
Men kop xato qilganman lekin eng katta xatoyim bu osha maktabga oqituvchi bolib borganim.

Yoongi Suheeni iliq suvdan ehtiyotkorlik bilan ko‘tarib oldi. Qizning vujudi butunlay bo‘shashgan, u go‘yo bu dunyodan uzilib, Yoongining qo‘llarida o‘zining so‘nggi panohini topgandek edi. Yoongi uni katta, yumshoq sochiqqa o‘rab, namligini artdi va xonaga olib chiqib, yotoqqa yotqizdi.

Xonadagi havo shunchalik qizib ketgan ediki, go‘yo har bir nafasdan o‘t chaqnayotgandek edi. Yillar davomida to‘planib qolgan sog‘inch, ayriliq azobi va endigina oshkor bo‘lgan haqiqat ularni bir-biriga magnitdek tortardi. Bo‘sa borgan sari ehtirosli va shiddatli tus olib, har qanday taqiqni, har qanday qo‘rquvni kulga aylantirib yubordi.

Soat millari tonggi 4:00 ni ko‘rsatib turardi. Butun shahar hali tushlar og‘ushida, sukunatga g‘arq bo‘lgan bir paytda, Miyaning ichki soati uni uyg‘otdi. Bu uning ko‘p yillik odati — har kuni erta tongda yugurish u uchun shunchaki sport emas, balki tartibsiz hayotidagi yagona tartib edi.

— Bilasanmi, Miya, — dedi Jungkook ovozi kutilmaganda jiddiylashib. — Sen bugun o‘sha sharobni sepganingda, men ich-ichimdan qarsak chaldim. Yillar davomida o‘sha xonimning og‘zini yopadigan mard topilmagandi. Sening bu o‘jarliging... menga yoqyapti.

Bu lahzada qo‘rg‘onning mahobatli zinasidan tushib kelayotgan yetti nafar yigit go‘yo dunyo hukmdorlaridek ko‘rinardi. Ularning har biri o‘ziga xos sovuqqonlik va kuch-qudrat taratardi. Ammo Yejin uchun butun dunyo to‘xtab qolgandek bo‘ldi.

Jin unga uzoq va sinchkovlik bilan tikildi. U shifokor qizning bu gapiga to‘liq ishonmasada, hozir Yoongining ogohlantirishi uning miyasida soat kabi chirillardi: "Har bir daqiqa u qizning hayotini xavfga qo‘yadi".