PATIENVICE 24-qism

Olti yildan so'ng...

— U allaqachon uch yoshga kirdi. Qachondan ro'mol o'rash vaqti keladi? — Chonguk norozi ohangda gapirib qizchasini qo'liga olgancha o'zining kabinetiga yo'l oldi.

Kichkina Bon Xva otasining yuziga qo'llarini tekkizib, xursand bo'lib qo'lchalarini bilan silkitdi. Qizaloq Chonguk uyga kelishi bilanoq aktiv bo'lib to'palon qilishni boshlardi.

— Qachonki otasini e'tiqodi haqiqiy bo'lsagina — Aseel istehzo bilan kulimsiradi va oshxona eshigining yoniga suyanib turdi. — Sen shunchaki o'zinigni musulmonman deb ko'rsatasan halos, demak, qizing ham huddi sendak...

Aseel buni mutlaqo jiddiy aytmayotganini, shu bilan erini asabiga tegayotganini bilardi. O'zini qizi dunyoga kelishi bilan, Chonguk qat'iy ravishda u onasining e'tiqodida, xuddi u kabi kamtar va to'liq yopiq holda bo'lishini aytgandi. Erkak o'zining kichkina Bonnisi qachondir butunlay kichkina bo'lmay qolishi haqidagi fikrlardan ham vahimaga tushardi.

— Boshingni uzib olaman! — Chonguk xotiniga baqirdi, lekin baribir uning yoniga kelib, xotinining lablariga yengil o'pich qo'ydi. U qizchani Aseelning qo'liga berdi va yana qo'shib qo'ydi: — Aytgancha sen unga haligi narsalaringni o'rgataman deb hayolingga ham keltirma.

— Qaysi narsalarimni? — Aseel hayron bo'lib qoshlarini ko'tardi, qizchasini esa qo'llarida qulayroq qilib joylashtirdi.

— o'sha raqs-paqslaringnida...

Aseel ovoz chiqarib kulib yubordi, ko'zlari esa quvochdan uchqunladi. U har doim erini ishdan intizorlik bilan kutardi, chunki u har safar doim shunday norozi gaplar bilan suhbatni boshlardi. Bu Aseelning g'ashini keltirmasdi, aksincha juda kuldirardi, Chongukni esa aksincha, darhol jahli chiqib ketardi.

— Yaxshisi, meni to'ydir. — Chon xotiniga norozi nigoh tashlab, galstugini bo'shashtirib, kabinetiga yo'l oldi.
Erkak ularga orqa o'girishi bilan, Bon Xva yig'lay boshladi, qo'lchalarini u tomon cho'zib, ishonchsiz "dada" deb pichirladi.

— Chonguk ! U sening yoningda bo'la qolsin. Shundoq ham uyda kam vaqt bo'lyabsan... — Aseel erining ortidan ergashdi.

— Vaqtim yo'q. Shoshilinch tugatishim kerak bo'lgan ishlarim bor, keyin esa ketishim kerak, — deb javob berdi Chon, galstugini kabinetdagi divanga uloqtirib , stolga o'tirgancha.

Xonada Aseelning og'ir xo'rsinishi eshitildi.

— Yana nimadandir norozimisan? — Chonguk unga qaradi va qo'llarini ko'kragiga chalishtirdi.

— Qizing yig'layapti, senga esa bu mutlaqo qiziq emas. Shunday ekan menda norozilik uchun sabab yo'q deb o'ylaysanmi? — Aseel qizchasini yerga qo'ydi. Bon Xva esa yig'lashdan to'xtamay, dadasi tomon dadil qadamlar bilan shoshib keldi.

— Nima hozir sen meni miyamni s#kmoqchimisan ?! — Chonguk jahli chiqqan holda xotiniga qaradi, unga qo'l cho'zgan qiziga e'tibor ham bermadi.

— Chonguk ! — Aseel unga jaxl bilan qaradi.

— U hali hech qaysi so'zlarni tushunmaydi! Menga jaxl qilishni bas qil! — deb qichqirdi Chon yana bir bor, lekin qizaloq mushtchasi bilan uni oyoqlari orasiga urgandan so'ng, Chonguk og'riqdan ko'zlarini katta ochib nozik qismini qo'li bilan ushlab oldi — Blyaaaaaat ! Bonni!

— Shuning uchun sen uni "o'rganishini" aynan haqoratli so'zlar bilan boshlashga qaror qildingmi?! Rostdanmi?! — Ko'rinishidan, Aseel erining "og'rig'iga" umuman e'tibor bermaslikka qaror qilgandi.
— Umuman olganda, u hamma narsani juda yaxshi tushunadi va xuddi shunday muvaffaqiyat bilan takrorlaydi! U senga yarim yoshli qizcha emas, Chonguk!

Nihoyat, erkak qizchasini qo'liga oldi va tizzasiga o'tkazdi. U Bon Xvani tinchlantirish uchun oyog'ini chayqay boshladi, bu darhol qizaloqqa ta'sir qildi.

— Sen bugun menga ovqat berasanmi yoki biror joyga borib kechki ovqat qilishim kerakmi?!

— Kechki ovqat kechasi to'qqizda yeyilmaydi. — Aseel jaxl qilib, oshxonaga ketish uchun burildi, ammo Chon uni to'xtatdi.

— Bonnini ol. Rostdan ham bir ishimni tugatishim kerak, keyin esa Seokjin bilan uchrashishim kerak.

— Ey, Xudoyim! Chonguk , seni "muhim" ishlaring qachon tugaydi o'zi?

— U tez-tez qadamlar bilan erining yoniga keldi va qizini uning tizzasidan oldi. Qizaloq esa yana yig'lay boshladi, shundan so'ng Aseel qovog'ini soldi va Bonniga qarab dedi: — Sen ham dadangga o'xshab o'jarsan!

— Va onajoning kabi yig'loqisan. — Chonguk kulimsiradi va cho'ntagidan telefonini chiqardi.

Aseel ostonada to'xtadi va burilib bir muddat turib qoldi, keyin esa so'radi:

— Chonguk ... biror narsa o'zgardimi?

Eri telefondan ko'zini uzdi va xotiniga tushuntirishini kutib, savol nazari bilan qaradi.

— Nimani aytyabsan? — deb so'radi, Chunki Aseel tushuntirishga shoshilmayotgandi. U erining hamma narsani tushunishiga, anglab yetishiga umid qilardi.

— Sen bir necha haftadan beri... hatto menga ham qaramayapsan... — U uyalgancha ko'zlarini pastga tushirdi, garchi yonoqlari qizib ketayotganini his qilsa ham, lekin uzoq vaqtdan beri uni bezovta qilayotgan savolni berishdan o'zini tiya olmadi.

— Hozirchi.... men nima seni onangga qarayabmanmi? — deb so'radi u ahmoqona ko'zlarini pirpiratib.

— Men bu haqda aytmayabman... — Aseel bu suhbatni boshlaganiga allaqachon afsuslandi. Eri bilan bu mavzuda to'g'ridan-to'g'ri, yoki umuman gaplashmaslik kerak edi. Bu holat "yoki umuman gaplashmaslik" toifasidagilardan edi.

Agar Aseel Chongukning intim mavzudagi ishtaxasini bilmaganida, u bunchalik xavotirlanmagan bo'lar edi. Aseel buni uning charchog'iga, bandligiga bog'lashga harakat qilardi, ammo ichki tashvish va shubhalari unga to'liq nafas olishiga imkon bermasdi. Aseel qanchalik tahqirlanmasin, tan olishi kerak, u beixtiyor uning kiyimlarini hidlab ko'rishni boshladi, ayollar atirining hidini sezishdan qo'rqardi. Keyin esa bu holatlar butunlay chuqurlasha boshladi , chunki hatto kiyimlarini ham, yuvishga yuborishdan oldin, ayollarning pomada izlari yoki boshqa soch tolalarini bor yo'qligini tekshiradigam bo'ldi. Bularning hammasidan Aseelning yuragi ezilib ketardi... ba'zida hatto butun tanasi titrardi.

— Unda nima haqida? — Chonguk yuzida bir oz anglash bilan so'radi. U telefonni chetga qo'ydi, o'rnidan turib, buzuq tabassum bilan lablarini yalab, davom etdi: — S#ks haqidami?

Aseel ko'zini pastga tushirdi va Chonguk bilan ko'z uchrashmaslik uchun qizalog'ining sochlarini silay boshladi.

— Men rostdan ham juda band edim. Dadam tobora ko'proq ishlarini menga yuklayab qo'yayabti, Seokjin esa hatto nafas olishimga ham imkon bermayapti, — u o'zini holatini tushuntirib, xotinini tinchlantirishga harakat qildi.

— Shunchaki... ilgari bu narsalar senga to'sqinlik qilmasdi. — U ovozidagi biroz arazni yashira olmadi, qanchalik uni berkitishga urunsada.

Yana ham kengroq kulimsirab, Chonguk kreslosiga kerildi, oyoqlarini keng yoydi va ularning orasiga ishora qildi.

— Seni aynan u bezovta qilyabtimi? — Chonguk bo'g'iq ovozda dedi, bugun o'z karamchasini bilan qanday holatda aloqada bo'lishini allaqachon tasavvur qilib ko'rdi. Aseelning erkalashlarini, u bilan intimni sog'inganligi haqidagi fikrning o'ziyoq tomirlari bo'ylab yoqimli bir mayinlik tarqatardi. — Sen uni yumshatishing mumkin...

— Men hozir demayabman! — Aseel qovog'ini soldi, oldingidan ham ko'proq qizarib, bir kafti bilan qizining qulog'ini berkitdi. Bon Xva jilmaygancha, old tishlarini ochib, onasining marjonini tortdi. — Mana, bunga hozir vaqt topding, Bonniga qarab tur desam shoshilinch ishlaring paydo bo'ladi!

— Sen uchun men hamma ishlarimni kechiktirishga tayyorman, karamcham.

— O'zim uchun, demoqchi eding... — degancha unga ma'noli qarab gaplarini to'g'riladi. Keyin jaxl qilgancha iyagini ko'tarib, xonadan chiqib ketdi.

— Oldin nimani xohlayotganingni hal qilib ol! — Chonguk uni ortidan baqirdi. — Hech narsa unga yoqmaydi! — u norozi holda gapirishda davom etib, hujjatlarni ko'rib chiqishga kirishdi.

~~~~~~~~~~~

— Bon Xva qayerda? — Chonguk bo'ynini uqalab, oshxonaga kirdi. U allaqachon dush qabul qilib, kimyimlarini oddiy futbolka va sport trikosiga almashtirgan edi.

— O'zing taxmin qilib ko'r — qisqa javob berdi Aseel, stoldan kir idishlarni yig'ishtirarkan. Shunga qaramay erini g'azablantirishdan qo'rqib, yana davom etdi: — Uxlashga yotqizdim. Soatga qaradingmi o'zi?

Chonguk xotinining bunday xatti-harakatlaridan sezilarli darajada jahli chiqa boshladi. Uning bo'ysunuvchan fe'l-atvoriga o'rganib qolganligi sababli, uning ba'zida keskin javob berishini qabul qilishi juda qiyin edi.

— Qaradim. Seni yechintirishning ayni vaqti. — Chonguk vaziyatni yumshatishga urinib, Aseelni yoniga keldi va uni orqasidan quchoqladi. Biroq, uning so'zlari harakatlari bilan mos kelmasdi. U xotinining belini mahkam o'rab oldi, bo'ynidan muloyim o'pdi. — Ketdikmi?

— Idishlarni yuvishim kerak, Chonguk. — Aseel asabiy yelkasini silkitdi, erini o'zidan uzoqlashtirishga harakat qildi, bu esa uni battar g'azablantirdi.
Chonguk uni quchog'idan bo'shatib, chetga o'tdi va norozi holda xotiniga qarab turdi. Keyin, go'yo biror narsani o'ylab olganday, Aseelga bir qadam qo'ydi va yengil harakat bilan uni yelkasiga ko'tarib oldi.

— Chonguk ! — Aseel erining orqasiga urib yerga tushurishini so'radi. — Nima qilyabsan?!

— Menga qonunan tegishli bo'lgan narsani olyapman! — U Aseelning harakatlarini qaytardi va uning orqa* yumshoq qismiga shapaloq tushirdi. Xotinining so'nggi paytlarda sezilarli darajada to'lishganini ham ahamiyatsiz qoldirmadi.

— Unda bu narsa o'tgan haftalar davomida kimga tegishli edi?! Aftidan, senga emas! Balki qo'shnimiz ChonUkkadur? — Aseel zaharxandalikni davom ettirdi, qo'l va oyoqlari bilan tepindi, ammo bu safar uning so'zlaridan keyin orqa* qismida kuchli shapaloqni his qildi. U to'satdan paydo bo'lgan og'riqdan qichqirib yubordi va refleksli ravishda yumshoq joyini silashga qo'lini cho'zdi, ammo Chonguk uning kaftiga urib, bunga yo'l qo'ymadi.

— Shu yaramas tilingga ehtiyot bo'l. Men sabrli bo'lishga va'da berganman, lekin bu olti yil oldin edi, buni esdan chiqarishim ham mumkin. — Erkakning ovozida tahdid yangrasa-da, xotinining yubkasini ko'tarib, kafti bilan qizargan bo'lishi mumkin bo'lgan joyini mayin siladi.

Aseel qizi tug'ilgandan keyin bunday katta uyga ko'chib o'tganlaridan birinchi marta afsuslandi. Oshxonadan ikkinchi qavatdagi yotoqxonaga bo'lgan yo'l unga cheksiz uzoqdek tuyuldi. Erining bunday qo'pol xatti-harakatidan u o'zini yo'qotmaganini aytib bo'lmasdi, chunki u bunga juda muhtoj edi.
Chonguk uni krovatga yotqizdi va jilmaygancha futbolkasini yechdi, orqasidan shim va ichki kiyimlari ham yerga uchdi. U uzoq vaqt s#ks bo'lmaganligi sababli sog'ingan xotinini tezroq his qilish*ga sabrsizlandi.
Erkak butunlay ishlarga sho'ng'ib ketib, xotini bilan intim munosabatlardan ham ancha uzoqlashib qolgandi. U o'zi ham unga tegishli e'tiborni berishni qanday to'xtatganini sezmay qolgandi. Biroq, Aseelning bu haqda eslatishi Chonning tasavvurida ular o'rtasidagi aloqa*ni batafsil tasvirlashga majbur qildi.

— Seni hozir qanday pozada olishni o'ylayabman... Qaysi biri yoqimliroq bo'larkin?

(18+....skip)

— Seni biroz to'lishganing menga yoqyabti... — dedi Chon chuqur nafas olib, harakatlarini tezlatgancha. U a'zosiga xotinini qulayroq o'tkazish uchun ayolning sonlaridan siqib ushlab oldi.
Aseel tashqariga otilib chiqayotgan baland ingrashlarni tiyish uchun yuzini krovatga ko'mdi. U choyshabni mushtiga siqib, Chongukni tezligiga moslashdi.

— Lan'ati! — Erkak bir nechta sekin, ammo chuqur kirishdan so'ng bo'g'iq ovoz bilan bo'shanib biroz og'irligini tutgancha xotinining ustiga yotdi.

— Mana, uzoq vaqt intim aloqa bo'lmasligi qanday ta'sir qiladi...

— Sen... — Aseel og'ir nafas olib, unga yuzini burdi. — Menga?..

Javob talab qilinmasdi, sonining ichki tomoni bo'ylab oqib tushayotgan iliq suyuqlikdan, Chonguk unga bo'shanganini anglash qiyin emasdi.

— Ha nima qilibdi? Qayerda bittasi bo'lsa, ikkinchisi ham albatta bo'ladi. — U kulimsiradi, barmoqlari bilan xotinining qizargan yonoqlarini siladi. Uning peshonasidan mayin o'pib, qo'li bilan Aseelni sochidagi qisqichni tortib oldi, so'ngra ularni tuzatib silay boshladi. — Ikkinchisiga tayyormisan? — xotinining sochlarini mushtiga o'rab, ularni o'ziga tortishini allaqachon tasavvur qilgancha shoshilmasdan savol berdi.

— Chonguk ! — Aseel o'ylaganidan keskinroq gapirdi va eridan biroz uzoqlashdi. — Men hozircha ikkinchisini rejalashtirmayabman. Bonni bilan shundoq ham menga qiyin.

— Nimalar deyabsan? Ahir ertalabdan kechgacha uyda bo'lsang, o'qimasang, ishlamasang. Seni faqatgina bitta ishing bor. U ham bo'lsa bolamizga qarash. Hatto bu ishda ham oying senga yordam bersa. — Chonguk qovoqlarini uygancha Aseelga norozi qiyofada qaradi. — Shunday bo'lsa ham eplay olmaysanmi?

— Demak men sen uchun g'irt bekorchi ekanmanda— Aseel erini o'zidan biroz itarib xafa bo'lgancha unga tikildi.

— Axir sen o'zing uydan bir qadam ham chiqishimga ruhsat bermaysanku, ishlash haqida og'iz ochmasam ham bo'ladi. — Aseel ensasini qotirib ish haqidagi suhbatlarini yana qaytadan ochishni istamadi. Chonguk o'shanda ishlamsligini aytib bu mavzuga yirik nuqta qo'ygandi. — Men hatto onamni oldiga ham seni odamlaringsiz yolg'iz bora olmayman Chonguk. Shuncha yil o'tdi ahir. Nahotki hali ham meni qochib ketadi deb o'ylasang?

— Meni odamlarim seni xavfsizliging uchun qo'riqlashadi qochib ketmasliging uchun emas! — Chonguk paydo bo'lib borayotgan g'azabini bosishga urunib tishlari orasidan gapirdi. Keyin esa bir zum xotinining qorniga qarab turib jilmaygancha davom etdi. — Men seni qo'yib yuborishimga ishonasanmi? Buning ustiga qizalog'im bilan.... Menimcha bu mavzuni qayta ochishning o'zi xato.

Aseel xafa bo'lgancha yuzini eridan burib oldi. U erodan qochib ketishni hayoliga ham keltirmasdi. Ammo har safar eski mavzular qayta ochilganda bular unga qattiq botardi. U aniq bilardi. Agar u qochsa qizini ortiq ko'ra olmasdi.

— Sen bularni yana ming marta ayt. Balki o'shamda yodimda saqlarman.— Aseel ortiq joyida yotishni hohlamasdi, ammo bilardi agar u turishga yoki eridan uzoqlashishga harakat qilsa Chonguk uni qo'yib yubormasdi. Shuning uchun tepaga qaragancha jim yotdi. Xotinining ustida Chonguk esa egailib Aseelni bo'ynidan tishladi, keyin esa tishlari botirilgan qismni mayin yaladi.

— Men shundoq ham seni Bonnidan qizg'anaman. Menimcha sen uni mendan ko'proq yaxshi ko'rasan... — Chonguk yosh bolalarcha labini burdi.

— Chonguk!— Aseel erining yelkasiga yengil urdi— Qanday qilib sevgini sen farzandiga bo'lgan muhabbat bilan taqqoslayabsan?

Chonguk uni gaplariga javoban egilib xotinining quloqlariga yaqinlashib pichirladi.

— Chunki seni e'tiboringni bo'lishishni yoqtirmayman.

— Sen esa o'sha e'tiboringni bizga ajratsang juda yaxshi bo'lardi. — Aseel labini burgancha gapirdi.

— Xo'sh... Iktasini qanday eplashni o'ylab ko'rdingmi? — Chonguk mavzuni o'zgartirishni istab davom etdi.

— Chonguk!— Aseel erining tagidan chiqish uchun harakat qildi Ammo Chonguk yanada uni mahkamroq ushlab biroz og'irligini bosdi.— Men hozir ikkinchi farzandimiz bo'lishini hohlamayman.

Aseel buni aytmasada lekin u yana bir farzandni paydo bo'lishi bilan ishga kirish haqidagi orzulari butunlay yo'qolishidan qo'rqardi. Hozir esa, juda kichik bo'lsa ham, qizini maktab yoshiga yetishi bilan Chongukni ishlashga ruxsat berishga ko'ndira olishiga umid bor edi.

— Nega? — Erkak soxta hayratlandi, Aseelning ko'zlariga qarash uchun yuzini ko'tardi. — Men o'g'limga nima ism qo'yishimizni ham allaqachon o'ylab qo'yganman...

— O'g'ling? — U ataylab oxirgi gapiga urg'u berdi, ammo Chonguk qoshini ham ko'tarmayotganini tushunib, baqqirdi: — Ey, Xudoyim! U hatto bolaning jinsini ham buyurtma qilib qo'ygan! — Aseel, erining niyati jiddiy ekanligidan qo'rqib, isterik kuldi.

— Taehyung ... uning ismi Taehyung bo'ladi. — Chonguk bularni aytayotganda juda jiddiy ko'rindi. U o'ylanib bir chetga qaradi, keyin, go'yo tasdiqlaganday, takrorladi: — Ha, Taehyung.

— Chonguk ... — Aseelni yuzi jiddiylashdi va qo'lini uning yuziga qo'yib, aniq dedi: — Agar o'g'limiz bo'lsa ham, unga bu ismni qo'yishni xohlamayman. — U ovozida qat'iylikni saqlab qolishni va jiddiy niyatini ko'rsatishni xohladi.

— Nega? — Chonguk darhol qovog'ini soldi.

— Chunki uni* yaxshi odam deb atash qiyin edi, — deb qat'iy xulosa qildi Aseel. Chonguk yanada jiddiylashib pewonasida ajinlar paydo bo'ldi. Keyin esa Aseelni ustidan butunlay tushdi va o'ziga yostiqni qulay qilib joylab, yotib oldi.

— Sen ham yaxshi odam deb atash qiyin bo'lgan insonga turmushga chiqqansan.

Aseel marhum do'sti haqida gap ketishi bilan erining qanday kayfiyatsiz bo'lib qolishini juda yaxshi bilar edi. Chon "Kim"ni yo'qotishini juda qiyin o'tkazgandi. Faqat Akil bilan shug'ullanish, Yungining yaratgan muammolarini bartaraf etishga urinishlar va xotinini qaytarib olishga bo'lgan kuchli istak unga bolalikdan yaqin bo'lgan do'stining yo'qligini yengishiga yordam berdi. Chonguk hatto Jimin bilan ham odatiy uchrasha olmas, gaplasha olmas yoki u bilan bir kompaniyada vaqt o'tkazolmasdi. Park Taehyung haqidagi har qanday suhbatni qat'iy to'xtatardi. U hatto uning ismini o'z oldida aytishga ham ruxsat bermasdi, va o'zi ham, aynan shu sababli, sobiq do'stlaridan uzoqlasha boshladi, ularning doirasida tobora kamroq paydo bo'lardi. Faqat ish bo'yicha.

— Sen menga Bonniga xohlaganimcha ism qo'yishimga ruxsat bermading, hech bo'lmasa ikkinchi farzandimizga ruxsat ber. — Aseel mavzuni o'zgartirishga va boshqa narsaga urg'u berishga qaror qildi. — Agar qo'lindan kelsa, albatta, — dedi u sekin va eriga yaqinroq keldi.

— Otam bolamizga sizlarning odatingizga hos ismlaringizdan birini qo'yishga hech qachon ruxsat bermasdi, — dedi qat'iy Chon, lekin keyin, mamnuniyat bilan kulimsirab, davom etdi: — Bonnining boshqacha ismlanishini tasavvur ham qila olmayman. Mening kichkintoyim har doim yonimda bo'ladi.

— Ha, turmushga chiqquncha. — Aseel yana kesatgancha gapirdi, erining og'riqli nuqtasiga tekkanini bilardi.

— U Kim Minxoga turmushga chiqadi! Ungacha esa hali ancha bor.

Aseel yana bir bor ko'zlarini aylantirdi, lekin indamadi. Chonguk qizalog'i tug'ilganidan boshlab u faqat Kim Seokjinning o'g'liga turmushga chiqish qarorini qabul qilgan edi va u bilan bahslashish mutlaqo foydasiz edi.

~~~~~~~~

Aseel ertalab oshxonada idish-tovoqlarni yuvib qizi va eri uchun nonushta tayyorlashga harakat qilayotgandi. Bon Xva esa oyoqlari ostida o'ralashib, uni ko'yarishini so'rardi, shuning uchun onasi qizchani ko'tardi va nozik o'pib, bolalar stulchasiga o'tqazdi.

— Kutib tur, Bon Xva. Biz sen bilan hali o'ynashga ulguramiz. Avval dadangni kuzatamiz Xo'pmi? — U qizchasiga jilmaydi, dumaloq barmoqchalaridan o'pdi.

— Menga kofe tayyorla. — Oshxonaga uyqusirab endi uyg'ongan Chonguk kirdi va darhol Bon Xvani yoniga borib jilmayotgan qizchasini qo'liga oldi.
— Meni karamcham meni qizchamga e'tibor berishdan bosh tortayaptimi? — deb bolalar ovozini taqlid qilgancha dedi. — Ahh sen ancha og'irlashib qolibsan. Xuddi onang kabi! U senga homilador bo'lganida esa, umuman... dumaloqqina edi...

— Chonguk! — Aseel xafa bo'lib eriga o'girildi. U homilador bo'lganida rostdan ham ancha vazn yig'gan edi. Biroq, tug'ruqdan keyin o'zini formaga keltirish uchun ko'p kuch sarfladi. Bu mavzudagi har qanday suhbat uni juda xafa qilardi, ammo Chongukni bunday reaksiyasi faqat kuldirardi, hazillarini davom ettirishga undardi.

— Men nima dedim? — Chon soxta hayratlandi. — Sen shunchaki semirmasliging mumkin emasdi! O'zingda shunday mo''jizani ko'tarib yurding ahir. Menga mening kichkinagina jangchimni sovg'a qilding. — Chonguk qizining dumaloq yonoqlarini tishlay boshladi, bu esa qizchasini jaranglab kulishiga sabab bo'ldi.

— Undan ko'ra yaxshi uhladingmi shuni ayt? — so'radi Aseel, mavzuni o'zgartirib va eriga kofe quygancha.

— Men umuman olganda uxlamaslikka tayyor edim, lekin xotinim ikki raunddan ortig'iga bardosh bera olmaydi. — Chonguk hazilomuz qovog'ini soldi, kechagi tunda xotinining yana uchinchi marta intimga rozi bo'lmaganidan jaxli chiqardi.

— Uch martadan ortiq.. — deb uni gapini tuzatdi va erining oldiga krujkani qo'ydi.

— Bu muhim emas. Keyingi safar men senga quloq solmayman. Xohlaganimni qilaman.

— Biz Bon Xva bilan bugun xolamnikiga ketyabmiz, — dedi Aseel, plitaga burilib va tovadagi omletni likopchaga soldi.

— Seni tushunmadim... sen hozir meni fakt oldiga qo'yyabsanmi? — Chonguk qoshini ko'tardi.

— Asadning tug'ilgan kuni. Biz u yerda bo'lishimiz kerak. Xolamga Akilsiz shundoq ham qiyin. — U erining rahmini kelitirishiga umid qilib so'radi.
Chonguk stulda qimirlab, keyin turdi va qizini u o'tqazish uchun bolalar stulchasini yoniga bordi. U shiqildoqni olib va uni jaringlata boshladi, bu Bonnining xursand bo'lib qarsak chalishiga sabab bo'ldi. O'zi ham qizalog'ini kulgisini ko'rib jilmaydi. Chonguk.Akil haqidagi suhbatga qaytishni xohlamasdi. Aseel hali ham uni dahshatli avtohalokatda vafot etganiga sodda holda ishonardi, va u uchun bu abadiy shunday qolishi kerak edi. Aseel hali ham Chonguk va uni oilasini ishlari haqida batafsil bilmas edi va ularni amakisining o'limiga aloqador ekanliklarini ham hayoliga keltirmasdi. Aniqrog'i, uning o'limini bevosita sababchisi ekanliklarini...

— Yaxshi. Uyonga aytaman sizlarni olib boradi. — dedi Chon biroz yumshab, rozi bo'lgancha

— Chonguk ! Biz o'zimiz ham... — Aseel yana bir bor yonida doimiy erkak borligidan qutulishni xohlab gapirdi, ammo befoyda.

— Bu muhokama qilinmaydi. — Chonguk o'z joyiga o'tirdi va bir qultum kofesidan ichdi. Mavzuni o'zgartirishga qaror qilib, kinoya bilan dedi: — Men seni dugonangni ko'rganimni aytdimmi?

Oxirgi so'zga berilgan urg'u Aseelni e'tiboridan chetda qolmadi. U kim haqida gapirayotganini juda yaxshi tushundi, lekin baribir so'radi:
— Dugonamni?

— Djimin kecha ota-onasi yoniga kelgan ekan. O'zining qariya eri bilan. Janob Chxve o'z yoshiga nisbatan ancha yaxshi ko'rindi. Ehtimol, yosh xotiniga mos bo'lishga qattiq harakat qilayotgandir... — oshxona bo'ylab Chonning kulgisi tarqaldi.

— Men unga achinaman...

— Qiziq, bunga Taehyung nima der edi... — Chonguk o'ylanib qoldi, xotinini gaplarini deyarli eshitmadi. — "Bunday burun bilan unga huy ham ham kerak emas" — deb do'stining ovozini taqlid qilgancha dedi va o'zi ham biroz ma'yuslanib jilmaydi.

U Kim Taehyungni juda sog'ingan edi...

— Men u haqda gapirishni xohlamayman. Yaxshisi, ertalab meni hatto o'pmaganingni ham eslatib qo'ya qolay. — Aseel uyalib boshqa tarafga o'girildi. O'zi ham bunday mayda narsalarga qachondan e'tibor bera boshlaganini va undan ham ko'proq, ulardan shikoyat qila boshlaganini tushunmasdi.

— Nonushta qilib olaylik balki keyin men seni nafaqat o'pishga ulguraman balki... — Chonguk ayyorona jilmayib lablarini yalab qo'ydi.

— Ulgurolmaysan, — dedi qat'iy Aseel qiziga ko'z qirini tashlagancha. Aseel o'zi erining yoniga keldi va egilib, o'pishini talab qildi.

~~~~~~~~~~~~

Chonguk yarim soatdan beri ko'p qavatli uy oldida turardi, u yerdan bu yerga yurib va yana bir sigaretni olib chekardi. Nihoyat, eshikdan bir ayol chiqdi, yelkasi ustidagi sumkasining tasmalarini to'g'irlardi.
Sigaret qoldig'ini tashlab, Chon darhol ayolga qarab qadam tashladi va cho'ntagidan konvertni chiqardi.

— Kim xonim...

Ayol Chonni ko'rib qo'rqqan yuz ifodasi bilan tikilgancha qotib qoldi. U o'z oldidagi odamni tanib olish uchun xotirasini zo'riqtirishga hojat yo'q edi. Uni marhum o'g'lining yonida necha marta ko'rgan edi...

— Menda nima ishingiz bor? — deb so'radi u xavotirlanib, undan teskari tomonga qadam tashlagancha.

— Meni tanidingizmi? — Chonguk bir qoshini ko'tarib qo'lidagi konvertni ayolga uzatdi. — O'tgan yillar davomida mening odamim bu konvertlar bilan doim qaytib kelardi, ammo endi bunday bo'lmaydi.

Kim xonim kafti bilan yuzini yopdi va charchoq bilan bosh chayqadi.
— Siz meni bu iflos pullaringizni qabul qiladi deb o'ylayabsizmi? Men hatto o'g'limdan olma...

— O'g'lingizdan olmagan bo'lsangiz, mendan olasiz, — Chonguk ayolni to'xtatdi. U Kim xonimni sumkasidan ushlab, zamokni ochdi va konvertni ichiga soldi. — Meni har oy bu yerga kelishimga majbur qilmang. Yuborgan odamimga nisbatan iliqroq muomalada bo'ling. — Chin buyruqli ohangda gapirib ayoldan biroz uzoqlashdi.
— Shunchaki yashang, Kim honim.

Chonguk xayrlashuv uchun yengil ta'zim qildi va mashinasi tomon burildi. U ayolning uning orqasidan qarab turganini bilar edi. Unga o'tmish haqidagi har qanday eslatma qanchalik qiyin bo'lishini his qilar edi, lekin Kim Taehyungni onasi mavjudligini e'tiborsiz qoldira olmasdi ham.
Xavfsizlik kamarini taqib, Chonguk Jiminga qo'ng'iroq qildi. Erkak uzoq vaqt kutishga majbur qilmadi.

— Eshitaman? — trubkadan do'stining ovozi eshitildi.

— Bugungi uchrashuvni unutmadingmi?

— Yo'q. Kechqurun o'sha joyda bo'laman.

Chonguk faqat bosh qimirlatdi va telefonini o'chirib mashinani ishga tushirdi.

Jimin mobil telefonini krovatga tashladi va ko'zgu oldida turib, ko'ylagining tugmalarini qadashni davom ettirdi. Nigohi qovurg'alari sohasidagi tatuirovkaga takroran tushardi.

Never...

Taxminan olti yil oldin Park mast holda uni chizdirgan, ammo bundan afsuslanmasdi. Bu unga ko'p yillar oldin sodir bo'lgan voqeani eslatib turardi. Jimin hamma narsani unutishga qanchalik harakat qilmasin, o'ziga buni ruxsat bera olmasligini his qilar edi... hech qachon unutishga ruxsat bera olmasdi.

Jimin kiyinishni tugatib, oshxonaga tushdi va darhol xotinini yoniga bordi. Uning yuzidan yengil o'pich olib, ayolining jilmayishiga javoban yumshoq tabassum qildi.

— Xayrli tong, — dedi Yuna eriga qararkan.

— Senga ham.

Ayol erining kamgapligiga allaqachon o'rganib qolgan edi va buni o'zgartirishga hech qachon urinmasdi, chunki u bilan tanishgan birinchi kunida u ogohlantirgan edi. Park unga darhol nozik hislar va romantik harakatlar va'da qilmasligini aytgandi, ammo ularning ikkalasiga ham nikoh kerak edi, ayniqsa ularning oilalari ularga o'z qoidalariga qarshi chiqishlariga ruxsat bermasdi. Shuning uchun Yuna yigitning biroz yovvoyi harakterini osonlikcha qabul qildi, chunki u boshidanoq erini o'zgartira olaman deb umid bog'lamagandi. Biroq, eri har doim samimiy g'amxo'rlik, ba'zida noziklik va e'tibor ko'rsatardi, va bu Yuna uchun yetarli edi.

— Choy ichasanmi yoki kofe? — deb so'radi u, shkafdan krujkani olarkan.

— Men nonushta qilmayman. Shundoq ham kechikyapman. Allaqachon ishda bo'lishim kerak edi.

— Jimin, onang qo'ng'iroq qilgandi, bugun kechqurun, ehtimol, birga ovqatlanarmiz. Seni kutaymi? — Yuna javob kutganchaa eriga o'girildi. U doimo ishda kech qolgani uchun, uyda kechki ovqat qiladimi yoki yo'qmi, aniqlashga majbur edi.

— U yolg'iz kelarkanmi? — Jimin eshik oldida o'girildi va javob kutgancha qoshlarini ko'tardi.

— Otang bilan

— Meni kutmang. — Jimin qat'iy qadamlar bilan chiqish tomon yo'l oldi.

Park allaqachon yuqori lavozimga ko'tarilib endi "Utopiya"ni topshirib yuborsa ham bo'lardi. Ammo u janob Chondan bordelni o'zida qoldirishga ruxsat olgandi. U koridor bo'ylab yurib borar ekan, yaqinda qilingan yangi ta'mirni ko'zdan kechirardi. Endi binoning devorlari yorqin qizil rangi bilan unga bosim o'tkazmasdi. U bordelning och pushti rangga bo'yalgan devorlarini mamnuniyat bilan kuzatardi. Unga bosim o'tkazmaydigan pushti rang...

Jimin xonalardan birining yonida turgan qizni payqab joyida to'xtadi... Bu olti yildan beri qulflangan xona... uning quyoshining xonasi edi.
Jimin bir nechta katta qadam tashlab, qizning sochlaridan ushlagancha, uni devorga itarib yubordi. Qiz kutilmagan qo'pollikdan va boshining orqasidagi og'riqdan qichqirdi, lekin uni kim ushlab olganini ko'rgach, qo'rquvdan ko'zlarini yerga tushirdi.

— Sen bu yerda nima qilyapsan?! — Jimin past buyruqli ohangda gapirdi, va qizning boshini yana bir marta devorga itardi.

— Men shunchaki... xona nima uchun doim yopiq ekanligini bilishni xohlagandim... — dedi u, kaftlari qo'rquvdan terlab ketganini his qilarkan.

Qiz bordelga yangi kelganlardan edi va hozirgacha xo'jaynini bunchalik yaqindan ko'rmagandi, faqat uzoqdan va atigi bir necha martagina ko'rgandi halos. Biroq, u Park Jimin haqida juda ko'p eshitgan edi. Uning atrofida doimo g'amgin aura aylanardi, "Utopiya" qizlari esa uning qiyofasiga yanada ko'proq sirlilik qo'shishni yaxshi ko'rishardi.

— Chunki quyosh endi ortiq nur sochmaydi... — deb cho'zgancha har bir so'zni bo'g'inlab dedi Jimin, qizning qulog'i yoniga egilgancha. Keyin keskin harakat bilan qo'yib yubordi.
Jiminning o'zi esa, bir vaqtlar shunday og'ir yurak bilan qulflagan eshik oldida yana bir necha daqiqa turdi. Bu yillar davomida u bu xonaga kirishga hech qachon o'zida jasorat topmadi. Hatto uni tozalashga ham ruxsat bermadi. Xona abadiy Syuinning noyob tabassumlarini saqlab qolishi kerak edi... va nafaqat tabassumlarini...

Jimin og'ir xo'rsinib, o'z kabineti tomon yo'l oldi. Stolining tortmasida uning quyoshining ozodlik chiptasi hali ham ishlatilmay yotgan kabinetiga...

To be continued....

Avtor: Bu fanfik muallifligi menga tegishli emas. Bu tarjima fanfik ekanligini unutmang!