Qirol Alfaning yoqolgan jufti
8-qism.
Ogohlantirishsiz, yotoqxona stolchasidagi sham yana o‘z-o‘zidan yonib ketdi, bu safar u avvalgidan ancha yorqinroq yondi.
Birdan portlab chiqqan yorug‘lik meni cho‘chitib yubordi, to‘shakda orqaga qochishga urindim. Ammo Podshoh o‘ng qo‘limni mahkam ushlab oldi, meni o‘ziga yaqin tutdi, xuddi avvalgidek.
"Kechirasan," dedi u uzr bilan. "Seni qo‘rqitmoqchi emasdim, Kichkintoy. Sehr ilgari ancha keng tarqalgan edi, bu zamonlar orqada qolganini ko‘pincha unutib qo‘yaman."
Men yuragim Podshohni oshxonada birinchi ko‘rganimdan beri tinmay urayotganini his qilardim, ammo hozir, u sehr qilayotganini ko‘rib, yuragim butunlay to‘xtab qoladiganday tuyuldi.
Men hech qachon hech kimni sehr qilayotganini ko‘rmagan edim. Bolaligimda ba'zi yoshi katta Omegalardan eshitgan edim, ular ba'zan uy ishlarini bajarayotib unga guvoh bo‘lganlarini aytishardi. Ammo sehrni bevosita o‘zim ko‘rishim? Bu so‘z bilan ifodalab bo‘lmaydigan holat edi.
Men necha marta harakat qilmayin, o‘zimni shamdan uzib ololmasdim. Faqat Podshoh qo‘llarimda mayin aylana chizishni boshlagandagina hushimga keldim.
Ko‘zlarimni oq yostiqdan tushib turgan oppoq choyshablarga tikdim, o‘zimni bunday qaraganim uchun tanqid qildim. Podshoh esa qo‘limdagi harakatini to‘xtatmasdan, boshimni bosh barmog‘i va ko‘rsatkich barmog‘i bilan muloyimlik bilan ko‘tarib, menga qaradi.
"Men uchun birinchi marta qandaydir yangi his-tuyg‘ularni birga boshdan kechirayotgan insonni topganimga ancha bo‘ldi," dedi u qalin ovozda. "Ko‘zlaringda chaqnagan shu hayrat—mening eng sevimli manzaralarimdan biriga aylandi."
Podshohning bu so‘zlaridan yuzlarim qizarganini sezdim. Agar u bu go‘zal so‘zlarni meni aldab o‘ldirishni osonlashtirish uchun aytayotgan bo‘lsa ham, baribir ular menga aytilgan eng ajoyib so‘zlar edi.
Bu orada ko‘nglimda qandaydir g‘alati, iliq his uyg‘onib bordi, uning ko‘zlariga tikilib turgan sari kuchayardi.
Balki, deb pichirladi ichimdagi kichik ovoz. Balki u ham xuddi shunday his qilayotgandir. Balki bu bejiz emasdir…
Yo‘q! deb baqirdi aqlimdagi ovoz. Sen oddiy bir Omega, u esa Alfa Podshoh. Bilasan-ku, Omegalarga Alfa juft bo‘la olmaydi.
Podshoh qo‘lini yuzimdan olib tashladi, lekin bilagimni qo‘yib yubormadi. So‘zsiz, u ikkinchi qo‘lini bizning yonimizga cho‘zdi. Bir necha lahza o‘tgach, uning kaftida mayda olov paydo bo‘ldi.
U faqat tanga kattaligida edi, ammo u baribir o‘n futlik gulxan kabi yaltirab turardi.
Bu safar men sehrdan qo‘rqmadim; seskanmadim ham, orqaga qochmadim ham.
Podshoh olovni ushlab turgan qo‘lini menga yaqinroq olib bordi, ammo men hali ham u meni kuydiradi, deb o‘ylamadim.
"Menga ishonishing mumkin," dedi u mayin ovozda. "Bu olov seni kuydirmaydi, va'da beraman."
Ehtimol bu ahmoqlik edi—axir u ilgari tanamdagi yaralarga sekin ta’sir qiluvchi zahar surtgan edi—lekin men unga ishondim.
Ehtimol bu meni Omega, uni esa Alfa qilgan holat sababli edi. Ammo men ichimdagi ovoz haqida o‘ylashdan to‘xtay olmadim, u menga bu boshqacha ekanini aytayotgandek edi.
Podshoh qo‘limdagi harakatlarini to‘xtatdi va qo‘limni o‘zining olovli qo‘liga yaqinlashtirdi. U asta-sekin olovni mening ochiq kaftimga ko‘chira boshladi.
"Kuymaysan," dedi u yana, olovni sekin menga o‘tkazarkan. "Ko‘ryapsanmi?"
U haq edi. Bu olov meni umuman kuydirmadi.
Ikkinchi qo‘limni ko‘tardim va olovning tepasiga tekkizdim, olov barmoqlarimni o‘rab olib, kaftim bo‘ylab o‘tganida, g‘alati his qildim.
Bir lahzaga hammasini unutdim. Qaerda ekanimni, kim ekanimni, podshohning yonimda turganini, yoki birinchi marta sehrga tegayotganimni unutdim.
Qo‘limni olov ustidan olib, sekin-asta olov yon tomonlariga barmoqlarim bilan chizgilar tortdim, xuddi bir necha daqiqa avval Podshoh mening bilagimda chizganidek.
Kutilmaganda, olov qo‘limda o‘sdi va shakl o‘zgartira boshladi.
U yosh bir yigitni ko‘rsatdi, u chaqaloqni quchgancha kaftim bo‘ylab yugurib o‘tardi. Yigitning yuzini aniq ko‘ra olmasdim, lekin uni tanigandek edim.
Olov yana o‘zgardi, endi chaqaloq yolg‘iz edi, adyolga o‘ralgan, yigitdan esa asar ham yo‘q edi.
So‘ng yana sahna o‘zgardi—baland bo‘yli bir ayol chaqaloqni ko‘tarib turar, lekin u yigitdan farqli ravishda go‘dakni hozir tushirib yuboradiganday tutardi.
Bularning barchasi ro‘y bergach, olov yana kichraydi va kaftimda yo‘q bo‘lib ketdi.
Podshohning chuqur ovozi xona ichini to‘ldirdi, momaqaldiroqdek yangradi:
Yuragim qattiq urardi, go‘yo ko‘kragimni yorib yuboradigandek.
Qirol endi meni o‘ldiradi, bunga amin edim. Hozirgina sodir bo‘lgan sehrdan keyin men bu yerdan tirik chiqmasligim aniq edi.
Nima sodir bo‘lganini hatto ozgina bo‘lsa ham tushunmasdim. Faqat shuni bilar edimki, buning uchun men qattiq jazolanaman.
“Buni qanday qilding?” Qirol Ambros takror so‘radi, ovozida kuchli taranglik bor edi.
Men gapira olmadim. Tomog‘im go‘yo yopilib, har lahzada nafasim bo‘g‘ilib qoladigandek edi.
“Buni qanday qilding?” Bu endi savol emas edi. Qirol yonimda turar, uning nafasidan yonoqlarimga issiqlik urar, kuchi butun tanasidan taralib turardi.
Ko‘zimni eritilib borayotgan oppoq shamning ustida yongan sehrli alangadan uzishga kuchim yetmadi.
Alanga yana shunday qiladimi? Yana o‘sha narsani ko‘rsatadimi? Yoki boshqa bir narsa bo‘ladimi?
Bu savollar miyamda aylanar, ongimdagi bo‘sh joylarni to‘ldirib yuborar edi.
Biroz avval Qirol Ambrosning sehrini o‘z qo‘llarimda ushlab turganimdagi hayrat va quvonch – hammasi yo‘q bo‘lib ketdi. O‘sha ajoyib tuyg‘ularning o‘rnini endi sof va to‘liq dahshat egallagandi.
Ammo, ichki bir kichik ovoz gapira boshladi. Qirol Ambros bugun sizga juda muloyim bo‘ldi, ehtimol u sizga zarar yetkazmoqchi emasdir.
Madam Olimpiya menga sehr yomon, yovuz, foydasiz va doimo o‘lim hamda zarar keltirishini doim aytib kelgan edi.
Men yaxshi qiz bo‘lib, uni tinglashim kerak edi.
Endi esa, Qirol bu voqeani Gamma Tomasga aytgach, u meni qattiq jazolaydi.
Bu men birinchi bor sehrni ko‘rayotganim edi, va bu so‘nggisi bo‘ladi.
Ichimda jimjimador ovoz bilan o‘zimga so‘z berdim: agar Tangri bugun meni tirik qoldirsa, men hech qachon sehrga qaramayman ham.
“Buni qanday qilding, Kichkinagina?” Qirol Ambros menga yaqinroq cho‘kdi, ovozi endi avvalgidek qattiq emas, juda yumshoq va mayin edi. “Qanday?”
Qirol barmoq uchlarini – o‘sha alangani paydo qilgan barmoqlarini – mening futbolka kiygan yelkamdan engilgina o‘tkazdi. Harakati ortidan issiqlik izi qoldi, go‘yo u issiqlik to‘g‘ridan-to‘g‘ri ichimga singib ketdi.
Biroz avval, garchi buni noto‘g‘ri deb bilsam ham, Qirolning tegishi menga qandaydir iliq tuyg‘u bergan edi. Ammo endi bu mayda uchqunlar ham men qilgan narsani eslatardi.
“Qanday qilib o‘sha alangani shunchalik... sahnalarga aylantirding?” Qirol to‘xtadi, to‘g‘ri so‘zni izladi. “O‘sha sahnalar, Kichkinagina?”
O‘zimni qanday tushuntirib bera olardim?
“Bilmayman…” dedim juda past ovozda, hatto Qirolning kuchli, g‘ayritabiiy eshituv qobiliyati bilan ham meni eshitgan-eshitmagani noma’lum edi. “Bilmayman, Janobi Oliylari.”
Qirol "sahnalar" deb atagan narsa nima edi? Nega ular alanga ichida paydo bo‘ldi, nega men tegishim bilanoq?
Hozirgina sehrli alangani ushlab turgan qo‘lim qizib ketgan, go‘yo u ichimga qadar kuydirib yuborgandek edi.
O‘lish degani shunday bo‘ladimi? Ichkaridan kuygandek his qilishmi?
“Qanday his qilding? O‘sha alangani ushlaganingda, qo‘lingda qanday tuyg‘u bo‘ldi, Kichkinagina?” Qirol Ambrosning savoli meni hayratda qoldirdi.
“U… iliq edi.” Xuddi yangi pishgan non yoki tongda yotgan to‘shagim kabi – o‘sha alanga meni tanigandek edi.