Step mother
2- Bob
Teahyung mashinasining gazini oxirigacha bosganicha shahar chetidagi kimsasiz omborxona tomonga shoshildi. Narining ahvoli, shifoxona hidlari va ichidagi murakkab tuyg‘ular ortda qolib o‘rnini sovuq va shafqatsiz haqiqat egalladi. U aytilgan vaqtda roppa-rosa 20 daqiqada omborxonaga yetib keldi.
Mashinadan tushgan Teahyungning qadamlarida og‘ir va salobatli bir kuch bor edi. Klan ichiga kirganidan bergi o‘tgan vaqt u uchun oddiy o‘tmadi. Doimiy mashg‘ulotlar janglar va xavfli topshiriqlar sababli uning tanasi ancha kattalashgan yelkalari kengayib, gavdasi mushakdor yigitlarnikidan qolishmaydigan darajaga kelgan edi.
Endi u bolalar uyida ko‘rilgan o‘sha ozg‘in begonasiragan o‘smir emas balki atrofdagilarda haybat va qo‘rquv uyg‘otadigan haqiqiy jangchiga aylangandi. Omborxona ichida jamlanib olgan tanasiga turli tatuirovkalar chizilgan mushakdor yigitlar nimadirlarni qizg‘in muhokama qilishayotgandi. Lekin Teahyungning ichkariroqqa qarab tashlagan har bir qadamida suhbatlar pichirlashga aylandi. Ular Teahyungning yuzidagi sovuqqonlik va ko‘zlaridagi o‘tkir nigohni ko‘rib, beixtiyor ikki tomonga surilib, unga yo‘l bera boshlashdi.
Teahyung atrofdagilarga e’tibor ham bermay omborning to‘rida katta stol ortida o‘tirgan va sigara tutatib turgan Janob Kan tomonga qarab yura boshladi. Har bir qadami bilan u o‘ziga-o‘zi takrorlardi. Qasosga juda oz qoldi. Otamning va onamning qoni evaziga hamda Narining tinchligi uchun bu saltanatni yer bilan bitta qilaman.
Janob Kan stol ortidan ko‘zlarini uzmay chuchuk tutun chiqarib istehzoli jilmaydi.
— Xush kelibsan Teahyung. Har doimgidek vaqtida kelasan. Aynan shu xaraktering menga yoqadi, — dedi u sigarasini kuldon bo‘ylab bosib o‘chirarkan.
So‘ng Janob Kan yonida o‘tirgan, qora, qimmatbaho libosdagi nihoyatda go‘zal va yosh qiz tomonga qo‘li bilan ishora qildi. Qizning kelishgan qaddi-qomati mag‘rur qarashlari va o‘tkir ko‘zlari uning oddiy qiz emasligidan dalolat berib turardi.
— Tanish bu qizim Yuri,— dedi Janob Kan g‘urur bilan. — U xorijdagi o‘qishini bitirib qaytdi. Bundan buyon klanimizning ba’zi muhim ishlarida, xususan bugungi bitimda sen bilan birga ishlaydi. Unga ko‘z-quloq bo‘lishingni xohlayman.
Yuri sekin o‘rnidan turib, Teahyungga yaqinlashdi. Uning o‘tkir nigohlari Teahyungning mushakdor va salobatli gavdasini boshdan-oyoq ko‘zdan kechirdi. Yuzida sirli tabassum paydo bo‘lib, qo‘lini Teahyung tomonga uzatdi.
— Sen haqingda ko‘p eshitganman, Teahyung, — dedi Yuri, ovozida o‘ziga bo‘lgan ishonch va biroz mayinlik bilan. — Dadamning eng ishonchli odami ekanligingni aytishgandi. Tanishganimdan xursandman.
Teahyung esa Yuri uzatgan qo‘lga va uning ko‘zlariga sovuqqonlik bilan qaradi. Uning xayolida hamon shifoxonada, hushsiz yotgan Nari va qasos rejasi aylanardi. Bu qiz uning uchun shunchaki Janob Kanning yana bir qurboni yoki o‘yindagi navbatdagi piyoda edi.
Teahyung uzatilgan qo‘lga javoban Yuri bilan ko‘risharkan, uning kaftini atayin biroz qattiqroq siqib qo‘ydi. Bu yengil bosimda hech qanday samimiyat yo‘q, aksincha, o‘ziga bo‘lgan ishonch va sovuq bir ogohlantirish bor edi. Yuri kutilmagan bu kuchli bosimdan biroz hayron qoldi, lekin yuzidagi mag‘rur tabassumni boy bermay, ko‘zlarini Teahyungdan uzmadi.
— Tanishganimdan xursandman, — dedi Teahyung, ovozida hech qanday his-tuyg‘usiz.
Janob Kan ularning bu qisqa nigohlar to‘qnashuvini kuzatarkan, mamnuniyat bilan bosh silkib qo‘ydi.
— Yaxshi. Endi asosiy masalaga o‘tamiz, — Janob Kan o‘rnidan turdi. — Bugungi majlis va bitim klanimizning kelajagini hal qiladi.
Yuri Teahyungning yonida bo‘lasan.
Ular omborxonaning ichki qismidagi maxsus, qat'iy muhofaza qilinadigan majlislar zaliga yo‘l olishdi. Yo‘lak bo‘ylab borisharkan Yuri Teahyungning yonida bir maromda qadam tashlab, unga sirli nigoh tashlab qo‘yardi. Teahyung esa atrofga sovuqqonlik bilan qarab borayotgan bo‘lsa-da, miyasida bir nechta parallel reja g‘ujg‘an joylardi Janob Kanning ishini ichdan yiqitish Yuridan kerakli ma'lumotlarni olish uchun foydalanish va eng muhimi majlis tugashi bilanoq shifoxonaga Narining yoniga qaytish.
Majlis zali hashamatli, lekin bir vaqtning o‘zida qorong‘i va og‘ir muhitga ega edi. Xona markazidagi ulkan, to‘rtburchak stol atrofida nafaqat Koreyaning, balki Yaponiya, Rossiya va Xitoydan kelgan eng yirik, xavfli klanlarning rahbarlari hamda ularning soqchilari joylashgan edi.
Har birining yuzida sovuq va shafqatsiz ifoda qotib qolgan.
Janob Kan to‘rdagi bosh o‘rindiqqa o‘tirdi. Teahyung uning o‘ng tomoniga klan kelajagini belgilaydigan eng ishonchli va kuchli shaxs sifatida, Yuri esa chap tomoniga o‘tirib joylashdi.
Teahyung o‘rniga o‘tirarkan, har bir klan rahbarining harakatlarini va ularning soqchilarini o‘tkir nigohi bilan ko‘zdan kechirdi. Tanasidagi har bir mushagi shay, xuddi pistirmada turgan yirtqichdek hushyor edi. Janob Kan qo‘llarini stolga qo‘yib, chet ellik hamkorlariga bir-bir qaradi:
— Barchangiz xush kelibsiz. Bugun bu yerga to‘planganimizning sababi — xalqaro hududlardagi ta’sir doiramiz va yangi qora bozor marshrutlarini bo‘lib olish.
Xitoylik klan rahbari sekin stolga suyanib, xitoycha iboralarni aralashtirib so‘zladi, uning tarjimoni darhol gapni o‘girdi:
— Bitim shartlari o‘zgargan degan xabarni oldik, Janob Kan. Bizga ajratilgan ulush va xavfsizlik kafolati ilgari aytilganidek emas. Bunga kim javob beradi?
Janob Kan sekin yonida, o‘ng tarafida o‘tirgan Teahyungga ishora qildi:
— Narx va xavfsizlik masalasini mening eng ishongan odamim Teahyung nazorat qiladi. Unda har biringiz uchun javob bor.
Zaldagi barcha nufuzli shaxslarning sovuq va sinovchan nigohlari birdaniga Teahyungga qadaldi. Yuri esa Teahyungning bu vaziyatda o‘zini qanday tutishini qiziqish va hayrat bilan kuzata boshladi. Teahyung esa biror marta ham ko‘zini olib qochmay, atrofidagilarga birma-bir tikildi. Uning ichida qasos olovi yonardi, lekin tashqaridan u xuddi muz parchasidek bosiq va vahimali ko‘rinardi.
Teahyung sekin stul suyanchiqiga suyandi-da, ko‘zlarini xitoylik klan rahbariga qaratdi. Uning yuzida biror bir hissiyot belgilari ko‘rinmas, lekin nigohidagi sovuqqonlik zaldagilarga og‘ir bosim o‘tkazardi.
— Ulush o‘zgarmadi, — dedi Teahyung. Uning ovozi bosiq, lekin butun zal bo‘ylab tiniq va jarangdor eshitildi. — Sizlarga ajratilgan xavfsizlik kafolati ikki baravarga oshirildi. Yaponiyaning dengiz yo‘llari hamda Koreyaning ichki portlari endi to‘liq bizning nazoratimizda. Agar siz ajratilgan ulushdan norozi bo‘lsangiz, demak xavfsizlik uchun to‘lanadigan to‘lovni o‘zingiz bo‘yningizga olasiz. Tanlov sizda.
Zaldagi barcha klan rahbarlari bir-biri bilan pichirlashib ketishdi. Yaponiyalik rahbar bosh barmog‘ini chakkasiga tirab, Teahyungga ma’noli qarab qo‘ydi va asta bosh silkidi. Ular Teahyungning gapi ortida turgan ulkan kuch va sovuqqon mantiqni inkor eta olishmasdi.
Yuri yonida o‘tirgan Teahyungning har bir harakatini, qat’iyatini va xarakterini kuzatarkan, uning ichida bu yigitga nisbatan kuchli qiziqish va havas paydo bo‘ldi. Janob Kan esa o‘ng tarafida o‘tirgan Teahyungning ishni zudlik bilan hal qilganidan mamnun bo‘lib, baland ovozda kulib yubordi.
— Ko‘rdingizmi? Teahyung bekorga bu yerda o‘tirgani yo‘q, — dedi Janob Kan g‘ozayib. — Bitim shartlari shunday. Barchangiz shartnomani imzolaysiz va tarqalasiz.
Shartnomalarga qo‘l qo‘yilib, majlis yakunlanayotgan bir paytda Teahyungning xayoli mutlaqo boshqa joyda edi. U qo‘lidagi qimmatbaho soatga qaradi shifoxonadan chiqqaniga ikki soatdan oshibdi. Narining oqargan yuzi, uning zaif ovozi va palatadagi o‘sha sovuq havo Teahyungning miyasidan bir daqiqa ham ketmasdi.
Majlis tugashi bilanoq Teahyung birinchilardan bo‘lib o‘rnidan turdi.
— Men ketishim kerak, — dedi u Janob Kanga qarab, ruxsat kutmagan holda.
— To‘xta, Teahyung, — Yuri ham tezlik bilan o‘rnidan turib, uning yo‘lini to‘sdi.
— Bugungi muvaffaqiyatli bitimni nishonlashimiz kerak. Dadam ikkimizni birga kechki ovqatga taklif qilmoqchi.
Teahyung Yurining ro‘parasida to‘xtadi. Uning bo‘yi Yuridan anchagina baland bo‘lgani uchun, qizga yuqoridan sovuq tikildi:
— Mening muhimroq ishim bor. Kechki ovqatni mensiz tanovul qilasizlar.
— Teahyung! — Janob Kanning ovozi biroz qattiqroq chiqdi. — Qanday muhim ish bo‘lishi mumkin? Yuri bilan yaqinroq tanishishingni xohlayman deding-ku!
Teahyung Janob Kanga qayrilib qaradi. Uning ko‘zlarida soniyalar ichida uncha-muncha odamni titratib yuboradigan nafrat va qasos uchquni yalt etib o‘tdi, lekin u buni tezda yashirishga ulgurdi.
— Muhim ish bu mening shaxsiy hayotim, Janob Kan, — dedi Teahyung past va qat’iy ovozda. — Klan ishlarini bitirdim. Endi esa ketishimga ruxsat bering.
Teahyung javob kutib o‘tirmay, burildi va tez qadamlar bilan majlis zalidan chiqib ketdi. U omborxonadan otilib chiqib, mashinasiga o‘tirdi-da, gazni oxirigacha bosib, yana shifoxona tomonga shoshildi. Uning hozirgi yagona maqsadi — Narining yonida bo‘lish va uni hech kimga bermasligini yana bir bor isbotlash edi.
Yuri Teahyungning orqasidan yopilgan eshikka qarab durday qotib qoldi. Uning mag'rurligiga, o'ziga bo'lgan o'ta yuqori ishonchiga birinchi marta kimidir bunday sovuqqon va beparvo muomalasi og'ir batamom tegdi. U hayotida xohlagan narsasini va xohlagan erkakning e'tiborini osongina olib o'rgangan edi, lekin Teahyung uning go'zalligiga va mavqeiga hatto bir soniya ham qiziqish bildirmadi.
— Dada... — dedi Yuri ko'zlarini eshikdan uzmay, ovozidagi hayrat va qiziqishni yashira olmay. — Uning sevgan qizi bormi? Kim u?
Janob Kan sigarasining tutunini sekin havoga burchaklab chiqardi-da, poydor va sovuq tabassum qildi.
— Sevgan qizi? Yo'q, qizim, — dedi Janob Kan ishonch bilan bosh silkib. — Teahyung hech kimni sevmaydi. U ko'chalarda ulg'aygan, hech kimi yo'q, yolg'iz bir yetim. Uni faqat pul, kuch va janjallar qiziqtiradi. Uyida shunchaki uni asrab olgan bir ayol bor, xolos.
— Asrab olgan ayol? — Yuri qoshlarini chimirdi.
— Ha, yoshligida uni bolalar uyidan olib ketgan bir sodda ayol. Teahyung u bilan ham kelisha olmaydi, doim uyiga kech boradi yoki haftalab yo'qolib ketadi. Shuning uchun uning yuragi bo'sh, Yuri. U shunchaki tutqich bermas yirtqich.
Yurining lablarida sekin-asta makkorona va jozibali tabassum paydo bo'ldi.
— Demak, uning yuragi bo'sh... — pichirladi Yuri. — Bu yanada qiziqroq. Hali hech kim mening yo'limda ko'ndalang tura olmagan, Dada. Teahyung ham bundan mustasno bo'lmaydi. U baribir mening oyog'im ostida bo'ladi.
.
.
.
.
.
Ayni shu daqiqalarda Teahyung mashinasini shifoxona hovlisiga shiddat bilan to'xtatdi. Dvigatelni o'chirib, bir necha soniya rolni mahkam changallab turdi. Janob Kanning xiyonati, Yurining qarashlari, klanning qonli dunyosi — barchasi Narining bir og'iz so'zi va birgina tabassumi oldida hech narsaga arzimay qolardi.
Teahyung mashinadan otilib chiqib, tez qadamlar bilan reanimatsiya bo'limi tomonga, Narining palatasiga oshiqdi. U eshik tutqichini ushlarkan, chuqur nafas oldi va o'zidagi bor sovuqqonlik hamda g'azabni tashqarida qoldirib, sekin palata eshigini ochdi.
Teahyung palataga kirganida, Nari krovatda biroz tiklanib o‘tirgancha, shifoxona xodimlari olib kelgan issiq sho‘rvani sekin qoshiqlab tanavvul qilayotgan edi. Uning yuzida hali ham bir oz horg‘inlik va oqarinqilik bor bo‘lsa-da, Teahyungni ko‘rishi bilan dudagida o‘sha tanish, mayin va iliq tabassum paydo bo‘ldi.
— Seni ketdi deyishgandi... — dedi Nari qoshiqni kosaga qo‘yarkan, ovozi avvalgidan ko‘ra ancha tiniq va muloyim chiqib. — Qaytishingni kutmagandim.
Teahyung eshik yonida bir necha soniya qotib turdi. Boyagina omborxonada, qonli va sovuq klan dunyosida hukm surgan g‘azab va qasos olovi Narining bu mayin tabassumini ko‘rishi bilanoq bir soniyada so‘ndi. U chuqur nafas olib, qadamlarini sekinlatgancha krovat yoniga yaqinlashdi.
— Men seni tashlab hech qayoqqa ketmayman, Nari, — dedi Teahyung past, lekin qat’iy ovozda. U stulga o‘tirib, Narining qo‘lidagi kosa va qoshiqqa qaradi. — Yordam beraymi?
Nari uning bu qadar e’tiborli va o‘zgarganini ko‘rib, ich-ichidan yengil xo‘rsindi. U Teahyungning ko‘zlaridagi o‘sha chuqur tuyg‘uni yana payqadi, lekin buni chalg‘itish va vaziyatni og‘irlashtirmaslik uchun muloyimlik bilan bosh tebratdi.
— O‘zim yeya olaman, ahvolim anchagina yaxshi, — dedi Nari va sho‘rvadan yana bir qoshiq ichib, Teahyungga qarab qo‘ydi. — Ishlaring bilan mashg‘uldirsan deb o‘ylagandim. Oxirgi paytlarda juda band bo‘lib ketding.
Teahyung Narining qo‘llari biroz titrayotganini ko‘rib, baribir kosani uning qo‘lidan ohista olib qo‘ydi. Qoshiqqa sho‘rvadan olib, Narining lablariga yaqinlashtirarkan, uning ko‘zlariga tik qaradi.
— Mening eng muhim ishim shu yerda, sening yoningda. Boshqa hech narsa bundan ustun emas.
Nari uning sovuqqon, lekin aynan o‘ziga kelganda yumshaydigan nigohiga qararkan, biroz ikkilanib qoldi. Teahyung endi u bilgan o‘sha oddiy o‘smir emasdi — uning har bir harakatida, hatto shu qoshiqni tutib turishida ham qandaydir ulkan bir kuch va voz kechmaslik hissi barq urib turardi.
Nari Teahyungning qo‘lidan qoshiqni sekin olib, kosaga qo‘ydi-da, uning ko‘zlariga jiddiy tikildi. Uning yuzidagi boyagi mayin tabassum o‘rnini bosiq va biroz qat’iy ifoda egalladi.
— Meni Nari deyishni bas qil, Teahyung, — dedi u, ovozini biroz og‘irlashtirib. — Axir men sendan naqd 9 yosh kattaman. Buni unutdingmi? Undan ko‘ra "ona" de yoki hech bo‘lmaganda "opa" deb chaqir. Bu qilayotganing umuman to‘g‘ri kelmaydi.
Teahyung bu gaplarni eshitib, bir soniya jim bo‘lib qoldi. Uning lablarida sovuq va biroz istehzoli tabassum paydo bo‘ldi. Nari har safar ularning o‘rtasidagi yosh va mavqeni ro‘kach qilganida, Teahyungning ichida yanada kuchliroq qarshilik va g‘azab uyg‘onardi.
U stuldan sekin o‘rnidan turdi va Narining krovatiga biroz egan holda, uning yuziga juda yaqin keldi. Ularning orasida sanoqli santimetrlar qolgan edi. Teahyungning o‘tkir va yonayotgan ko‘zlari Narining nigohiga mixlandi.
— Ona? Opa? — Teahyung bu so‘zlarni xuddi kulgili narsaday past va bo‘g‘iq ovozda takrorladi. — Men seni hech qachon bunday deb chaqirmayman, Nari. Yoshimizdagi 9 yillik farq esa men uchun shunchaki bir raqam, xolos.
Nari uning bunday yaqinligidan va ko‘zlaridagi cheksiz ehtirosdan biroz dovdirab, orqaga chekinmoqchi bo‘ldi, lekin ortida krovat suyanchiǵi bor edi.
— Teahyung, o‘zingni bos... — pichirladi Nari, uning ko‘kragiga qo‘lini qo‘yib, biroz itarishga urinib.
— Yo‘q, — Teahyung Narining ko‘kragidagi qo‘lini ushlab, o‘zining chap ko‘ksiga — urib turgan yuragi ustiga bosdi. — Sensiz o‘lib qolishimga oz qoldi. Men seni reanimatsiya eshigi oldida kutganimda, Xudodan faqat bir narsani so‘radim. Sening ko‘zlaringni qayta ko‘rishni. Va men seni boshqa hech qachon "ona" deb atamayman. Buni qanchalik uqtirishga urinma, baribir men uchun faqat Nari bo‘lib qolasan.
Nari uning kafti ostida tez va shiddat bilan urayotgan yurak urishini his qildi. Teahyungning qarashlaridagi jiddiyat va sovuqqon qat’iyat Narining tamomila kalovlanib qolishiga sabab bo‘ldi. U nima deyishni, bu qaysar yigitni qanday qilib yo‘ldan qaytarishni bilmay, shunchaki unga tikilib qoldi.
Teahyung nigohini Narining ko‘zlaridan uzib, uning operatsiyadan so‘ng bir oz rangini yo‘qotgan va quruqlashib qolgan lablariga qadadi. Uning nafas olishi tezlashib, ichida to‘planib qolgan cheksiz ehtiros va qo‘rqinch aralash tuyg‘ular harakatlarini boshqara boshladi. Teahyung asta-sekin, har bir soniyani his qilgan holda Narining lablariga yaqinlashdi.
Nari esa bu yaqinlikdan yuragi qinidan chiqquudek urib, qotib qolgan, nima qilishini bilmay turgan bir paytda kutilmaganda palata eshigi shiddat bilan ochildi.
— Kechirasiz, men dorilarni va osma ukolni almashtirishim kerak edi.— hamshira qo‘lida patnis bilan xonaga kirib keldi-yu, ichkaridagi vaziyatni ko‘rib, tili tishiga tishlandi.
Teahyung hamshiraning kirib kelganini eshitib, bir soniya qimirlamay turdi. Uning ko‘zlarida boyagi mayinlik o‘rnini birdaniga shafqatsiz va sovuqqon g‘azab egalladi. U sekin qaddini rostlab, ortiga qayrildi. Teahyungning bu vahimali va og‘ir nigohidan hamshira beixtiyor bir qadam orqaga chekindi va qo‘lidagi patnisni mahkamroq ushlab oldi.
Nari esa vaziyatdan foydalanib, chuqur va hayajonli nafas olgancha yuzini chetga burdi. Uning yuzlariga beixtiyor qizillik yugurgan, yuragi haliyam shiddat bilan urardi.
— Chiqib tur, — dedi Teahyung hamshiraga past, lekin muzdek sovuq ovozda.
— Le... lekin ukollarni almashtirish vaqti bo‘ldi... — hamshira duduqlanib gapirdi.
— Men so‘zimni ikki marta takrorlamayman. Besh daqiqadan keyin kirasan, — Teahyungning ovozidagi bu buyruqomuz va xavfli ohang hamshiraga e'tiroz bildirishga imkon qoldirmadi. Hamshira shoshilinch ravishda bosh silkib, dori-darmonlarini olib palatadan otilib chiqib ketdi va eshikni yopdi.
Xonada yana o‘sha og‘ir, ehtirosli sukunat hukm surdi. Teahyung Nariga qayrilib qaradi. Nari esa o‘zini bosiq tutishga urinib, Teahyungga tikildi:
— Teahyung, yetar... O‘zingni bos deb aytdim. Bu yer shifoxona.
Teahyung sekin krovat yaniga yaqinlashib, Narining yuziga tushib turgan soch tolalarini ohista qulog‘ining ortiga o‘tkazib qo‘ydi. Uning barmoqlari Narining terisiga tegganida yengil titrash his qilindi.
— Mayli, hozircha seni tinch qo‘yaman, — pichirladi Teahyung, uning quloqlariga yaqin kelib. — Lekin bilib qo‘y, Nari... bu shunchaki boshlanishi. Shifoxonadan chiqqaningdan so‘ng, meni o‘zingdan uzoqlashtirishga kushing yetmaydi.
Teahyung qaddini ko‘tarib, palata eshigiga qarab yurdi. Eshik tutqichini ushlab, so‘nggi bor Nariga ma’noli va o‘tkir nigoh tashladi-da, xonadan chiqib ketdi. Nari esa krovatda yolg‘iz qolarkan, uning ketganidan so‘ng ham o‘sha yaqinlikni va Teahyungning issiq nafasini hali ham o‘z tanasida his qilib turardi.
