Qirol Alfaning yoqolgan jufti
11-qism.
Oy nuri ostida ko‘ra olganimcha, uning har bir chizig‘ini kuzatdim. Qalin, qora qoshlaridan tortib, to‘la va pushti lablarigacha. Qanday qilib Oy Ma’budasi Alfa Qiroli bilan meni juft qilib yaratganini tushunishga urindim.
Qanday qilib biz bir-birimizning ruhiy yarmimiz bo‘lishimiz mumkin?
Yuqori martabali to‘dalar a’zolariga xizmat qiladigan ba’zi xizmatkorlardan eshitgan edimki, o‘z juftini topish — bu eng sehrli tuyg‘u bo‘lar emish. Ammo agar Qirol Ambros chinakamiga mening juftim bo‘lsa, nega men buni sezmadim? Hatto his ham qilmadim?
Albatta, sezgan bo‘lishim kerak. Axir, Alfalar hech qachon adashmaydi, ayniqsa Alfa Qirol. Demak, agar u meni juftim deb aytsa, demak, men shundayman... to‘g‘rimi?
Shunchalik o‘yga cho‘mib, Qirol Ambrosning yuziga tikilib qolgandimki, quyosh chiqa boshlaganini hatto payqamabman.
Vaqt nechaligi noma’lum edi — kechagi g‘azab to‘lqini paytida Qirol Ambros xonadagi hamma narsani, shu jumladan soatni ham sindirib tashlagandi.
Ammo men kichkinaligimdan beri to‘da uchun nonushta tayyorlash uchun erta uyg‘onishga o‘rganganman, va har gal uyg‘onishimda quyosh chiqayotgan bo‘lardi.
Kechaning qanchalik notinch o‘tganiga qaramay, umuman charchamagan edim. Xuddi miyam dam olishni istamagandek edi.
Yuragimda ozgina jur’at to‘plab, qirolning quchog‘idan ohista chiqishga urindim. Birinchi harakatimdayoq uning qoshlari chimirildi, u esa meni yana bag‘riga tortdi. Yana bir necha marta urinib, nihoyat karavotdan tushishga muvaffaq bo‘ldim.
Bir soniyani ham boy bermay, yerda g‘ijim bo‘lib yotgan formam tomon chopdim. Qirol uyg‘onib qolishidan qo‘rqib, unga orqamni o‘girgancha kiya boshladim.
Sochimni iloji boricha tarab, o‘zimni ozgina bo‘lsa-da tartibli ko‘rsatishga harakat qildim.
Qirol Ambros tomon, u uxlayotgan bo‘lsa ham qudratli ko‘rinayotgan holatiga oxirgi marta nazar tashlab, yuragimda u haqiqatan ham juftim bo‘lishini tilab, oddiy va pastkash hayotim tomon yo‘l oldim.
Qirol Ambros xonasidan pastga tushgunimcha, oshxonada bir nechta to‘da jangchilari allaqachon yig‘ilgan edi.
Omega bo‘lganim uchun, ya’ni to‘dadagi eng past martabali a’zo bo‘lganim uchun, yuqori qavatlardagi xonalarni tozalashga ruxsatim yo‘q edi. Shu sababli binoni yaxshi bilmasdim. Ko‘p yo‘laklar, burilishlar orasida yo‘limni topolmay yuraverdim.
Faqatgina Madam Olimpiyaning hidini sezganimdagina yo‘lni topa oldim.
Tunda navbatchilik qilgan jangchilar har doim hammaning oldidan nonushta qilishni xush ko‘rishardi, shuning uchun men ular uchun kichikroq taom tayyorlab qo‘yardim.
Soatga qaraganimda og‘zimdan zo‘rg‘a eshitiladigan xo‘rsinish chiqdi. Juda kechikkan edim. Darhol bo‘ynimni egdim va jangchilarga hurmat ifodasi sifatida tiz cho‘kdim.
Qora etiklar yaqinlashib, meni bosib oldi. Ularning kuchli borligi ustimda g‘oyibona turgandek edi.
— Va sen, Omega, bu holatingni qanday tushuntirasan? — g‘azablangan bo‘rining ovozi boshimdan o‘tdi.
Ko‘zlarimni ko‘tarishga jur’at eta olmadim. Hatto ovoz ham chiqmadi.
— Qon Oy to‘dasi seni bag‘riga olib, boshpana berganida...
— To‘xta, Adam, — boshqa bir jangchi uni bo‘lib yubordi. — Bu hidni sezayapsanmi?
U menga yaqinlashdi, chuqur nafas oldi.
Ben sochimdan changallab olib yana chuqur nafas oldi.
— Bu Omega oddiy zaif bo‘ri emas, u... — yana hidlab ko‘rdi, ovozi jiddiy tus oldi, — u tuni bilan qandaydir erkak bo‘rining yotoqda bo‘lganini bildiradi.
Nega men Qirol Ambrosning hidini saqlab qolganman?
Agar ular bu uning yotoqda bo‘lganimni bilib qolishsa, nima bo‘ladi?
Adam ham yaqinlashdi, issiq nafasi yuzimga urildi.
Ko‘zlarimni yerga qadab, qaltiradim. Qirol Ambros meni jufti deb e’lon qilganmidi? Boshqalarga bu haqda aytdimi?
— U haqiqatan ham boshqa bo‘rining hidiga o‘xshaydi, — deya tasdiqladi Adam.
Agar bu ikki bo‘ri Qirol Ambrosning hidini taniy boshlasa, menda hech qanday javob yo‘q. Va bu savollar juda xavfli bo‘lishi mumkin.
Ben yana bir nafas olib, sochimni qo‘yib yubordi.
— Bu qandaydir qirollik to‘dasidagi bo‘rining hidi bo‘lishi kerak, — dedi u. — Kecha sharqiy chegarada patrul qilayotgan edik. Aftidan, ularning biror qo‘riqchisi zerikkan bo‘lsa kerak.
Ha, deb ichimda yolvordim. Iltimos, bu hidni qirolniki deb bilmanglar.
— To‘xta! — yana bir jangchi oldinga chiqib, meni kuzatdi. — Bu qiz hali voyaga yetmagan deb eshitgandim?
— Qirollik To‘dasi haqida gapiryapsan, — dedi Adam kulib. — Madam Olimpiya yoki hatto bizning Alfamiz ularning xohishiga yo‘q deyolmaydi.
— Agar u kechani qandaydir jangchi bilan o‘tkazgan bo‘lsa, — Benning ovozi sovuq va yomon tus oldi, — demak, bugun kechasi mening karavotimda yotishiga ham qarshi bo‘lmas, to‘g‘rimi, Omega?
Yuragimdan sovuq o‘tib ketdi. Nafrat va qo‘rquvdan labimni tishladim.
Lekin Omega bo‘lish — bu to‘da uchun har qanday xizmatni ado etish degani edi.
— Xo‘sh, u bilan ishing tugasa...
— Nonushta qani? Nega hali dasturxonda yo‘q, qizlar?! — Madam Olimpiyaning ovozi xonani kesib o‘tdi.
Hech qachon ularning baqirig‘ini bunchalik quvonch bilan eshitmagan edim.
Yelkamdan og‘ir yuk tushgandek bo‘ldi.
Omega bo‘lishim mumkin, lekin Madam Olimpiya bor joyda hech bir bo‘ri, hatto jangchi ham, menga tegishga jur’at eta olmaydi.
Ben sochimni qo‘yib yubordi, va uning etiklari orqaga qarab ketayotganini eshitdim.
— Nima bo‘layapti bu yerda? Nega mening Omegam yerda tiz cho‘kkan holda turibdi, nonushta tayyorlash o‘rniga?! — deya so‘radi Madam Olimpiya.
Adam endi oldingidek kuchli emas edi. Ovozi past eshitildi:
— Omega bugun ertalab kechikdi, shuning uchun jazolanishi kerak edi. Kechani bir qirollik bo‘rining yotoqda yotib chiqibdi.
Qaytadan qo‘rquv tanamni qamrab oldi.
Madam Olimpiya ularga kechani qayerda o‘tkazganimni aytib qo‘yadimi?
Madam Olimpiya xirillab yo‘taldan keyin shunday dedi:
— Men o‘z Omegalarimning qaerda va kim bilan bo‘lishlarini yaxshi bilaman. Bu masalada xavotirga o‘rin yo‘q, jangchi.
Bosimni ko‘tarmasligim kerak edi. Lekin jangchilarning yuz ifodasini ko‘rishni juda xohlagandim.