
Bo‘rimiz miyamizda deyarli murillab yuborayozdi – juftimiz yana quchog‘imizda edi.

Qoshlarim shu darajada ko‘tarildiki, xuddi sochlarim ichiga kirib ketganday bo‘ldi, chunki Ambrose meni bag‘riga tortdi va ko‘ksiga mahkam bosdi. Uning issiq, muskulli qo‘llari meni butunlay quchog‘iga oldi.

Oshxonadagi taranglik shunchalik kuchli ediki, u hatto kechki ovqatgacha qoladigandek tuyuldi. — "Xo‘sh?" — dedi Madam Olimpiya jangchilarga baqirib. — "Nima qilayapsizlar bu yerda? Agar u nonushtani hoziroq tayyorlay boshlamasa, kech qoladi. Keyin esa Alfaga aytaman, bu sizlarning beandaza Omega qizga yopishib olganinglar sabab bo‘ldi, axir bezovta qiladigan boshqa Omegalar ham yetarli-ku!"

Oy nuri ostida ko‘ra olganimcha, uning har bir chizig‘ini kuzatdim. Qalin, qora qoshlaridan tortib, to‘la va pushti lablarigacha. Qanday qilib Oy Ma’budasi Alfa Qiroli bilan meni juft qilib yaratganini tushunishga urindim.

“U… iliq edi.” Xuddi yangi pishgan non yoki tongda yotgan to‘shagim kabi – o‘sha alanga meni tanigandek edi.

Ogohlantirishsiz, yotoqxona stolchasidagi sham yana o‘z-o‘zidan yonib ketdi, bu safar u avvalgidan ancha yorqinroq yondi.

Ambrose qulog‘imga g‘o‘ldirab yubordi va yuzini bo‘ynimga yanada chuqurroq yashirdi. Uning burnining shaklini terimda aniq sezardim. Oramizda bir qarich ham bo‘shliq qolmagan edi — tanalarimiz bir-biriga to‘liq yopishgan edi.

— Sizni xafa qilmoqchi emasdim, chin dildan, — dedim boshimni egib. — Men bu yerga shuning uchun kelganman deb o‘ylagandim. Endi xatoyimni tushundim.