Qirol Alfaning yoqolgan jufti
15-qism.
Bo‘rimiz miyamizda deyarli murillab yuborayozdi – juftimiz yana quchog‘imizda edi.
Ertalab uyg‘onganimda yonimda juftim yo‘q edi va uning hidining asta-sekin yo‘qolayotgani meni vahimaga solib qo‘ydi. Men ilgari hech qachon bunday tuyg‘uni boshdan kechirmagandim – yuragim ko‘kragimdan sug‘urib olingandek, o‘pkam suv bilan to‘lib borayotgandek edi.
Bo‘rim boshqaruvni o‘z qo‘liga oldi, ongimdagi to‘siqni yorib o‘tib, meni bir zumda o‘zgarishga majbur qildi. Silas esa mening birdan o‘zgarib, bu yerda qoldirganimdan keyin tozalash ishlari bilan shug‘ullanib, nega ketib qolganimni tushuntirish bilan ovora bo‘lganiga aminman – ayniqsa u hali hech kimga men juftimni topganimni aytolmasdi.
Lekin hozir bu menga umuman ahamiyatsiz edi.
Men o‘zimni faqat bir shart bilan xotirjam his qilaman: juftimni o‘z galamga olib ketaman, u quchog‘imda, xavfsiz joyda bo‘ladi. Lekin qalbimdagi shubhalar kuchayib borayotgandi – juftimni xavfsiz saqlash oson bo‘lmaydi, deb qo‘rqardim.
— Men majlislarda bo‘lganimda, sen yuvinib, tayyorlanishingga yordam berish uchun galamdan bir omegani yubordim, — dedim unga, barmoqlarim uchini orqa umurtqasi bo‘ylab sekin silab. — Ular allaqachon sen kiyishing uchun kiyimlar tayyorlab qo‘yishgan.
U hozir kiyib turgan formasiga norozi bo‘lib, yuzimni tirishtirdim. — Mening juftim eng yaxshisiga loyiq.
Juftimning yuragi tez ura boshladi, bu esa qulog‘imga juda yoqimli eshitildi.
— Oh, — dedi u mayin ovozda. — Hammasi joyida, Ki-Ambrose. Bunga hojat yo‘q.
— Men xohlayman, — dedim zudlik bilan. — Iltimos, o‘zim g‘amxo‘rlik qilishimga izn ber.
Endi men o‘zim qizarib, juftimdan unga g‘amxo‘rlik qilishga ruxsat so‘rayotgandim.
— Mayli, — dedi u yumshoq ovozda.
Men Madam Olympia kabinetining eshigini sekin taqillatdim.
Uning ilg‘or bo‘ri eshitish va hid bilish qobiliyatini hisobga olsak, men hali bir necha qadam narida bo‘lganimda ham, kelayotganimni allaqachon sezgan bo‘lsa kerak.
Ammo men bu yerga Alpha qirol sifatida emas, balki juftimning umr yo‘ldoshi sifatida kelgandim, o‘zimga eslatdim.
— Kiring, — eshik ortidan Madam Olympianing ovozi eshitildi.
Men eshikni ochdim va ichkariga tezda sirg‘alib kirdim, ko‘zga ilinishni istamasdim.
Eshikni ichkaridan qulfladim va orqamni tik tutib, Madam Olympia – juftimga shuncha azob va iztirob yetkazgan bo‘riga – tik qaradim.
Eslab qo‘y, bo‘rim miyamda deyarli g‘azab bilan g‘o‘ldiradi. Biz bu yerga juftimiz uchun keldik. Hamma haqiqatni bilib olamiz, keyin esa bizning juftimizga azob bergan har bir bo‘ridan qasos olamiz.
— Alpha Qirol, — dedi Madam Olympia hayrat bilan, zudlik bilan bo‘yin egib hurmat ko‘rsatdi.
— Bunga hojat yo‘q, — dedim men. — Men bu yerga rasmiy tarzda emasman.
U gapimdan taranglashdi va boshini ko‘tarib, menga joy ko‘rsatdi.
Men stol qarshisidagi bo‘sh stulga o‘tirdim, ammo hali biror so‘z aytmadim.
— Men Alfa bilan aloqa qilib, bu yerga taklif qilishim mumkin, — dedi u asabiylik bilan atrofga qarab.
— Bunga hojat yo‘q, — dedim imkon qadar xotirjam ohangda. — Men bu yerga siz bilan gaplashish uchun keldim, faqat bir necha savolim bor.
Bo‘rimi tinchlantirishga harakat qilib, iloji boricha tabassum qilishga urinardim. — Siz Madam Olympia to‘g‘rimi? — deb qoshimni ko‘tardim.
Uning yuragi urishini eshitish uchun bo‘ri bo‘lishim ham shart emasdi – yuragi vahimadan deyarli portlab ketayotgandi.
Madam Olympia quruq yo‘talib javob berdi:
— Ha, to‘g‘ri. Ammo men sizga ko‘p ma’lumot bera olmayman, Janoblari. Men faqat galadagi omegalar bilan shug‘ullanaman. Eng yaxshisi sizga Alfa yoki —
— Aytdim-ku, — so‘zini bo‘ldim. — Alfa bilan bog‘lanishingizga hojat yo‘q. Savollarimga siz ham javob bera olasiz, bunga ishonchim komil.
Yaqinda bo‘rili holatimda aqlim bo‘lishga urinayotgan bo‘rim endi aql nazoratini yo‘qotib, miyamda chinqirib, bu ayol bo‘riga savollar bermoqchi edi.
— Bor kuchim bilan savollaringizga javob berishga harakat qilaman, Janoblari, — dedi u, soxta tabassum bilan.
— Menga omegalar haqidagi barcha ma’lumotlar kerak, — dedim to‘g‘ridan-to‘g‘ri. — Men hech qachon galaning omegalariga raqam berib chaqirilganini ko‘rmaganman, ism o‘rniga.
Madam Olympia qo‘llarini qattiq ushlab, stol ustiga qo‘ydi. — Men ko‘p ma’lumot bera olmayman, Janoblari. Bilasizmi, omegalarimizning deyarli barchasi hali bolaligida boshqa galalar tomonidan tashlab ketilgan, ota-onalari ularni istamagan. Shuning uchun ularda ismlar bo‘lmagan. Biz ularni qabul qilganimizda, har biriga raqam beramiz.
Men barmoqlarimdan tirnoqlarim chiqib, o‘tirgan yog‘och stulni tirnayotganini his qildim.
Parcha-parcha qil uni! — bo‘rim miyamda baqirdi. Bizning juftimizdan foydalangan har bir bo‘rini yo‘q qilamiz!
— Siz aytmoqchisizki, — qo‘llarimda qora tuklar chiqa boshladi — “siz bu omegalarni qabul qilib, ularga ism emas, raqam berib, har kuni xizmatga majbur qilishni “mehribonlik” deb bilasizmi?” — So‘nggi so‘zni zahar bilan aytdim.
— Bu faqat Qonli Oy Galasiga xos emas, — dedi Madam Olympia o‘zini oqlashga harakat qilib. — Bu yurt bo‘ylab deyarli barcha galalarda shunday. Biz istalmagan bo‘rilarni qabul qilamiz, ularga boshpana beramiz.
— Boshpana? — dedim yana. — Siz ularga boshpana emas, azob berasiz.
Poyabzalimda oyoqlarim o‘zgara boshladi, suyaklarim Madamning har bir so‘zi bilan g‘ijimlanib sinayotgandi.
— Bu uslub asrlar davomida davom etib kelmoqda, Janoblari. Men tushunmayapman, bu pastkash omegalar bilan qanday muomala qilinishining nimasi sizga hozir muhim? —
U o‘rtada to‘xtadi, og‘zi ochilib, ko‘zlari kattalashdi.
— Demak, u… u haqiqatan ham sizning juftingiz, — pichirladi u, ofisdagi sukunatni buzoqdek yorib. — Yettinchi — sizning juftingiz.
— Uning ismini shunday chaqirma! — deb baqirdim. Ichimdagi himoya qilish istagi barcha hissiyotlarimni bosib ketdi. — Uni boshqa hech qachon raqam bilan atama!