Qirol Alfaning yoqolgan jufti
10-qism.
“Men sening jufting bo‘lolmayman.”
Bu so‘zlar labimdan o‘zim sezmasdan chiqib ketdi. Ichimdagi uchqun o‘chdi.
Oy Ma'budasi hech qachon meni Alfa Qirolning jufti qilib yaratmagan bo‘lardi.
Bu albatta qandaydir hazil yoki yana bir jazo bo‘lishi kerak edi.
Men uning qalbining ikkinchi yarmi bo‘lolmasdim... bo‘lolmasdim.
Har bir bo‘ri bilar edi — Omega bo‘ri hech qachon Alfa qoni bilan bog‘liq bo‘riga juft bo‘lolmaydi. Bu tariximizda hech qachon sodir bo‘lmagan va endi ham sodir bo‘lmaydi.
Men karavotda o‘tirgancha, oyoqlarimni ostimga yig‘ishtirib, og‘zim ochiq holatda, kaftlarim esa terlab, Qirol Ambrosning kulishini yoki baqirganini kutdim. Yoki hech bo‘lmasa bu hammasi shunchaki uzoqqa cho‘zilgan jazolash usuli ekanini ko‘rsatishini.
Buning o‘rniga Qirol Ambros menga qarab turdi, uning yashil ko‘zlari to‘g‘ridan-to‘g‘ri meniki bilan uchrashdi.
— Men, chamamda, hammasini biroz sekinroq qilishim kerak edi, — dedi qirol yengil ovozda, labimdagi ko‘karishlarga tegmaslikka harakat qilib, iyagimdan ohista silab. — Men Jasperni Clara bilan ilk uchrashganida shunday shoshgani uchun ko‘p mazax qilardim, u uni jufti deb tan olgan zahoti deyarli belgilab qo‘ygandi.
Boshimdagi fikrlar aylana boshladi.
— Men, hech bo‘lmasa, Jasperdan yaxshiroq bo‘laman deb o‘ylagandim, — dedi u kulimsirab. — Bu senga og‘ir bo‘lishi mumkinligini tushunaman, kichkinam, lekin va'da beraman — men har bir qadamingda yoningda bo‘laman. Men seni o‘n yillab kutdim va hech qachon seni qo‘yib yubormayman.
Uning gaplari menga hech qanday tinchlik bermadi, aksincha yuragimdagi qo‘rquvni yanada kuchaytirdi.
Qirol buni bilishi kerak edi — biz juft bo‘lolmasdik.
— Nima deysan? — dedi u, sochimdan bir necha tolani qulog‘im ortiga surarkan. — Iltimos.
— Bo‘lolmayman, — dedim asta, ovozim past edi. — Janobim, navbatdagi so‘zlarim uchun chin dildan uzr so‘rayman va jazo tayin qilsangiz, qabul qilaman, lekin... men sizning juftingiz bo‘lolmayman. Bu albatta bir xato. Men oddiy omegaman. Sizga juft bo‘lolmayman.
Ehtimol, qirol uzoq safardan charchagan edi va meni haqiqiy juftiga adashtirdi.
Qirol Ambrosning ko‘zlari bu so‘zlarimdan qorayib ketdi.
— Kichkinam, — u meni yaqinroq tortdi, har bir so‘zida nafasi yuzimga urildi, — men xatoga yo‘l qo‘ymayman. Va hatto agar xatoga yo‘l qo‘yganimda ham, bu xato emas — sen mening juftimsan. Mening ruhimning boshqa yarmi. Oy Ma'budasining menga bergan eng katta ne’mati.
— Shuni aytchi, kichkina juftim, — dedi u qat’iy. — Sening Alfa Qiroling hech qachon boshqa bir urg‘ochi bo‘riga “sen mening juftimsan” deb adashib aytishi mumkin, deb o‘ylaysanmi?
Bu fikr darrov xayolimdan o‘tdi.
Har bir bo‘ri bilar edi — Alfa Qirol kuchli va xatosiz. Juftlik juda muqaddas va bebaho narsa. Ayniqsa Alfa Qirol noto‘g‘ri urg‘ochi bo‘rini juftim deb o‘ylashi — ehtimoldan yiroq.
Shunday bo‘lsa-da, bu fikrlar yuragimdagi vahimani yo‘qota olmasdi.
— Men oddiy omegaman, — dedim yana.
Qirol lablarini qattiq bir-biriga qisdi. — Bu mavzuga keyin qaytamiz, — dedi u xotirjam. — Hozir bilishing kerak bo‘lgan yagona narsa — sen mening juftimsan. Va kech bo‘ldi, sen dam olishing kerak.
Uning ohangi hech qanday e’tirozga yo‘l qo‘ymasdi.
Men esa umuman e’tiroz bildirishga jur’at eta olmasdim.
Qirol Ambros yuzimdan qo‘llarini olib, orqaga tortildi.
— Umid qilamanki, meni kechirasan, kichkinam, bizning birinchi uchrashuvimizda o‘zimni qanday tutganim uchun. Seni topganimda faqat sen haqida o‘ylardim. Men seni juda uzoq kutdim. Bu kechirim so‘rashim uchun yetarli emasligini tushunaman, lekin seni tinchlantirish uchun qo‘limdan kelganini qilaman.
Hech kim menga bunday muloyim so‘zlar aytmagan edi.
Qirol Ambros yumshoq ko‘rpa bilan meni yopib, yostiqlarni tuzatdi. Labida iliq tabassum bor edi. — Umid qilamanki, bugungi kechada meni kechirasan.
U boshini chayqadi, xayollarini haydagandek, va menga yana bir qaradi. Ko‘rpa chetini yelkagacha tortib qo‘ydi. — Oy Ma’budasi menga eng go‘zal juftni bergani bilan hali ham yarasha olmasam kerak.
Uning so‘zlaridan yuzlarim qizarib ketdi. Men bu qadar mehrli gaplarni hech qachon eshitmagan edim.
Bu go‘yo uyg‘onishni istamagan tush edi.
Qirol Ambros hech bir so‘z demay meni yotoqqa joylashtirib, yonimga yotdi.
Men ilgari hech kim bilan birga uxlamagan edim. Xizmatchilar alohida, tor, temir ramkali karavotlarda uxlar edi, ularning kengligi esa bir kishi uchun ham zo‘rg‘a yetar edi.
Qirol menga yonboshladi va meni ko‘kragiga bosdi. Uning tanasi menga shunday yaqin ediki, yuragining urishini eshita oldim. Bir oyog‘i meniki orasiga tushdi, qo‘llaridan biri belimdan quchib, ikkinchisi yostig‘im ostidan boshimni ko‘tarib turdi. Bunday qulaylikni ilgari hech his qilmagandim.
Qirol tezda uyquga ketdi, ammo men esa o‘y-xayoldan qutula olmadim.
O‘sha yong‘in va g‘alati manzaralar xayolimda charxlanar edi.
Nega Qirol Ambros ularni ko‘rganimdan bunchalik xavotirda edi?
Nega Madam Olimpiyaning so‘zlarini tinglab, sehrga tegmasligim kerakligini tushunmadim?
Qirol yengil qimirladi va meni yanada mahkam quchib oldi. Bu holat meni fikrlarimdan chalg‘itdi.
Men asta-sekin uning bag‘rida o‘girilib, yuzlarimiz bir-biriga tegib turadigan holatda yotdim.