My school Crush
Ertalab Cho Yi-hyun sinfga kirganida, dugonalari allaqachon o‘z joylarida o‘tirishardi.
Hye-yoon qo‘lidagi nonushtasini tugatishga urinib, bir vaqtning o‘zida Jeong-eui bilan gaplashardi.
— Bugun maktabdan keyin birga ketamizmi? — deb so‘radi Yi-hyun sumkasini joyiga qo‘yarkan.
— Albatta, — dedi Jeong-eui. — Faqat Hye-yoon yana kechikmasa bo‘ldi.
— Men hech qachon kechikmayman!
— Kecha yigirma daqiqa kechikding.
Ularning kulgisi sinfga tarqaldi.
Yi-hyun ham kulib yubordi. Ammo shu payt yo‘lakdan tanish ovoz eshitildi.
U beixtiyor eshik tomon qaradi.
U boshqa sinfidagi bir nechta o‘quvchi bilan gaplashib turardi. Yi-hyun uni ko‘rishi bilan nigohi beixtiyor o‘sha tomonga tortildi.
Solomon birdan boshini ko‘tardi.
Yi-hyun darhol daftariga qaradi.
“Nega har safar uni ko‘rsam, o‘zimni bunday tutaman?”
Hye-yoon uning oldida qo‘l siltadi.
— Men senga uch marta gapirdim.
— Kechirasan, eshitmay qolibman.
— Bilaman, — dedi Hye-yoon kulib. — Xayoling qayerdaligini ham bilaman.
Tanaffusda Yi-hyun kutubxonaga borish uchun yo‘lakdan o‘tayotgandi.
Qo‘lida bir nechta kitob bor edi.
Burilish joyiga kelganida kimdir qarshisidan chiqdi.
Yi-hyun qadamini sekinlashtirdi.
Solomon ham uni ko‘rib, biroz chetga surildi.
— Kechirasiz, — dedi Yi-hyun past ovozda.
Ular yonma-yon o‘tib ketishdi.
Ammo Yi-hyun yuragi yana tez urayotganini his qildi.
U ortiga qaramaslikka harakat qildi.
Solomon ham o‘sha paytda ortiga o‘girilib qarayotgan edi.
Bu safar Yi-hyun jilmayib qo‘ydi.
Solomonning yuzida esa tushunish qiyin bo‘lgan ifoda paydo bo‘ldi.
U birinchi bo‘lib nigohini olib qochdi.
Yi-hyun esa kutubxona tomon yurishda davom etdi.
“Bir qarash uchun ham shunchalik xursand bo‘lish mumkinmi?”
Juma kuni maktabda kichik tadbir bo‘lib o‘tishi kerak edi.
O‘quvchilar sinflarini bezatish bilan band, yo‘laklarda esa qog‘ozlar va rangli bezaklar ko‘payib ketgandi.
Cho Yi-hyun dugonalari bilan sinf eshigi yonida turardi.
— Shu qog‘ozlarni yuqoriga ilib qo‘yishimiz kerak, — dedi Ji-hu.
— Men yordam beraman, — dedi Yi-hyun.
U stul ustiga chiqib, devorga bezakni yopishtira boshladi.
Hye-yoon pastdan turib, unga ko‘rsatma berardi.
— Hye-yoon, ikkita chap bo‘lmaydi-ku!
Shu payt narigi sinfdan bir nechta o‘quvchi o‘tib qoldi.
Ular orasida Solomon ham bor edi.
Yi-hyun uni ko‘rib, qo‘lidagi qog‘ozni bir zum ushlab qoldi.
Bu safar nigohi biroz uzoqroq davom etdi.
Yi-hyun esa stuldan tushayotganida muvozanatini yo‘qotay dedi.
— Ehtiyot bo‘l! — dedi Jeong-eui.
— Yaxshiman, — dedi Yi-hyun tezda.
Solomon allaqachon yo‘lak bo‘ylab uzoqlashayotgan edi.
— Sen hozir yana uni ko‘rding-a?
Ji-hu esa bezakni to‘g‘rilab, sokin ovozda dedi:
— Lekin bu nimani anglatishini bilmaymiz.
Biror kishi qarashi uning ham xuddi shunday his qilayotganini anglatmasdi.
Ammo yuragi baribir kichkina umidga to‘lib ketardi.
Tushlik paytida Yi-hyun dugonalari bilan oshxonaga ketayotgandi.
Yo‘lakning narigi tomonida Solomon do‘stlari bilan turardi.
Hye-yoon biror narsani gapirib, Yi-hyunni kuldirib yubordi.
Yi-hyun boshini orqaga tashlab kuldi.
Shu payt Solomonning nigohi unga tushdi.