My mafia life
Hech qachon yorishmaydigan eng qorong'u tunlar.......
8 Bob 🔞
Xonadagi havo shunchalik qizib ketgan ediki, go‘yo har bir nafasdan o‘t chaqnayotgandek edi. Yillar davomida to‘planib qolgan sog‘inch, ayriliq azobi va endigina oshkor bo‘lgan haqiqat ularni bir-biriga magnitdek tortardi. Bo‘sa borgan sari ehtirosli va shiddatli tus olib, har qanday taqiqni, har qanday qo‘rquvni kulga aylantirib yubordi.
Yoongi Suheeni bir harakat bilan dast ko‘tarib oldi. Suhee esa go‘yo uni yana yo‘qotib qo‘yishdan qo‘rqqandek, ikki oyog‘i bilan Yoongining belidan qattiq mahkamlab, qo‘llarini uning bo‘yniga chirmab oldi. Ular orasidagi bu jismoniy yaqinlik o‘tmishdagi barcha jarohatlarga malham bo‘layotgandek edi.
Yoongi bo‘sani bir soniyaga ham uzmagan holda, zinadan ikkinchi qavatdagi yotoqxona tomon yo‘l oldi.
Xonaga kirishlari bilan Yoongi Suheeni yumshoq yotoqqa ehtiyotkorlik bilan, ammo shiddat bilan yotqizdi. Uning nigohida endi faqatgina Suheega bo‘lgan cheksiz egalik hissi bor edi. Yoongi bir lahzaga bo‘sani uzib, o‘zining ustidagi kiyimini yulib olgandek yechib tashladi. Uning baquvvat vujudi va shiddatli nafasi Suheeni butunlay sehrlab qo‘ygandi.
U yana Suheening ustiga egilib, uning lablaridan, bo‘ynidan va yuzlaridan otashin bo‘salar ola boshladi. Suhee ko‘zlarini yumgancha, bu lahzalarning hech qachon tugamasligini, Janob Kim, to‘y va tashqaridagi sovuq dunyo g‘oyib bo‘lishini ich-ichidan istardi. Yoongining har bir tegishi unga hayot bag‘ishlayotgan, o‘sha la’nati dori va xiyonat haqidagi xotiralarni butunlay o‘chirib yuborayotgan edi.
Xonadagi harorat yanada ko‘tarilib, har bir nafas shiddatli tus oldi. Yoongining harakatlari endi ehtiyotkor, ammo o‘ta ehtirosli edi. Uning issiq kaftlari Suheening tungi kiyimi ustidan sirg‘alib, qizning nafis vujudini go‘yo qaytadan kashf etayotganidek pastga yo‘naldi.
Yoongi barmoqlarini Suheening ko‘krak uchlariga yaqinlashtirib, u yerda bir muddat to‘xtadi.
So‘ngra kiyimning yupqa matosi ustidan ularni ohista, o‘ynoqilab siypalay boshladi. Bu teginish shunchalik kutilmagan va yoqimli ediki, Suheening butun vujudi elektr toki urganidek seskanib ketdi.
Yillar davomida bu teginishlarga tashna bo‘lgan qiz, kutilmagan lazzat to‘lqinidan ko‘zlarini mahkam yumdi. Uning ichida qandaydir hayqiriq uyg‘ondi, ammo u bu ovozni tashqariga chiqarmaslik uchun pastki labini tishlab oldi. Suheening nafas olishi tezlashib, ko‘kragi Yoongining qo‘llari ostida tez-tez ko‘tarilib tushardi.
Yoongi esa to‘xtashni xayoliga ham keltirmasdi. U qizning har bir titrog‘ini, har bir mayin ingrashini his qilib, yanada shiddatliroq harakat qila boshladi. Uning nigohi Suheening azobli, ammo lazzatli qiyofasiga mixlangan edi.
— Suhee... — deb pichirladi Yoongi, uning ovozi ehtirosdan butunlay xirillab chiqqan edi. — Sening har bir zarrang faqat meniki... Buni hech kim o‘zgartira olmaydi.
Suhee javob berish o‘rniga, qo‘llari bilan Yoongining yalang‘och yelkalarini tirnab, uni o‘ziga yanada yaqinroq tortdi. Bu lahzalarda Janob Kimning to‘yi ham, dunyodagi barcha taqiqlar ham qayerdadir uzoqda, qorong‘ulikda qolib ketgan edi. Faqat ular, xonadagi xira chiroq va bir-biriga chirmashib ketgan ikki olovli vujud bor edi.
Yoongining shiddatli nafasi xonadagi sukunatda yaqqol eshitilib turardi. U kutilmaganda ehtirosli bo‘salarni to'xtatdi va Suheening hayratga to‘la nigohlari ostida yotoqdan tushdi. Uning har bir harakati yirtqichning vazmin qadamlariga o‘xshardi. Yoongi xona chetidagi qadimiy, o‘yib ishlangan kursiga borib o‘tirdi va tirsaklarini tizxasiga tirab, barmoqlarini bir-biriga jipslashtirdi.
Uning nigohi endi Suheeni butunlay yeb bitirmoqchi bo‘lgandek o‘tkir va hukmron edi.
— Esingdami... — dedi Yoongi ovozi xirillab, — kechalari mening kayfiyatimni ko‘tarish uchun nima qilarding? O‘sha raqsing, o‘sha harakatlaring... Ularni sog‘inmadim deb o‘ylaysanmi?
Suhee yotoqda yarim yalang‘och holatda qotib qoldi. Uning yuragi gupillab urar, vujudida hali ham Yoongining issiq tafti sezilib turardi. Bu savol uni o‘tmishning eng yashirin, faqat ikkisigagina ayon bo‘lgan xotiralariga qaytardi. O‘sha paytlar ular dunyodan uzilib, faqat bir-birlari uchun yashashardi.
Suhee indamay qoldi. Uning lablari biroz titrar, lekin nigohini Yoongining ko‘zlaridan uzmasdi. Bu nigohda ham hayo, ham o‘sha unutilgan ehtirosning qayta uyg‘onishi bor edi. Yoongi esa kursida o‘tirgancha, go‘yo shohona taxtdagi hukmdordek, Suheening har bir nafasini kuzatib, uning keyingi harakatini kuta boshladi.
— Qani, ko‘rsat-chi... — deb pichirladi Yoongi, ko‘zlarini qisib. — Bo‘lajak "kelinoyi" o‘zining eski mahoratini unutmaganmikin?
Suhee sekin o‘rnidan turdi. Uning ustidagi yupqa kiyim badani bo‘ylab sirg‘alib tushayotgandek tuyulardi. U Yoongining nima istayotganini juda yaxshi bilardi. Bu shunchaki o‘yin emas, bu ularning bir-biriga bo‘lgan cheksiz egalik hissini qayta tiklash usuli edi.
Xonadagi xira chiroq nuri Suheening oppoq va nafis badanida akslanib, manzarani yanada sirli va jozibali ko‘rsatardi. Yoongi kursida o‘tirgancha, go‘yo haykaldek qotib, qizning har bir harakatini nigohlari bilan ichib yuborgudek kuzatardi.
Suhee hech qanday iymanmasdan, Yoongining o‘tkir nigohlari ostida tungi kiyimini yelkasidan sirg‘altirib tushirdi. U butunlay yalang‘och holda, o‘zining mukammal qomati bilan Yoongining qarshisida namoyon bo‘ldi. Yoongi bu go‘zallikdan bir muddat nafasini yutib yubordi, uning tomog‘i qurib, beixtiyor lablarini yalab qo‘ydi. Uning nigohida yillar davomida to‘planib qolgan ochlik va ehtiros yaqqol ko‘rinib turardi.
Suhee sekin qadamlar bilan shkaf tomon yurdi. U yerdan o‘sha, faqat ikkisigagina ma’lum bo‘lgan, o‘tmishdagi ehtirosli tunlarning guvohi — qora to‘rlardan iborat kiyimni chiqarib oldi. Bu kiyim shunchalik yupqa va ochiq ediki, u qizning tanasini yashirish o‘rniga, uning har bir chizig‘ini, har bir nafis joyini yanada bo'rttirib ko‘rsatardi.
Suhee o‘sha to‘rli kiyimni kiya boshladi. Uning har bir harakati Yoongini aqldan ozdirish uchun maxsus tayyorlangandek silliq va jozibali edi. To‘rlar Suheening ko‘kraklarini, belining nozik egilishlarini va uzun oyoqlarini shunchalik ochiq ko‘rsatib turardiki, Yoongi o‘tirgan joyida mushtlarini mahkam tugdi.
— Hali ham o‘sha kiyim... — deb xirilladi Yoongi, uning ovozi endi butunlay bo‘g‘ilib chiqqandi. — Demak, uni hech qachon tashlab yubormagan ekansan-da?
Suhee kiyimni to‘g‘rilab, sochlarini bir tomonga tashladi va Yoongi tomonga bir qadam bosdi. To‘rlar ostidan qizning har bir nafas olishi, ko‘kragining ko‘tarilib tushishi Yoongining ko‘z oldida yaqqol namoyon bo‘lardi.
— Bu kiyim faqat sen uchun edi, Yoongi, — dedi Suhee past ovozda, uning nigohi yigitning ko‘zlariga mixlangan edi. — Buni sendan boshqa hech kim ko‘rishi mumkin emasligini bilarding-ku.
Suhee Yoongining qarshisida to‘xtadi. Uning jozibador qiyofasi va to‘rli kiyimdagi bu manzarasi Yoongining sabr kosasini to‘ldirib yuborish arafasida edi.
Xonadagi og‘ir sukunatni faqatgina Suheening nafas olishi va qadamlarining mayin tovushi buza boshladi. U Yoongining qarshisida, xira chiroq nuri ostida sekin tebrana boshladi. Bu shunchaki raqs emas, balki yillar davomida ichga yutilgan sog‘inchning vujud tili bilan bayoni edi.
Suheening qo‘llari o‘z tanasi bo‘ylab, o‘sha yupqa to‘rlar ustidan sirg‘alib yuqoriga ko‘tarildi. Uning har bir harakati o‘ta silliq va ehtirosli bo‘lib, to‘rlar ostidagi oppoq badani goh ko‘rinib, goh yashirinib, Yoongini butunlay sehrlab qo‘ygandi. Suhee belini noziklik bilan bukib, sochlarini orqaga tashlaganida, uning bo‘yni va ko‘kraklarining nafis chiziqlari Yoongining ko‘z oldida yaqqol namoyon bo‘ldi.
Yoongi kursida qotib qolgancha, go‘yo nafas olishni ham unutgandek edi. Uning o‘tkir nigohlari Suheening har bir chizig‘ini — yelkalarining nozikligini, belining ingichka bukilishini va to‘rli mato ostidan bo‘rtib turgan har bir nuqtasini sinchiklab kuzatardi. Uning nigohi go‘yo qizning tanasini kuydirayotgandek edi.
Suhee Yoongiga bir qadam yaqinlashib, uning tizzalari orasiga kirdi va past ovozda, ehtiros bilan shivirladi:l
— Hali ham o‘sha nigoh... O‘sha och nigohing o‘zgarmabdi, Yoongi.
Yoongining sabr kosasi to‘lib borardi. Uning mushtlari tugilgan, tomirlari bo‘rtib chiqqan edi. U Suheening bu o‘yinidan ham lazzatlanar, ham uni hoziroq o‘ziga tortib, bu to‘rlarni parchalab tashlashni istardi.
— Sen... meni aqldan ozdirmoqchisan, — dedi Yoongi xirillagan ovozda. — Bilasanmi, bu raqsing uchun qanday jazo kutayotganini?
Suhee jilmayib, barmoqlarini Yoongining yalang‘och yelkasiga qo‘ydi va uni o‘ziga yanada yaqinroq tortdi.
Yoongining xirillagan ovozi va Suheening har bir mayin harakati xonadagi ehtirosni portlash darajasiga olib keldi. Suhee Yoongining tizzalari orasida turib, uning ko‘zlariga tik qaragan ko‘yi sekin tiz cho‘kdi. Uning barmoqlari Yoongining shimining zamogiga tekkanda, yigitning butun vujudi shiddatli titroqdan seskanib ketdi.
Suhee hech qanday shoshilinchsiz, Yoongini kiyimlaridan ozod qilar ekan, yigitning nafas olishi butunlay tartibsizlashib ketdi. Yoongi kursida o‘tirgancha, boshini orqaga tashladi, bo‘ynidagi tomirlari bo‘rtib chiqdi. U Suheening bu hukmronligiga va o‘ziga bo‘lgan cheksiz ishonchiga taslim bo‘lgan edi.
Yoongi butunlay ozod bo‘lgach, Suhee sekin o‘rnidan turdi va yana uning ustidan joy oldi. Endi ular orasida hech qanday to‘siq qolmagandi. Faqatgina o‘sha yupqa to‘rli kiyim ularning issiq tanalari orasida ehtirosli ishqalanishni yanada kuchaytirardi. Suhee Yoongining yalang‘och yelkalariga qo‘llarini qo‘yib, uning ustida sekin tebrana boshladi.
Yoongining kaftlari Suheening belidan mahkam tutib, uni o‘ziga qattiqroq bosdi. Uning nigohi Suheening lazzatdan yarim yumilgan ko‘zlariga mixlangan edi.
— Sen... — deb pichirladi Yoongi, ovozi hayajondan bo‘g‘ilib. — Sening bu qilmishing uchun hali uzoq vaqt to‘lov to‘laymiz. Bugun tun bizniki, Suhee. Faqat bizniki.
Suhee uning bo‘yniga osilib, qulog‘iga ohista pichirladi
— Shunday qilki, ertaga tong otishini istamay qolay...
Ular kursining o‘zida bir-biriga chirmashib, dunyodagi barcha qayg‘ularni va kutilayotgan to‘y fojiasini o‘sha lahzalarning olovida kuydirib yuborishdi.
Yoongi Suheening qulog‘iga shunday bir xirillagan, ehtirosga to‘la ovozda pichirladiki, bu so‘zlar qizning butun vujudiga olov yoqqandek bo‘ldi
— Shunday qilamanki, Suhee... ertaga tongda ko‘zingni ochganingda, ismingni ham, Kimlarning dabdabali to‘yini ham unutib yuborasan. Xotirangda faqat mening ismim va mana shu tunning tafti qoladi!
Bu so‘zlardan so‘ng, go‘yo oradagi so‘nggi to‘siq ham parchalangandek bo‘ldi. Ular yana bir-birlarining lablariga tashna bo‘lib, shiddatli va bo‘g‘uvchi bo‘sa ola boshlashdi. Yoongining qo‘llari Suheening belidan yuqoriga sirg‘alib chiqdi.
Uning kaftlari Suheening ehtirosdan biroz shishgan va tez-tez ko‘tarilib tushayotgan ko‘kraklariga borib to‘xtadi. Yoongi endi avvalgidek ehtiyotkor emasdi; yillar davomida to‘plangan sog‘inch va "bu faqat meniki" degan vahshiyona egalik hissi uni butunlay chulg‘ab olgandi.
U Suheening nafis ko‘kraklarini bor kuchi bilan, go‘yo ularni o‘zining vujudiga singdirib yubormoqchi bo‘lgandek eza boshladi.
Suheening bo‘g‘zidan kutilmagan, lazzatli va og‘riqli bir ingrash otilib chiqdi. U Yoongining yalang‘och yelkalariga tirnoqlarini botirib, unga yanada qattiqroq yopishdi. Yoongining kuchli barmoqlari qizning badanida o‘z izini qoldirayotgan bo‘lsa-da, Suhee uchun bu dunyodagi eng yoqimli azob edi.
Yoongi bo‘sani uzib, Suheening bo‘yniga tushdi va u yerda o‘zining muhrini — qizarib turgan izlarni qoldira boshladi. Har bir tishlashi, har bir qo‘polroq harakati Suheeni yanada aqldan ozdirardi.
— Ayta qol... — deb xirilladi Yoongi, qizning ko‘kraklarini siqib turib. — Sen faqat Kim Yoonginikisan, shundaymi? O‘sha to‘yda o‘tirganingda ham, tanang mening kaftlarim taftini eslab turadi!
Suhee uning shiddatli harakatlaridan boshini orqaga tashlab, faqat bitta narsani pichirlay oldi
— Faqat... faqat seniki... Yoongi... to‘xtama...
Yoongining sabr-toqati butunlay tugagan edi. U Suheening ustidagi o‘sha yupqa, to‘rli kiyimni go‘yo u ularni ajratib turgan so‘nggi devordek, bir shiddatli harakat bilan yechib tashladi. Endi Suhee uning qarshisida mutlaqo himoyasiz, faqatgina Yoongining ehtirosli nigohlari ostida qolgan edi.
Yoongi Suheening nozik belidan mahkam tutib, uni o‘ziga yaqinroq tortdi. Uning ikki barmog‘i qizning tanasi bo‘ylab pastga sirg‘alib tushdi va Suheening eng nozik, eng hayajonli nuqtasini ohista, ammo qat’iyat bilan uqalay boshladi.
Bu kutilmagan va o‘ta ehtirosli teginishdan Suheening butun vujudi yoydek taranglashdi. Uning tomirlarida qon emas, go‘yo olov oqa boshlagandek edi. Qiz bunday aqldan ozdiruvchi lazzat to‘lqiniga dosh berolmay, Yoongining keng va baquvvat yelkalariga tirnoqlarini botirib, unga yanada qattiqroq yopishdi. Uning bo‘g‘zidan uzuq-yuluq, mayin bir ingrash otilib chiqdi.
Yoongi esa harakatlarini to‘xtatmay, Suheening ko‘zlariga o‘sha shubhali, ammo olovli nigohi bilan tikildi. Uning nafas olishi shunchalik og‘ir ediki, xonadagi har bir so‘zi aks-sado berayotgandek tuyulardi.
— Ayta qol, Suhee... — deb xirilladi Yoongi, barmog‘ining harakatini yanada tezlatib. — O‘sha so‘nggi kechamizdan beri... hech kim senga tegishiga yo‘l qo‘ymadingmi? Nahotki shu yillar davomida tanang faqat mening taftimni kutib yashagan bo‘lsa?
Uning ovozida ham rashk, ham yashirin bir umid bor edi. U Suheening vujudi faqat o‘ziga tegishli ekanini, hech bir "zodagon" yoki Jin kabi erkaklar uning bu muqaddas chegarasini buzmaganini eshitishni istardi.
Suhee lazzatdan boshini Yoongining bo‘yniga qo‘yib, zo‘rg‘a pichirladi:
— Hech kim... Yoongi... Faqat sen... Men o‘sha kechadan keyin o‘zimni tirik murdadek his qilardim... Faqat sening qo‘llaring meni uyg‘ota oladi...
Yoongi bu javobni eshitib, go‘yo g‘olibdek jilmaydi va Suheeni dast ko‘tarib, yotoqning o‘rtasiga, eng ehtirosli lahzalar sari yetakladi.
Yoongining ovozi endi butunlay bo‘g‘iq, nafs va qat’iyatga to‘la edi. U Suheening har bir titrog‘ini, har bir nafasini go‘yo o‘lja kabi kuzatib turardi. Uning nigohi qizning himoyasiz vujudida to‘xtadi.
— Unda... — dedi Yoongi xirillab, uning ko‘zlari qorong‘ulikda yonayotgan olovdek yiltiradi. — Hozir senga juda og‘ir bo‘ladi. Chunki oxirgi aloqamizdan beri deyarli bir yil o‘tdi. Sening bu nafis vujuding meni sog‘ingani kabi, ancha torayib ham ketgan bo‘lishi kerak...
U bu gapni aytish bilan birga, hech qanday ogohlantirishsiz, o‘zining ikki barmog‘ini Suheening tor va issiq vujudiga shiddat bilan tiqib yubordi.
Suhee bu kutilmagan va o‘ta kuchli harakatdan kutilmaganda "oh!" deb yubordi. Uning butun vujudi yoydek taranglashib, yotoqdan biroz ko‘tarilib ketdi. Bu bir vaqtning o‘zida ham o‘tkir og‘riq, ham yillar davomida kutilgan o‘sha tanish, shiddatli lazzat edi. Qiz Yoongining yalang‘och yelkalariga tirnoqlarini qattiq botirdi, uning ko‘zlaridan kutilmagan hayajon yoshlari sizib chiqdi.
Yoongi esa to‘xtamadi. U barmog‘ining har bir harakati bilan Suheening ichki dunyosini qaytadan zabt etayotgandek edi. U qizning qanchalik qiynalayotganini, ammo shu bilan birga qanchalik ehtiros bilan yonayotganini his qilib turardi.
— Qara, qanchalik torsan... — deb pichirladi Yoongi, uning yuziga yaqin kelib. — Go‘yo birinchi marta bo‘layotgandek. Bu faqat meniki ekanligini hozir butun vujuding bilan his qilyapsanmi?
Suhee javob berishga ojiz edi, u faqat Yoongining ismini takrorlar, uning har bir harakatiga butun borlig‘i bilan taslim bo‘lgan edi.
Xonadagi havo ehtiros va shiddatli nafaslardan quyuqlashib ketgan edi. Yoongi bir soniyaga to‘xtab, Suheening titrayotgan va olov bo‘lib yonayotgan vujudiga, uning butunlay taslim bo‘lgan holatiga tikildi. Qizning vujudi allaqachon tabiiy namlik bilan yaltirar, u har qanday og‘riqqa qaramay, Yoongining shiddatli yaqinligiga chanqoq edi.
Yoongining nigohi qat’iy va olovli edi.
U qizning ko‘zlariga tik qarab, xirillagan, hukmron ovozda pichirladi:
— Tayyorsan... Butun vujuding meni chaqiryapti, Suhee.
Bu so‘zlardan so‘ng, u hech qanday ikkilanishsiz, o‘zining baquvvat azosini bir shiddatli harakat bilan Suheening tor va issiq vujudiga oxirigacha tiqib yubordi.
Suheening bo‘g‘zidan kutilmagan, baland va o‘tkir bir ingrash otilib chiqdi. Uning ko‘zlari hayrat va o‘sha yillar davomida kutilgan shiddatli to‘liqlik hissidan katta-katta ochilib ketdi. Qizning butun vujudi yoydek taranglashdi, barmoqlari Yoongining baquvvat yelkalariga shunchalik qattiq botdiki, u yerda qizil izlar qoldi.
Yoongi bir muddat qimirlamay turdi.
U Suheening ichki vujudi uni qanchalik qattiq siqib turganini, qizning nafas olishi qanchalik tezlashganini his qilib, o‘zini zo‘rg‘a tiyib turardi. Uning peshonasidan ter tomchilari Suheening ko‘kragiga tushar, xonada faqatgina ularning bir-biriga urilayotgan yurak urishlari eshitilardi.
— Juda torsan... — deb pichirladi Yoongi, tishlarini g‘ijirlatib. — Go‘yo birinchi marta senga tegayotgandekman. His qilyapsanmi? Sen faqat meniki bo‘lib qolasan... hatto o‘sha la’nati to‘ydan keyin ham bu hisni unuta olmaysan!
Suhee javob o‘rniga Yoongining bo‘ynidan mahkam quchoqlab, uni o‘ziga yanada qattiqroq tortdi. Yoongi esa sekin-asta, lekin shiddatli sur’atda harakat boshladi. Har bir zarbasi bilan u Suheening butun borlig‘ini zabt etar, yillar davomidagi ayriliqni mana shu olovli daqiqalarda yo‘q qilib yuborishga urinardi.
Xonadagi vaqt tushunchasi yo‘qolgandek edi. Bir necha soat davom etgan bu shiddatli ehtiros Yoongini butunlay o‘z domiga tortgan, u go‘yo yillar davomida to‘planib qolgan ochlikni bir tunda qondirmoqchi bo‘layotgandek to‘xtashni xayoliga ham keltirmasdi. U Suheeni turli pozitsiyalarga solar, har bir harakati bilan qizning vujudini qaytadan zabt etardi.
Ammo Suheening nafis tanasi bunday to‘xtovsiz va shiddatli bosimga dosh berishga qiynala boshladi. Uning har bir mushagi toliqqan, yuzidagi ehtirosli qizillik o‘rnini biroz horg‘inlik egallayotgan edi. Yoongining har bir shiddatli zarbasi endi nafaqat lazzat, balki chidab bo‘lmas og‘riqni ham olib kelayotgandek tuyulardi.
Suhee yotoqning choyshablarini mahkam changallab, boshini yostiqqa burkadi. Uning nafas olishi endi shunchalik og‘ir va uzuq-yuluq ediki, o‘pkasida havo qolmagandek edi. Uning tanasi har bir yangi harakatdan seskanib ketar, og‘riqlar me’yordan ortib, vujudini qaqshata boshlagandi.
— Yoongi... — deb pichirladi Suhee, ovozi zo‘rg‘a chiqib. — Iltimos... biroz... to‘xta...
Lekin Yoongi go‘yo bu so‘zlarni eshitmasdi. Uning ko‘zlari nafs va o‘sha vahshiyona egalik hissi bilan qorong‘ulashgan, u faqatgina Suheening tanasidan kelayotgan issiq taftni va uning har bir titrog‘ini his qilardi. U qizning belidan mahkam tutib, uni o‘ziga yanada yaqinroq tortdi va navbatdagi shiddatli harakatni amalga oshirdi.
Suheening ko‘zlaridan horg‘inlik va og‘riqdan yosh sizib chiqdi. U Yoongining yelkalariga qo‘llarini qo‘yishga ham majoli qolmagan, faqatgina taqdirga va Yoongining bu to‘xtovsiz shiddatiga taslim bo‘lgan edi. Uning tanasi Yoongining har bir tegishidan qizarib, issiqdan yonar, go‘yo bu tun hech qachon tugamaydigandek, u esa bu ehtiros ummonida cho‘kib borayotgandek edi.
Xonadagi shiddatli ehtiros va og‘ir nafaslar nihoyat o‘zining eng yuqori nuqtasiga yetdi. Yoongining harakatlari keskinlashib, vujudi yoydek taranglashganicha, u so‘nggi bor Suheening tor vujudini his qildi. So‘ngra, bir shiddatli harakat bilan o‘zini undan ajratib, ochiq qolgan choyshablar ustiga bor vujudi bilan bo‘shandi.
Xonaga og‘ir va karaxt qiluvchi sukunat cho‘kdi. Faqatgina ularning tartibsiz urayotgan yuraklari va shiddatli nafas olishlari bu sukunatni buzib turardi.
Suhee yotoqda butunlay holsiz, oyoq-qo‘llari jonsizdek yotardi. Uning ko‘zlari yumilgan, lablari esa hamon titrar, go‘yo hozirgina sodir bo‘lgan bu "bo‘ron"dan so‘ng o‘ziga kelishga urinar edi. Uning nafis badani Yoongining qattiq tutqichlari va ehtirosli bo‘salaridan qizarib ketgan, har bir nafasi og‘riqli va chuqur edi. U hozir dunyodagi hech bir narsani — na to‘yni, na Janob Kimni, na ertangi kunni o‘ylashga majoli bor edi.
Yoongi esa bir necha daqiqa qimirlamay yotdi, so‘ngra vazminlik bilan o‘rnidan turdi. Uning yuzida na pushaymonlik, na quvonch bor edi — faqatgina yillar davomida to‘plangan ochlikni qondirgan erkakning sovuqqon xotirjamligi sezilardi. U Suheega bir qarab ham qo‘ymay, yalang‘och holda hammom tomonga yurib ketdi.
Eshik yopilganidan so‘ng, suvning shovullagan ovozi eshitila boshladi.
Suhee yolg‘iz qolgach, ko‘zlarini sekin ochdi va shiftga tikildi. Uning yonoqlari bo‘ylab bir tomchi yosh sirg‘alib tushdi. Bu tun hamma narsani o‘zgartirib yuborgan edi. Endi u o‘zini qanday his qilishi kerak? Yoongining "asiri"mi yoki hali ham o‘sha to‘yga borishga majbur bo‘lgan mahkumami?
Hammomdagi suvning shovullashi to‘xtadi. Oradan bir necha daqiqa o‘tgach, eshik g‘iyqillab ochildi va Yoongi beliga oppoq sochiqni bog‘lagan holda, nam sochlaridan suv tomchilari tomib chiqib keldi. Uning vujudi hali ham issiq bug‘ va dush gelining achchiq hidi bilan qoplangan edi. U xonadagi xira chiroq nuri ostida yotoqda jonsizdek yotgan Suheega qaradi.
Yoongi karavot yoniga kelib, to‘shak chetiga o‘tirdi. Uning nigohi qizning qizarib ketgan yelkalari va horg‘inlikdan yumilgan ko‘zlarida to‘xtadi.
— Suhee... — uning ovozi endi boyagi vahshiyona shiddatdan xoli, g‘alati bir xotirjamlik va past ohangda yangradi. — Yuvina olasanmi? O‘zing turishga darmoning bormi?
Suhee javob berishga urindi, lablari biroz qimirladi, ammo bo‘g‘zidan birorta ham tovush chiqmadi. U hatto boshini tasdiq ma’nosida qimirlatishga ham ojiz edi. Butun vujudi qaqshab og‘rirdi, go‘yo suyaklari bir-biridan ajralib ketgandek, har bir mushagi toshdek qotib qolgandi. U faqatgina og‘ir nafas olar, ko‘zlarini ochishga ham qo‘rqqandek edi.
Yoongi qizning bu holatini ko‘rib, chuqur tin oldi. U Suheening naqadar nozik ekanini va o‘zining ehtiroslari qanchalik ayovsiz bo‘lganini hozirgina anglab yetayotgandek edi. U hech qanday so‘zsiz, ehtiyotkorlik bilan Suheening yupqa belidan va tizzalari ostidan tutib, uni xuddi eng qimmatbaho, sinuvchan shishani ko‘targandek dast ko‘tardi.
Suheening boshi Yoongining nam ko‘kragiga bemajol tushdi. U yigitning tanasidagi sovuq suv tomchilarini o‘zining lovullab yonayotgan terisida his qildi. Yoongi uni hammomga olib kirdi.
Ichkarida havo issiq bug‘ bilan to'la edi. Yoongi allaqachon keng vannani iliq suv bilan to‘ldirib qo‘ygan, suv ustida mayin ko‘piklar suzib yurar edi. U Suheeni sekinlik bilan suvga tushirdi. Iliq suv qizning og‘riyotgan a’zolariga tekkanda, u beixtiyor ko‘zlarini yumib, tanasining biroz bo‘shashganini his qildi.
Yoongi vannaning chetiga tiz cho‘kdi. U yumshoq gubkani olib, unga xushbo‘y sovun surtdi va Suheening tanasini mayinlik bilan yuvintira boshladi. Uning qo‘llari boyagi shafqatsiz erkakning qo‘llari emas, balki o‘zining eng yaqin insonini asrab-avaylayotgan najotkorning qo‘llariga o‘xshardi.
U qizning yelkalari, ehtirosdan qolgan qizil izlar va titrayotgan qo‘llarini shunchalik ehtiyotkorlik bilan artardiki, go‘yo o‘sha og‘riqlarni o‘z qo‘llari bilan surtib olib tashlamoqchi bo‘lardi. Suhee bu g‘amxo‘rlikdan ko‘z yoshlarini tutib tura olmadi. Issiq suv va ko‘z yoshlari bir-biriga aralashib ketdi.
— Yig‘lama, — deb pichirladi Yoongi, qizning nam sochlarini peshonasidan chetga surib. — Hammasi o‘tib ketdi. Hozir faqat orom ol.
Suhee yigitning bu kutilmagan mehribonligidan, uning boyagi "yirtqich"dan bir zumda "himoyachi"ga aylanganidan hayratda edi. Ammo hozir uning qalbida faqat bitta tuyg‘u bor edi u qanchalik azob chekmasin, baribir mana shu erkakning qo‘llarida bo‘lishni dunyodagi hamma narsadan ko‘proq istardi.