My School Crush
Ertalab maktab har doimgidek gavjum edi.
Cho Yi-hyun dugonalari bilan yo‘lak bo‘ylab ketarkan, kechagi voqeani o‘ylardi.
U Park Solomon bilan gaplashishni xohlamasdi.
To‘g‘risi, nima deyishini ham bilmasdi.
Shu payt narigi tomondan Solomon ko‘rindi.
Yi-hyunning qadam tashlashi sekinlashdi.
Yi-hyun birinchi bo‘lib nigohini olib qochdi.
— Yana qarayapsan, — deb pichirladi Hye-yoon.
Ammo yuragida o‘sha birgina qarash qayta-qayta takrorlanardi.
Kun davomida ular bir necha marta bir-birini ko‘rib qolishdi.
Bir kuni Yi-hyun qo‘lidagi daftarlarini tushirib yubordi.
Qog‘ozlar polga sochilib ketdi.
U egilib, ularni yig‘ishga tushganida yonidan kimdir bir varaqni olib uzatdi.
Solomon qog‘ozni uzatib, yo‘lida davom etdi.
Yi-hyun esa bir necha soniya uning ortidan qarab qoldi.
Bu suhbat hech narsani anglatmasligi mumkin edi.
ikki og‘iz so‘z ham butun kunini chiroyli qilishga yetardi.
Kechqurun dugonalari bilan birga ketayotganda Hye-yoon so‘radi:
— Shunga ham xursand bo‘lib yuribsanmi?
— Demak, u senga rostdan ham yoqib qolibdi.
Faqat uzoqdan ko‘rinib turgan Solomon tomon yana bir bor qaradi.
Bu safar Yi-hyun nigohini olib qochmadi.
Ba'zan inson bilan gaplashish shart emas. Ko‘zlar aytmoqchi bo‘lgan hamma narsani aytib bo‘ladi.