My School Crush
Maktabning yangi o‘quv yili odatdagidek shovqin-suron bilan boshlandi.
Yo‘laklarda o‘quvchilarning kulgisi, sinfxonalardan eshitilayotgan gap-so‘zlar va qo‘ng‘iroq ovozi butun maktabni jonlantirib yuborgandi.
Cho Yi-hyun esa dugonalari bilan yo‘lak bo‘ylab ketardi.
— Bugun matematika borligini esdan chiqarib yuboribman, — dedi Kim Hye-yoon yuzini burishtirib.
— Sen har kuni nimanidir esdan chiqarasan, — Roh Jeong-eui kulib yubordi.
— Menimcha, bugun hammasidan ko‘ra Ji-hu tayyorroq, — dedi Yi-hyun.
Park Ji-hu qo‘lidagi daftarni ko‘rsatdi.
— Albatta. Men sizlarga o‘xshab oxirgi daqiqada yashamayman.
Ular kulishib ketayotgan paytda narigi tomondan bir guruh o‘quvchilar kelib qoldi.
Yi-hyun avval ularga e'tibor bermadi.
Uning nigohi bir yigitga tushdi.
Yigit boshqa sinfdagi bolalar bilan gaplashib kelardi. U baland bo‘yli, qora sochli va juda sokin ko‘rinardi. Formasi ham o‘ziga yarashib turardi.
Yi-hyun beixtiyor qadamini sekinlashtirdi.
U bu ismni ilgari eshitgan edi.
Maktabda u haqida gapirmaydigan odam deyarli yo‘q edi.
Lekin Yi-hyun uni shu kungacha bunchalik yaqin ko‘rmagandi.
Solomon dugonalari yonidan o‘tib ketayotganda bir zum Yi-hyunga qaradi.
Ammo Yi-hyunga bu vaqt juda uzun tuyuldi.
Solomon hech narsa demay yo‘lida davom etdi.
Yi-hyun esa joyida qotib qoldi.
Hye-yoon uning yelkasiga tegdi.
Solomon allaqachon yo‘lakning narigi tomoniga o‘tib ketgandi.
Dugonalari uning qarashlarini kuzatib turishardi.
— Sen hozirgina o‘sha bolaga qarab qolding.
— Qaysi bola? — Yi-hyun o‘zini bilmaganga oldi.
Ji-hu qo‘llarini ko‘ksida chalishtirdi.
Yi-hyunning yuziga issiq yugurdi.
— Ha-a, shunchaki, — Hye-yoon kulib qo‘ydi.
Ular sinfga kirishgach ham Yi-hyunning xayoli o‘sha yigitda qolib ketdi.
Dars boshlanganiga ancha bo‘lgan bo‘lsa ham, u daftariga qarab o‘tirar, lekin yozayotgan narsasining o‘zi nima ekanini tushunmasdi.
Oxiri u ruchkasini stolga qo‘yib, dugonalariga qaradi.
Yi-hyun bir oz ikkilanib turdi.
— Menimcha... menga Park Solomon yoqib qoldi.
Uchovlon bir necha soniya jim qoldi.
Keyin Hye-yoonning ko‘zlari kattalashdi.
— Shsh! — Yi-hyun darhol uning og‘zini yopdi. — Baland gapirma!
— Demak, nihoyat sen ham kimnidir yoqtirib qolding.
Ji-hu esa Yi-hyunga jiddiy qaradi.
Yuzida kichkina tabassum paydo bo‘ldi.
— Lekin uni yana ko‘rgim kelayapti.
Hye-yoon dugonasining yelkasiga boshini qo‘yib kuldi.
— Tamom. Bizning Yi-hyunimiz sevib qoldi.
Yi-hyun yuzini qo‘llari bilan berkitdi.
Ammo uning yuragi allaqachon boshqacha gapirayotgandi.
Ba'zi sevgilar katta voqealar bilan emas, shunchaki bir qarash bilan boshlanadi.