Sónggi Nafas
Dunyoda odamlar turli tarzda yasaladi. Ba’zilar uchun xursandchilikni topish oson, boshqalar esa yillar davomida o‘zini izlaydi.
Jimin — yulduz edi, sahnalarda boshqalarga baxt ulashgan odam. Har bir qarsakda u o‘zini yo‘qotardi, ammo sahna ortida, yagona tinch joyi — o‘zi bo‘lishni orzu qilardi. Sevaa esa boshqacha edi. U odamlarni sevardi, ammo ba’zan ularga kerak bo‘lgan sevgi o‘zi uchun yo‘q edi. O‘zi ham juda jim yashardi.
Jimin bir kun to‘g‘ri Sevaa bilan uchrashdi. Sevaa uning o‘zini ko‘rmadi, lekin u juda yaxshi ko‘rdi. U Jiminni idollikdan ko‘ra inson sifatida ko‘rdi. Bu Sevaa uchun juda yangi edi — kimdir uni, faqat o‘zini, hech qanday bezaklarsiz, sevishi mumkin edi.
Jimin esa bu sevgi bilan noaniq edi. U faqat bir narsa bilardi: Sevaa uning hayotida osmonni ochdi. Har kunni, har nafasni Sevaa bilan bog‘lagan holda yashashni xohlar edi. Ammo Jimin o‘zi bilmasdi, bu sevgi ular uchun qanday yakunlanishini.
Jiminni kuzatib, Sevaa kutubxonada o‘tirar edi. Unga bu tinchlik kerak edi. U har doim o‘sha kichik kutubxonaga borar, o‘sha joyda nafas olib, nafaqat kitoblarning, balki o‘zining ham hidi borligini his qilardi.
Ammo bu safar Jimin unga kelib, shunchaki so‘radi:
— “Sevaa, mendan nafaqat o‘zi haqimda, balki haqiqiy men haqimda ham bilib o‘lishni istaysanmi?”
Sevaa sevinch bilan javob berdi, lekin u faqat bir so‘z aytdi:
— “Men seni bilaman. Men seni yaxshi ko‘raman.”
Jiminning ko‘zlarida shunchalik chuqur bir yengillik paydo bo‘ldi. Ammo bir narsani sezdi: u har doim o‘zi uchun kimdir bo‘lishi kerakligini, xohlashidan qat’iy nazar.
Ularning sevgisi kechmas, ammo yetim.
Jimin o‘zini sahnada, yulduzlar orasida ko‘rdi, lekin u o‘z yuragining qorong‘iligini Sevaaga so‘zlab bera olmadi.
Ular faqat ko‘zlari bilan gaplashishdi, ko‘ngillari bilan.
Yillar o‘tdi...
Jimin yuqori parvozlar qildi, dunyo unga shu qadar orzu qildi. Ammo u Sevaaga qaytib kelishga qaror qildi.
Bir kuni Sevaa so‘radi:
— “Jimin, senni yaxshi ko‘raman, lekin nima uchun qaytasan? Hali ham olamni orzu qilasanmi?”
Jimin faqat qisqa javob berdi:
— “Menga haqiqiy baxt kerak. Sevaa, sen mening baxtim bo‘lasan.”
Sevaa unga ishonishdan ko‘ra, bir necha bor o‘zini shubhaladi. Ammo sevgisi kuchli bo‘ldi.
Bir kun Jimin sahnada tushishdan oldin, o‘zi haqidagi eng katta yutuqlari haqida gapirgan edi. Ammo uning ko‘zlari Sevaaga qarab, ko‘ngli bilan boshqa joyda edi.
So‘nggi konserti oxirida, Jimin qaytib ko‘rganida, Sevaa uni kutilmagan tarzda kashf qildi. Unga qaraganda, u shunchaki o‘zini topa olmaydigan edi.
Bir kecha, Sevaa o‘ziga qarab, Jiminni so‘nggi marta ko‘rdi. Unga faqat aytishga imkon berildi:
— “Sen mening har bir nafasimsan. Men seni yaxshi ko‘raman, lekin seni... bu dunyo qabul qilolmadi.”
Jimin ko‘zlarini yumib, ahvollariga qarab, chuqur nafas oldi. Sevaa aytgan so‘zlar uni to‘liq ezib tashladi. Ammo u ularni yana qayta ishlashga ulgurdi.
Jimin kunlarning birida so‘nggi nafasini oldi. Sevaa esa, o‘zining sevgi va ishqining og‘rig‘i ichida, hech kimga qayta sevgi bera olmasligini tushundi. Ularning sevgisi — o‘sha oxirgi so‘zda tugadi.
Jimin vafot etdi, Sevaa esa butunlay o‘zini yo‘qotdi.
Endi u faqat qoldi, so‘nggi yillaridagi sevgisini qalbida yashirgan holda.
Bir vaqtlar sevgan, ammo boshqa hech kimga qaytmagan...
Yig‘lashni, oxirgi so‘zni aytishni his qilmadi. Faqat bir narsani bilardi:
Jimin bilan ulanish — haqiqatda abadiy qoladi.