hech narsa qila olmasdi. Yuragini koʻkragidan yulib, muzlatib qoʻygisi kelardi, toki begonani xayolidan o'tqazganda bu qadar tez urmasin. Yoki sehr bilan uning pokligiga boʻlgan ishonchini buzayotgan oʻylarni boshidan chiqarib yuborgisi kelardi.
Qiz gʻamgin xoʻrsinib, muzlatgichdan tovuqni oldi.
— U shunchaki yoqimli inson, Aseel, sen esa turmushga chiqqan ayolsan, — oʻziga yana bir bor eslatdi.
Aftidan, oʻz-oʻzi bilan gaplashish uning odatiga aylanib qolgandi.
Kechki ovqat bilan bir soatcha band boʻlib, Aseel oʻz mehnatlari natijasidan ma'lum bir zavq oldi. Taomning ustini bezash uchun ishlatilgan kichkina yashil barg ham qizning koʻnglini xushnud etardi.
Kiraverish tomondan ovoz eshitilgach, qiz stolni tartibga keltirishga shoshildi, ortiqcha idishlarni shkafga joyladi. Oxirgi marta sochiqdan oqqush yasab, uni likopcha yoniga ehtiyotkorlik bilan qoʻydi. Stolni bezatish uchun nega bu qadar harakat qilganini oʻzi ham bilmasdi, axir Chonguk bunday nozikliklarni qadrlamasa kerak. U shunchaki yuzini burishtirib, qoʻllarini artib, sochiqni gʻijimlab, likopchaga uloqtirishi mumkin edi.
Aseel oshxona eshigi yonida turgancha Chongukni boʻyinbogʻini yechib, divanga qoʻyayotganini kuzatardi.
Goʻyo u yana yolgʻiz yashayotgandek oʻzini his qildi.
— Men kechki ovqat tayyorlagandim... — u yigitning eʼtiborini jalb qilish uchun ishonchsiz ovozda gapirdi.
— Bekor qilibsan! Bugun bizni Seokjin kechki ovqatga taklif qilgandi. Birozdan keyin ketamiz, — his-hayajonsiz dedi u va pultni olib, darhol divanga oʻtirdi.
Charchoq Chongukning butun vujudiga tarqalgandi, shuning uchun u ustidagi koʻylagini yechmadi ham.
— Sen...menga buni aytmaganding... — Aseel yozilgan stolga qarab, labini asabiy tishladi. Xafa boʻlib xoʻrsinib, qoʻshib qoʻydi: — Huddi...kechagidek.
Chonguk unga javob berishni ham oʻylamadi. Qulayroq joylashib, kanallarni oʻtkazardi, garchi televizor koʻrishga mutlaqo kayfiyati yoʻq bo'lsada. Faqat mehmonga borishdan oldin biroz dam olmoqchi edi.
Ofisda oʻtkazgan kuni unga taʼsir qilgandi. Qoʻshimchasiga, kecha klubda uchratgan qizning uyida oʻtkazgan kechasi ham "oson" kechmagandi. Qiz juda "shovqinli" edi, nafaqat yotoqda.
Ammo Chongukni eng koʻp asabiylashtirgani uyda boʻlishni xohlashi edi, qandaydir fohishaning shubhali rayondagi yotoqxonasida emas.
Xotinining u bilan gaplashishga boʻlgan navbatdagi urinishidan soʻng, u bilan yolgʻiz qolishni istamasligini tushundi. Aks holda, oʻzini ushlab turolmas, uni yotoqqa olib borishga ham ulgurmasdan , oyoqlarini ochib, u bilan birga boʻlishni istab qolishdan qo'rqardi.
U oʻz xotinini sogʻingan edi. U aynan uning hididan nafas olishi juda zarur edi.
— Qotib turaverma. Kiyimingni tanla yoki yana nima qilishing kerak boʻlsa, shuni qil. — Chonguk qoʻlini beparvolik bilan silkitib, Aseelning koʻz oldidan ketishini aytdi.
— Birga borishimiz shartmi? — qiz qoʻrqib soʻradi, koʻylagining yengini barmoqlari uchigacha tortdi.
— Nima sen Seokjinnikiga yolgʻiz borishni xohlaganmiding? — Chonguk tishlari orasidan vishillab, pultni bir chetga tashladi va xotiniga sovuq nigohini qadadi.
Bu uning tinchigan his-tuygʻularini qayta uygʻotdi. Aseel bilan Seokjinning uyiga birga borish Chonguk uchun aqlga sigʻmaydigan ishday tuyulardi. U xotinini hyoniga birgina qarab qoʻygani uchun ham oʻldirishga tayyor edi.
— Men shunchaki soʻradim, Chonguk. — Aseel u tomon bir qadam tashladi, yoʻl-yoʻlakay boshidagi roʻmolni yechdi.
Keyingi daqiqada qilmoqchi boʻlgan ishidan qoʻllari titrardi. Qilmoqchi bo'lgani esa faqat erining yoniga oʻtirish edi.
U roʻmolni ehtiyotkorlik bilan kresloga qoʻyib, oʻzi divanga oʻtirdi.
Eriga juda yaqin... oʻzi hohishi bilan..
— Chonguk... — ishonchsiz ravishda yigitning yelkasiga tegdi, uning yuziga qaramaslikka harakat qildi.
Uning noqulay harakatlarini katta qiziqish bilan kuzatayotgan erining koʻzlariga.
Aseel kichkina kafti bilan uning bilagini silab, pastga tushib, yana koʻtarilganda, Chonguk oʻzini kulishdan tuta olmadi. Hatto koʻylagining matosi orqali ham uning titrog'ini his qilib turardi.
— Nima qilyapsan? — Yigit ataylab yelkasini tortib, Aseelning qoʻlini oʻzidan uzoqlashtirdi. U uning keyin nima qilishini tekshirmoqchi edi.
Qiz uzoqlashtirilgan kaftini musht qilib qisdi, goʻyoki oʻzining ahmoqligini anglaganday.
— Men shunchaki... — U ahmoqona xatti-harakatlarini qanday tushuntirishni bilmay, qoʻllarini tizzalariga qoʻydi.
Qiz oʻzining noqulayligidan uyalardi, eri esa bunga kulardi. Lekin u hayotidagi eng muhim jangga tayyorgarlik koʻrayotgandek chuqur nafas olib, Chongukni "yumshatishga" keyingi urinishni qila boshladi. Uning qoʻlini oʻz kaftiga olib, deyarli sezilmas darajada qisib, sekin pichirladi:
— Bugun uyda ovqatlansak boʻlmaymidi?-
Chonguk tushunmay koʻzlarini pirpiratdi, Aseeldan koʻzini uzmasdi, u esa ikkisining qoʻllariga qarab, ularni bir-biriga chirmab qoʻydi.
Uning ulkan kaftidagi kichkina qoʻl... Chonguk shu paytgacha bunday harakatlardan zavqlanganmidi?
Chonguk xotinini kuzatib o'tirar ekan karamchasi bilan sinab koʻrishi kerak boʻlgan koʻp narsalari borligi o'ylardi. Masalan, uning nozik tanasi ustiga butun ogʻirligi bilan yotsa, bardosh bera oladimi? Yoki... u uni toʻrt oyoqlatib, orqasidan kirishni xohlaganida, uning kichkintoy karamchasi qancha vaqt egilib tura oladi?
U bilan shuncha yangi, kashf etilmagan narsalar...
— Nega uyda ovqatlanishimiz kerak, mmm? — U sekin lablarini yalab, xotinini kaftiga javoban baquvvat barmoqlarini qisib qo'ydi . — Menga... nimadir taklif qilmoqchimisan? — U shunday oddiy teginishlardan ham ovozi ehtiros ta'sirida xirillab qolganini his qildi.
Asosiysi tashabbus xotinidanligi Chonguk zo'rlamayotganligi edi...
— Men..... ahir shuncha harakat qildim, ovqat tayyorladim... Menimcha, senga yoqadi. — Aseel oʻrnidan turib, erini oʻzi ortidan tortib ketmoqchi boʻldi, lekin afsus Chonguk oʻzi oʻrnidan turmaguncha hatto joyidan qimirlata olmadi ham, yigit uning urinishlariga kulib qoʻydi.
— Meni oshxonaga olib ketyabsanmi? — Chonguk oʻzini yetaklashiga qo'yib berdi, uning orqasidan itoatkorona ergashdi, koʻzlari bilan uning belini kuzatardi.
— Harakatlarim yana bir bor bekorga ketishini istamayman. Kecha ham sen uchun vaqtimni sarflab, ovqat tayyorlagandim. Sen esa... — U ovozidagi norozi ohanglarni yashira olmadi, bu esa Chongukning eʼtiboridan chetda qolmadi.
— Men esa boshqasi bilan yotib keldimmi? — u kulib soʻradi.
Aseel stol yonida toʻxtadi, u aytgan soʻzlardan soʻng erining kaftini mahkamroq qisdi.
U uning ruhini sindirishga boʻlgan urinishlariga berilmaydi, oʻzining kelajagi uchun chidaydi. Agar taqdir uni Chon Chonguk bilan nikohga bogʻlagan boʻlsa, shunday boʻla qolsin. Eri ham ahir qon va goʻshtdan, urib turgan yuragi va boʻynidagi sezilarli pulsatsiyalanuvchi tomiri bilan tirik inson. Tirik, garchi bir qancha kamchiliklari boʻlsa ham. Lekin yuragi tosh emas. Aks holda unda buncha turli xil his-tuygʻular qaynamagan boʻlar edi.
Aseel tabassum qilib, Chongukni yelkasiga suyandi.
— Men bir nechta taom tayyorladim. — U stolga ishora qildi. Goʻyo Chongukni shu paytda kechki ovqat tashvishga solayotgandek. U hech narsani koʻrmasdi. Boshini egib, xotinini tepasidan qarab turardi.
Chonguk hech qachon kichik mushukchalarni yoqtirmagan, bir necha bor ularni tepib, oʻzidan uzoqlashtirgan. Biror kichik momiq jonzotning oyoqlariga ishqalanishi hamisha uni g'ashiga tegardi.
Endi esa Chon Chonguk mushukchalarga hech qachon shafqatsizlarcha munosabatda boʻlmasligiga qasam ichishga tayyor, chunki oʻsha himoyasiz momiqchalar vakilining eng yoqimtoyi hozir unga suyanib, eng sof tabassum bilan kulib turardi. U oʻzining karamchasini qilgan urunishlarini albatta eʼtiborsiz qoldirmaydi. Yigit uni nafaqat oʻz hayotining, balki tanasining ham bir qismiga aylantirishga tayyor edi. Oʻz yuragiga yopishtirib hech qachon oʻzidan qoʻyib yubormaslikka tayyor. Uning har bir qadamini koʻrishni, har bir nafasini his qilishni, kayfiyatini sezishni xohlardi.
Qoʻrquv, hayajon, baxt, sogʻinch, qaygʻu, xursandchilik, gʻazab va xafagarchilik... u undagi har bir his-tuygʻuni aralashtirib yuborishni xohlardi. Ularni paypaslab, taʼmini tatib koʻrishni xohlardi. Uning kichkintoyi gʻazablanganida qanday boʻladi? Xafa boʻlganda-chi? Xursand boʻlganda-chi?
Oʻzini aybdor his qilganda-chi?
— Sen yana mening ichki kiyimlarimdan ham kapalaklar yasab qo'ysang bo'larkan — U kulib, qiz sochiqdan ehtiyotkorlik bilan yigʻgan oqqushlarni qo'liga oldi, ularni koʻzdan kechirib, joyiga ehtiyotkorlik bilan qoʻydi. Gʻijimlab tashlamadi, uloqtirmadi... balki joyiga qoʻydi. Bu Aseelga samimiy tabassum uchun yana bir sabab berdi.
— Nega kulyapsan, mmm? — Chonguk burni bilan xotinining peshonasiga shunchalik sekin muloyimlik bilan tegdi-ki, u ortga chekinmasdan eriga suyanib turaverdi.
— Men seni ichki kiyimlaringdan kapalak yasashga urinayotganimni tasavvur qilyabman. Buning uchun qanchalik harakat qilishim kerak ahir... — U peshonasini erining yelkasiga qoʻyib, sekin kuldi. — Umuman olganda, kapalaklar..... sen uchun juda nozik jonzotlar.
— Nima meni ichki kiyimlarim kapalak boʻlishga loyiq emas deb oʻylaysanmi? — Chonguk oʻzini xafa bo'lganday koʻrsatib, Aseelni yuzini chimchiladi.
Aseel yuzini burishtirib, qizarib ketgan terisini ishqalay boshladi.
— Menimcha, sen yana ham muloyimroq boʻlishing uchun ovqatlanishing kerak, — dedi u va stolga tomon intildi, ammo Chonguk uning bilagidan ushlab, orqasiga tortdi.
— Muloyimroq boʻlishim uchun sen menga keraksan, — boʻyniga ehtiros bilan pichirladi u. — Sen aybingni yuvishga urinayotganingda toʻgʻri yoʻlda eding...
Qiz qoʻli bilan Chongukning koʻkragini siladi. Boshini yon tomonga burdi, toki eriga uning boʻynidan oʻpish qulay boʻlsin. U qarshilik qilmadi, rad etmadi... chunki u Chongukning yoniga oʻtirishga qaror qilgan zahotiyoq yaqinlikka tayyor edi. U yigit uchun birgina teginishning oʻzi koʻproq narsani xohlashi uchun yetarli boʻlishini tushunardi.
— Unda sen hohlagandek boʻlsin, Chonguk... — u sekin dedi, qoʻlini esa erining koʻkragidan olmadi.
Chongukga oʻziga tegishlisini olishi uchun muloyimlik kerak emasdi. Uning fikricha, unga tegishli bo'lganlar faqat uniki... hamma ma'noda. Aseelning faqat "boʻlsin" degan soʻzi uning uchun barcha keyingi harakatlarga ruxsat boʻldi. Garchi uning karamchasi hech qachon unga qarshilik qilmagan boʻlsa-da, u har doim uning harakatlarida qandaydir ichki rad etishni his qilar edi. Endi esa Aseel oʻzi erkalanayotgandi, garchi juda nozik va deyarli sezilmas boʻlsa-da, lekin oʻzi majburlashlarsiz... , bu bilan esa Chongukni butunlay aqildan ozdirardi.
Yigit uni sonlaridan koʻtarib, jilmaygancha yotoqxonaga olib ketdi.
Huddi u ozgina qo'polroq harakat qilsa sinib qoladigandek, Chonguk uni sekin krovatga yotqizdi va Aseelni boshi ostiga yostiq qoʻydi.
Kundalikda yozilgan gaplar haqida oʻylay turib, u xotinini oʻgʻirlashganlarini butunlay e'tibordan qoldirgandi. Uning karamchasi bir necha kunini qandaydir yaramaslar bilan oʻtkazgan edi, nima boʻlayotganini, uni nima qilishlarini tushunmay, qoʻrqib va mutlaqo himoyasiz holda.
— Ko'ylagingni oʻzing yechayotganingni koʻrishni xohlayman. — Chonguk krovatga chiqib, tizzalari bilan yotoqqa tayanib, yuqoridan pastga qaradi.
Aseel tirsaklariga tayanib, oʻtirdi. Erining bunday oʻtkir nigohi uni titratib yubordi. Birinchi marta uning oldida qoʻrqmayotgandi. Birinchi marta hayajon uning tanasida yoqimli titroq uygʻotayotgandi.
Aseel uni iltimosini bajarishini kutmasdan, Chonguk koʻylagining uchidan ushlab, yuqoriga tortdi va uni yechib, polga tashladi.
Nigohi bilan uning yalangʻoch qorniga qaradi. Kuyish izlari bilan "buzilgan" tanasini tomosha qilar ekan...
— Blyaaaaaat... ! Sen shunchalik chiroylisan-ki! — U shunchalik tez gapirdiki, uning soʻzlari samimiyatiga shubha qilish mumkun emasdi.
Aseel ham shubha qilmadi. Eriga yoqishidan hech qachon shubhalanmagandi, lekin uning shikastlanishlariga boʻlgan munosabati uni bezovta qilar edi. Endi esa...
Chonguk qizning boshidagi qisqichni oldi va uni krovatga yotishiga qo'yib berdi. Qoʻli bilan sochlarini tarab, ularning uning yelkasiga chiroyli tushishini kuzatdi.
Aseel boshini yostiqqa qoʻyib, qoʻllari bilan choyshabni gʻijimladi. Erining yonib turgan koʻzlaridan uyalmadi, ammo qornini yopishni talab qiladigan odatdagi refleksi hecham yo'qolmadi.
Yigit barmogʻini xotinining ich kiyimi ostidan koʻrinib turgan koʻkraklarining ustidan muloyim yurgazdi. Uni yumshoq terisi... tanasining har bir qismini tatib koʻrishni, bagʻriga siqib quchog'ida qiynashni hohlardi.
Chonguk egilib, hozirgina barmoqlari yurgan qismni oʻpdi.
— M-m-m... — u lablarida oʻz xotinini yoqimli taʼmini his qilib, rohatlanib pichirladi. — Sogʻingandim.
Yigitning soʻzlaridan keyin Aseel jim bo'lib qoldi chunki, nima javob berishni va umuman javob berish kerakmi-yoʻqligini bilmasdi. Faqat choyshablarni gʻijimlayotgan qoʻllari bilan uning boshiga uzatib, kalta sochlariga kaftini botirdi.
Qiz har doim ichki kiyimini tepa va pastini uyg'unlikda kiyishga harakat qilardi, Chunki u bir marta erining ayollarda turli toʻplamdagi ichki kiyimlarni yoqtirmasligi haqidagi soʻzlarini qattiq eslab qolgan edi. Shuning uchun Aseel to'q qizil rangli-toʻrli kiyim kiygan edi, bu esa Chongukning eʼtiborini yanada tortardi. Yigit qizni ich kiyimini sekin ko'tarib lablari bilan unga tegindi. Chonguk tishlab og'ritishni qanchalik istamasin o'zini tiyishga harakat qildi... bu safar emas...
— Shuning uchun kecha boshqa... birov bilan edingmi?.. — ogʻir nafas olib, savol berdi Aseel. U erining boshqa joydan qoniqish topganligiga xafa bo'lmasdi agar u uni tinch qoʻyganida. Lekin u boshqa ayolning oldida boʻlib, undan keyin Aseel bilan ham yaqinlikka qaytganida qabul qila olmasdi. Bunday holda, Aseel Chongukga oʻzi zavq berishga harakat qilishga tayyor ham edi.
—"Boshqasi bilan intim aloqa qildim"! Gaplaringni haqiqiy nomi bilan aytishni o'rgan, — Chonguk kulib javob berdi va qizni ko'kragidan tishladi.
Uning past qichqirigʻi Chongukga yanada koʻproq zavq bagʻishladi.
Yigit oʻzini oʻzi sabrini sinashni boshladi, barmoqlari bilan qizning pastki kiyimi chekkasi boʻylab yurgizdi. Aseelning oyoqlarini ochib, ogohlantirmasdan kirishni xohlardi, uni qanchalik xohlayotganini his qilidirishni istardi, lekin buning oʻrniga yigit qoʻllari bilan uning butun tanasi boʻylab yurgazdi. Uning har bir dyumi qandayligini eslab qoldi, har bir harakatini, titrashini koʻzlari bilan oʻrgandi.
Chongukning shimini choʻntagida telefoni vibratsiyalandi. Agar u dastlabki ikkita qoʻngʻiroqni eʼtiborsiz qoldirib, jarayondan chalgʻimaslikka harakat qilgan boʻlsa, uchinchisida gʻazablana boshladi. Yigit baland ovozda soʻkinib, oʻrnidan turib oʻtirib oldi.
Aseel erini tanasini ogʻirligidan xalos boʻlib, nima uchun bunday baland ovozda so'kinganini tushunishga harakat qildi.
Yengil tortganidanmi? Yoki yana jaxli chiqdimi?
— Suka! , Jimin! Seni yuraginga o'z qolarim bilan pichoqni sanchaman!— u koʻylagini yechishga urunib telefoniga gʻazablanib baqirgancha gapirdi. Ko'ylagini matosi uni boʻgʻayotgandi, ehtiros esa faqatgina uyg'ongan aʼzosi orqali emas, balki tanasidagi ter orqali ham namoyon boʻlayotgandi. — Tez orada yetib boraman! Mana ketyabman, motor shovqinini eshitmayabsanmi?!
Telefonni uloqtirib, Chonguk qizning yoniga yotib oldi. Asabiy xoʻrsinib, qoʻllari bilan yuzini silagancha, barmoqlari bilan oʻzining sochlarini mahkam ushlab tortdi.
— Borishimiz kerak.., — u boshini Aseel tarafga burdi, u esa koʻkragini choyshabga yopib, shiftga qarab yotardi. — Men seni koʻkragingni yalab tishlashga ulgurdim sen esa uni berkitayabsanmi? — U kulgancha karamchasini yonoqlari qizarib ketayotganini kuzatdi.
Aseelning uyalishi Chongukni yanada qo'zg'atib qizni oʻz ostiga olishiga undadi.
— Biron bir uyatsiz so'z ayt, kichkintoyim... — U Aseelni koʻzlariga ochiqdan-ochiq qarab, kulimsirab, uning qoʻlini boshining ustiga koʻtardi. Chonguk uning yarim yalangʻoch tanasiga qarab, olayotgan zavqini yashirmasdi. — Masalan... meni hohlayotganingni... men bilan intim hohlayotganingni ayt... — oxirgi soʻzlar uning qulogʻiga sekin pichirlab aytildi va uning qoʻlini sekin qoʻyib yubordi.
Hayajondan Aseelning koʻkragi sezilarli darajada koʻtarilardi. Erining aytgan axloqsiz soʻzlari unda jirkanish hissini uygʻotishi kerak edi, chunki shu paytgacha shunday boʻlardi ahir...
Toki bu Chongukning ogʻzidan shunchalik hayajonli yangramaguncha.
Aseel boshini rad etgandek chayqadi va Chonguk uning ichki kiyimini yechayotganida hayajondan labini tishladi.
— Unda mendan senga kirishimni soʻra, m-m-m... — tizzasi bilan Aseelning oyoqlarini ochdi, u qarshilik qilmayotganidan yanada rohat olayotgandi.
Telefon yana vibratsiyalandi, lekin bu safar u Chongukni mutlaqo chalgʻitmadi.
Taehyung, Chonguk telefonni koʻtarmagach, telefonni blokladi.
Uchinchi sigaret yigitni bezovta boʻlgan asablarini tinchlantirdi. U birini chekib tugatmasdan uloqtirib, yangisini yoqardi.
Oʻz mashinasining kapotiga suyanib, Taehyung onasi ishlaydigan yapon kafesidan chiqishini kutardi.
U hammasi eski sxema boʻyicha takrorlanishini bilardi. Ayolning nafratli nigohi, tez qadamlari va, agar omadi kelsa, uning manziliga aytiladigan laʼnatlar.
Lekin asosiysi u uning ovozini eshitadi...
Kim xonim bitta yelkasiga tashlangan katta sumkasini kovlab, binodan chiqib keldi. Undan yupqa kardiganni olib, silkitdi va ustiga kiydi.
Ayol oʻzini tartibga keltirish bilan band edi, shuning uchun qarshisida turgan oʻgʻlini sezmadi.
— Issiqroq kiyimingiz yoʻqmidi? Kechqurun koʻchalar sovuq boʻladi. Oʻzingiz har doim shunday derdingiz-ku... — Taehyung onasining kardiganining yuqori tugmachalarini qadayotganini kuzatgancha yana bir marta sigaretidan tortdi.
Oʻgʻli uning ish joyiga, baʼzan esa uyiga ham birinchi marta kelayotgani yoʻq edi, shuning uchun Kim xonim u tomoniga hatto qaramadi ham. U bir paytlar juda yaqin boʻlgan ovozga mutlaqo eʼtibor bermasdan, yonidan oʻtib ketdi.
— Oyijon, qornim og'rib ketdi. — Taehyung jirkanch tabassum bilan mashinadan uzoqlashib, ayolning orqasidan ergashdi. — Rost aytyabman.. mening mehribon onajonim oʻgʻilchasini shunday ahvolda qoldiradimi? — U bolalarcha lablarini choʻchchaytirib, gapirdi. Ataylab ayolni gʻazablantirishni unga oʻgirilib, baqirshini hohlardi.
— Dadajonim meni tashlab ketmasdi... — Bu gapi ayolni oʻzini tutishiga oxirgi nuqtani qoʻydi. Taehyung qanday taʼsir qilish kerakligini bilardi.
— Laʼnati qotil! U haqida oʻylashga qanday jurʼat qilding?! — Kim xonim oʻgʻliga gʻazab bilan yuzini burishtirib yuzlandi. — Bizni tinch qoʻy! Yana nima xohlaysan?! Meni oʻldirishnimi?! Unda qil buni!
Ayol Taehyungni qoʻlini ushlab, uni oʻz koʻkragiga isterik harakatlar bilan ura boshladi.
Barmoqlari orasida qisilgan sigaret tushib ketdi. Yigit onasini to'xtatmadi, unga oʻzi sabab boʻlgan his-tuygʻularni chiqarib tashlashiga qo'yib berdi.
— Sen oʻz otangni peshonasiga oʻq uzding! Sen uni bizning koʻz oʻngimizda oʻldirding! Sen tepkini bosayotganingda kulding! — Ayolning koʻzlarida birorta ham yosh yoʻq edi, faqat erini yoʻqotishdan cheksiz ogʻriq va oʻgʻlining kim boʻlib chiqqanini tushunishdan kelgan dard bor edi. U boʻshashgan holda turgan Taehyungni isterik tarzda ketma-ket silkitardi.
Ayolning peshonasida mayda ter tomchilari paydo bo'ldi, lekin u Taehyungni qoʻlini qoʻyib yubormadi, uni oʻzini tartibsiz ravishda urishda davom etdi.
Nihoyat, barcha kuchini sarflab, Kim xonim toʻxtadi, yigitni kaftini ojizona pastga tushirdi. U charchoq bilan oʻgʻlining koʻzlariga qaradi, keyin nafrat bilan boshini chayqagancha dedi:
— Sen hozir ham kulyabsan... senga nima boʻldi, Taehyung ? Qanday qilib kulishing mumkin? Sen hatto uni dafn etishga ham ruxsat bermading...
Yigit ayolning kaftini oʻziga olib, onasining oldingi harakatlarini takrorladi. Uning qoʻli bilan oʻz yuziga ura boshladi.
— Unda meni uring, oyi. Meni uring!
U hali ham kulishda davom etardi...
— Qanday qilib bunday qilishing mumkin? Otang hech narsada aybdor emasdi... sen nima qilding, Taehyung?..
Taehyungga endi onasining kaftini boshqarishning hojati yoʻq edi, u oʻzi uning yuziga, keyin koʻkragiga unchalik qattiq boʻlmagan zarbalar bera boshladi.
— Agar men buni qilmaganimda... siz hammamizga nima boʻlishi mumkunlini bilishing kerak ahir...
— Haqiqatan ham oʻzingni shunchalik qutqarishni xohlagandingmi?.. — Kim xonim bir necha soniya toʻxtab, keyin oʻgʻlidan bir qadam uzoqlashdi, goʻyo biror yuqumli kasaldan uzoqlashganday.
Men sizlarni qutqardim. Men sizlarni qutqarmoqchi edim...
— Sen Tejunni oʻldirding! — U burilib, oʻgʻlidan tezda uzoqlashdi.
Kim onasi uzoqlashib ketishini kutmadi. U darhol mashinasi yoniga bordi. U uchun bunday tortishuvlar onasi bilan koʻrishishning bir usuliga aylanib qolgandi.
Taehyung kerakli koʻchaga burilganda, uning koʻz oldida koʻcha chiroqlari bilan yoritilgan Seokjinning uyi paydo boʻldi.
Yigit biroz kechikib kelganini bilardi, lekin Kimlarning uyiga quruq qoʻl bilan kelishni xohlamadi. Shuning uchun yonidagi oʻrindiqda qimmatbaho vino shishasi va Shin uchun kichik guldasta turardi. Taehyung hatto uyiga borib, dush qabul qilib, kiyimini oʻzgartirib kelgandi. Aks holda, onasi bilan uchrashuvdan keyin yana bir necha sigaret chekkanidan soʻng, uzoqdan tamaki hidi kelgan boʻlar edi.
Taehyung taqillatmasdan ichkariga kirdi, chunki eshik ochiq edi. U ehtiyotkorlik bilan oʻz poyabzalini boshqa bir necha juft poyabzal turgan tokchaga joyladi. Chongukning katta botinkalarini tanish qiyin emasdi. Doʻstining poyabzali yonida kichik oq krossovkalar turardi, ular Aseelga tegishli boʻlsa kerak.
— Oh, Taehyung , keldingmi? Qolganlar ham allaqachon yigʻilishgan. Hamma seni kutyapti. — Shin mehmonni kutib olish uchun dahlizga chiqdi. U tabassum qilib, sal bosh egdi.
Ayol keng oq koʻylakda va xuddi shu rangdagi kaprida edi. Bir qoʻlida oshxona sochig'ini ushlab, ikkinchisi bilan yigitni ichkariga taklif qilib, ishora qildi.
— Umid qilamanki, mensiz boshlamagansizlar? — Taehyung uning yoniga kelib, guldasta va vino shishasini uzatdi. — Kichik sovgʻa.
— Oh, Taehyung... bunga hojat yoʻq edi... — Ayol bunday eʼtibordan hayron qolib, keng tabassum qildi. U gullarni olib, koʻkragiga bosdi va boʻsh qoʻli bilan shishani oldi. — Bu juda yoqimli, rahmat.
— Bu sen loyiq boʻlganlarni eng ozi, Shin. — Taehyung ayolga koʻz qisib qoʻydi va bu uning yuzlari qizarishiga sabab boʻldi.
— Nega sevgan qizingni ham olib kelmading? Seokjin seni kim bilandir uchrashayotganingni aytgandi. — Shin jilmaygancha yigitni mehmonxonaga taklif qilib oldinga yurdi.
— U juda band edi. Oʻzimning siquvlarim bilan uni rejalarini buzishni hohlamadim — Taehyung yelka qisdi. Shinga agar Sujonni oʻzi bilan olib kelsa Seokjin uni sog' qo'ymaslik bilan qilgan tahdidlarini aytishi kerakmi? Shunga qaramay Taehyung Seokjinga qasddan bularni qilishni xohlardi... Ammo faqat u Shin tomonidan tayyorlangan kechki ovqatni buzgisi kelmadi.
Taehyung oʻtirganlarga nazar tashlab, Djiminda toʻxtadi, u uni bu yerda koʻrishni kutmagan edi.
— Men doʻstlarni va ularning juftlarini taklif qilishgan deb oʻylagandim, lekin kichkintoy Park oʻzining jufti allaqachon kimningdir haloli boʻlganini hali ham tushunmagan ko'rinadi. — u Chongukni yoniga joylashib, kinoya qildi. — Salom hammaga...
Taehyungning soʻzlaridan Shin noqulay ahvolda qoldi, shuning uchun u taʼsirlangan Djiminga qarab qoʻydi va tushuntirishga shoshildi:
— Men Jimindan Djiminni ham taklif qilishni soʻragandim. Biz u bilan ancha vaqt koʻrishmagandik, toʻgʻrimi, azizim? — Uning javobini kutmasdan, qoʻshimcha qildi: — Menga guldastani vazaga qoʻyishga yordam berasanmi? — Shin Djiminga guldastani uzatdi, shu bilan qizga uning kerakligini koʻrsatishga harakat qildi.
— Liyen qayerda? — Taehyung koʻzlari bilan xonani koʻzdan kechirdi, qizaloqni sezmadi, odatdagi uning shovqini ham eshitilmasdi.
— Aseel bilan hammomda. Bu kichkina karamchamdan hecham ajralmayabdi. Jaxlimni chiqaryabdi!. — Chonguk xotini bilan yonma-yon oʻtira olmaganidan gʻazablangan edi, chunki Seokjinning qizi paydo boʻlib, Aseel uni yonida bo'lishini soʻrab tinmasdi.
Chonguk oʻzining karamchasini uyaltirib, vaqtini zavqli oʻtkazishga umid qilgan edi. Oralaridagi intim aloqadan soʻng, qiz unga javoban oʻzi oʻpgan paytda, Chonguk bularni oʻylashdan boshqa hayoliga hech narsa kelmasdi. Va albatta, hozir shuncha odamlar davrasida kechki ovqat ustida o'z xotiniga tega olmayotganidan ham kayfiyati yoʻq edi.
— Kichkina Liyen koʻkatlarni foydasini yaxshi biladi. — Taehyung xafa boʻlgan doʻstining yelkasiga qoqib qoʻydi, oʻzi esa oshxonada Shin bilan kuymanalayotgan Djiminga koʻz qiri bilan qarab qo'ydi.
— Men bu Liyenni hoziroq yertoʻlaga qamab qoʻyishga tayyorman, — Chonguk pichirladi, ovozini pastroq qildi, chunki ularning yoniga Seokjin va Jimin kelishgan edi.
— Yana nimadan norozisan, Chonguki? — Jimin koʻzlarini yuqoriga qaratib, Taehyungning yoniga oʻtirdi, bu uni biroz surilishga majbur qildi.
Doʻstiga shunchalik yaqin oʻtirgan Taehyung Jiminning yuzi ancha so'lg'in holda ekanligini payqadi. Koʻzlari ostidagi qoramtir izlar va rangsiz yonoqlari uni kasal koʻrinishga keltirgan edi.
— Nima balo Parklarni uyida sen uchun non yetarli bo'lmayabtimi? — u oʻzini tuta olmay soʻradi. — Yoki... kimdir sendan barcha hayotiy sharbatlaringni huying orqali soʻrib olyaptimi?
— Taehyung! ... — Seokjin norozi ohangda doʻstini chaqirib, unga oʻz uyining qoidalarini eslatdi. — Oʻzingdan ketma. Unutma mening uyimda bola bor.
— Kechirasan! . — Taehyung uzr soʻrab bosh egdi.
Xonada qizlarning quvnoq kulgusi yangradi. Hammom tomonidan Aseel kelardi, u Liyenning qoʻlidan ushlab olgandi. Qizcha qadamlarini sekinlashtirib, Aseelning qoʻliga osilgancha baland ovozda kulardi.
— Uni ham dam olishiga ruxsat ber qizim, . — Seokjin qoʻli bilan qizini oʻziga chaqirdi, lekin u uni eʼtiborsiz qoldirdi.
Chonguk Aseel bolalar oʻyinlaridan chin dildan xursand boʻlayotganini sezib, yuzini burishtirdi. Yigit hyonining oilasini shirinligidan doimo gʻazablanardi, endi esa uning xotini ham bunday muhitga ideal tarzda mos kelayabdi. Goʻyo uning uyi uning yovvoyi kvartirasi emas, balki har bir burchagidan oilaviy qulaylik ufurib turgan uy boʻlishi kerak edi.
— Li-i-yeeen-i! — Taehyungning lablari toʻrtburchak tabassum bilan yoyildi. U qizchaga yaqinlashish va uning dumaloq yuzlaridan chimchilab olish uchun oʻrnidan turdi. — Sen Te amaking bilan salomlashishni unutdingmi? Oʻpmading ham! — u qizchani yoniga oʻtirib huddi arazlagandek ohangda dedi. Buruniga bolalarcha oʻpich olgach esa u qizchani qoʻlidan ushlab turgan va hayron qolgan Aseelga yuzlandi. U koʻrsatkich barmogʻi bilan oʻzining yuziga ishora qilib, ayyorona ohangda dedi: — Senchi dadajoningni oʻpdingmi, musulmon qizalog'im?
— Hozir uning dadasi seni kichkina dadajoningni uzib oladi! — Chonguk o'tirgan joyidan baqirib yubordi. U joyida oʻtirgancha, Aseelni kuzatib turardi va oʻz suhbatdoshlarini tinglayotgandek koʻrsatishga harakat ham qilmasdi.
— Dadam shunchalik kuchli! — Liyen baland ovozda kulib, Seokjinning yoniga yugurib keldi va uning tizzasiga chiqib oldi. — Oyim aytadiki, bizning dadamiz eng kuchlisi!
Seokjin biroz jilmayib qizchasini orqasini silagancha Jimin bilan suhbatda davom etdi.
— Oyijoningni seni kuchli dadajoning maksimal qoniqtirgan koʻrinadi! — Chonguk bu mavzuda oʻrinsiz hazil qilish imkoniyatini qoʻldan boy bermadi. Xursand boʻlgani shuki, Seokjin oʻz suhbati bilan shunchalik band ediki, u aytgan hazilning mohiyatini tushunmadi ham.
— Afsuski, baʼzi xonimlar uchun faqat onajonlar qoniqtirilgan — Taehyung doʻstiga qoʻshildi va ikkalasi ham baland ovozda kulishdi.
Aseel ularga qarab, Liyendan uning qoʻliga oʻtishni va otasiga amakilari bilan gaplashishga ruxsat berishni soʻradi, ammo Chonguk uni koʻylagining yengidan tortib toʻxtatdi.
— Men bilan ham vaqt oʻtkazarsan balki mmmm karamcham? — Yigit qizni yoniga oʻtqazdi, qoshlarini chimirdi. — Yana qancha meni nigohlarimdan qochmoqchisan mmmm?
— Men qochmayabman... — dedi u va koʻzlarini tizzalariga tushirdi.
— Aniqroq gapir, karamcham.. ... — Chonguk Aseelning qulogʻiga pichirladi, qoʻli bilan oyoqlarini ochib, nam burmalari boʻylab kaftini yurgizdi. Yigitning koʻzlari yonardi, chunki Aseel uni oʻzi xohlayotgandi, buni nafaqat sekin "iltimos" soʻzii bilan, balki tanasi bilan ham "xohlayman" deb aytayotgandi. — Chonguk... iltimos...
— Dadilroq ayt...
— Iltimos... kir...
Tili o'ziga bo'ysunmay qolishidan havotirlanib qiz labini tishladi, toki ortiq davom etmasin...
— ...menga, — u erining talabchan nigohini sezib, davom etdi. Chonguk butun yuz ifodasi bilan, agar u davom etmasa, uni qiynayverishini ko'rsatardi albatta yigitning oʻzi ham qiynalardi...
Ular Seokjinning uyiga kelishidan oldin nima boʻlganlarini oʻylashi bilan qizning uyatdan yuzlari qizarardi.
Chonguk bu yerga kelgunlaricha yo'l bo'yi uning har qanday vaziyatda ham boʻysunishiga oshiq ekanligini aytib tinmay ataylab uni uyaltirardi. Shunday yumshoq va muloyim, va eng muhimi faqat uniki ekanligi.
Aseel bir narsani aniq tushundi: Chonguk oʻziga tegishli ekanligi haqidagi soʻzlarni qayta-qayta takrorlashiga qandaydir kasallik darajada ehtiyoji bor. Qandaydir manyiakal darajada...
— Hammangiz stolga oʻting, — Shinning ovozi huddi qutqaruvchi signaldek Aseelni oʻrnidan juda tez turishiga sabab bo'lib atrofdagilarning eʼtiborini tortdi. — Aftidan, Liyen bizning Aseelni yaxshigina och qoldiribdi. — Shin kulib, stolga oxirgi detallarni qoʻshish uchun bordi.
Taehyung butun kechki ovqat davomida Djiminni kuzatib turdi, uning nigohini oʻzida tutib olganida lablarini yalab ataylab jilmayardi.
Endi u kichkintoy Park haqida deyarli hamma narsani bilardi.
Doimiy faol va uning aʼzosiga oʻz hohishi bilan oʻtirishga tayyor.
Faqatgina ogʻziga qanchalik chuqur olishini bilishi qoldi halos...
Bunday "mazali" fikrlardan tomogʻi qirildi, shuning uchun Taehyung oʻziga yana vino quyib oldi.
Uning yuzida beihtiyor kulimsirash paydo boʻldi. Shin farishtaning uyida Parkning singlisini shunchalik xohlashini oʻylashi mumkin edimi?
Aftidan, Taehyungning qattiq qoʻllariga nafaqat Djimin, balki uning aʼzosi ham kichkintoyning chaqqon barmoqlari orasida ushlab olingan edi.
Djimin kibr bilan burnini yuqoriga ko'targan sari Taehyungni jilmayishi kengayib lablarini yaladi. Bu bilan qiz oʻzida gʻururi hali hamon borligini koʻrsatardi va intim vaqtida Taehyungning ismini qattiqroq aytib, chuqurroq kirishini soʻrayotganlari muhim emasdi.
Boshqa vaziyatda bunday iltimos yigitni xafa qilishi mumkin edi, axir u shundoq ham butun uzunligi bilan kirardi, ammo kichkintoy Park bilan hamma narsa boshqacha edi... u bilan shunday qilish kerak ediki, uning aʼzosi qizning oyoqlari orasiga qattiqroq urulsin, hatto nafasini rostlashga ham ulgurmasin...
Taehyungning asosiy xatosi uni bunday holatga keltirmaganligi edi...
...toki u yanada kuchlirog'ini soʻray olmasin...
Aseelning oyogʻini silab, uning yumshoq terisini kiyim orqali sezilmas qilib chimchilashga harakat qilayotgan Chonguk, Taehyungni yanada koʻproq hayajonga solardi.
U ham shunday qilishni xohlardi... kafti bilan kichkintoy Parkning oppoq terisi boʻylab yurgizishni. Ko'ylagi bilan deyarli yopilmagan oyogʻi boʻylab...
Ich kiyimigacha... Namlanganini his qilmaguncha... va keyin oʻsha kibrli koʻzlarga qarab, uning yana bir bor uning oldida magʻlub boʻlganidan mast boʻlishni xohlardi...
Taslim boʻlganini... uning oldida...
Parklar oilasining sevimli malikasi uning teginishlaridan suvdek oqayotganini...
Ammo yoʻq. Taehyung bunday qila olmaydi, chunki Djimin qarshisida oʻtirardi, yonida emas. Shuning uchun...
— Sen farishta Shinni uyida karamchangni qavatlarini ushlashni toʻxtatarsan balki... — ...shuning uchun u doʻstining harakatlarini ham toʻxtatishga qaror qildi. Chon Chongukni kayfini buzishni hohladi.
Do'sti to'satdan qo'lini tortib olishi bilan Aseel yengil xoʻrsinib nafas chiqardi. Chon qoshlarini chimirib, Taehyungga qaragancha, faqat unga ko'rinadigan qilib so'kindi. Biroq Kim ham qarz boʻlib qolishni istamaydi,— Yeganing shu bo'lsin! — deb pichirladi. Bu Chongukni keng tabassumiga sabab boʻldi.
U baland ovozda yoʻtalib, stol atrofidagilarning eʼtiborini tortdi, soʻngra cheksiz mamnuniyat bilan dedi:
— Hyon, Taehyungni seni xotiningga qarab o'zini qondirishiga qanday qaraysan? — Yigit Taehyungdan koʻz uzmadi, uning oʻziga ishonchli yuzining hayron qolgan yuzga oʻzgarishidan zavqlanardi. Chunki doʻsti farishta Shinni oʻz vaqti va kuchini sarflagan kechki ovqatni buzishni xohlamagandi...
— Xushomad qilayabsanmi?!, — uzoq oʻylamay, uy egasi javob berdi va qoshig'ini bir chetga qoʻydi. U har doimgidek befarq va hissiyotlarga berilmas edi. Kelisha olmayotgan do'stlarini bahslariga aralashib uni yanada kattalashtirishni xohlamadi.
— Kim aytdi senga faqat Hyonini xotiniga qarab qiladi deb mmm? — Taehyung ogʻziga katta bir boʻlak goʻshtni solib, ochkoʻz nigohini Aseelga qadadi.
Stol atrofida yoʻtal eshitildi. Djimin boʻgʻilib qolmaslikka harakat qilib, koʻkragiga urardi. Uning chap tomonida oʻtirgan Shin, qoʻlini uning yelkasiga qoʻyib, qizning lablariga bir stakan suv tutdi.
Aftidan, Chongukning koʻzlari gʻazabdan portlashga tayyor edi. Portlashdan hosil boʻlgan har bir boʻlak toʻgʻridan-toʻgʻri Kim Taehyungga uchib borishini istardi.
— Yana boshlamanglar iltimos... — Jimin orada paydo boʻlgan noqulay jimlikni buzdi. — Hech boʻlmasa bir marta tinchgina vaqt oʻtkazishga qo'yib bering! — Yigit haqiqatan ham hech qanday tortishuvlarsiz kechki ovqat qilmoqchi edi. Ayniqsa, kechki ovqatdan keyin uni Syuin bilan uchrashuv kutardi, u unga fohishaxona tashqarisida uchrashuv vaʼda qilgan edi.
— Va kim faqat xotinlarga qarab qiladi dedi mmmm? — Taehyung zaharli tabassum qilib bu safar Djiminga qaradi.
Aftidan, malika Park bugun oʻzining sevimli akasidan savollar yomg'iriga qoladi...
Kechki ovqat buzilgan edi, ammo Seokjinning birgina "maʼnoli" nigohi hamma oʻzining "hazillarini" keyinga qoldirishi uchun yetarli boʻldi.
Oʻz xotinining doʻstlari bilan yigʻilishlar uyushtirish gʻoyasini Seokjin endi qoʻllab-quvvatlamasligi koʻrinib turardi. Uning "yovvoyi" harakterli do'stlari hech qachon bunday kechliklarda o'zlarini tutishni bilmaganlar. Ayniqsa Kim Taehyung va Chon Chongukga bular umuman begona.
Kechki ovqat tugaganida, allaqachon ancha kech boʻlgan edi, lekin Jimin Syuinni kechasi olib chiqish yaxshiroq boʻladi deb oʻylagandi.
Ular bir necha soatdan beri Seul koʻchalari boʻylab sayr qilishardi. Jimin ataylab odamlar kam boʻlgan joyni tanladi. Garchi vaqt shunchalik kech ediki, har qanday holatda ham yo'llarida kimnidir uchratish juda minimal ehtimolda edi.
— Bilasanmi, ulardan bittasi menga hatto yoqib qolgandi. Men uni dadam bilan bir necha marta koʻrgan edim.
Jimin Syuinning soʻzlarini diqqat bilan tinglardi. U birinchi marta oʻsha mudhish kun haqida gapirishga qaror qilgandi.
Yigit undan bir qadam masofada turardi, unga umuman teginmasdi va uning qoʻlini ushlash istagini bor kuchi bilan ichida ushlardi.
Nozik kaftini isitishni istardi...
Jimin uni oʻz yelkalarini quchoqlab, qanday titrayotganini koʻrdi, u esa qizga yechib berishi uchun hech qanday kiyimga ega emasdi. Uning oʻzida faqat koʻylagi bor edi halos, hech qanday ustki kiyimi yoʻq edi. Jimin oʻzining tanasining iliqligini jon deb baham koʻrgan boʻlardi, lekin...
...lekin Syuinga bu kerak emas...
— Qiziq... qaysi birini aytyabsan mmm? — oʻzini tuta olmasdan kulib yubordi yigit.
— Oʻsha... muskulli va ko'zlari munchoqdek... oddiy yigit.... — Syuin o'zini gaplaridan baland ovozda kulib yubordi. Kulgusi boʻsh koʻchada aks sado berdi. — Xudoyim! U o'shanda menga shunchalar beozor tuyulardiki...
Beozor va oddiy Chon Chonguk...! agar Jimin qizni cho'chitishni istamaganda u ham baland ovozda kulib yuborgan boʻlar edi.
Syuin Tziya oʻsha "oddiy beozor yigit" bir ozdan keyin uning anusiga dezodorant shishasini kiritib, oʻzi aytganidek, "aʼzosini xavfsizligini ta'minlash" uchun uning orqasini kengaytiradi deb oʻylashi hayoliga ham kelmagandi.
— Mening opam... u bilan nima boʻldi?.. Menga buni tan olish uyatli, lekin, bilasanmi, men o'shanda uni qurbon qilishga tayyor edim, uni qiynashda davom etishlarini va faqat menga tegmasliklarini istardim. Men shunchalik qoʻrqib ketgandim-ki... ular meni xonaga sudrab kirganlarida, yuragim yoriladigandey edi, keyin esa... — Syuin ogʻir nafas ola boshladi, ogʻzi bilan shoshilib havo yutardi. —.. Juda ogʻriqli edi... ular meni fohisha deb atashdi... u esa... men... men uni yoqtirardim, u meni pastkashni fohishasi deb atadi... u meni shunchalar qiynadiki... bu... bu juda ogʻriqli edi. Sen ular... nima qilganini tasavvur ham qila olmaysan... — u yerga choʻkib oʻtirib, qoʻllari bilan quloqlarini berkitib, gapira boshladi. Boshini chayqardi, goʻyo oʻzida emasdi. Oʻzining xotiralarini haydab chiqarishga harakat qilardi, unda esa ikki yigitning tahqirlovchi masxaralari tinmay gavdalanardi, ular o'zlarini sotqin kalamushning sotqin qizini "tarbiyalash" huquqiga egalar deb hisoblashardi.
Jimin kaftini yuziga yurgizib, Syuindan boshqa tomonga oʻgirildi.
U uni bunday ahvolda koʻra olmasdi... u uchun hech qanday yordam bera olmasdi, ikkisi uchun yordam bera olmasdi...
Qizning har bir soʻzi Jiminning miyasida spazm bilan aks sado berardi. U oʻzining quyoshining taqdiriga, garchi bilvosita boʻlsa ham, aloqadorligini anglashdan ogʻriq chekardi.
Uning doʻstlari, u ular bilan tez-tez vaqt oʻtkazgan va oʻtkazadigan yaqinlari Syuin bilan shunday ishlarni qilishganiga chiday olmasdi.
Hayotini buzishgani, sindirishgani va parchalashgani, u esa ularga hech narsa qila olmasdi... chunki shu paytgacha uning uchun bu odatiy hol edi, garchi u doʻstlarining maqtanishidan yuzini burishtirgan boʻlsa-da, Jiminning boshiga vaziyatni toʻgʻrilash, ular bilan jiddiy gaplashish istagi hech qachon kelmagan edi.
Yigit bunday hayotning notoʻgʻriligi haqida hech qachon oʻylamagan edi. Uning oʻzi bu doirada aylanardi, deyarli uning eng markazi boʻlgan.
Jimin hech qachon birovning ogʻrigʻi yoki azobidan zavqlanmagan boʻlsa-da, bunday narsalardan uzoq turishni ham oʻylamagan edi.
Bu har doim Park Jiminning bir qismi edi... goʻyo genetik darajada unda yashayotgandek.
— Syuin... — Jimin qizga yuzlandi, chuqur nafas olib, oʻzini qoʻlga oldi. — Sen opangga yordam bera olmasligimni bilasanmi? Hujjatlaring tayyor boʻlgach, ketishingga va hech qachon qaytmasligingga toʻgʻri kelishini tushunyabsanmi?
Jimin Syuinning ko'rinishi ularning doiralarida unchalik mashhur emasligini tushunardi, ammo birgina Taehyungni nazari tushganini oʻzi qizning ortiqcha oʻzini koʻrsatmasligi uchun yetarli edi. Albatta, Seuldan uzoqda u tinchroq boʻladi, yillar oʻtib esa yangi hayot qurish imkoniyatidan foydalana oladi. Biroq, Syuin juda uzoq vaqt ehtiyotkorlik bilan yashashi kerak boʻladi.
Jimin boshida otasiga tan olishi va janob Chon bilan gaplashishini soʻrashi haqida bir necha bor oʻylagan edi. U Syuinga boshqa maqom, masalan, uning yoqtirgan qizi maqomini berishga ruxsat olishi mumkunligiga ishonardi. U buni hech qanday qiyinchilik tugʻdirmaydi deb oʻylardi, kompaniya tomonidan yaxshi qabul qilishlariga umid qilardi.
Faqat endi Jimin oʻz rejalari qanchalik sodda va hom ekanligini tushuna boshladi... sevgi uning aqlini shunchalik oʻrab olgandiki, u bir muddat qaysi dunyoda yashayotganini unutib qo'ygandi? Ular fohishani ozod qilishga va uni "shaxsiy" fohishadan boshqa kimdir sevgan qizi qilinishiga ruxsat beradilar deb oʻylaganmidi? U kimning qizi ekanligini unutganmidi? Otasiga shunchalik ishonarmidi?
Oʻz oʻgʻlini nopok yoʻl bilan tarbiyalagan otasiga?
Soddalik pardasi koʻzlaridan koʻtarilgan zahoti, Jimin boshqa rejani ishlab chiqishga kirishdi. Eng ehtimoliy va samarali reja: yovvoyi mijoz qoʻlida yana bir fohishaning oʻlimini uyushtirish. Albatta, bu "Utopiya" uchun yoʻqotish boʻladi, lekin bir necha kundan soʻng hamma narsa unutiladi.
Bunday holatlar fohishaxona uchun kamdan-kam boʻlib, eʼtiborga loyiq edi, ammo fohishaning oʻlimiga hech kim eʼtiborni qaratmasdi. Aksincha, ular "WINGS" ga tegishli "molni" oʻldirishga jurʼat etgan bilan shugʻullanardi.
— Orqamga chiq. — Jimin Siyuinni oʻz yelkasiga chiqishga taklif qilib, egildi.
U uning azoblarini koʻra olmasdi. Vaqti keladi, u uning kelajagi haqida u bilan gaplashadi, u oʻzi ham uning hayotida boʻlishga harakat qiladi...
Qiz quloqlaridan qoʻllarini olib, ikkilanib qoldi. U Jimin jiddiy gapirayabtimi yoʻqmi tushunmadi, lekin uning qatʼiy yuzini koʻrib, kuldi va u taklif qilganidek qildi.
Teginish ogʻriqli boʻlsa ham, u chidaydi.
Yigit oʻrnidan turgach, Syuin uning boʻynini quchoqladi va boshini uning yelkasiga qoʻydi. Jimin qizni mahkam oyoqlaridan ushlab turardi, toki u sirgʻanib tushmasin.
— Menimcha, endi... tan olish vaqti keldi, — Jimin soʻzini toʻxtatib, yoʻtalib oldi va davom etdi: — ...doʻstlarim haq!
— M-m-m? — Syuin savol ohangida so'radi, hatto soʻzlarga ham kuch sarflashni xohlamasdi.
U uzoq vaqtdan beri birinchi marta yengillik his qildi...
Goʻyo yelkasidan tonna yukni olib tashlaganday boʻshashdi...
— Juda tor shimlar sotib olishni toʻxtatish vaqti keldi. Qadam tashlay olmayapman. Erkaklik aʼzolarimga ham erkinlik kerak! — u hazil ohangida gapirib kuldi.
— Ular senga yarashadi. Gavdang barcha top modellardan ham chiroyli. Xatto qizlardan ham. — Syuin sekin kulardi.
— Bunday shubhali maqtovdan kulishimni yoki yigʻlashimni ham bilmayabman. — Jimin kulib, boshini biroz koʻtardi, shunda u qizning yuzini koʻrdi.
— Sen hammadan eng yaxshisan... — bir lahzada jiddiylashib, Syuin qoʻshimcha qildi.
Jimin beixtiyor qoshlarini chimirdi.
U bunday soʻzlarga loyiq emas edi, chunki uni "eng yaxshi" deb atash qiyin edi.
Bu soʻzni unga nisbatan qoʻllash uning yorugʻ maʼnosini qadrsizlantirayotgandek edi.
— Sen meni hammadan ham yaxshiroq tomonga o'zgartira olasan...
Avtor: Bu fanfik muallifligi menga tegishli emas. Bu tarjima fanfik ekanligini unutmang!