My mafia life
Hech qachon yorishmaydigan eng qorong'u tunlar.....
5 - Bob
Bu lahzada qo‘rg‘onning mahobatli zinasidan tushib kelayotgan yetti nafar yigit go‘yo dunyo hukmdorlaridek ko‘rinardi. Ularning har biri o‘ziga xos sovuqqonlik va kuch-qudrat taratardi. Ammo Yejin uchun butun dunyo to‘xtab qolgandek bo‘ldi.
Zinalardan tushib kelayotgan yigitlarning qadam tovushlari mehmonxonadagi og‘ir sukunatda aks-sado berardi. Eng oldinda Seokjin — yuzida o‘lik sukunat va qat’iyat bilan, ortida esa qolganlar kelardi. Ular qimmatbaho kostyumlarda, har bir harakati mukammal darajaga yetkazilgan holda zalga kirib kelishdi.
Yejinning yuragi shunchalik tez ura boshladiki, u o‘z nafasini eshita boshladi. Uning nigohi yigitlar orasidan o‘sha tanish, samimiy va iliq siymoni izladi. Va topdi. Jimin.
Jimin boshqa yigitlar bilan birga jiddiy qiyofada tushib kelayotgan edi, ammo uning nigohi tasodifan mehmonlar tomonga tushdi-yu, u joyida qotib qoldi. Uning ko‘zlarida hayrat, hayajon va anglab bo‘lmas bir qo‘rquv aralashgan tuyg‘u paydo bo‘ldi.
"U... bu yerda nima qilyapti?" — Jiminning xayolidan o‘tgan yagona fikr shu edi. U qahvaxonadagi o‘sha ma’sum, oddiy va begubor qizning — "Kimlar" sulolasi bilan qon rishtalari borligini, hatto Suheening singlisi ekanini tasavvur ham qilmagan edi.
Yejin esa Jiminning nigohini sezishi bilan vujudi titrab ketdi. U o‘zini fosh bo‘lgandek, eng maxfiy tuyg‘ulari o‘g‘irlangandek his qildi. Uning xayolidan ketmagan, tushlariga kirgan o‘sha "g‘alati sayyoh" aslida bu qonli saltanatning ajralmas bo‘lagi ekani uning qalbiga pichoqdek botdi.
Jimin qadamini sekinlashtirdi, uning ko‘zlari Yejinning ko'k libosdagi ma’yus qiyofasidan uzilmasdi. U qizning nigohidagi og‘riqni va kamsitilganlikni darrov payqadi. Kim xonimning zaharli gaplaridan so‘ng, Yejin uchun Jiminning bu yerda bo‘lishi eng katta zarba edi.
Qolgan yetti yigit ham to‘xtashdi. Namjoon va Yoongi qizlarga sinchkovlik bilan razm solishar, Jin esa o‘zining kelajakdagi "kelini" Suheega qaramaslikka harakat qilib, deraza tomonga tikilardi. Faqatgina Jimin va Yejin o‘rtasida go‘yo ko‘rinmas, ammo o‘ta tarang bir ip tortilgandek edi.
— Demak, hammasi shu yerda, — dedi Janob Kimning ovozi tepadan eshitilib. — Kechki ovqatni boshlasak ham bo‘ladi.
Jimin noiloj nigohini uzdi, lekin uning yuragidagi olov endi butunlay boshqacha yonayotgan edi.
Dabdabali ovqatlanish zalidagi muhit go‘yo portlash arafasidagi vulqonni eslatardi. Uzun, qora yog‘ochdan yasalgan stol ustida kumush idishlar va qimmatbaho shamdonlar jilvalanar, ammo bu dabdaba xonadagi sovuq va og‘ir sukunatni yumshata olmasdi.
Xizmatchilar birinchi taom — maxsus ziravorlar bilan pishirilgan, qizg‘ish rangdagi o‘tkir hidli qovurilgan go‘shtni keltirib qo‘yishdi. Kumush sanchqi va pichoqlarning likopchalarga urilishidan chiqayotgan quruq ovozdan bo‘lak hech qanday tovush eshitilmasdi.
Janob Kim stol to‘rida, xuddi taxtda o‘tirgan hukmdordek joylashgan edi. U ovqatlanishga shoshilmas, aksincha, o‘tkir nigohlari bilan mehmonlarni birin-ketin "o‘qiyotgan" edi. Uning nigohi Suheening yonida o‘tirgan, o‘zini noqulay his qilayotgan Yejin va Miyaga qadaldi.
— Suhee, azizim, — dedi Janob Kim to‘satdan, uning ovozi pichoqdek sukunatni kesib o‘tdi. — Sen bilan kelgan bu yosh xonimlar haqida gapirmading. Ular ham sening tabaqangdagi, bizning doiramizga mansub zodagon oilalarning farzandlarimi?
Yejinning qo‘lidagi sanchqi titrab ketdi. U Janob Kimning bu savoli ortida qandaydir sinov yoki kamsitish borligini sezdi. Yonida o‘tirgan Jimin ham bu savoldan so‘ng qoshiqni sekin qo‘ydi va nigohini Yejinga qaratdi. Uning yuragi gupillab urardi — u Yejinning haqiqiy kelib chiqishi hozir fosh bo‘lishidan xavotirda edi.
Suhee qimmatbaho sharobdan bir qultum ichib, o‘zini xotirjam ko‘rsatishga urindi.
— Janob Kim, bu mening singlim Yejin va uning yaqin dugonasi Miya, — dedi u ovozini barqaror saqlashga harakat qilib. — Ular hozircha o‘qish bilan band, shuning uchun davramizda kamnamo bo‘lishgan.
Kim xonim piching bilan kulib qo‘ydi va Janob Kimga qaradi:
— Suhee juda ko‘ngilchan-da. "Zodagonlik" tushunchasi hamma uchun ham bir xil emas. Ba’zilar qonida aslzodalik bilan tug‘iladi, ba’zilar esa shunchaki o‘sha qonning soyasida yurishga majbur... To‘g‘rimi, Yejin?
Yejin boshini ko‘tardi. Uning ko‘zlarida yosh emas, balki g‘urur va achchiq bir og‘riq porladi. U Kim xonimning va Janob Kimning bu kamsituvchi so‘zlariga javob bermoqchi bo‘ldi, lekin Jiminning unga qarab "sokin bo‘l" degandek ma’noli tikilib turganini ko‘rib, lablarini mahkam tishladi.
Jin esa bu suhbatga umuman aralashmadi. Uning oldidagi go‘shtga qo‘l ham urmadi.
Kim xonimning zaharli so‘zlari xonadagi havoni zaharlab yubordi. U lablariga yugurgan istehzoli tabassum bilan Janob Kimga yuzlandi, go‘yo bir tomoshani taqdim etayotgandek edi.
— Janob Kim, bilasizmi, bu "singlim" deganlari aslida qanday paydo bo‘lgan? — dedi u ovozini atayin balandlatib. — Uning onasi oddiy bir ayol edi, boylikka o‘chligidan Suheening rahmatli otasiga yopishib olgan. Hatto birovning bolasini uning bo‘yniga ilib, "mana bu sening qizing" deb aldab kelgan. Shuning uchun ham uning qonida bir gramm aslzodalik yo‘q, shunchaki soxta bir merosxo‘r xolos.
Janob Kim bu gaplarni eshitgach, qo‘lidagi pichoqni sekin qo‘ydi. Uning yuzida jirkanish va nafrat aralashgan sovuq ifoda paydo bo‘ldi. U Yejinga xuddi bir hasharotga qaragandek, ko‘zlarini qisib tikildi. Stol atrofidagi yigitlar, ayniqsa Jimin, bu haqoratdan so‘ng mushtlarini mahkam tugishdi, ammo oilaviy qonunlar ularni gapirishdan to‘xtatib turardi.
Yejin joyida toshdek qotib qoldi. Uning ko‘zlari yoshga to‘ldi, vujudi esa bunday og‘ir va asossiz tuhmatdan qaltirar edi. Aynan shu paytda, hamma Yejinning xo‘rlanishini tomosha qilayotgan bir lahzada, kutilmagan voqea sodir bo‘ldi.
Miya, boshidan beri bir chekkada jim, nigohini likopchasidan uzmay o‘tirgan o‘sha "kamsitilgan dugona", kutilmaganda stolga qo‘lini qattiq urdi. Kumush sanchqilar jaranglab ketdi. U o‘rnidan shartta turdi-da, to‘g‘ridan-to‘g‘ri Kim xonimning va Janob Kimning ko‘zlariga tik qaradi.
— Yetar! — dedi Miya. Uning ovozi xonadagi barcha hashamatli bezaklarni titratib yuborgandek jarangdor va jasoratli chiqdi. — Sizlar o‘zlaringizni aslzoda deb hisoblaysizlarmi? Mana shu sovuq qasrda, qimmatbaho liboslarda o‘tirib, o‘zgalarning onasini haqorat qilish sizlarning madaniyatingizmi?
Hamma, hatto Seokjin va Jungkook ham hayratdan qotib qolishdi. Bunday qat’iyatli qarshilikni bu qo‘rg‘on devorlari ko‘pdan beri ko‘rmagan edi.
— Kimning qoni qandayligini bilmadim-u, lekin sizlarning qalbingiz zanglab ketibdi, — davom etdi Miya, ovozi borgan sari qat’iylashib. — Yejin — men tanigan eng pokiza inson. Sizlarning "boylik" va "nasl-nasab" o‘yinlaringiz uning tirnog‘iga ham arzimaydi!
Janob Kimning yuzidagi jirkanish o‘rnini hayrat va g‘azab egalladi. Kim xonim esa kutilmagan gapdan tili kalimaga kelmay qoldi. Jimin esa Miyaga go‘yo najotkorga qaragandek, minnatdorlik bilan tikilib qoldi.
Zaldagi havo go‘yo elektrlangandek, har bir nafas og‘ir va keskin edi. Janob Kim mehmonning kutilmagan shiddatidan bir zum hayratga tushgan bo‘lsa-da, o‘zining aslzodalik niqobini saqlab qolishga urindi. U indamay, faqatgina nigohi bilan hamma narsani yer tishlatishga qodirdek o‘tiraverdi.
Ammo Kim xonimning g‘azabi jilovsiz edi. U o‘rnidan shartta turib, Miyaga xuddi bir yirtqichdek tashlandi.
— Senmi hali menga dars beradigan? — uning ovozi pichirlashdan nafratli baqiriqqa aylandi. — Sen kabi ko‘chadan kelgan, ota-onasi kimligi tayin bo‘lmagan, tarbiyasiz bir mahluq mening qo‘rg‘onimda tilini chiqaryaptimi? Sening ota-onang ham senga o‘xshagan past tabaqa bo‘lganki, sendek axloqsizni tarbiyalagan! Ular ham sening "toza qoning" kabi xunuk o‘tmishga ega bo‘lishsa kerak!
Miyaning ko‘zlarida chaqmoq chaqnadi. Ota-onasining nomiga aytilgan bu haqorat uning sabr kosasini toshirgan so‘nggi tomchi bo‘ldi. U o‘ylab ham o‘tirmadi, oqibatlarini tarozi pallasiga qo‘ymadi. Miya chaqqonlik bilan stol ustida turgan, quyuq qizil rangli sharob to‘ldirilgan qadahni ushladi.
Bir soniya... Va xonadagi hamma narsa sekinlashgandek bo‘ldi.
Miya qadahdagi qip-qizil sharobni Kim xonimning yuziga va oppoq, qimmatbaho ipak ko‘ylagiga shiddat bilan sepib yubordi. Sharob xuddi yangi to‘kilgan qondek xonimning yuzidan oqib tushar, uning dabdabali kiyimini butunlay rasvo qilgan edi.
Zalda o‘lik sukunat cho‘kdi. Faqatgina sharobning gilamga tomchilayotgan "tap-tap" etgan ovozi eshitilardi.
Stol atrofida o‘tirgan yetti o‘g‘il — Jin, Yoongi, Namjoon, J-Hope, Jimin, Taehyung va Jungkook — go‘yo haykaldek qotib qolishdi.
Ularning ko‘zlarida qo‘rquv emas, balki hayrat va... qandaydir yashirin bir zavq bor edi. Ular yillar davomida Kim xonimning zaharli tillari va kibridan azob chekib kelishgan, ammo hech kim unga bunday javob berishga botina olmagan edi.
Yetti juft ko‘z Miyaga qarar ekan, ularning nigohida: "Sen biz qila olmagan ishni qilding" degan e’tirof bor edi. Jiminning og‘zi yarim ochiq qolgan, Jinning esa lablari chetida zo‘rg‘a seziladigan, ammo g‘olibona bir jilmayish paydo bo‘ldi.
Kim xonim esa dahshatdan qotib qolgan, uning bo‘yalgan yuzidan oqayotgan qizil suyuqlik uni masxarabozga o‘xshatib qo‘ygandi.
Janob Kimning g‘azabdan bo‘g‘ilgan ovozi zalni titratib yubordi. U hayoti davomida bunday "tarbiyasiz"likni ko‘rmagan edi.
— Yo‘qol! Hoziroq mening uyimni tark et! — deb baqirdi qariya, qo‘lidagi hassasini polga qattiq urib.
Miya esa zarracha qo‘rqmadi. U mag‘rur qomatini tik tutib, Kim xonimning ustidan oqayotgan sharobga nafrat bilan bir qarab qo‘ydi.
— Bu yerda qolishga ko‘zim uchib turgani yo‘q! Bu qasr emas, bu tirik o‘liklarning qabristoni ekan! — dedi-yu, shartta ortiga o‘girilib, zalni tark etdi.
Zaldagi yetti yigitning nigohi u chiqib ketgunicha unga qadalib qoldi. Ularning ko‘pchiligida hayrat bor edi, ammo Jungkookning nigohi boshqacha edi — u qizning har bir qadamini, uning sinmas irodasini go‘yo yodlab qolishga urinayotgandek kuzatib turdi. Miya ko‘zdan g‘oyib bo‘lishi bilan, Jungkook ham sekingina davradan chetga chiqdi.
Tashqarida tun cho‘kkan, qo‘rg‘on atrofidagi o‘rmon va bog‘lar qorong‘ulik quyuniga g‘arq bo‘lgandi. Miya darvozadan chiqishi bilan bor ovozi bilan baqirib, qo‘rg‘on tomonga qarab so‘kina boshladi:
— Ablaxlar! O‘zlarini nima deb o‘ylashyapti bular?! Qonmish, aslzodalikmish... Hammang chirib ketgur! — U jahli chiqqanidan eshik tagida turgan temir musr idishini bor kuchi bilan tepib yubordi.
"Darsillagan" ovoz tungi sukunatda uzoqqa tarqaldi. Ammo biroz yurib, atrofiga qaragach, Miyaning vujudini vahima bosdi. Bu yer shahardan ancha uzoqda, balandlikda joylashgan, atrofda na bir taksi, na bir chiroq bor edi.
— Endi nima qilaman? — deb pichirladi u boshini qashlab. — Qaysi aqlim bilan bu yerga keldim o‘zi?
Shu payt orqadan past va biroz xirillagan, ammo yoqimli ovoz eshitildi:
— Uyingga eltib qo‘yaymi?
Miya cho‘chib tushib, ortiga qaradi. Qorong‘ulikda qo‘llarini cho‘ntagiga solib, Jungkook turardi. Uning yuzida yarimta piching, yarimta hayrat aralash jilmayish bor edi.
— Kerak emas! O‘zim yetib olaman! — dedi Miya o‘jarlik bilan. U kibrli Kimlardan yordam olishni istamasdi.
Miya o‘zining baland poshnali poyabzallarini shartta yechib, qo‘liga oldi. Yalangoyoq bo‘lsa ham, u uzoqdan ko‘rinayotgan shahar chiroqlari tomonga, yo‘lni ham bilmay, o‘z bilganicha keta boshladi. Uning qadamlari maysalar ustida shiddatli, ammo bir oz sarson edi.
Jungkook esa mashinasining kalitini barmog‘ida aylantirib, uning ortidan qarab qoldi.
— O‘jar qiz... — deb pichirladi u va mashinasi tomon yurdi. U Miyaning bu qorong‘u yo‘llarda uzoqqa keta olmasligini yaxshi bilardi.
Zulmat quyuqlashgan sari, o‘rmon yo‘lidagi har bir shitirlash Miyaning qulog‘iga vahimali eshitila boshladi. Dov-daraxtlarning qorong‘u sharpalari go‘yo unga qo‘l cho‘zayotgan maxluqlardek tuyular, tungi qushlarning qichqirig‘i esa yuragini orqaga tortib yuborardi.
Miya titroq qo‘llari bilan sumkasidan telefonini chiqarib, fonarini yoqdi. Yorug‘lik nuri faqat bir necha qadam oldini ko‘rsatar, atrof esa cheksiz qorong‘ulikka g‘arq bo‘lgandi. "Hech kim yo‘q... tinchlan, Miya," — deb o‘ziga pichirladi u, lekin ichidagi vahima borgan sari kuchayardi.
Shu payt uzoqdan ikkita yorqin chiroq ko‘rindi. Mashina sekin, go‘yo o‘lja poylayotgan yirtqichdek unga yaqinlashib kelardi. Miya buni adashib qolgan taksi deb o‘yladi-yu, bor kuchi bilan qo‘lini ko‘tarib, mashinani to‘xtatishga urindi.
— Xudoga shukur! — deb yubordi u mashina uning yonida ohista to‘xtaganda.
Biroq, mashina oynasi tushib, ichkaridan o‘sha tanish, biroz istehzoli va o‘ziga ishongan nigoh unga qadalganida, Miyaning yuzidagi quvonch o‘rnini g‘azab egalladi. Jungkook. U qimmatbaho sport avtomobilining rulida o‘tirar, Miyaning yalangoyoq, sochlari to‘zg‘igan holatiga qarab, jilmayishini zo‘rg‘a tiyib turardi.
— Taksi chaqirganmidingiz, xonim? — dedi Jungkook ovozidagi hazilni yashirmay. — Afsuski, bu atrofda faqat mening "taksi"m xizmat ko‘rsatadi.
Miya asabiylashganidan telefonini mahkam qisdi. Uning mag‘rurligi hozirgina his qilgan qo‘rquvidan kuchliroq chiqdi.
— Sen?! Yana senmi? Meni ta’qib qilyapsanmi? — deb baqirdi u, poshnali poyabzallarini qo‘lida silkib. — Kerak emas! O‘zim ketaman dedim-ku!
Jungkook mashina motorini o‘chirmay, xotirjam javob berdi:
— Bu yo‘llarda yana besh daqiqa yursang, yo yo‘lbarslarga yem bo‘lasan, yo jarlikka qulaysan. Tanla: yo mening mashinamga o‘tirib, issiqqina uyingga ketasan, yo mana shu qorong‘ulikda "erkinliging"dan zavqlanib qolasan.
Miya atrofga — zim-ziyo o‘rmonga va uzoqdan kelayotgan g‘alati ovozlarga quloq soldi. So‘ng yana Jungkookning beparvo qiyofasiga qaradi. Noilojlik va g‘azab aralash bir tuyg‘u bilan mashina eshigini shunchalik qattiq ochdiki, Jungkook qoshlarini chimirib qo‘ydi.
— Mashinamga zarar yetkazma, bu sening qadrlash kerak bo‘lgan yagona najoting, — dedi Jungkook Miya ichkariga o‘tirishi bilan.
Miya indamay, qo‘llarini ko‘ksiga qovushtirib, deraza tomonga qarab oldi. Mashina shiddat bilan joyidan qo‘zg‘aldi. Ularning orasidagi sukunat boyagi "sharob voqeasi"dan ham ko‘ra tarangroq edi.
Mashina salonidagi hashamatli charm hidi va motorning past ovozi Miyaning asabiy nafas olishi bilan qorishib ketdi. Jungkook rulni bir qo‘li bilan beparvo boshqarar, goh-gohida yonidagi "shiddatli vulqon"ga ko‘z qiri bilan qarab qo‘yardi.
— Sen o‘zingni nima deb o‘ylayapsan? — Miya portladi. — Meni qutqaruvchi qahramonman deb o‘ylayapsanmi? O‘sha qasrda xonimning yonida mum tishlab o‘tirganingda, sening "aslzodaliging" qayerda edi?
Jungkook kutilmaganda baland ovozda kulib yubordi. Bu kulgu kibrli emas, balki samimiy va yengil edi.
— Davom et, — dedi u kulgisini tiyib. — Yana nimalar demoqchisan? Mening sochim yoqmayaptimi yoki mashinamning rangi juda yorqinmi?
— Sening hamma narsang asabga tegadi! — Miya qo‘llarini siltadi. — Hammasingiz bir xilsiz. Pul, mansab va soxta tabassumlar ortiga yashiringan qo‘g‘irchoqlarsiz! Men sendan yordam so‘ramadim, tushunyapsanmi? O‘sha yerda qolganimda ham sendan ko‘ra daraxtlar bilan gaplashish qiziqroq bo‘lardi!
Jungkookning yuzidagi tabassum yanada kengaydi. U o‘zini g‘alati his qilayotgan edi. Odatda qizlar uning poyiga poyandoz bo‘lishar, har bir so‘zini ma’qullab, ko‘zlariga mahliyo bo‘lib turishardi. Ular Jungkookni emas, balki uning familiyasini va bank hisob raqamini sevishardi. O‘sha "shirin" va soxta iltifotlar yigitning ko‘ngliga tegib, uni zeriktirib yuborgan edi.
Lekin bu qiz... Miya hozirgina uning butun sulolasini yer bilan bitta qildi, endi esa o‘zini ham ayab o‘tirmayapti. Uning ko‘zlaridagi olovda hech qanday soxtalik yo‘q edi.