Qirol Alfaning yoqolgan jufti
6-qism.
— Sizni xafa qilmoqchi emasdim, chin dildan, — dedim boshimni egib. — Men bu yerga shuning uchun kelganman deb o‘ylagandim. Endi xatoyimni tushundim.
Qirol Ambrosdan g‘azab to‘lqinini sezib turardim. U mendan nafratlanayotgan edi, hatto menga yaqinlashishni o‘ylagani ham uni jirkanishga solgandi. Men unga munosib emas edim.
— Oldin yana nechta erkak seni yotog‘iga olib borgan, Kichkina Qiz? — deb g‘azab bilan g‘o‘ldiradi u. — Darrov ayt, bo‘lmasa ichimdagi bo‘ri chiqib ketadi.
— Hech kim! — dedim dovdirab. — Men o‘zimni pok saqladim, xuddi Madam Olimpiya biz Omegalarga buyurganidek. Vada beraman sizga.
Qirol Ambrosning ko‘zlari ozgina bo‘lsa-da, yengillashgandek bo‘ldi, u menga pastdan qarab turardi.
— Nima uchun aynan o‘zingni pok saqlashing kerak edi? — deb so‘zlarni zahar kabi tupurdi u.
— Chunki yigirma bir yoshimga kirganimda, meni suruvdagi jufti yo‘q jangchilardan biriga berishadi.
Qirollik Suruvida boshqacharoqmi? U yerdagi xizmatkorlar pok holda saqlanmaydimi? Balki ular hammasi o‘z juftlarini darrov topishgandir.
Qirol Ambros birdan meni tizzasidan surib yubordi va yotoqdan sakrab turib, hammom eshigini ochdi-da, shartta yopdi. Ortidan darrov narsalar sindirilayotgan va g‘azabli g‘o‘ldirishlar eshitila boshladi.
Men tizzalarimni quchoqlab o‘tirib oldim. Faqatgina uni g‘azablantirishni uddalayapman, xolos.
Ehtimol, u meni hali boshqa bo‘riga berilmaganim uchun xafa bo‘layotgandir. Yoki tajribam yo‘qligidan, uni rozi qila olmasligimdan afsuslanyaptimi?
Bir necha daqiqadan so‘ng hammom eshigi ochildi, ichkaridagi tartibsizlikni ko‘z ilg‘adi. Ambros bir zumda menga yaqinlashdi, meni ko‘tarib, yana tizzasiga qo‘ydi. Iyagimdan ushlab, yuzimga qaradi.
— Biz bugun, hech qachon, bunday uxlamaymiz. Faqat uxlaymiz, tushunyapsanmi, Kichkina Qiz? — Qirol Ambros har so‘zni tishlar orasidan aytdi, gaplariga buyruq ohangi aralash edi.
— Ha, albatta, Janoblari, — dedim shivirlab. — Sizni xafa qilganim uchun uzr so‘rayman.
— Menga shunday demagin, — deb g‘unilladi u. — Ambros deb chaqir.
— Kechirasiz, Ambros, — dedim. — Uzr, Ambros.
Ichimda uning ismini aytish yoqimli edi. Juda kuchli va chiroyli ism.
Agar Madam Olimpiya meni Qirolga ismi bilan murojaat qilayotganimni eshitganida edi, meni ko‘karib-to‘qarguncha jazolagan bo‘lardi. Ammo u bu yerda yo‘q, va Ambros o‘zi shunday deya aytdi.
Men uni xursand qilish uchun hamma narsani qilardim.
Ambrosning yuziga tabassum yugurdi. — Yana ayt, — dedi u. — Yana ayt ismimni, Kichkina Qiz.
— A-Ambros, — dedim duduqlanib.
U chuqur nafas oldi. — Ovozing jannatday. Juda yoqimli va shirindir.
Uning gaplari mantiqqa to‘g‘ri kelmasdi. Ovozimni yoqtiradimi? Bu azobning yangi bosqichimi?
Ambros meni yana quchog‘iga oldi. Polga sochilib yotgan siniq oltin ramkalar orasidan yurib, meni katta, qizil karavot chetiga ehtiyotkorlik bilan qo‘ydi.
Ambros bir qadam orqaga chekindi va qora ko‘ylagining tugmalarini yecha boshladi.
Ey, Tangrim. U meni o‘ldirishdan oldin pokligimni olmoqchimi?
— Bu ko‘ylagimni kechasi kiyib yotishing mumkin, — dedi Qirol Ambros, ko‘ylagini menga uzatib.
Men ko‘ylakni olib, unga g‘amgin tikildim.
Nega Ambros meni bu ko‘ylakda uxlatmoqchi? Balki shunda meni o‘ldirmoqchimi?
Hech nima demadim. Faqatgina yotoqdan sekin turdim, oyoqlarim ostidagi siniq oynalardan ehtiyot bo‘lib o‘tib, orqamdagi fermuarni yechishga tushdim.
— Yechinayotganingda chiqib ketishimni xohlaysanmi? Yoki orqamga o‘girilaymi? — Ambros chuqur nafas oldi, ko‘zlari menga qarab yuribdi.
— Sizni nima baxtli qilsa, shuni qiling, Janoblari, — dedim.
— Qanday istasang, men ham shunday xohlayman, — dedim.
— Ambrose, — deb meni to‘g‘riladi u. — Esingda bo‘lsin, meni Ambrose deb atashing kerak, Kichkina Qiz.
— Qanday istasang, A-Ambrose, — o‘zimni to‘g‘riladim.
Ambrose so‘zlarimdan mamnun holda g‘o‘ldiradi. — Ana endi yaxshi.
Ko‘zlarimni yana yerga tikdim va libosimning fermuarini ochishda davom etdim. Ambrosening ko‘zlariga qarashga jur’atim yetmadi. Uning tanamga bo‘lgan munosabatini ko‘rishni xohlamadim.
Yuzidagi tabassum so‘nib, uni jirkanish egallaganini ko‘rishdan qo‘rqdim.
Yelkalarimdan kiyimning yenglarini tushira boshlaganimda qo‘llarim qattiq titrardi. Endi atigi bir necha dyuym qolgandi — libosim yerga tushib, oyoqlarim tagiga to‘planadi, men esa Ambrosening oldida faqat ichki kiyimda qolaman.
— M-Men orqamni o‘girib, devorga qarab kiyim almashtirsam bo‘ladimi? — dedim cho‘chib, gapimni aytayotganda bo‘ynimni ochib ko‘rsatishga harakat qildim.
Men hech qachon biror kishi oldida kiyim almashtirmagan edim. Hatto biz xizmatkorlar bir xonada yashasak-da, bir-birimizdan yuz o‘girib kiyim almashtirardik.
Hozir ham qirol Ambrosening nigohiga tik qarashga jur’atim yetmadi.
U hech narsa demadi, yuragim cho‘kib, xuddi qornim tubiga tushib ketganday bo‘ldi.
Men iznsiz gapirganim bilan chiziqdan chiqib ketdimmi?
— Kechirasiz, — dedim. — Men haqiqatan kechirim so‘rayman, bunday so‘rash mening haqqim emasdi. Kechirasiz, kechirasiz...
Bo‘g‘zim quriy boshladi, kechirim so‘rab, uzr so‘rayverdim.
— Yo‘q, Kichkina Qiz, — dedi qirol Ambrose meni to‘xtatib. — Iltimos, mendan qo‘rqma, xafa bo‘lma. Kechirim so‘rashim kerak bo‘lgan menman. Men seni ko‘rib shu qadar hayratda qolgandimki, orqamni o‘girib, senga haqiqiy bir janobdek hurmat ko‘rsatishim esdan chiqdi. Sen hech qanday xato qilmading, Kichkina Qiz. Meni kechir.
Yuragim asta-sekin tinchlandi, nafasim ham ohangiga keldi.
— Albatta, kiyim almashtirayotganda orqangni o‘girishing mumkin, Kichkina Qiz, — dedi u. — Har doim o‘zingni baxtli va qulay his qiladigan ishni qil. Buning uchun mendan ruxsat so‘rashing shart emas, tushundingmi?
Men tezda orqamni o‘girdim, bo‘g‘zimda to‘planayotgan tugunni yutishga harakat qilib.
Uning tanam haqida nima o‘ylashi muhim emas, deb o‘zimga takrorlayman. Men faqat uni rozi qilish uchun bu yerda turibman, va bugun kechasi bunchalik ko‘p xato qilganimdan so‘ng, tongga yetolmasligim mumkin.
Ichki kiyimlarimni imkon qadar tez yechdim, uzoq yalang‘och turishni istamagan edim. Ambrosening nigohi orqamda ekanini, tanamni ko‘zdan kechirayotganini his qildim.
Qo‘rqqan qo‘llarim bilan u bergan ko‘ylakni tugmalarini taqishga urindim.
— Mana, — dedi Ambrose va darhol orqamda paydo bo‘ldi. Shunchalik yaqin ediki, tanasining issiqligi butun tanamni o‘rab oldi. — Men yordam beraman, Kichkina Qiz.
Ko‘ylak old tomondan ochiq edi, lekin Ambrose pastga qarab tanamga tikilmadi. U faqat oldimizdagi devorga qarab, ehtiyotkorlik bilan tugmalarni taqib chiqdi.
Men hech qachon hech kimdan bunday yordam olmagan edim.
Bu ko‘ylak tanamga kiygani eng yumshoq kiyim edi. Eng kichik va eng nozik xizmatkor bo‘lganim sababli, doim boshqa qizlarning eski, eskirib ketgan kiyimlarini kiyishga majbur edim. Yangi kiyim degani men uchun orzu edi.
Lekin Ambrosening ko‘ylagi ajoyib edi. Qo‘llarim orasida u shunchalik yumshoq va silliq ediki. Ustida bitta ham dog‘, bitta ham chiqqan ip yo‘q edi. Bu mukammal edi.
Ko‘ylakning barcha tugmalari taqilgach, Qirol Ambrose belimdan quchoqlab, yuzini bo‘ynimga bosdi va nafasimni chuqur tortdi.
U nega bunday qilayotganini tushunmadim. Axir butun kunni tozalash ishlarida o‘tkazgan edim — balki xlor va pol tozalagich hidim chiqayotgandir.
Ammo Ambrose hidlashda davom etdi.
Hech qachon hech kim meni bunday quchoqlamagan edi. Hatto umuman hech kim meni quchog‘iga olmagan.
Madam Olimpiya biz xizmatkorlarga juftimizni kutishimiz kerakligini aytgan edi. Ko‘pchilik bo‘ri o‘z juftini 16 yoshida topardi, lekin men 21 yoshda edim va haligacha juftim yo‘q edi.
Bu nima, quchoqlanayotganlik hissi shu edimi?
Agar shunday bo‘lsa, men hech qachon buning tugashini istamasdim. Hatto o‘ldirilish arafasida bo‘lsam ham, hech bo‘lmaganda oxirgi tunim iliqlik va yolg‘on g‘amxo‘rlik bilan to‘la bo‘lar edi.
To‘liq o‘ylab ham o‘tirmay, Ambrosening quchog‘ida o‘girildim va qo‘llarimni uning atrofida mahkam o‘radim, yuzimni uning yalang‘och ko‘kragiga yashirdim. U yangi yuvilgan kiyimlar va yangi pishgan shirinliklar kabi hidlanardi — bu ikki hid men uchun eng sevimlilaridan edi. Men bu holatda, Ambrosening bag‘rida o‘ralib, abadiy qolishga rozi edim.