PATIENVICE 17-QISM
— Seni bu yerda qilishim* yoqyabtimi?
Djimin Taehyungning aytgan har bir soʻzini eslaydi. Har bir kirishi...
Orqasida turib aloqa qilganini, yuzini xojatxona kabinasini kir eshigiga bosgancha sochlaridan tortib qilganini.
Hammasini eslaydi…
— Kichkina Park ichida mening a'zoyim bilan… hoʻl, va men bilan jinsiy aloqaga tayyor holda… tezlashishimni kutib titragancha..
Yigitning har bir uzuq-uzuq soʻzi rost edi. Djimin hozir qanchalik ogʻir nafas olmasin, oʻtgan kechasi u Taehyungni har qanday holatda qabul qilishga tayyor edi. Va hatto kir hojatxonada boʻlsa ham… bu uni yanada koʻproq hayajonlantirardi.
Ichilgan spirtli ichimliklarning koʻpligi va istalgan vaqtda kimdir eshikni ochib, Kim Taehyung uni qanday qilayotgani*ni koʻrib qolishidagi qoʻrquv ham Djiminning istagini yuz karra oshirdi.
— Dushga kirganingda meni oʻyla, kichkina Park. Shoshqaloq barmoqchalaringni ishlat…
Yigit barmoqlari bilan oʻzining spermalarini qizning hali ham eshikka bosilgan yuziga surdi…
Goʻyoki, Djimin jirkanishdan yuzi burishishi kerak edi, lekin nega unda u bu la'nati barmoqlarni yalab koʻrishni xohladi?
Kim Taehyung goʻyoki qizda shu vaqtgacha uxlab yotgan barcha nopok istaklarnii uygʻotib yuborgandek.
Kim Taehyung Park Djiminning oʻzini tuta olish qobiliyatining oxirgi qismlarini ham huddi oʻziga boʻysundirdi.
Qiz Taehyungga nechanchi marta xabar yozganini va nechanchi marta oʻchirganini bilmasdi.
U Taehyung bilan uchrashuv belgilashi mumkinmidi? Nega? Oralaridagi shoshilinch jinsiy aloqa nimani anglatishini va ular bir-birlariga endi kim ekanliklarini aniqlab olishni so'rarmidi? Bir narsani u aniq biladi – Kim uning yuziga kulib yana uni ahmoq kichkina Park deb ataydi va shundayligicha tashlab ketadi.
Demak, bu bir martalik jinsiy aloqa boʻlganiga koʻnikishi kerak… goʻyo Kim Taehyung bilan emas, balki biror bir yigit bilan, klubda birinchi tanishuvdan keyin boʻlganidek.
📱Djimin: Biz uchrashishimiz kerak.
Xabarni yuborganidan soʻng, Djimin yigitdan javob kutib, har bir begona ovozdan choʻchib ketardi.
Oʻzini tinchlantirib, qiz sport topini kiydi, ustidan pidjakini tashladi. U universitetga borishi va ayni paytda fikrlarini ham tartibga solishi kerak. Birgina xatoga bunchalik o'zini yo'qotib qo'ymaydi.
— Xayrli tong, oyijon, — Djimin ataylab stol boshida oʻtirgan otasiga e’tibor bermadi. Otasini bir kun oldin barcha buzilgan orzularida ayblagan edi. U otasining hech qanday aybi yoʻqligini bilar va undan xafa bo'lishi kerak emasligini bilsada , ammo shunchalik oson taslim boʻlolmasdi. Oʻz yoʻlidan chekinishni istamasdi. Unda tabiatan kimdandur oʻtgan tabiiy oʻjarlik bor edi.
— Xayrli tong, Djimin. Dadang ajoyib restoranda stol bron qilibdi. Bugun kechikmaslikka harakat qil, — dedi onasi mayin ovozda. Ayol eri va qizi oʻrtasidagi keskinlikni bartaraf etishga harakat qildi.
— Mensiz boraveringlar. Bugun testlarga tayyorlanishim kerak, — Djimin onasining muhitni yumshatishga urinishlariga nuqta qoʻydi.
— Testlaring hech tugamas ekanda? — Qizining choʻzilgan oʻjarligidan norozi boʻlgan otasi qattiq ohangda dedi.
— Nonushta qilmayman, — dedi u oshxonadan chiqib ketayotib, yelkasi bilan Jiminga turtilgancha.
— Biz bu qizni tarbiyalash paytini oʻtkazib yubordik chog'i, — janob Park gʻazab bilan qizining ortidan qaragancha dedi.
— Azizim, unga vaqt bering, — dedi xotini murosasoz ohangda, erining stakaniga sharbat quyib.
Djimin ataylab Aseel bilan yuzlashmaslik uchun uni orqasida o'tirardi. Oʻzini uning oldida aybdor his qilishni istamasdi, Ammo qachonki sobiq dugonasiga qarasa aynan shunday boʻldi. Shuning uchun Aseelni e’tiborsiz qoldirishni, undan qochishni va agar kerak boʻlsa, uni mazax qilishni afzal koʻrardi. Agar u yolgʻonchi bo'lishni istagan bo'lsa demak, u bu yoʻlda oxirgacha davom etishiga qo'yib beradi.
Biroq, Aseeldan tashqari biron bir yaqin dugonasi yoʻqligi haqidagi fikr Parkni yanada gʻazablantirdi.
Bir nechta darslardan soʻng, Djimin oshxonaga olib boradigan zinapoyalardan tushdi. Yoʻlda tanishlari bilan salomlashishga erinmadi, har biriga tabassum, qoʻl siltash yoki shunchaki bosh irgʻish bilan javob berdi. Kimdir bilan esa yo'lida toʻxtab, suhbatini davom ettirishga kayfiyati yoʻq edi. Taehyung hali ham ertalabki xabariga javob bermadi, garchi u oʻqilgan boʻlsa ham. Bu qizning gʻururiga qattiq tegdi.
Djimin bu paytda oshxonada uni syurpriz kutayotganini sezmasdi.
Syurpriz esa Aseelni yonida oʻtirar, uni asabiylashtirardi.
— Musulmon qiz, bizlardagi goʻsht senga yoqmadimi? — deb soʻradi Taehyung , qizning tushlikdagi mol goʻshti boʻlaklarini olib tashlayotganini qiziqish bilan kuzatib.
— Sening nima ishing bor? — Aseel unga oʻtkir nigohini tashladi.
— Sen vegetarianmisan, karamcha? — U boshini qoʻliga tirab yanayam sinchkovlik bilan qizga qaradi.
— Yoʻq. Shunchaki... mumkin emas. — Qiz yelka qisdi, batafsil aytishni esa hohlamadi, chunki bu kabi savollardan charchagandi. Ayniqsa, yigitni faqat yangi mazax uchun sabab qiziqtirayotganiga ishonchi komil edi.
— Yana nimalar mumkin emas? — unga qarab turib, kulimsirab keyingi savolini berdi.
— Hm-m, — Aseel xayolga choʻmib o'ylanib qoldi — Masalan… tik turib suv ichish mumkin emas
Qizni gapiga yigit qoshini koʻtarib, goʻyo savol nigohida qizga qaradi.
— Nega? — Yigit suhbatga chinakam qiziqqandek tuyuldi, hatto stulga yana ham joylashib o'tirib oldi.
— Chunki bu tanamizga zarar keltiradi, inson sogʻligʻiga zarar keltiradigan hamma narsa dinimda taqiqlangan, — deb oddiygina javob berdi Aseel ovqatini chaynab.
Taehyungning borligi negadir qizni hozir xijolat bo'lishni yoki noqulaylik tugʻdirishni toʻxtatdi. Goʻyo Chonguk bilan yashash uni bunday insonlarga o'rgatgandek edi…
— Demak, sen suvni faqat oʻtirgan holda ichasanmi?
— Ha.. agar oʻtirish imkoniyati boʻlsa, nega endi yoʻq? — deb oddiy ohangda aytdi u. — Endi mening savolimga javob berasanmi? Bu yerda nima qilayapsan va nega yonimga oʻtirding?
— Anavi kuni sizlarnikida yegan pechenyelarimni....sen pishirganmiding? — qandaydir ehtiyotkorlik bilan so'radi yigit.
— Yo'q… — Aseel tushunmay yigitga qaradi. U odamni hayratga solishga usta edi: — Uy xizmatchisi tayyorlagandi. U ba’zan bizga ovqat qiladi, garchi men oʻzim qila olsam ham, lekin Chonguk…
— Afsus… — Taehyung qizning gapini boʻlib, hafsalasi pir boʻlgan holda norozi tovush chiqardi. Va huddi yana hamma qiziqishini yoʻqotgandek, boshini qoʻliga tirab, biroz oldingi holatiga qaytdi. — Ular juda mazali edi.
Aseel qotib qoldi, goʻyo yigitning undan kutganlarini oqlolmagandek. Bundan tashqari, bu tuygʻu uning ruhini ham yoqimsiz tarzda tirnaldi, vaholanki u bunga beparvo boʻlishi kerak edi.
Aseelning xayollarini Djiminning ovozi tarqatib yubordi. Qiz qoʻllarini koʻkragiga chalishtirib, lablarini norozi qisgancha ularning stoli yonida turardi. U sabrsizlik bilan oyogʻini yerga urgancha, javob kutardi va jaxli chiqayotgani sezilib turardi.
— Oh, mana bu esa mening kichkintoyim Park. — Taehyung oʻrnidan turib, ataylab qizga ta’zim qildi, shu bilan qoʻshni stoldagi ba’zi talabalarning e’tiborini tortdi. — Gʻalati savol, axir uchrashishni aynan sen xohlading. Shunday qilib kechagina jinsiy aloqa qilib, keyin esa yigiti hatto telefon ham qilmagan qizning axmoqona fikrlar oqimini tinglashga tayyorman. — degancha Taehyung labini biroz burib stuliga qaytib o'tirdi.
— Esing joyidami? — Djimin bunday haqorat uchun yigitga yaxshigina shapaloq tushirishga tayyor edi. Aseel esa sharmandalikning guvohi boʻlgani uchun yuzini guruch solingan idishga tiqib olishni xohlardi. Garchi bunda uning aybi boʻlmasa ham… shunchaki xohlagandi.
— Ketishim kerak. — Aseel sobiq dugonasining yigit bilan boʻlgan tushunmovchiliklariga guvoh boʻlish niyatida emasdi. Ayniqsa, Djiminning gʻazabiga uchrab qolishdan qoʻrqardi. Axir Aseelning ham sabr-toqati cheksiz emas…
— Ketaqol endi. — Djimin qizni itarib yubormaslik uchun oʻzini zoʻrgʻa tutdi. Uning sekinligi gʻashiga tegardi.
Aseel tortishmadi. Bilar edi, bu hech qanday yaxshilikka olib kelmasligini. Shuning uchun shoshib sumkasini oldi, stolga yarim yeyilgan tushligini qoldirib ketish chog'ida Djiminga qandaydir jirkanish bilan qarab qoʻydi. Bu hissiyot aynan shu paytda oʻzini katta tutayotgan “dugonasi”iga koʻrsatishni xohlagan tuygʻusi edi.
— Bilasanmi, kichkina Djimin, musulmon qizning oldida sen yutqizgandek koʻrinyabsan! . — Taehyung oʻz soʻzlariga tabassum qildi, garchi qizdan javoban tabassum kutmasa ham.
— Biz darslardan keyin ham uchrashishimiz mumkin edi. Bu axmoqlarning hammasini suhbatimizga guvoh qilish senga yoqyabtimi ? — Djimin hozirgina Aseel turgan joyga oʻtirdi.
— Boshla. Men seni diqqat bilan eshitaman xonimcha..
Djimin qo'lini labiga bosib tomog'in qirib qo'ydi. U ovozini aniq saqlashni xohladi. Oshxonadagi shovqin qizga bosim oʻtkazib, fikrlarini jamlashga imkon bermasdi. Endi esa Djimin bu uchrashuvni istab naqadar ahmoqlik qilganligini aniq tushundi. U Taehyungga nima deyishi yoki undan nima talab qilishi mumkin edi, axir yigit allaqachon yuzida aniq masxaramuz ifoda bilan oʻtirgandi.
— Kecha bizni oramizda juda yaxshi se#s bo'ldi, kichkina Park. Shuning uchun endi bizlarni “juftlik” lar deb hisoblamassan? — Taehyung masxaromuz ohangda choʻzildi.
— Kechagi ish uchun seni nimadur deyishingni xohlayman! U nima edi?! Nega mening mast holatimdan foydalanding? — Yolgʻon gapirdi. Djimin uyatsizlarcha yigitning koʻzlariga tikilib yolgʻon gapirdi. U buni oʻzi xohlagan edi va hanuz oʻsha kechagi cheksiz hohishni his qilardi.
— Mening a’zoyimni qanchalik shiddat bilan ushlab olganingni eslatishni istamasdim. — Taehyung uyatsiz nigohlar bilan qizga qarab pastki labidan tilini yurgizdi va unda hoʻl izlar qoldirdi.
— Sen bilan... hech narsani gaplashib boʻlmaydi! — Djimin begonalarning e’tiborini tortmaslik uchun pichirlashga oʻtdi.
— Ammo boshqa narsa qilish* mumkin. — Yigit oʻrnidan turib, hayratda qotib qolgan Parkga koʻz qisdi. — Xoʻsh… agar aytadigan biron bir ahamiyatli gaping boʻlmasa, men ketishim kerak.
— Nega o'zi bu yerga kelding?!
Kim boshini yon tomonga egdi, keyin esa qizga jilmayib dedi:
— Nega bo'lardi... sening takabbur yuzingni koʻrish uchun. — Taehyung Djiminning qulogʻiga engashib, pichirlagancha davom etdi: — Koʻzlaringdagi bu takabburlik uchqunini yuzingni spermam bilan bulgʻaganimda saqlab qolarmikinsan qiziqqandim!
— Shu hammasimi?! Keyinchi, keyin nima, Kim Taehyung?! — Djimin qayerdaligini unutib, yigitni ortidan baqirib yubordi.
Yigitning uzoqlashib borayotganini butunlay e’tiborsiz qoldirish va talabalarning hayratlanish nigohlari qizni oʻziga qaytardi. U tabassum qilishga harakat qildi va hech narsa boʻlmagandek, Aseel avval yeyayotgan choplarini olib ovqat yeyishga tushdi. Uning harakatlari noqulaylikka toʻla edi, ogʻir nafasi esa uning haqiqiy holatini oshkor qilardi.
Soʻnggi paytlarda oʻzini tez-tez tuta olmasligi gʻashiga tegardi.
Kimdir uning ahmoqona gʻazablariga guvoh boʻlishidan nafratlanardi.
📱Taehyung : Umid qilamanki, meni oldimga qanday kelish yo'lini unutmagansan😉
Taehyungdan kelgan xabar va matn oxiridagi koʻz qisish belgisi qizda his-tuygʻular boʻronini uygʻotdi. Lekin u yigitning nega unday qilayotganini tushunmasdi va savoliga javob olishi yoki shunchaki ajoyib se#s uning gʻururini bosib o'tishga arziydimi…
Aseel sovuq shamoldan junjikdi. Yoz boshlanishiga qaramay, tashqarida hali ham bahor sovuqligi hukm surardi.Qiz uyga borish yoʻlida faqat Min Yungini oʻyladi. Yigitni yana bir bor koʻradimi, yo'qmi shuni oʻyladi. Lekin oʻzi bunday fikrlardan oʻzini toʻxtatdi. Shu paytda kiruvchi onasining qoʻngʻirogʻidan xursand boʻldi, chunki bu qoʻngʻiroq qizni yuragini qamrab olgan hayollardan chalg'itishi mumkun edi.
Aseel sovuq shamoldan junjikdi. Yoz boshlanishiga qaramay, tashqarida hali ham bahor sovuqligi hukm surardi.
Qiz uyga borish yoʻlida faqat Min Yungini oʻyladi. Yigitni yana bir bor koʻradimi, yo'qmi shuni oʻyladi. Lekin oʻzi bunday fikrlardan oʻzini toʻxtatdi. Shu paytda kiruvchi onasining qoʻngʻirogʻidan xursand boʻldi, chunki bu qoʻngʻiroq qizni yuragini qamrab olgan hayollardan chalg'itishi mumkun edi.
Aseel yigitga boʻlgan oddiy qiziqishga qanchalik ishora qilmasin, u yangi tanishi haqidagi hayollari ohir oqibat yaxshilikka olib kelmasligini yaxshi tushunayotgandi.
Va uni bu jardan itarib yuboradigan odam butunlay va mutlaqo haq boʻladi.
Boshqa birovning diqqatli yuzini eslab ahmoqona tabassum qilishi ham notoʻgʻri…
— Men sizning nima oʻylayotganingizni bilishni juda xohlardim.
Yoʻlning bir chetidan Min Yungining ovozi eshitildi.
Mashina sekin qizni kuzatib bordi, orqa oʻrindiqda oʻtirgan erkak esa ochiq oynadan Aseelga qarab turardi.
Endi qiz avval Yungini kitob doʻkoniga ketayotganida uchratganidek xotirjam emasdi. Chunki hozir u uyga ketayotgan edi, bu esa istalgan vaqtda erining uni koʻrib qolishi mumkinligini anglatardi.
— Endi bu taqdir ekanligiga shubhalana boshlayabman, — dedi u jiddiy ohangda, yuzini burib, qadamini tezlashtirib.
— Bahslashmayman. — Yungi haydovchiga bosh irgʻadi, u mashinani toʻxtatdi, erkakka chiqishga imkon berdi. — Bu endi taqdir emas, balki sizga mana buni berish istagim.
Koʻz qiri bilan Yungining mashinadan tushib, uning tomonga kelayotganini sezgan Aseel yanada koʻproq xavotirlandi. Kerakli koʻchaga yaqinlashishni istamay, toʻxtadi va terlagan kaftlarini yubkasi matosiga artishga kirishdi. Erkak nima demoqchi boʻlsa, tezda aytib, uning manzili atrofini tark etsin.
Endi u Chonguk uni ta’qib qilgan paytlardagi kabi qoʻrquv holatini koʻtara olmaydi.
Endi qiz uchun xavf ancha jiddiyroq tuyuldi.
— Bu nima? — Yigit uzatgan oʻramga koʻz qirini tashlab Aseel ishonchsiz savol berdi.
— Ochsangiz koʻrasiz. Faqat hozir emas, — jilmayib, shoshilib qoʻshib qoʻydi Yungi.
— Siz meni ta’qib qilyapsizmi? — qiz o'zini bezovta qilgan savolni berdi. — Shunchaki siz…
— Men sizni bekatda koʻrdim, lekin yaqinlasha olmadim. Avtobusga chiqib ketdingiz. — U yelka qisdi, Aseeldan bir qadam orqaga chekindi. Chunki uning yonida oʻzini noqulay his qilayotganini koʻrdi. Qiz qoʻrquv bilan atrofiga alangladri.
Va u nima uchunligini bilar edi…
— Shuning uchun avtobus ortidan keldingizmi? — hali ham shubha bilan, ammo ehtiyotkorlik bilan soʻradi u.
Ularning oldingi uchrashuvlarida boʻlgan yengillik goʻyo hayoliy bulutdek tarqab ketdi. Hozir Yungi va Aseelni atrofida keskinlik hukm surardi. Butun vujudini nimadir yopishqoq narsa qoplab olgandek edi, bu esa diqqatini jamlashga va aynan nima uni bezovta qilayotganini tushunishga imkon bermasdi.
— Bu muammo emasdi. — biroz tabassum bilan u mashina tomonga bosh irgʻadi. — O'zingiz yaxshimisiz?— Yungi qizning yuziga diqqat bilan tikildi.
Aseel bir qadam yon tomonga chekindi. U haqiqatan ham tezroq uyga yetib borishni xohlardi. U yerda Chonguk boʻlsada, ehtimol biror narsadan norozi yoki gʻazablangan, chunki yigit uyda tunamagan va u qanday kayfiyatda qaytishi noma’lum edi. Ammo shunga qaramay, qizda hozir va har doim uning joyi Chonguk bilan, u qanday boʻlishidan qat’i nazar, degan tushuncha uygʻonardi.
— Nega men yaxshi boʻlmasligim kerak? — qizning barmoqlari oʻramni qattiqroq siqdi.
— Yaxshi, sizni endi yo'lingizdan chiqib xijolat qilmayman. Shunchaki sizga kichik sovgʻa berishni xohlagandim. Oʻzingizni ehtiyot qiling. — Hurmat bilan hayrlashgancha ta’zim qilib Yungi sekin-asta mashinasi tomon yoʻl oldi.
Aseel past ovozda minnatdorchilik bildirdi, yigit eshitdimi yo'qmi ahamiyati yo'q.
Ichki xavotirni bosishga urinib, qiz uyga qarab yurishda davom etdi.
Aseel uchun yigit hozirgacha jiddiy va badavlat koʻringan boʻlsa va qiz shu paytgacha faqat uning maqomi va imkoniyatlari haqida taxmin qilishga majbur bo'lgan boʻlsa, endi bunga shubhasi qolmadi.
Negadir bu qizga umuman yoqmadi, chunki bunday yigit unga sovgʻa berishi uchun nima sababdan ortidan yurishi kerak edi? Va umuman… nima uchun u unga sovgʻa berishi kerak?
— U shunchaki yaxshi odam, Aseel . Qachondan beri sen oddiy insoniy mehrdan begonalashib qolding, aksincha minnatdor boʻlishing kerak emasmi? — U qo'lidagi sovg'asi bilan peshonasiga urdi. Lift eshiklarining ochilishi ovozi ostida oʻzini va notinch ruhini tinchlantirdi.
Eshik oldida tartibsiz tashlangan poyafzalga qaraganda, Chonguk allaqachon uyda edi.
Qiz kvartira ichkarisiga kirdi. Yigit oshxonadagi stol oldida oʻtirar, ikki barmogʻi orasida sigaret tutar, ikkinchi qoʻlida esa pivo bankasini ushlab turardi.
— Bu yerga kel, — deb buyruq beruvchi ohangda chaqirdi Chonguk , qizning oshxona yoʻlagiga bir qarab, koʻzdan gʻoyib boʻlmoqchi bo'lganini sezib. — Oʻtir.
Aseelning yurak urishlari butun kvartira boʻylab aks-sado bergandek edi. Yigitning yuz ifodasidan unga nima boʻlganini tushuna olmadi: gʻazablanganmi yoki xavotirlanganmi.
Yuragida Chonguk uni Yungi bilan koʻrgan boʻlishi mumkin degan qoʻrquv bor edi. Boshida tartibsiz fikrlar girdobi aylandi. Nimadir oʻylab topish kerak? Nimadir deyishi kerak? Agar shunday boʻlsa, qandaydir yolgʻon gapirishi kerak?
— Yaqinroq... — Chonguk yonidagi stulga ishora qildi.
Sumkasi va Yungining sovgʻasini stolga qoʻyib, qiz itoatkorlik bilan koʻrsatilgan joyga oʻtirdi. U qoʻllarini tizzasiga qoʻyib, yubkasining matosini asabiy ravishda ishqalardi.
— Qaynoq suvdan kuyganingda necha yoshda eding? — nihoyat u birinchi savolni berdi, lablari orasidan tutunni chiqargancha.
Aseelning burunlariga u yomon koʻradigan yoqimsiz tamaki hidi urildi, ammo hozirda bu uni yuzini burishga yoki burnini qoʻli bilan yopishga majbur qilmadi.
Eridan kutilmagan savol qizni xavotirga soldi. U unga qarab, nima deyishni bilmas edi.
— Kutyabman, — xotinining ikkilanishini sezgan Chonguk uni shoshirishga qaror qildi.
— Men… — Aseel yoʻtalib, shu bilan kuchayib borayotgan xavotirdan qutilishga harakat qildi. — Men oʻn yetti yosh toʻlgan edim...
— Bu hodisa qanday sodir boʻldi? — Suhbat huddi soʻroq tusini oldi, bu qizni juda qoʻrqitayotgandi. — Tezroq javob ber!
Aseel erining toʻsatdan gʻazablanganidan choʻchib ketdi, ammo tez javob bera olmadi, chunki boshida u toʻqib chiqishi kerak boʻlgan yolgʻon haqida aniq tasavvur yoʻq edi.
— Men… men… — u duduqlana boshladi, kuyishning barcha mumkin boʻlgan usullarini boshidan oʻtkazdi. —Menimcha… choynak ustimga toʻgʻridan-toʻgʻri…to'k..to'k..
— Demak, choynak?.. — Yigitni yuzi burishdi, sigaretni toʻgʻri stol yuzasiga bosib oʻchirdi.
Chonguk stol ustida yotgan daftarni oʻziga yaqinroq tortdi, uni ochib sahifalarini varaqlay boshladi. Bir necha soniyalik tanaffusdan soʻng, diksiyasini saqlashga harakat qilib, Aseel kundaligidan satrlarni baland ovozda oʻqiy boshladi:
— "Haqiqatan ham insonlar- qiziqarli mavjudot. Bizni ota-onalarimiz dunyoga keltiradi, tarbiyalaydi, yoshlikda o'g'il-qizlar bilan o'ynaymiz, aka-ukalar bilan do'stlashamiz, va keyin hayotimizga umuman begona bo'lgan inson kirib kelib bizning eng yaqin odamimizga aylanadi. Shunchalik yaqinki, nafas olishing hatto unga bog'liq!" — U birinchi iqtibosdan keyin toʻxtadi, hayratdan ogʻzi ochilgan Aseelga xotirjam nigohini tashladi.
—Oʻzing yozgan izohingni oʻqi. Mana buni… — Chonguk daftarini xotiniga yaqinroq surdi, barmoq bilan aynan nimani oʻqishi kerakligini koʻrsatdi.
—Oʻzing yozgan izohingni oʻqi. Mana buni… — Chonguk daftarini xotiniga yaqinroq surdi, barmoq bilan aynan nimani oʻqishi kerakligini koʻrsatdi.
Aseel barmoqlari bilan oʻz labini gʻijimlashga kirishdi, bir paytlar oʻzi yozgan satrlarga koʻzlarini tushirishdan qoʻrqdi. U erining yoniq koʻzlariga tikilib turardi, uning yuzida qizil dogʻlar paydo boʻlganini koʻrdi. Uning kundaligi qanday qilib uning qoʻliga tushib qolganini tushunmasdi? Yozganlarini qandaydur tarzda izohlay olarmidi?
Qiz xayolan ibodat qila boshladi, Allohdan yordam soʻradi, lekin yolgʻon bilan qutula olmasligini tushundi.
— "Nega hali ham nafas olishim qiyinlashyabti, hatto uning yuzini eslay olmayotgan paytimda ham??" — nihoyat u niqobli yigitga minnatdorchilikdan yuragi siqilib turgan paytda oʻz qoʻli bilan yozgan soʻzlarni oʻqidi. Oʻsha paytda uning obrazi shunchalik yorqin xayoliga kelganki, goʻyo qoʻlini uzatsa, undan niqobni yechib oladi, koʻradi, eslab qoladi…
Chonguk xotiniga diqqat bilan qaradi, oʻzini tinchlantirdi, oʻzini tutishga urundi.
— "Sen hozir sabrsiz boshingda Aseelni ayblashni boshlashingdan oldin, aytib qo'yay - u fohisha emas. Xotining juda nozik va bokira. Uni qalbini sindirma, Chonguk. Eshit, gaplash va u hamma narsani aytadi."
Hyonining oxirgi “gaplari”ni esladi. Seokjin unga oʻgʻirlash haqida hamma narsani aytib berdi. Kechirim soʻramadi, buni ish masalalarini u bilan boʻlishmasligi kerakligi bilan asosladi. Bu, albatta, Chonni gʻazablantirdi, lekin uning asosiy maqsadi barcha haqiqatni bilish edi va u buni qildi.
Biroq, keyin koʻz oldida Aseelning shaxsiy kundaligidan soʻzlar paydo boʻldi… Shunda pazlning bo'laklari aniq bir rasmga birlasha boshladi.
Chongukga umuman yoqmaydigan… koʻzga tushadigan rasmga.
— "Ichki qalbida u hech qanday dahshatli narsa bo'lmasligini bilardi. U aqldan ozmas edi va o'z joniga qasd qilmas edi. Bir kun kelib o'zini yana baxtli his qilardi. Faqat shu kungacha yashashi kerak edi." — deb keyingi iqtibosni oʻqishda davom etdi u. Bir lahzali pauza qilib va har bir keyingi soʻzni aniq talaffuz qilib oʻqishda davom etdi:
— Men o'zimni baxtli his qilaman, rahmat. Ammo agar sen bir oz erta kelganingda yuragim achchiq ko'z yoshlarim bilan yuvilib, bu xotiralar ichimni yemirib tashlamas edi……"
— Kundaligimni qayerdan olding?...
Chonguk Aseelga savol berishga ruxsat bermadi. U uni boʻlib, oʻqishda davom etdi:
—" Men o'tmish haqida o'ylamoqchi emasman. Men seni o'tmishdan chiqarishni xohlayman. Men seni mening hozirgi haqiqatimga aylantirmoqchiman." — Oxirgi gapdan keyin koʻrinmas nuqta qoʻyib, daftarini yopdi va bir chetga qoʻydi.
— …seni mening hozirgi haqiqatimga aylantirmoqchiman.… — yigit soʻzlarni takrorladi, lablarini tishladi va bir qultum pivo ichdi.
—" Xotining juda nozik va bokira. Uni qalbini sindirma, Chonguk. Eshit, gaplash va u hamma narsani aytadi."
— Lekin u gapirmayapti. U yolgʻon gapiryapti, — deb yigit oʻz fikrlarini baland ovozda aytdi, Aseelga sinchkov nazar tashladi.
Tavba qilishga, haqiqatni aytishga imkon beradi…
— Men qila olaman… ya’ni men… — Soʻzlar chalkashdi. Aseel nima boʻlayotganini bilmasdi. U oʻylashga, tushunishga muhtoj edi. U hech narsaga javob berishga tayyor emas edi, chunki boshida birorta ham aniq fikr yoʻq edi.
— Nimadir de, la’nati! — Chonguk oʻrnidan turib, stulni bir chetga otib yubordi.
— Bir narsa de, jin ursin seni... menga haqiqatni ayt, la'nati! — Aseelning tirsagidan ushlab, stuldan turg'azib, uni qoʻgʻirchoqdek silkitishga boshladi.
— Hammasini aytaman, Chonguk. Iltimos, faqat tinchlan… — Qiz ogʻriqdan qisila boshladi, bir qoʻlini uni qoʻgʻirchoqdek silkitayotgan qoʻlining ustiga qoʻydi.
— Bekorga aytishmaydi, O'rangan ayol kam narsa koʻrsatadi, koʻp narsa yashiradi deb.
Taehyung har doim oʻz hissasini joyida qoʻshishni bilardi, bu keyinchalik Chonni ichidan miyasini kemirishi mumkin edi. Chonguk doʻstining soʻzlarini bunday paytda oʻylashga majbur boʻlganidan gʻazablandi.
— Menga haqiqat kerak, — deb boʻgʻiq ovozda aytdi. Keyin Aseelni kuch bilan joyiga stulga itarib yubordi.
Yetarlicha hisoblanmagan yigitni kuchi tufayli qiz stul bilan birga yon tomonga surilib ketdi, bu esa kafel bilan ishqalanish tufayli yoqimsiz chiyillash ovozini chiqardi.
Aseel tez-tez bosh irgʻadi, tirsagini ishqalardi. Hatto yigʻlashdan ham qoʻrqardi, bu bilan Chongukning gʻazabini yanada oshirishi mumkin edi, ammo koʻzlarining burchaklarida koʻz yoshlari yigʻilganini his qildi.
Faqat yuzlaridan oqib tushmasaydi…
— Meni oʻgʻirlashdi… bir necha kun qandaydir yertoʻlada ushlab turishdi… — U yigʻlamaslik uchun chuqur nafas olardi: — Ancha oldin…
— Oʻgʻirlash bilan bogʻliq qismini olib tashla. — Chonguk stulga suyandi va qoʻllarini koʻkragiga chalishtirdi. — Meni u kimligi qiziqtiryapti… — xotinining yuziga iloji boricha yaqinlashib soʻradi u.
— Oʻgʻirlash bilan bogʻliq qismini olib tashla. — Chonguk stulga suyandi va qoʻllarini koʻkragiga chalishtirdi. — Meni u kimligi qiziqtiryapti… — xotinining yuziga iloji boricha yaqinlashib soʻradi u.
Aseel eridan kim haqida gapirayotganini soʻrashga hojat yoʻq edi. Soʻzlar kundaligidagi satrlarni bagʻishlagan obraz haqida edi.
— Bbb..bilmayman, Chonguk . Rostdan ham… — Aseel uning nigohiga bardosh bera olmay boshini egib oldi.
Koʻrinishidan, koʻz yoshlarini ortiq tiya olmasdi.— Bu sen oʻylagandek narsa emas… shunchaki xira tasvir. Men shunchaki… — Qizning yelkalari sekin yigʻidan titray boshladi. — Qasam ichaman, men shunchaki bu insondan minnatdorman...
Chonguk ogʻir nafas olib, qizning butun vujudi titrayotganini kuzatdi.
Chidolmadi, Aseelning jagʻidan ushlab unga egildi, burnini qizning yuziga tekkizdi.
— Yigʻla. Balandroq yigʻla. — Yigit peshonasini xotinining peshonasiga tobora kuchayib borayotgan sur’atda urishga boshladi. — Lekin shunday yig'laginki men seni yigʻlashga majbur qilmay…
Goʻyo gipnoz qilingandek, Aseel kuchliroq yigʻlay boshladi. Uning yig'lash ovozlari qanchalik baland boʻlsa, erining zarbalari ham shunchalik ogʻriqli boʻlardi.
— Menga ishonasanmi?.. — Aseelning ishonchsiz savoli Chongukni toʻxtatdi.
— Iltimos,.. menga ishon, bu shunchaki tasavvur, — u erini ishontirishga urinib takrorlashda davom etdi. U ishongunicha kun boʻyi yigʻlashga tayyor edi.
— Men senga ishonmayman, xotinjonim… — Chonguk lablari bilan qizga qattiq bosdi, uning peshonasiga sovuq boʻsa qoʻydi. U bir necha soniya xotinidan ajralmadi, uning boshini orqa qismidan ushlab turdi. Keyin esa ajraldi va biroz tahdid bilan davom etdi: — Lekin bu hikoyada juda koʻp tushunarsizliklar bor va men hammasini hali tagiga yetaman!
— Chonguk … — Aseel barmoqlarini yigitning futbolkasiga yanada qattiqroq qisdi, undan ajralishiga yoʻl qoʻymadi.
— Ishonishing uchun nima qilishim kerak? — U yuzini Chonning koʻkragiga yashirdi. Yuzini yigitning koʻkragiga ishqalab, koʻz yoshlaridan erining futbolkasining matosi namlanganini his qildi.
Yolgʻon ustida ushlanish juda yoqimsiz edi…
Chon Chonguk kabi odam oldida oʻzini aybdor his qilish esa yanada yomonroq edi…
— Yolgʻon gapirma, — qisqa javob berdi yigit, qoʻllarini undan ajratib.
— Biz Yungi bilan birgalikda qizni qutqarishimiz kerak edi, xolos. Afsuski, o'shanda yoqimsiz manzaraga guvoh boʻldik. Bizning otishma ovozlarimiz eshitilgach, oʻgʻirlaganlardan biri uni boshqa joyga yashirishga qaror qildi, ammo Aseel qarshilik koʻrsatdi. Men la’nati kishining pechka ustida turgan qozondan unga suv sepganiga guvoh boʻldim. U yaramas boshqa hech narsa qila olmasidan… men uni otib tashladim...
Biroq, Chongukning hech kim qizni nega oldinroq uyga qaytarish shartlarini ilgari surmaganligi yoki hech kim oʻgʻirlaganlarni qidirishni boshlamaganligi haqidagi savoliga u oddiy javob berdi, bu yigitni miyasidagi hech qanday savoliga javob bermadi.
— Biz janob Mindan aniq buyruq olgandik: qizni qutqarish. Buyruqlar muhokama qilinmaydi. Bundan tashqari, biz oʻsha paytda Akil bilan hech qanday aloqa qilmaganmiz. Aniqrogʻi, tez-tez emas… oʻsha paytlarda musulmon jamoasi bilan ittifoq endi-endi shakllanmoqda edi va aynan shu voqeadan keyin u yanada mustahkamlandi. Akil shaxsan otangdan yordam soʻradi. Jiyanini topishni iltimos qildi, va evaziga abadiy sadoqatni va’da qildi. Endi koʻrib turganingdek…
— Bu nima? — Chonguk qog'oz oʻram yonida toʻxtadi va uni qoʻliga olib har tomonga aylantirdi.
— Kitob, — Aseel hayoliga kelgan birinchi narsani aytdi. Bu uning odatlangan yana bir yolgʻon bo'lib chiqmasligiga umid qildi. Va koʻrinishidan, qogʻozga oʻralgan narsa haqiqatan ham kitobga o'xshardi.
— Sen kitob doʻkoniga kirdingmi? Men senga qayerga borsang ham, menga xabar berishingni aytganmidim? Hatto bu “qayer” qoʻshniniki boʻlsa ham mm?— U qo'lidagi kitobni stolga uloqtirdi va yigʻidan qizarib ketgan xotiniga sinchkov nigoh tashladi.
— U qo'lidagi kitobni stolga uloqtirdi va yigʻidan qizarib ketgan xotiniga sinchkov nigoh tashladi.
— Kursdosh dugonam… sovgʻa qildi.
— Uni Meylini oldiga olib bor. — Jimin qoʻlida kichik chamadon tutgan baland boʻyli erkakka ishora qildi. Sukut saqlab, u bilan birga yurishga rozi boʻlgan psixolog topish unga katta kuch va pulga tushgandi. — Va Satomiga uni kutayotganimni ayt, — soʻnggi koʻrsatmani berib, Jimin ishonchli qadamlar bilan “Utopiya” xonalaridan biriga yoʻl oldi.
Qalbida hali ham afsus, gʻazab, sogʻinch va intizorlikdan iborat turli xil his-tuygʻular mavjlanardi, ammo u faqat qat’iylikni koʻrsatmoqchi edi.
Jimin xonaga kirdi va eshikni qattiq yopmadi.
Soʻnggi voqealardan soʻng, bu joy yigitga fohishalar uchun haqiqiy jannatdek tuyulayotgandi. Garchi “Utopiya” qizlar ixtiyoriy ravishda “qoʻshimcha ish” ga bormaydigan joy hisoblansa ham. Jimin “WINGS” kompaniyasi homiyligida fohishalar ixtiyoriy ravishda fohisha boʻladigan bordellar ham borligini bilardi.
Biroq, endi u “Utopiya” ning har bir fohishasi quyi bordellarga qarashini va bundan ham yomonroq joy borligini tushunishini xohlardi…
— Meni chaqirdingmi, shirinim? — Satomi gʻurur bilan boshini baland koʻtarib, xona ichiga kirib keldi.
— Haruka… — deb Jimin shirali ovozda choʻzdi, qizga burilib, uni sinchkovlik bilan kuzatdi. U qoniqish bilan bosh irgʻadi va qoʻshib qoʻydi: — Har doimgidek benuqsonsan.
— Oh, Jimini bugun maqtovlarga saxiy boʻlib kelibdimi? — Yapon qizi unga yaqinlashdi va yigitning bilaklarini silay boshladi.
— Men oʻylab qoldim… — Park qizning belini quchoqladi, uni oʻziga tortdi va qulog'iga egilib pichirladi: — … otam boʻlgan joylarga suqilmaslik qoidamni unutish vaqti keldi. — U yengil tanani toʻshakka yotqizib, oʻzi ham ustiga chiqib oldi, tizzalarini ayol oyoqlarining yon tomoniga qoʻydi.
Birgina keskin harakat bilan Jimin Satomining koʻylagidagi yelka qismini bir tarafini yirtib tashladi.
Qiz hayrat bilan tirsaklariga suyanib, Parkning harakatlarini tushunmasdan kuzatdi.
Yigit barmoq uchlari bilan yapon qizini koʻkragidan itarib, uni qaytib yotishga majbur qildi.
Oʻzi esa balandroq koʻtarildi. Oʻta itoatkor qizning qoʻllarini oʻz qoʻllariga oldi, bir necha soniya ularga tikildi, keyin ularni boshining ustiga koʻtarib, mato bilan yotoqning metall tutqichlariga bogʻladi.
Satomining lablari qanday ochilganini koʻrdi, bu unga faqat uning tegishlaridan keladigan zavqni koʻrsatayotgandi…
— Qattiq qismiyaptimi? — yashirinmaydigan zavq bilan soʻradi yigit. Deyarli eshitilmas “yoʻq” javobini eshitib, tugunni yanada qattiq tortdi.
Satomi Haruka esa chidashga, Park Jiminga bosh egishga, itoatkor boʻlishga tayyor…
Ammo faqat yotoqda… va faqat uning ostida.
Mijozlarni tanlash imkoniyatiga ega , ammo uning asosiy orzu qilingan mijozi doim qizdan qochib, otasining ayoli bilan yotmaslikka qasam ichgan edi.
Parklarning kattasi bilan yotganligi sababli, Jiminga tegish imkoniyatidan mahrum boʻlgani uchun taqdirini necha bor la’natlagan edi.
Jiminga, boshqa bir qizni qalbida asrab Satomini yuragiga botgan Jiminga…
— Tayyormisan, Haruka?
Parkning juda shirin ovozi unga qattiq javob berishga imkon bermadi…
Koʻzlarini va aqlini istakdan xiralashtirib, faqat zaif bosh irgʻashga ruxsat berdi.
Shuncha kunlik ruhiy yolgʻizlikdan soʻng, nihoyat u oʻzining asosiy mukofotini oldi. Park Jiminni…
Orqa choʻntagidan telefonini olib, kimningdir raqamini terishni boshlagan Park Jimin...
Endi unga butunlay boshqacha qarayotgan Park Jimin...
Koʻzlarida ayolning sarosimaga tushganligiga mutlaqo befarq bo'lgan va yana nimadir… ogʻriq yetkazish istagi yorqin koʻrinayotgan Park Jimin...
Ayolning bilaklariga tortilgan matodan bo'layotgan og'riq emas, balki boshqa narsani boʻgʻishdan keladigan ogʻriq… Boʻynidan. Toki bu unga abadiy dars boʻlsin va uni abadiy eslab qolsin.
— Tepaga chiq, — Park telefon trubkasiga qisqa buyruq berdi.
— Nima qilyapsan? — Satomi oʻziga keldi. Bogʻlangan qoʻllarini boʻshatishga harakat qildi. Va befoyda ekanligini tushundi. — Park Jimin! — yigitning oʻrnidan turganini koʻrib, uning diqqatini jalb qilishga urinib, qichqirdi.
Xonaning eshigi ochildi. Ichkariga Jiminning odamlaridan biri kirdi. Ortidan oʻrta yoshli ikki erkak ergashdi. Ikkalasi ham uy-joysizlarga oʻxshardi, goʻyo yigirma yildan kam boʻlmagan vaqtni koʻchada oʻtkazishgan. Kiyimlari ba’zi joylarda yirtiq, ba’zi joylarda loy dogʻlari bor edi. Bularning hammasiga qoʻshimcha ravishda, jirkanch obrazlarni yakunlaydigan yogʻli nuqta — yuvilmagan tanalarning yoqimsiz hidi.
Erkaklardan biri qoʻllarini shimiga artib, atrofiga qarab, goʻyo biror narsani kutgandek irjayardi.
Satomi burunini qattiq burishtirdi, uni qoʻli bilan yopishga imkoni yoʻq edi.
— Jimin! — u yigitni yana bir bor chaqirdi. — Nima qilyapsan?!
— Janoblar! — Jimin odob bilan qoʻllarini yoydi va yon tomonga oʻtdi, yotoqqa yoʻl ochdi. — Xonim sizning ixtiyoringizda. Faqat toʻliq emas, — u uy-joysizlarning baxtli yuzlarini sezib, aniqlik kiritishga qaror qildi. — Urish, yuzini bulg'ash, sogʻligʻiga zarar yetkazish mumkun emas! Sizga beriladigan prezervativlardan foydalaning va… zavqlaning!
— Park Jimin! Nima qilyapsan?! Sen bunga jur’at qila olmaysan! — Satomining faryodlari ancha balandroq boʻldi, ammo yigit toʻshakning bosh qismiga kelgandan soʻng, qiz jim boʻldi.
— Park Jimin! Nima qilyapsan?! Sen bunga jur’at qila olmaysan! — Satomining faryodlari ancha balandroq boʻldi, ammo yigit toʻshakning bosh qismiga kelgandan soʻng, qiz jim boʻldi.
— Jur’at qildim, Haruka. Nega sen menga qarshi chiqqaningda jur’at qilmasligim kerak? — U yapon qizidan bir oz yuqoriga qarab, pichirladi. — Yodingda boʻlsin, agar yana biron bir mendagi ma’lumot tashqariga chiqsa, va sen hozir men nimani nazarda tutayotganimni juda yaxshi bilasan, shunda bugungisi senga eng oddiy jazo boʻlib tuyuladi. — Jimin qizga yaqinlashdi va lablari uning qulogʻiga deyarli tegmasdan, tabassum bilan qoʻshib qoʻydi: — Otam meni kerak boʻlsa qutqarib oladi, lekin sen… hech kimga keraksiz xoin boʻlasan, va seni shubhasiz yoʻq qilishadi… Haruka.
— YO'Q! — Oʻzini ozod qilishga navbatdagi behuda urinishdagi keskin harakat.
Jimin oʻrnidan turib shimini toʻgʻriladi. Yuzida muzlagan tabassumga qaramay, yigit qilayotgan ishidan umuman xursand emas edi.
Agar avval unda qasos tuyg'usi oʻynagan boʻlsa, endi u dush qabul qilib, oʻzini tozalashni xohlardi.
Ammo vijdonni yuvib boʻlmaydi…
U oʻzini yaqinlari uchun… va Syuin uchun qilayotganiga ishontirdi.
U ma’lumot chiqishiga yoʻl qoʻymaydi, unga biror narsa boʻlishiga yoʻl qoʻymaydi. Sabr qiladi, og'riqlarini davolaydi, uni kulishi va tirik qolishi yoʻllarini topadi. Va bunga birinchi qadami Satomi boʻlsin… u jim boʻlishi kerak.
— Men shafqatliroq boʻlishga harakat qildim. Taxminan shuncha yaramaslar oʻsha kichkina qizni zoʻrlashdi. Umid qilamanki, sen undan kam zavqlanmaysan. — Jimin burilib, chiqish eshigi tomon yoʻl oldi, yoʻlda boshlash mumkinligini bildirish uchun erkaklarga ishora qildi.
— Yoʻq! Unday qilma! — Yapon qizining oʻzini tuta bilish qobiliyati butunlay yoʻqolgan edi, uning oʻrniga jirkanch erkaklarning iflos qoʻllari tufayli yuzaga kelgan jirkanish paydo boʻldi, ular unga tashlanishdi.
Satomi Haruka esa chidashga, Park Jiminga bosh egishga, itoatkor boʻlishga tayyor…
Ammo faqat yotoqda… va faqat uning ostida.
Jimin xonadan eshitilayotgan qichqiriqlarga butunlay e’tibor bermadi, eshikni oʻzi orqasidan mahkam yopib qoʻydi.
Sodiq ishchisi uning orqasidan bordi, ammo Jimin uni to'xtatib, qoʻlini oldinga uzatdi.
— Ichkarida qol. Tirikligiga va yuzini bejamasliklariga ishonch hosil qil.
Jimin Syuining xonasiga koʻtarildi, eshikni ehtiyotkorlik bilan ochdi.
Eshik ochilganda qiz seskandi, ammo kirib kelgan odamni koʻrib tinchlandi va yana toʻshakning orqasiga suyanib oldi.
Syuining roʻparasida stulda doktor oʻtirar, qoʻlida qandaydir varaqlar tutardi. U Jiminga qisqa bosh irgʻadi, keyin esa xayrlashib chiqib ketish uchun oʻrnidan turdi. Keyinchalik Park u bilan “bemor”ning ahvolini muhokama qilish uchun bogʻlanishini bilar edi.
Erkakning chiqib ketishini kutib, Jimin Syuinga yaqinlashib biroz jilmaydi.
— Ha. — Mayin bosh irgʻish va shunchaki mayin tabassum.
Jimin qoʻllarini choʻntagiga tiqdi, hatto refleksiv ravishda ham qizga tegmaslik uchun.
Uning oxirgi soʻzlari haqida uzoq oʻyladi… ularni eshitish ogʻriqli edi, lekin undan ham ogʻriqlirogʻi - uning har bir ehtiyotsiz tegishini eslash, bu uning "quyosh" iga faqat yoqimsiz his-tuygʻular keltirgan edi.
Park uni porlashdan toʻxtatishga yoʻl qoʻymaydi…
— Jimin… — deya qiz yigitni past ovozda chaqirdi. — U baxt qanday koʻrinishini soʻradi, lekin bilasanmi…— Yigit Syuinning keyingi soʻzlarini eshitishni kutib jim bo'lib qoldi. Ular uning ruhiga muzday tegishidan qoʻrqardi. Ammo toʻsatdan qizning kulgisi Jiminni hayrat bilan unga tikilishga majbur qildi.
— Kerakli soʻzni koreys tilida qanday talaffuz qilishni unutib qoʻyibman. — U boshini yuqoriga koʻtarib kulishda davom etdi.
Jimin Syuining bunday “quvnoqligi”ga qanday munosabatda boʻlishni bilmasdi, chunki qizning koʻz qirlaridan koʻz yoshlari oqayotganini sezdi.
U xursand boʻlyapti deya oʻzini bunga ishontirdi. Garchi kulgi isterikaga oʻxshashligini tushunsa ham.
— Meyli… — Jimin uning yoniga toʻshakka oʻtirib qizni chaqirdi. U ismi bilan chaqirmaganligini sezib tezda tuzatdi va qoʻshib qoʻydi: — Syuin... Sayr qilishni xohlaysanmi? — Oʻzining taklifidan ilhomlanib soʻradi.
Uning kayfiyatini ko'tarishni hohlab umid qilgandi.
— Xohlayman! — u bosh irgʻadi, goʻyo fikridan qaytishidan qoʻrqayotgandek.
— Unda… men seni olib ketaman. Agar bugun boʻlmasa, ertaga. Va’da beraman, quyoshim. — Qoʻlini sekin toʻshakka qoʻydi, qizning tanasiga tegishga jur’at etmadi.
Ammo barmoq uchlari uning barmoqlariga tegayotganini his qildi…
Chongukga qoʻngʻiroq qilib, tezda yetib borishini ogohlantirgan Jimin mashinani sekin-asta kerakli yoʻnalishga burdi.
Uzoq vaqtdan beri birinchi marta u Chongukga pul yigʻishda hamroh boʻladi. Koʻrinishidan, otasi uni oʻz bizneslarining eng yoqimsiz tomonlariga ataylab sudrashga qaror qilgan edi.
Bir yarim soat oʻtib, Jimin mashinani bir necha qavatli binodan uncha uzoq boʻlmagan yoʻl chetida toʻxtatdi. Bino Seul chegarasidan ancha uzoqda joylashgan edi, shuning uchun yigit uzoq yoʻl bosishi kerak.
Shin egizaklari pornografik filmlar suratga olish bilan shugʻullanishardi. Hatto voyaga yetmagan qizlarni ham suratga olishdan jirkanishmasdi. Ulardan Shin opasi ukasiga qaraganda oʻz harakatlarida shafqatsizroq edi.
Mijozlar kattalar kontenti uchun katta pul toʻlashardi, unda qizlar, ba’zan esa yigitlar ham kameraga qarab jinsiy aloqa qilishga majburlanardi. Ularga qanchalik koʻp zoʻravonlik qilingan boʻlsa, narx shunchalik yuqori boʻlardi. Shin egizaklarining studiyasi oddiy pornografik studiyalardan aynan shu bilan farq qilardi. Albatta, mijozlar roʻyxati ma’lum doiralardan sinchkovlik bilan tanlab olinardi.
Kam sonli fonarlarning yorugʻligida binoning yonida toʻxtab turgan Chongukning mashinasini sezish qiyin emas edi.
Yigit doʻstining mashinasi kelganini sezgachgina undan chiqdi.
— Kechikding, — dedi u Jiminga yaqinlashib.
— Nega ichkariga kirmading? — Park yigit ishni hal qilib boʻlganiga umid qilardi, bu iflos uyga kirishga ishtiyoqi yoʻq edi.
—Ha aytganchi umuman kim senga oʻxshaganlarni Shin egizaklari oldiga kirishga ruxsat beradi? Ular sening lateks shimlaring uchun oʻz onalarini ham oʻldirishga tayyor. — Chonguk doʻstining shimiga qarab kuldi. Uning oldinga oʻtishini kutdi, keyin esa tor shim matosi bilan tortilgan dumbasiga qarab hushtak chaldi. — Seni aniq filmlaridan biriga suratga olishadi. “Gʻor teshiklaringizni buzib kiruvchi- Park Jimin ”, — dedi va oʻz xazilidan mamnun boʻlib, Jiminning tanqidiy nigohini e’tiborsiz qoldirgancha baland ovozda kuldi.
— Birinchidan, jim boʻl, ahmoq! Ikkinchidan, qachondan beri jinsi shimlar lateksdan qilinadigan boʻldi? Uchinchidan, orqamga tikilishni bas qil! Xotiningning orqasi senga qiziq emasmi uyatsiz tentak?! — Jimin bir nafasda doʻstiga butun vujudi bilan burilib vishillagancha gapirdi va Chongukning mamnun yuziga tikildi.
Park hech qachon doʻstlarning ahmoqona xazillarini yoqtirmagan, soʻnggi paytlarda esa ularning borligi ham uni asabiga tegayotgandi.
— Ahhhh sekin erkatoyim, hozir Pornorejissyorlar sening oh-vohlaringga yugurib kelishadi. — Chongukni mazax gaplaridan to'xtatib bo'lmasdi.
Yigitlar binoga kirishdi. Jimin Chonguk va Taehyungning bu yerga qilgan sayohatlari haqida doimo muhokama qilishganini esladi. Ularni markaziy kirishdan tortib egizaklarning kabinetigacha boʻlgan qisqa yoʻl juda xursand qilardi, bu yoʻl odatda kattalar uchun filmlar suratga olinadigan butun zal orqali oʻtardi.
Negadir pornofilmlar suratga olish jarayonini koʻrish unchalik yoqimli manzara boʻlmadi. Garchi Jimin uzoq vaqtdan beri bunday kontentni koʻrishga unchalik qiziqmagan boʻlsa ham, endi uning har qanday istagi yoʻqoldi.
— Agar men yana qachondir porno ostida oʻz-oʻzimni qondirsam, a’zoyim ishdan chiqsa kerak, — dedi Jimin qaygʻuli ovozda, katta toʻshak yonidan oʻtayotib, u yerda kameralar qurshovida butun bir orgiya boʻlib oʻtardi.
— Unda sen yanada asabiyroq boʻlib qolsang kerak. Hamma biladi, seni qanchalik masturbatsiyaga berilganingni. — Chonguk tabassum qildi, ijodiy “film”ning suratga olish joyi yonida toʻxtadi. U hushtak chaldi, ammo hushtak ovozi baland ingroqlarda yo'qolib ketdi. — Bu yerda senga nima yoqmayapti o'zi? Axir bu san’at-ku. — U qoʻllarini choʻntagiga tiqdi va yelka qisdi, oʻzi oldida sodir boʻlayotgan “film”dan koʻra, doʻstining reaksiyasidan koʻproq zavqlanardi.
Jimin doʻstining ahmoqona soʻzlariga javob bermadi. Kabinetga oʻtib, eshikni ochdi va Chonni kutdi.
Chonguk ichkariga kirishi bilanoq, Jimin orqasidan kirdi.
Katta stol ortida oʻtirgan erkak, kirganlarni kutib olish uchun oʻrnidan turdi. Uning uchun Chon odamlarining paydo boʻlishi syurpriz emas edi. Ular har doim vaqtida kelishardi. Muammolardan saqlanish uchun ular esa oʻz vaqtida foizlarni toʻlashardi.
— Sizlar, har doimgidek, oʻz vaqtida keldingiz, jin ursin sizlarni! . — Egri tishlarini koʻrsatib kuldi erkak.
Ortiqcha gap gapirmay erkak tortmasidan bir dasta banknotlarni olib, oʻzi oldidagi stolga tashladi.
— Ohirgi vonasigacha, — dedi u mamnuniyat bilan, pul toʻplamiga bosh irgʻab.
— Gaplashadigan gapimiz bor, Shin. — Chonguk baland ovozda temir stulni surdi, bu stul stolga umuman mos kelmasdi. Oʻtirib, Jimin ham joylashishini kutgach, u davom etdi: — Foiz oshdi. Biznesing gullab-yashnayapti, demak foiz ham unga mos bo'lishi kerak.
— Foiz biznesimizning muvaffaqiyatiga bogʻliq boʻlmasligi kerak, chunki bu muvaffaqiyat toʻliq bizning sa’y-harakatlarimiz tufayli. — Xonada ayol ovozi eshitildi.
Kabinetga Shinning egizak opasi kirdi. Agar bu ayolni koʻchada uchratgan boʻlishsa, hech kim uning nima bilan shugʻullanishini taxmin qila olmasdi. Balki, baliq bozorida dengiz mahsulotlari sotadigan ayolga o'xshardi. Doim oʻziga qaramagan, yuzida katta ajinlar bor edi.
— Salom, Shin xonim. — Chonguk oʻz uslubida ayol bilan salomlashdi, u bunday muomalaga umuman befarq edi. — Uzoq vaqt koʻrinmadingiz, ishlaringiz ko'pmi deyman?
— "Kim" ni koʻrmayapman, — deb aniq faktni ta’kidladi u, “mehmonlar”ning qarshisida turgancha.
— Uning bugun dam olish kuni, — Jimin tezda javob berdi.
— Parkning o'g'ilchasimisan? — qoshlarini koʻtarib, Jiminga sinchkovlik bilan nazar tashladi.
Chonguk oʻzining yaqinda qilgan hazilini eslab, kulib yubordi.
— Biz nima haqida gapirganimizni eshitdingizmi? — Jimin ularning ishiga tegishli boʻlmagan mavzuga e’tibor qaratmadi.
— Foiz bundan ortiq oshishi mumkin emas! — janob Shin oʻzini tuta olmay baqirib yubordi. — Biz shundoq ham daromadning katta qismini toʻlayapmiz!
— Koʻrib turganingizdek, oshishi mumkin. — Chonguk labini yalab, qon tomirlarida tarqalib borayotgan oʻz ustunligini his qila boshladi. Oʻz mavqeiidan foydalanib, masxara qilishni yaxshi koʻrardi. — Keyingi oydan pul dastasi qalinroq boʻlishi kerak. — U jiddiylashib , banknotlarga qo'l tekkazdi.
— Sen la’nati… — Shin xonim ukasiga sovuq nigoh tashladi, uning gapini tugatishiga yoʻl qoʻymadi.
Ayol qoʻllarini orqasiga qilib, xona boʻylab yurdi.
Jimin bunday kichkina, past boʻyli ayol qanday qilib bunday biznesni boshqarayotganini chin dildan tushunmasdi. Tashqi koʻrinishidan qoʻshni uyda yashaydigan va gulli xalatlarda yuradigan oddiy ayol.
— Koʻrinishidan, ukam sizni ahmoqlar deb atamoqchi edi. Uning uchun uzr soʻrayman. Hammaga ma’lumki, sen otangning quyib qo'ygan nusxasisan, garchi sendagi magʻrurlik onangdan oʻtgan boʻlsa ham.
— Onamdan menga faqat behayolik oʻtgan. — Chonguk qaynay boshladi, bu uning shishgan burun kataklaridan sezilardi. Shunga qaramay yigit his-tuygʻularini nazorat ostiga olib, hatto tabassum ham qildi.
— Muammolarni xohlamasangiz, aytilganidek qiling, — dedi Jimin aralashib, studiyadan eshitilayotgan ingroqlar ovozi hatto kabinet devorlarida ham ushlanib qolmaydigan bu iflos joydan tezroq ketish umidida.
— Yanglishasan yigitcha. — Ayol Jiminning soʻzlariga mutlaqo e’tibor bermasdan, nigohini Chongukka qaratdi. — Yoki sen ham onangni "Kim" bilan yotib yurgan deb hisoblaysanmi?
Chonguk eshitganlarini hazm qila olmay, qotib qoldi.
Shin xonim yigitlarning ota-onalarining oʻtmishi haqidagi ma’lumotlarga ega emasliklarini juda yaxshi bilardi. Axir, “bolalar” o'tmishni bilmay oʻsishlari uchun barcha zarur choralar koʻrilgan edi, ular, baxtga qarshi yoki afsuski, ba’zan ularning jinoyat olamidagi eski odamlarning tor doiralarida eslanardi.
Biroq, ayol oʻjar yigitning magʻrurligini tushirish imkoniyatini qoʻldan boy bermaslikni istadi.
— Bizni ketish vaqtimiz bo'ldi, Shin xonim. Umid qilamanki, biz bir-birimizni tushundik. — Jimin oʻrnidan turib, Chongukning yelkasiga qoqdi, bu unga ergashishni bildirgandi.
Chonguk Jiminning nazarida, bu esi yo'q “tentaknamo” ayolning soʻzlariga e’tibor qaratmadi. Chon stoldagi pullarni Jiminga berib, opa -ukaga shubha bilan qarab turdi, nigohini ukadan opasiga oʻtkazdi.
— Onangni fohisha boʻlganini bilar edingu ammo u "Kim"ning ostida boʻlganini bilmasmiding? Qiziq… — Shin xonim yigitni savolga tutishda davom etdi, uning o'ylanib qolganidan zavqlanardi. U chegaradan oʻtganini tushunardi, buni qilmasligi kerak edi. Bu nafaqat ularning biznesi uchun, balki uning va ukasining hayoti uchun ham yomon tugashi mumkin edi. Shuning uchun, Chon javob berishga ulgurmasdan, u yanada murosasizlik bilan qoʻshib qoʻydi: — Janob Chonga ayting, u nima desa, shunday boʻladi. Janob Jivonning shartlariga qarshi chiqishning ma’nosi yoʻq aslida. Yoʻqotishlar faqat bir tomonda boʻladi, va aniqki, “WINGS” kompaniyasida emas.
— Albatta, u nima desa, shunday boʻladi. Kimsanki buyruqlarni o'zgartira olishing mumkun Shin xonim, — deb Chonguk tishlari orasidan vishilladi, soʻzlariga oʻzining arsenalidagi barcha qolgan zaharni qoʻshib.
— Ketdik. — Jimin doʻstining bilagidan tortib, chiqishga yoʻnaltirdi.
— Suka! — deb gʻazablandi Chonguk , eshikni qattiq yopib, xonadan eshitilayotgan baland ingroqlarga mutlaqo e’tibor bermay. — Hammasi goʻyo ahmoqlik qilishga kelishib olgandek la'natilar!
— Va sen provokatsiyalarga yosh boladek berilib ketma Chon Haraktering juda ochiq, shuning uchun bu la’natilarning tuzogʻiga tushasan! — Jimin do'stini koyishga tushdi. U Chongukning provokatsion hujumlarga tushib qolganiga birinchi marta guvoh boʻlmayotgan edi. “WINGS” kompaniyasining magʻrur merosxoʻriga umumiy nafrat sir emas. — Hammasi shuning uchun, sen ularga sabab ko'rsatib beryapsan.
Jimin toʻgʻridan-toʻgʻri oʻz mashinasiga bordi, faqat xayrlashish uchun doʻstiga qoʻl siltadi.
— Blyaaaaaat Rahmat! — Chonguk uning ortidan baqirdi va jaxli chiqqan holda mashinasiga qarab yurdi. — La'nati men bu fohisha kimning ustida sakraganini oʻylab o'tirishim kerakmi endi?!! — oxirgi so'zlarini tupurib, Chonguk mashinaga oʻtirdi.
— Tekvon, eshit! Gapirishimga ruxsat ber… — ayol telefon trubkasini qulog'iga mahkam bosib, tinmay u yoqdan bu yoqqa yurar edi. — Tekvon! — oʻzini tuta olmay baqirdi, keyin yuzlaridan yoshlar oqib tusha boshladi. — Kimdir bizga tuhmat qilyapti! Jivonga borgan sari chidash qiyin boʻlyabti! Nima qilishni bilmayman! U oramizda ortoq hech narsa yoʻqligiga ishonmayapti…
Ayol kichkina Chongukni bunday suhbatlar paytida undan yashirinish uchun juda “kichkina” deb hisoblardi. U oʻz yigʻisini toʻxtata olmay telefonning narigi tomonidagi erkak bilan his-tuygʻularini boʻlishardi.
— Seni undan ham avvalroq oʻlganing yaxshi edi! — Chonguk bor kuchi bilan rulga urdi, bu baland signal ovozini keltirib chiqardi.
— Qaniydi vaqtliroq o'lganingda...
Djimin bir necha daqiqa eshik oldida taqillata olmay turdi. Domofondagi kichkina tugma qiz tomonidan kuchli hayajon tufayli e’tiborsiz qoldi.
Qiz taksi chaqirib, Taehyungning uyiga kelishdan oldin uzoq oʻyladi. Hushyor holatda gʻururining oxirgi qismlarini yoʻqotishga tayyormidi? Javobi aniq.
Bejizga u eshigi oldida turib, mushtini eshikka tekkizishga arziydimi yoki oʻz qadr-qimmatini toʻplab, oyogʻini qoʻlga olib ketishga imkon berish kerakmi, deb oʻylamadi.
Oʻsha maqtovga sazovor Parkning gʻururi chil-chil boʻldi...
Takabburona nigohi pastga egildi...
Taehyung eshikni ochdi, goʻyo oʻz hayotidagi eng muhim bahsda gʻalaba qozongandek keng jilmaydi.
Go'yo uning gʻururi va takabburligining barcha parchalalarini yigib yopishtirdi, ulardan oʻziga niqob yasab, yuziga tortdi.
Unga Djiminning bu qadar ishonchsiz, haddan tashqari egilgan nigohi yoqardi…
Eshigi oldida noqulay turishi yoqardi…
Keyingi qadamini kutib, oʻz qarshisida ushlab turishi yoqardi…
— Kirasanmi? Yoki senga ishonchliroq bo'lishing uchun alkogol beraymi? — yana mazax qildi, ammo qiz kirishi uchun yon tomonga oʻtib, ichkariga yoʻl ochdi.
Rahm qildi… bir oz gʻururini saqlab qolishiga imkon berdi.
— Kech boʻldi. Dadajoning se#s uchun farishtasi qizini bu yerga kelganini biladimi? — Taehyung qizning har bir qadamini kamsituvchi soʻzlar bilan kuzatib bordi, jilmaydi.
— Dadajonim farishta qizini hozir krovatida shirin uyquda uxlab yotibti deb oʻylayapti, — deb odatdagi tonda burnini shiftga ko'targancha javob beradi.
— Balki boshqa Daddysini a'zosini shirin chupa-chupsdek shimish uchun kelgandir? — Taehyung kinoya bilan qizga qarab u huddi o'zinig uyidek bemalol joylashib o'tirgan zaldagi divan oldiga kelib toʻxtadi. Qoʻllarini kalta shortigining choʻntagiga tiqib oyoqlarini keng ochdi.
— Taehyung ! Men sen gaplashgani keldim! — yigitning ogʻzidan chiqayotgan uyatsiz soʻzlar oqimini toʻxtatishga qaror qildi.
Qizning nigohi qarshisida turgan yigitning oyoqlariga tushdi. Koʻrinishidan, u Taehyungni bunday holda birinchi marta koʻrayotgan edi. Djimin hatto oʻzining oʻy-xayollaridan kulgisi keldi, axir jinsiy aloqa paytida ham uni yalangʻoch koʻrmagan edi. O'zining yengiltabiat hayollari o'zi uchun qandaydir shok emasdi, ammo Taehyung bilan birga bu buzuq hayollari misli koʻrilmagan choʻqqiga chiqardi.
— Kichkina Djimin… — Taehyung divanni sekin aylanib oʻtib, qizning orqasiga turdi, qoʻllarini uning yelkalariga qoʻydi va yuzini qizning yuziga tekkizish uchun egildi. — Aytmoqchisanki kech soat oʻnda, bir kun oldin tungi klubning iflos hojatxonasida sen bilan jinsiy aloqa qilgan boʻydoq yigitning uyiga… — U qisqa pauza qildi, xayolchan yuzini burishtirib, keyin jilmayib davom etdi: — …gaplashish uchun keldingmi?
— Biz yosh bolalar emasmiz, Taehyung , va men oʻz harakatlarimdan aslo uyalmayman.
Yolgʻon gapirdi… harakatlaridan uyalmasdi, lekin oddiy jinsiy aloqani jiddiy narsaga aylantirishga urinishlaridan uyalardi… hech boʻlmasa yigitga yoqimli ekanligi bilan oʻzini tinchlantirishga harakat qildi….
— Unda nega quloqlaring qizarib ketdi? — Taehyung Djiminni qulogʻini yumshoq qismini tishladi, shu bilan birga qoʻli qizning bluzkasi yoqasi ostiga kirib bordi. — Biz yoqimli oʻtkazishimiz mumkin boʻlgan vaqtni ahmoqona suhbatlarga sarflashni istaysanmi? Sen Kichkina Parkga oʻxshamay qolyabsan… — U tili bilan norozi tovush chiqardi , shu payt uning barmoqlari qizni bir zumda ta'sirchanlikdan qotib qolgan ko'kragini siqdi.
— Taehyung … — Djimin pastki labini tishladi, tashqariga chiqishga intilayotgan sotqin ingrashni tutib turishga harakat qildi. U qoʻlini Kimni kaftining ustiga qoʻydi, ammo zaif tegish yigitga umuman xalaqit bermadi.
— Toʻxtatishimni istaysanmi? — quloqlari oldida yigitni pichirlashi eshitildi, qizni tanasi boʻylab muzlatuvchi hissiyot tarqalardi. — Sen faqat aytsang bo'ldi…
— Yoʻq! — qiz shoshgancha oʻzini tuta olmay baqirdi.
Garchi… qizning eshik oldida paydo boʻlishi Taehyung uchun allaqachon yorqin signal boʻlgan edi.
Kichkina Park birgina ishorasi bilan yugurib kelishga, ostida ingrab va yana tezlashishini soʻrashga tayyor boʻlishining yana bir tasdigʻi…
Taehyung bir harakat bilan divan orqasidan sakrab oʻtib qizning yonida osongina paydo boʻldi. Yigitning bunday keskin harakatlaridan Djimin koʻzlarini ochdi. Kim o'zining futbolkasini yechib, qizning sonlar ustiga oʻtirishi juda hayajonli edi.
Yigit qizning boshini koʻtardi, jagʻidan barmoqlari bilan ushladi. Toki ikkinchi qo'li osonlik bilan yubkasi ostiga kirib borar ekan, qizning lablariga yopishishi qulay boʻlsin.
Koʻrinishidan, Djimin Kim Taehyungning uddaburon tilidan aqldan ozganini rasman tan olishga tayyor edi…
Yuzida ehtiros bilan harakatlanayotgan, o'zidan hoʻl izlar qoldirayotgan tilidan.
— Mening kichkina Djiminim hohishdan namlanib ketibti … — uzun qoʻli bilan qizning burmalarini siladi, halaqit berayotgan ichki kiyim matosini surdi.
Qiz shunchalik muhtoj bo'lgan o'sha qo'pollik...
— Taehyung … — zoʻrgʻa tili aylanib gapirdi, yigitning nam boʻsalarini zaif toʻxtatishga urundi. U qoʻllarini yigitning boʻyniga qoʻydi, yigitning boshini itarishga harakat qildi. — Taehyung… oramizda bu....bu shunchaki se#smi? Men… — yigit unga gapini tugatishga ruxsat bermadi, yana lablariga yopishdi, lekin oʻpish uchun emas… vahshiylarcha tishlash, ogʻriq berish uchun. — Men senga yoqamanmi? — Parkning oʻjarligi ustun keldi va u toʻgʻridan-toʻgʻri yigitning lablariga ayta oldi.
— Juda, — qisqa gapirdi yigit.
…lekin endi u butunlay o'zini yigitga topshirishga va savollar bilan bosh qotirmaslikka tayyor edi.
Chunki Kim Taehyungning ostida boʻlish oddiygina “juda”ni eshitganingdan so'ng juda oson…
Avtor: Bu fanfik muallifligi menga tegishli emas. Bu tarjima fanfik ekanligini unutmang!