Qirol Alfaning yoqolgan jufti
7-qism.
Ambrose qulog‘imga g‘o‘ldirab yubordi va yuzini bo‘ynimga yanada chuqurroq yashirdi. Uning burnining shaklini terimda aniq sezardim. Oramizda bir qarich ham bo‘shliq qolmagan edi — tanalarimiz bir-biriga to‘liq yopishgan edi.
Uning past, g‘o‘ldiragan tovushlari tobora yumshoq pishillashlarga o‘xshab borardi, biz shu holatda uzoqroq turganimiz sari. Men qo‘llarimni uning yalang‘och orqa tomonida sekin past-baland harakatlantirdim — xuddi u ilgari oyog‘im va qo‘limga shunday qilganidek. Har safar qo‘lim tegsa, u erib ketayotgandek tuyular, harakatlarim ortidan issiq uchqunlar tanasini aylanib yurardi.
Qirol Ambrosening lablari bo‘ynim va yelkam tutashgan joyda harakatlana boshladi. Ichimda kapalaklar uchib yurgandek his qildim, yuzlarim issiqdan qizib ketdi.
— Juda yoqimli hidsan, Kichkigina, — deya deyarli g‘o‘ldirab pichirladi qulog‘imga. — Shubhasiz, men hech qachon sendan shirinroq narsani totmayman.
Uning so‘zlari meni hozirgina tushib qolgan sehrli holatdan darrov chiqarib yubordi, qo‘llarim tanasidan olov teggandek darhol chetga uchib ketdi.
Ey Tangrim! Men Qirolga uning roziligisiz tegdim-ku! Nima bo‘lyapti o‘zimda bugun? Men hech qanday qoida-ga amal qilolmayapman.
Hech shubhasiz, o‘zimni ham, to‘damni ham sharmanda qilayotgan edim.
Ammo… nega uni ushlash bunchalik yoqimli tuyuldi? Nega bu shunchalik to‘g‘ri his etildi?
Ambrose biroz orqaga chekindi, faqat ko‘zlarimga qarashi uchun yetarli masofada edi. Biz atigi bir necha dyuym masofada bo‘lsak-da, men allaqachon tanasining menga bosilib turishini sog‘inib ulgurgandim. Men yana uning bag‘rida bo‘lishni, yana uning hidini his qilishni istardim.
Boshqalar bilan ko‘zga-ko‘z qarash men uchun g‘alati tuyulardi, chunki men butun umr yerga qarab yurgandim. Ammo ayni paytda bu ajoyib ham tuyulardi. Bu yuragimni osmonga ko‘tardi.
Men oddiy bir xizmatkordim. Shamlarni o‘chiradigan odam men bo‘lishim kerak edi, Ambrose emas.
— Men o‘chirsam bo‘ladi—deb gap boshladim...
— Yot, Kichkigina, — Qirol Ambrosening chuqur ovozi gapimni bo‘ldi. — Ikkalamiz ham uzoq kunni boshdan kechirdik. Endi men faqat mukammal juftim yonida yotib uxlashni istayman.
...Bu haqiqat bo‘lishi mumkinmi?
Fikrimni tozalash uchun boshimni chayqadim. Bu fikrlarim hattoki ahmoqlikdan ham nariga o‘tib ketgan edi.
U — qirol. Men esa oddiy, past martabali bir Omega edim.
Va men doim shunday bo‘lib qolardim.
Men karavotda mukammal tinch yotardim, qorong‘i yotoqxonada biror tovush yoki harakatni eshitishga quloq soldim.
Karavot chap tomondan cho‘kdi — shoh yonimga yotdi, uning shirin ifori meni o‘rab oldi. Men titroq nafas oldim, yuragimni sekinlashtirishga urinib, u juda tez urishni to‘xtatsin, deb tiladim.
Har bir nafasni ichimda sanadim, keyin nima bo‘lishini kutib. Bir nafas, ikki nafas. Hech narsa yo‘q.
Shoh rostdan ham faqat uxlamoqchi bo‘lganini aytganida chin gapirmoqchi bo‘lganmidi? U meni mamnun qilmaganligim uchun jazolamoqchi emasmidi?
U bugun kechasi faqat yaralarimga dori surtib, menga eng g‘alati buyruqlarni berdi. Masalan, uni ismi bilan chaqirishimni, o‘zimni jazolamasligimni so‘rash? Bu menga umuman mantiqsiz tuyuldi.
Yana ikki nafas kutdim va so‘ng ohista shohning karavotidan tushdim. Men xizmatkorlar xonasidagi karavotimga qaytib, nonushta tayyorlashdan oldin bir necha soat uxlashga tayyor edim.
Ammo oyoqlarim sovuq, toshdek polga tekkani zahoti shohning ovozi devorlardan aks sadi.
"Qayerga ketyapsan, Kichkina?" — deb so‘radi u.
"M-Men uxlagani," dedim titrab. "Siz aytgandek, men karavotimga qaytib uxlashim kerak edi."
"Ah, Kichkina Juftim," shoh kuldi. "Men umuman buni nazarda tutmagandim. Sen bu kecha shu xonada uxlayverasan."
Tanam qotib qoldi. Shoh men bilan bir xonada uxlamoqchimi?
"Bu yerda, Hazrati — Ambroz?" O‘zimni tezda tuzatdim.
"Ha," dedi u darrov. "Bu yerda, men bilan."
Qani endi bu yer biroz yoruqroq bo‘lsa, shohning yuzini ko‘rib, u hazillashyaptimi, yo‘qmi, bilgan bo‘lardim.
"Mayli," dedim past ovozda. So‘rashni istagan savollarim juda ko‘p edi, lekin shohning qarorlarini so‘roq qilish mening ishim emasligini bilar edim. U nima desa — qonun.
Yana bir og‘iz so‘z demay, shohning karavotidan imkon qadar jim va sekin yura boshladim. U ilgariroq g‘azab bilan deyarli butun yotoqxonani vayron qilgan edi.
Albatta, men shoh bilan bir karavotda uxlay olmayman! Bunday ahmoqlik qiladigan darajada telba emasdim.
Shuning uchun xona narigi tomonida, biri unchalik buzilmagan ikkita stulning birini tanladim. Men yirtilgan yostiq qismlarini surib qo‘ydim, natijada har tomonga patlar sochilib ketdi.
Shohning karavotdan turganini sezmadim, lekin u hozir orqamda turardi.
Men boshimni orqaga burib, unga qaradim, bo‘ynimni cho‘zib.
"Kechirasiz," dedim darrov. "Siz bu kecha shu xonada uxlayman dedingiz, shuning uchun o‘zimga joy tayyorlayotgandim."
So‘zlar og‘zimdan chiqqach, o‘zimni naqadar ahmoqona tutganimni tushundim. Shohdan buyruq so‘ramasdan joy ko‘chira boshlagandim. Bugun juda yomon Omega bo‘ldim; Madam Olimpiya meni albatta qattiq jazolaydi.
Shohning ko‘zlari menga issiq-intensivlik bilan qarardi.
"Men sen shu xonada uxlaysan degandim, Kichkina," — ovozi chuqur va jozibali edi. "Unda nega yirtilgan yostiqlardan karavot yasamoqchisan?"
Men nimanidir tushunmayotgandim. Bu Gamma Tomasning Omegalarga bergan buyruqlariga o‘xshab, bizni eng kichik xatoga solish o‘yini edimi?
"Sen... senimcha, men bugun polga yotaman deb o‘yladingmi, Kichkina?" — deb so‘radi shoh, ovozida hayrat bor edi.
Oramizda jimlik bo‘ldi, so‘ng men uning savoliga javob berdim.
"Ha," dedim. "Gilamda shisha bor, aks holda o‘sha yerda uxlagan bo‘lardim. Yoki..." ovozim pasaydi, "Agar siz xohlasangiz, men gilamda uxlayman?"
Bu uxlagan eng yomon joyim bo‘lmaydi. Hech bo‘lmasa gilam biroz iliq bo‘ladi.
Bir og‘iz so‘z demay, Shoh egilib meni quchog‘iga oldi — go‘yo men hech qanday og‘irlik qilmasdim. Yuzim uning bo‘yniga tiqilib qoldi, u meni ko‘targancha yurdi.
U meni ulkan karavotning o‘rtasiga yotqizdi — u yotgan joy hali ham iliq edi.