Step mother
1 - Bob
Eshikdan kirib kelganimda atrof bolalar shovqini bilan to'la barcha oldidagi qo'yilgan narsalar bilan ovora edi. Qadamlarimni sekinlatib bolalar o'tirgan stollardan aylanib o'tarkanman bazi bir bolalar menga yashirincha nigoh tashlab qo'yishardi. Men esa qadamlarimni tezlatmay doska yonida bolalarga bir nimalarni tushuntirayotgan ayolga qarab borardim.
- Xush kelibsiz Kang xonim. Bu yerda barcha bolalar bor - xodim atrofdagi bolalarga ishora qilarkan men ham yana bir bor xona bo'ylab ko'z yugurtirdim va bir bolaga ko'zim tushdi oyna oldida tashqariga qaragancha jimgina o'tirardi. Negadir aynan shu bola meni e'tiborimni tortdi.
- Ana u bola. U qanday ? - xodim o'sha bola tomoni ishora qildim.
- U Teahyung juda aqlli lekin biroz begonasiraydi. Va juda tez jaxli chiqadi. Ota - onasi uni eshigimiz oldiga tashlab ketgan. Endigina 16 yoshga kirdi - xodim so'zlarini tugatarkan bu bola menga yoqdi. Naga bilmadim lekin u bola meni o'ziga tortyapti.
U tomon bordim. Yonida hech kim yo'q. Men kelganimni sezmadi shekilli men tomonga qayrilib ham qaramadi.
- Salom - u bilan suhbatlashish maqsadida gap boshladim. Lekin u menga xatto qayrilib ham qarab qo'ymadi. Va jimgina o'tiraverdi.
- Mening ismim Nari. Seniki Teahyung ekan. Kel tanishib olamiz - qo'limni u tomon uzatarkanman u yana bir bor sukut saqladi.
- Meni tinch qo'ying - uning ovozi juda past eshitildi. Lekin nima deyayotganini aniq eshitdim.
- Ohhh gapirar ekansan - ku - deya jilmayib uni yelkasidan turtib qo'ydim. Bu harakatindan so'ng u vanihoyat menga qaradi u bilan ko'zlarimiz bir - biriga tushganda negadir ichimda boshqacha tuyg'u paydo bo'ldi lekin nima ?.
U menga tikilib turarkan yana ko'zlarini deraza tomonga olib qochdi va men qat'iy qaror qildim uni asrab olaman.
.
.
.
.
.
.
Teahyungni asrab olish unchalik qiyin bo'lmadi. Endi esa uning ko'ngliga yo'l topishim kerak edi. Birinchi kuni u bilan ko'proq suhbatlashishga harakat qildim lekin u gapirmas va maktabdan kelishi bilan xonasiga qamalib olar edi. Xatto ovqatlanmasdi ham. Shu zayilda kunlar o'ta boshladi. Uning ko'ngliga yo'l topishga qanchalik harakat qilmay barchasi befoyda ketaverdi.
Lekin men bilardim u ham menga sekin asta o'rgana boshlagandi. Bir kuni ishdan juda kech qaytdim. Va u meni kutib o'tirganini ko'rdim u men kelganimni ko'rdi va xonasiga kirib ketdi. Balki bu tasodifdir lekin men o'zimni shunday deya tinchlantirmoqchi edim.
U maktabda tez - tez janjal chiqarar va ko'pchilik janjallarning asosiy sababchisi o'zi bo'lardi. Men unga nima yetishmayotganini bilmasdim. Unda hamma narsa bor edi mehr e'tibor yana nima kerak. Unga hech qachon tushuna olmayapman.
Shu 2 yil ichida u to'rtga yaqin maktablarni almashtirdi va barchasi oxir - oqibat katta janjallar bilan yakun topardi. U menga nega janjallashganini bunga nima sabab bo'lganini hech qachon aytmagandi. Shu tariqa u maktabni ham bitirdi lekin hali ham o'zgarish yo'q kutilmaganda u uyga kech qaytadigan va ba'zida umuman kelmaydigan odat ham chiqara boshladi. O'zimni u katta bola bu odatiy hol deb ovutarkanman ba'zida undan qattiq havotir olardim.
Odatagidek kun. Yarim tun bo'lishga bir necha daqiqalar qolarkan ko'zimni eshikga tikgancha zinaning eng yuqori qismida o'tirardim. Bugun ham kelmaydi shekil deb o'ylab o'rnimdan turgandim hamki eshiklarning ochilgan ovozi meni joyimga mixladi. Qarshimda o'gay o'g'lim va yonida yoshgina bir qiz turardi. Bu qiz menga notanish edi. Uni ustiga Teahyung birinchi bor uyga qiz bolani olib kelidhi edi. Tushunaman u kelishgan yosh va bu uning yoshida yigitlar qiziquvchan va sho'x bo'ishadi lekin bunisi oshib tushdi.
- Teahyung bu kim ? - zinalaradan tushish barobarida unga savol nazari bilan tikilarkanman ular ham zinalardan ko'tarila boshlashdi. Zinaning qoq markzida qarama - qarshi turarkanmiz. Teahyung ichmagandi hushi joyida.
- Tanishing bu o'g'lingizning birinchi sherigi - u bu gaplardan so'ng qizni peshonasidan o'pib qo'yarkan biroz asabeylashdim. Agar u shunday yo'lda davom etsa oxir - oqibat nima bilan yakunlanishini juda yaxshi bilardim.
- Bas qil. Shuncha qiliqlaringa yillar davomida ko'z yumib keldim endi esa bu nima qilganing - qarshimdagi qizni yelkasidan turtib qo'yarkanman u qiz ham menga biroz o'qrayib qaradi. Uning qarashi ham xuddi ilonga o'xshardi.
- Nima qilibman. Bu mening xayotim hoxlaganimcha yashashim mumkin - qarshimdagi menga ikkilanishsiz so'zlayotgan o'g'limni ko'rib ichimdagi unga bo'lgan ishonch asta so'na boshlaganini his qila boshladim. Lekin yo'q men bunga yo'l qo'yishim kerak emas. Undan sovub qolishim kerak emas.
- Teahyung bas qil - bu safar ovozimni muloyim tonga o'zgartirarkanman u ham menga biroz tikilib qoldi ko'zlarimiz to'qnasharkan ichimda yana o'sha tuyg'u paydo bo'ldi uning ko'zlariga birinchi bor qaragandagi tuyg'u.
- Bas ishimizga halaqit beryapsiz - qarshimdagi ilon niqobini kiyib olgan qiz kutilmaganda meni qattiq itarib yubordi bir necha soniyada muvozanatni yoqotdim. Oyog'im kutilmaganda kuchsizlandi va men zinalar bo'ylab qulay boshladim.
Zinalarning zarbasini tanamda his qilarkanman bir nech soniyada butunlay hushimni yoqotdim....
.
.
.
.
.
Xozirgina men bilan suhbatlashib turgan ayolni yerda hushsiz yotganini ko'rarkanman ichimda g'azab va havotir jo'sh ura boshladi. Xozirning o'zida yonimdagi qizni bo'g'izlab tashlashga tayyor edim lekin xozir bundanda muhimroq ishim bor edi. Xinalardan tezlikda tushib borarkanman allaqachon boshining yon taraflarida qon dog'lari paydo bo'lgan Nariga qaradim. Hech qachon uni onam sifatida ko'rmaganman. Bunday narsa hech qachon bo'lmaydi ham.
- Ko'zingizni oching - hushsiz ayolni yuzlarini siypalarkanman uning yuzi oqarib borayotgandi. O'ylab o'tirmay uni ko'tarib oldim va mashinam tomon oshiqdim. Narini asta mashinaning orqa o'rindig'iga yotqizarkanman ichimda o'zimni so'kishdan boshqa hech qanday ish qila olmayotgandim. Rolga o'tirib mashinani bor tezligi bilan hayday boshladim ba'zida ko'zim orqa o'rinfig'da hushsiz yotgan ayomga qadalarkan uning qoni allaqachon mashinaning ichiga ham dog'larni qoldirishga o'tgandi.
- Jin ursin. Barchasiga men aybdorman iltimos faqat o'lmang - birinchi bor kimnidur yoqotishdan shunchalik tarzda qo'rqyapman. Birinchi bor jonimni berib bo'lsa ham boshqa birovni omon qolishini hohlayabman.
Oradan ko'p vaqt o'tmay uyimizning eng yaqinida joylashgan shifoxonaga yetib keldik. Narini qo'limda tutgancha shifoxonaga kirarkanman bor ovozim bilan baqirdim.
- YORDAM BERING - Teahyungning baqirig'idan so‘ng shifoxona xodimlari tezda g‘altakli karotkani olib kelishdi. Narining hushsiz va qonga belangan tanasini ehtiyotkorlik bilan unga yotqizishdi-da, shoshilinch operatsiya xonasiga olib kirib ketishdi. Teahyung operatsiya xonasi eshigi yopilishi bilan eshik oldidagi devorga suyanib, asta yerga o‘tirib qoldi.
Qo‘llaridagi va kiyimidagi Narining qon dog‘lariga qararkan tomoq-tomoq bo‘lib kelayotgan ho'ngrashni arang ushlab turardi. U hayotida birinchi marta kimgadir bunday bog‘lanib qolganini, kimgadir mehr berishdan va uni yo‘qotishdan qanchalik qo‘rqqanini endi anglab yetayotgan edi. Uning barcha sho'xliklari, janjallari va uyga qizlarni olib kelib qilgan namoyishkorona qiliqlari shunchaki Narining e’tiborini tortish, uning ichki tuyg‘ularini sinash uchun bir niqob edi.
Operatsiya xonasi tepasidagi qizil chiroq bir necha soat o‘tsa ham o‘chmasdi. Shu vaqt ichida Teahyungning ichida butun bir dunyo ag‘dar-to‘ntar bo‘lib ketdi. Yonidagi o‘sha sotqin va shafqatsiz qiz allaqachon qochib ketgan, lekin Teahyung uchun hozir uning qimmati bir tiyin edi. U faqat bir narsani — Narining ko‘zlarini qayta ochishini so‘rardi.
Nihoyat, shifokor operatsiya xonasidan chiqdi. Yuzidagi niqobini tushirarkan, charchagan ko‘zlarini Teahyungga qaratdi.
- Uning yaqinimisiz? - so‘radi shifokor.
- Ha... Men uning o‘g‘liman, - Teahyung bu so‘zni birinchi marta o‘z xohishi bilan aytdi. - U yashaydimi? Iltimos, bir narsa deng!
Shifokor chuqur tin oldi:
- Boshidan olgan zarbasi juda qattiq bo‘lgan. Ko‘p qon yo‘qotgan, lekin baxtimizga operatsiya muvaffaqiyatli o‘tdi. Miya shishi xavfi bor, shuning uchun uni sun’iy koma holatida ushlab turibmiz. Qolgani uning organizmi va yashash uchun bo‘lgan irodasiga bog‘liq. Uning yonida bo‘ling, u sizning ovozingizni eshitishi kerak.
.
.
.
.
.
.
Oradan uch kun o‘tdi. Teahyung bir daqiqa ham reanimatsiya xonasi eshigi oldidan ketmadi. U kiyimlarini almashtirdi, tozalandi, lekin ichidagi pushaymonlik uni kemirardi.
To‘rtinchi kuni shifokorlar unga palataga kirishga ruxsat berishdi.
Palatadagi tibbiy apparatlarning bir maromda chiqarayotgan "bip-bip" ovozi sukunatni buzib turardi. Narining yuzi hali ham oqarib yotardi, boshiga oq bog‘ich bog‘langan. Teahyung sekin qadam tashlab uning krovati yoniga keldi va stulga o‘tirdi. Asta-sekin Narining sovuq, ozg‘in qo‘llarini o‘zining issiq kaftlari orasiga oldi.
- Nari... - u birinchi bor unga ismi bilan, lekin juda muloyim va titroq ovozda murojaat qildi. - Meni eshityapsizmi? Men bu yerdaman - U boshini Narining qo‘liga qo‘ydi va ko‘z yoshlarini tutib tura olmadi - Men ahmoqman. Shuncha yil siz bergan mehrni qadrlamadim. Sizni o‘zimdan uzoqlashtirishga, yomon ko‘rishga harakat qildim, chunki yana tashlab ketilishdan qo‘rqardim. Lekin siz ketmadingiz... Har safar mening tentakliklarimga chidadingiz. Iltimos, ko‘zingizni oching. Faqat meni tark etmang...
Shu payt Teahyung kaftida yengil bir qimirlashni his qildi. U shoshilinch ravishda boshini ko‘tardi. Narining kipriklari asta titrar, u sekin-asta ko‘zlarini ochishga harakat qilardi.
Narining qarashlari avval xira edi, lekin qarshisida ko‘z yoshga belanib turgan Teahyungni ko‘rgach, ularga yana tanish iliqlik qaytdi.
- Te...ahyung... - Narining ovozi juda zaif, lekin aniq chiqdi. U qo‘lidagi bosimni his qildi va juda qiyinchilik bilan bo‘lsa-da, yengil jilmaydi.
Teahyung uning barmoqlarini mahkamroq qisgancha, hayotida birinchi marta yuzi tabassumga to‘lib, pichirladi:
- Men shu yerdaman.
Teahyung Narining qo‘lidan mahkam tutgancha, uning ko‘zlaridagi o‘sha tanish iliqlikni ko‘rib, tomoq-tomoq bo‘lib kelayotgan ho'ngrashini arang ushlab turardi.
- Nari... - u birinchi marta bu ismni qalbining eng chuqur yeridan chiqarib, pichirladi. O‘zini onasiz yetim deb bilgan, hech kimga o‘zini yaqinlashtirmaydigan o‘sha asabiy va sho'x yigit uchun qarshisidagi ayol hech qachon "ona" bo‘lmagandi. U Nari edi. O‘sha bolalar uyida ko‘zlariga tikilgan, yillar davomida har qanday injiqligiga chidab, ichida allaqanday noma’lum va sirli tuyg‘uni uyg‘otgan yagona ayol.
Sen yaxshimisan? - Narining ovozi juda zaif, xira eshitildi. U sekin-asta Teahyungning yuzidagi ko‘z yoshlarini ko‘rib, qo‘llarini uning yuziga uzatmoqchi bo‘ldi, lekin kuchi yetmadi.
Teahyung darhol uning kaftini tutib, o‘z yuziga bosdi. Uning issiq nafasini his qilarkan, ichida yillar davomida to‘planib qolgan barcha bosim portlab ketdi.
- Men ahmoqman, Nari... Barchasiga men aybdorman, - Teahyungning ovozi titrab, ko‘zlarida achchiq yosh qalqdi. - O‘sha qizni uyga olib kelganim, seni g‘azablantirmoqchi bo‘lganim... Barchasi shunchaki... seni qizg‘antirish va e’tiboringni tortish uchun edi. Men seni hech qachon onam deb bilmaganman. Buni o‘zing ham bilarding, to‘g‘rimi?
Nari bu gaplarni eshitib, qotib qoldi. Uning ko‘zlarida shubha, hayrat va biroz sarsonlik paydo bo‘ldi. U Teahyungning nigohiga tikildi unda o‘smir bolaning injiqligi emas balki butunlay boshqacha erkakanasiga yonayotgan va azobli bir tuyg‘u aks etib turardi. O‘sha kuni zinalar tepasida, Teahyungning ko‘zlariga qaraganda ichida paydo bo‘lgan o‘sha jozibali, lekin taqiqlangan tuyg‘u. Nari uni darhol tanidi.
- Teahyung... bu nima deganing? Men seni asrab olganman, men... - Nari gapini tugatishga ulgurmadi.
- Menga mehdr berdingiz, lekin men sizdan ona mehrini kutmadim! - Teahyung uning gapini bo‘ldi va ko‘zlarining tub-tubiga tikildi. - Har safar menga qaraganingizda, har safar meni asrab olgan kunizdan beri ichimda faqat bir narsa bor edi. Men sizni boshqa hech kimga bermayman. Men sizni yo‘qotishdan o‘lgudek qo‘rqdim, Nari. Agar sizga bir narsa bo‘lganda, men yashay olmasdim.
Nari gapira olmasdi. Apparatlarning bir maromdagi "bip-bip" ovozi ostida xonada og‘ir va issiq sukunat cho‘kdi. Teahyung Narining kaftini ohista o‘pdi-da, uni peshonasiga bosib turdi.
- Endi hech qanday qochish bo‘lmaydi. Men ulg‘aydim, Nari. Va endi seni shunchaki "o‘g‘lingiz" sifatida emas, yonimdagi ayol sifatida ko‘rishingizga majbur qilaman.
Teahyungning bu kutilmagan, ehtirosli e'tirofidan so'ng palatadagi havo go'yo yanada og'irlashib qoldi. Nari uning ko'zlarida yonib turgan tuyg'ularni ko'rib turardi, lekin o'zini buni tushunmaganga oldi. Uning uchun Teahyung hali ham o'sha bolalar uyidan olib kelgan, mehrga va e'tiborga muhtoj, shunchaki his-tuyg'ulari chalg'igan o'smir yigit edi. Buni jiddiy qabul qilish, taqiqlangan chegara tomonga birinchi qadamni tashlash bo'lardi.
Nari bir necha soniya sukunat saqladi. U Teahyungning qo'lida turgan kaftini sekin tortib olmoqchi bo me'yorida ushlab turdi va yuzida salgina charchagan tabassum paydo bo'ldi.
— Sen hali yoshsan, Teahyung... Barchasi o'tib ketadi, — deya Nari shunchaki yengil bosh silkib qo'ydi. Uning bu harakati "Hozir hayajondasan, shunchaki qo'rqib ketgansan va bu shunchaki vaqtinchalik yoshlikdagi qiziqish," degan ma'noni anglatardi.
Teahyung Narining bu beparvogina bosh silkitishini va samimiy qabul qilmaganini ko'rib, jag'lari tugildi. U Narining bu reaksiyasini judayam yaxshi bilardi u har doim Teahyungning muammolarini, janjallarini va ichki g'yonlarini shunday bosiqlik bilan, "o'tib ketadi" degandek e'tiborsiz qoldirardi. Lekin bu safar u ortga chekinmoqchi emasdi.
— Menga bunday qarama, Nari, — Teahyung o'rnidan turib, Narining krovatiga biroz yaqinroq egildi. Uning ovozi endi past, lekin keskin va jiddiy chiqdi. — Men yosh bola emasman va bu vaqtinchalik havas ham emas. Buni qanchalik inkor etishga urinma, baribir bir kuni tan olishingga majbur qilaman.
Nari sekin ko'zlarini yumdi. Operatsiyadan so'ng tanasidagi og'riq va bosh aylanishi unga Teahyung bilan tortishishga imkon bermasdi. U shunchaki chuqur xo'rsinib, yuzini deraza tomonga burib oldi.
Teahyung uning bu harakatidan so'ng bir muddat qotib turdi-da, palata eshigi tomonga yurdi. Eshik tutqichini ushlab, orqasiga qayrildi:
— Hozircha dam ol. Lekin shifoxonadan chiqqaningdan so'ng, barchasi boshqacha bo'ladi. Men endi sen bilgan o'sha qaysar o'smir emasman.
Teahyung palata eshigini ortidan sekin yopdi-da, devorga suyanib chuqur uxx tortdi. Uning ko‘zlari yumilib, ko‘kragidan og‘ir va issiq nafas otilib chiqdi.
Shifoxona yo‘lagining sovuq va nim qorong‘i havosida yolg‘iz qolarkan, u qo‘llari hali ham biroz titrayotganini payqadi. Narining o‘sha loqayd, barcha narsani yoshlikdagi havaskorlikka yo‘riydigan yengil bosh silkitishi Teahyungning ichida yana o‘sha eski g‘azab va ayni paytda allaqanday shirin bir azobni uyg‘otgan edi. U Narini tushunardi — u baribir ularning o‘rtasidagi yosh va jamiyat qo‘ygan cheklovlarni, "asrab oluvchi va o‘g‘il" degan niqobni bir hamlada yirtib tashlashga tayyor emasdi.
Lekin Teahyung uchun orqaga yo‘l yo‘q edi. O‘sha kuni Narining qonga belanib yotganini ko‘rganda, yuragida paydo bo‘lgan vahima unga bir narsani ochiq-oydin ko‘rsatib berdi: u Nariiz yashay olmaydi. Va bu tuyg‘u oddiygina "minnatdorchilik" yoki "ona-bolalik" chegarasidan allaqachon chiqib ketgan.
Teahyung yuzini kaftlari bilan yopib, devor bo‘ylab pastga sirg‘aldi va shifoxona poliga o‘tirdi. Jag‘larini mahkam tugib, pichirladi:
— Baribir mening deganim bo‘ladi, Nari... Qancha qochsang ham, baribir bir kuni menga boshqacha qarashga majbur bo‘lasan.
U tizzalariga tirsaklarini tiragancha, palata eshigiga tikilib o‘tiraverdi. Endi u shunchaki janjalkash o‘smir emasdi. Endi uning aniq maqsadi bor edi.
Teahyung shifoxona polida hayollarga cho‘mib o‘tirganida, cho‘ntagidagi telefoni kutilmaganda kuchli tebranish berib, sukunatni buzdi. U sekin telefonni olib, ekrandagi "Boshliq" degan yozuvga qaradi. Jag‘lari beixtiyor tugildi.
Qo‘ng‘iroq qilayotgan odam shaharning eng nufuzli va xavfli jinoiy klani rahbari — Janob Kan edi.
Teahyung uzoq vaqt davomida o‘zini shunchaki ko‘chada ulg‘aygan, otasi va onasi uni bolalar uyiga tashlab ketgan yetim deb o‘ylab kelgan. U vaqtini beg‘am, janjallar va kechki ko‘cha hayoti bilan o‘tkazganining sababi ham ichidagi o‘sha bo‘shliq edi. Lekin bir necha oy oldin, uning hayotida kutilmagan burilish sodir bo‘lgandi.
Otasining eng yaqin, sodiq yordamchisi bo‘lgan keksa bir kishi Teahyungni topgan va unga dahshatli haqiqatni ochgan edi. Teahyung yetimxonaga tasodifan tushmagan. Bu klan aslida uning otasiga tegishli bo‘lgan. Hozirda taxtda o‘tirgan Janob Kan esa o‘z vaqtida otasiga xiyonat qilib, uning ota-onasini shafqatsizlarcha o‘ldirgan va kichik Teahyungdan qutulish uchun uni bolalar uyiga tashlab ketgan edi.
Teahyung bu haqiqatni bilgach, qasos olish uchun Janob Kanning ishlariga aralashgan va uning ishonchiga kirib, klan ichida o‘z o‘rnini egallay boshlagan edi. Uning maktabdagi janjallari, uyga kech kelishlari va kutilmaganda o‘zgarib qolgani ortida aslida ushbu xavfli qasos rejasi yotardi. Nari esa bu qorong‘u dunyodan butunlay bexabar edi.
Teahyung chuqur xo‘rsinib, tugmani bosdi va telefonni qulog‘iga tutdi. Uning ovozidan boyagina Narining palatasida bo‘lgan titroq va noziklikdan asar ham qolmagandi. Ovoz soniyalar ichida sovuq va bosiq tusga kirdi:
— Eshitaman, Janob Kan.
— Qayerdasan, Teahyung? — telefondan yoshi katta, bo‘g‘iq va buyruqomuz ovoz eshitildi. — Bugun kechki bitim bo‘yicha topshiriq bor edi. Sen esa joyingda yo‘qsan. Klan ishlarini orqaga surishingni oqibati nima bo'lishini bilasan?
Teahyung palata eshigiga bir qarab oldi-da, sekin o‘rnidan turdi.
— Kichik ko‘ngilsizlik bo‘ldi, — dedi Teahyung, ovozidagi g‘azabni arang bo‘g‘ib. — Lekin hamma narsa nazoratim ostida. Yarim soatda huzuringizda bo‘laman.
— Yaxshi. Kechikma. Otang ham o‘z vaqtida ishga sovuqqon qarashni yoqtirmasdi... — Janob Kan istehzoli tilda gapirib, go‘shakni qo‘yib qo‘ydi.
"Otang ham..." degan gapni eshitib, Teahyungning qo‘llari musht bo‘lib tugildi. Janob Kan hali ham Teahyung bu sirdan bexabar deb o‘ylardi va uni otasining xotirasi bilan manipulyatsiya qilishga urinardi.
Teahyung telefonni cho‘ntagiga solarkan, reanimatsiya bo‘limiga so‘nggi bor qaradi. U hozir ketishi kerak edi, lekin bu safar u shunchaki qasos uchun emas, endi Narini ushbu qorong‘u va qonli dunyodan, Janob Kanning panjalaridan himoya qilish uchun ham harakat qilishi shart edi.
