Bir kechalik Kelinchak


11-12-13-14-15 qismlar

#mutoalaZavqi

📝 БИР КЕЧАЛИК КЕЛИНЧАК…

1️⃣1️⃣ кисм

Аммо кўз ёш, сиқилиш, ғам чекиш билан дардни аритиб бўлмайди. Насиба бунга кейинги йиллардаги ҳаёти давомида бир неча бор амин бўлди. Шу сабабли бир сесканиб ўрнидан турди-да, деразадан ташқарига боқди. Кеч туша бошлабди. Эшик ортида эса ҳар қачонгидек савдо қизигандан қизиганди.

— Шунча вақт ўтириб қолдимми? — деди ўзига ўзи шоша-пиша сочларини тўғриларкан. — Мараз солиқчининг гаплари асабимни бузди-да! Бу кунингдан баттар бўлгин, илойим!..

Насиба қўлига сумкачасини олиб секин кабинетдан чиқди. Кўз қири билан атрофни кузатиб, ходим ва ходималар ўз иши билан бандлигига гувоҳ бўлгач, ташқарига йўл олди. Шу орада иш юритувчи аёлга баъзи нарсаларни тайинлашни ҳам унутмади.

— Кеч кириб қолибди, — деди машинасига чиқиб ўтиргач. — Ҳадемай тун чўкади. Яна оғир, қўрқинчли, дардли ва аянчли лаҳзалар бошланади. Ойим ҳам анча қариб қолди. Мен билан узоқ гаплашиб ўтира олмайди. Телевизорни кўришга кўзим йўқ. Баттар асабим бузилади. Мақтовдан нарига ўтишмайди. Одамларнинг дардини сир тутишади. Йўқ, ҳозир уйга бормайман. Яхшиси, тунги клубимдан хабар оламан. Икки кундан бери қадам босмагандим. Кўрай-чи, ишлар қандай кетяпти экан!..

Насиба тахминан ярим соат деганда шаҳарнинг бошқа бир четидаги тунги клубга етиб келди. Ташқарида зулмат ҳукм сура бошлаган, аммо ой зулматга сира сўз бермай, оламни ёритишда давом этарди. Насиба шошилмасдан машинасини кўздан панароқ жойга қўйиб, хотиржамлик билан пастга тушди. Тушди-ю, даҳшатдан бақириб юбораёзди.

Тунги клубнинг кириш эшиги яқинида икки қўриқчи озғиндан келган йигитни тепкилар, йигит баланд овозда тўхташларини сўраб ёлворарди. Аммо қўриқчилар унинг илтижоларига қулоқ тута қолмасди.

— Ҳой, нима қилганларинг? — Насиба югуриб борди-да, қўриқчиларнинг олдини тўсди. — Ақлдан озганмисанлар? Нега уряпсан бу одамни? Жинни бўлдингми иккалангам? Ким ҳуқуқ берди сенларга?

Қўриқчилар Насибани кўрганданоқ бўшашиб қолишганди. Айбдорона ер чизган кўйи бир неча қадам ортга тисланишди. Насиба эса дарров ерда қонга беланиб ётган йигитга ўрнидан туришга ёрдамлашди-ю, қўриқчиларнинг бирига бақирди:

— Аъзам, нега қаққайиб турибсан? Тез ичкарига олиб кир, юз-қўлини юв! Кейин менинг кабинетимга опкирасан!

Қўриқчи йигитни етаклаганча клуб ичкарисига кириб кетгач, Насиба иккинчи қўриқчини сиқувга олди.

— Нега дўппосладиларинг уни? — сўради нафрат аралаш. — Бурнингни тортавермай, саволимга жавоб бер!

— Ҳалиги… — қўриқчи Насибага ер остидан қўрқа-писа қараб олди-да, жавоб беришга тутинди. — Т-талабайкан… Пули йўқлиги аниқ эди. Клубга кираман деяверди. Яхшиликча тушунтирсак…

— Нима? Талаба бўлса пулсиз юради деб ким айтди сенларга? Кучларинг шу йигитга етдими? Ташкилотингда шунақанги зўравонликка, шафқатсизликка ўргатишадими ҳали?

— Й-йўғ-э, опа, ундаймас… Ҳалиги…

— Сенларминан кейин гаплашаман! — гапни кесди Насиба. — Иккаланг ярим соатдан кейин кабинетимга кирасан.

— Хўп бўлади!..

* * *

Кабинетга кириб борганда, калтак еган талаба ва Аъзам деган қўриқчиси бир четдаги курсиларда ўтирганча ер чизарди.

— Сен бўшсан, — деди Насиба қўриқчига. — Ярим соатдан кейин шеригингминан олдимга кирасан.

— Бўпти.

— Чиқавер ишингга!

Қўриқчи чиқиб кетгач, Насиба талаба йигитга ачиниш аралаш зимдан тикилиб қаради. Унинг истараси иссиқ, кўз қарашлари самимий эди.

— Кечирасиз, ака дейми, уками, билолмадим. Майли, ука дея қолай! Нима бўлди? Бошидан гапиринг-чи! Айтганча, исмингиз нима?

— Билол, — деди йигит аста бош кўтариб. — Талабаман. Миллий университетда ўқийман.

— Жуда яхши, — деди Насиба. — Кўриниб турибди талабалигингиз. Нима бўлди, Билол? Нега қўриқчилар сизни дўппослашди?

— Жуда зўравон, қўрс экан қўриқчиларингиз! — Билол энди гап оҳанги совуқлашган кўйи жавоб қайтарди. — Ерга уриб ташлашди. «Талабайкансан, пишириб қўйибдими бу ерда?» деб нафсониятимга тегишди. Мен ўзимни босиб ичкарига кирмоқчи бўлдим. Улар эса… Кўрганингиздай…

— Қўриқчиларимни кечиринг, — деди Насиба асабий лаб тишлаб.

— Иккаласиям ишдан ҳайдалади бугун… Биласизми, айбимизни ювиш учун нима қилишниям билмай бошим қотди. Ўзингиз айтинг, нима қилсам кечирасиз бизни? Истайсизми, дўконларимдан бирига борамиз-да, сизга бош-оёқ сарпо совға қиламан?!. Балки…

— Менга ҳеч нима керакмас, — деди Билол. — Елкамнинг чуқури кўрсин энди шу клубларингизни! Узр, кетишим керак. Имтиҳонга тайёрланишим зарур.

Шундай деб Билол даст ўрнидан турди. Унинг юзлари қонталаш, кўз остилари, томоқ остигача кўкариб кетганди. Оёғига ҳам қаттиқ тепишганми, бир-икки қадам юрганди, оқсаётгани сезилиб қолди.

— Йўқ, бунақаси кетмайди, — деди Насиба. — Ҳозироқ дўхтирга борамиз. Яраларингизга малҳам суришади, керак бўлса, укол қилишади. Мен сизни бу аҳволда қўйиб юбора олмайман! Нима бўлгандаям айб бизда. Айбимни ювмасам, ўзимни кечира олмайман!..

Билол қаршилик қилмади. Насибага итоат этган ҳолда қайтадан курсига чўкди.

Бир соатча вақт ўтиб улар илиқ хайрлашишди. Насиба талабанинг яраларига малҳам суриб, керакли уколлар олингач, уни талабалар шаҳарчасигача олиб бориб ҳам қўйди. Кетаётиб қайта-қайта узр сўради. Бемалол клубга бориб кўнгил ёзаверишини қайта-қайта тайинлади.

* * *

Аммо эртаси куни ҳам ўша талаба йигит негадир кўз ўнгидан кета қолмади. Кўз юмди дегунча Билолнинг ерда ётган кўйи типирчилаётгани, қўриқчиларнинг шафқатсизларча тепкилаётгани хаёлида гавдаланаверди.

«Қўриқчилариям анави солиқчидай бир бало, — кўнглидан ўтказди машина рулини бозор тарафга буриб. — Шунчалик ҳам раҳмсиз бўладими одам деган? Ифлослар-эй!.. Ишқилиб мелисага гуллаб қўймасин бу талаба. Солиқчи асабимни бузиб юргани етади менга. Мелисаси ортиқча…»

Машина рулини бозор тарафга бурди ҳамки, йўл четидаги автобус бекатида Билол ўтирганини кўриб қолди ва дарҳол тормозни босди.

«Нима бало, ростданам мелисага отландими дейман? — кўнглидан ўтказди у шошилмасдан машинадан тушаркан. — Кеча индамаганди-ку! Шунчалик номардми бу талаба?..»

Шу тобда кутилмаган манзара намоён бўлди. Қаердан пайдо бўлди, билмайди, ўзи томонга солиқчи келаётганини кўриб қолди. Насиба ғалати аҳволда қола бошлаганини ҳис этди-ю, тезда ўзини қўлга олиб атайин унга эътибор бермаган каби Билол ўтирган автобус бекатига қараб юрди. Билол ҳам уни кўрган, шунинг учун даст ўрнидан туриб Насибанинг истиқболига шошилди. Аммо солиқчи деярли яқинлашиб қолганди.

— Синглим, Насибахон, — деди юришдан тўхтамай. — Бир дақиқа!..

Солиқчи етиб келган бўлса-да, Насиба атайин салом бермади. Гўё уни кўрмаган каби Билолга юзланди. Саломлашди, ҳол-аҳвол сўради. Солиқчининг эса ортга чекиниш, суҳбат тугашини кутиш нияти йўқ эди.

— Насибахон, — деди кўзини лўқ қилиб. — Бир дақиқага менинг машинамга ўтирсангиз! Гаплашиб оладиган ишлар чиқиб қолди!

— Менинг солиқчилар билан қиладиган ишим йўқ, — деди Насиба бўш келмай. — Солиқларнинг ҳаммасини аллақачон тўлаб қўйганман, буни ўзингизам яхши биласиз. Агар гапингиз тугаган бўлса, хайр! Менинг манави йигитда зарур ишим бор.

— Илтимос, синглим, келинг, бир дақиқа вақтингизни оламан холос! Илтимос!..

Насиба билдики, солиқчи барибир тинч қўймайди.

Билолга машинасини кўрсатиб бироз кутиб ўтиришини сўради ва шундан кейингина солиқчига юзланди.

— Хўш, қанақа ишингиз бор менда?

— Машинамга ўтирайлик!

— Мен бировларнинг машинасига ўтириб ўрганмаганман!

— Унда… Майли, келинг, бекатда ўтира қоламиз! Кўп вақтингизни олмайман!

Насиба солиқчининг ортидан истамайгина юриб бориб бекатдаги ўриндиққа чўкди ва унга савол назари билан боқди.

— Биласизми, — салмоқ билан гап бошлади солиқчи янада жиддийлашиб. — Тунги клубингизда ноқонуний ишлар бўлиб ётганидан хабар топиб қолдик. Бунга нима дейсиз?

Насиба ялт этиб солиқчининг кўзларига боқди.

— Қанақа ноқонуний иш? Мен қонунларимизни ҳурмат қиламан!

— Жуда устамон ва айёр экансиз! — деди совуқ тиржайиб солиқчи. — Қойилман! Аммо… Минг афсус, тунги клубни очишга очибсиз-у, назоратни бўшаштирибсиз. Клубда ҳатто наркотиклар сотиларкан, суюқоёқлар сотиб олинаркан. Ичкилик, чекимлик савдоси авжида экан… Хўш, буларни ҳам қонуний дейсизми?

Насибанинг тоқати тоқ бўлди. Бу нусханинг асл мақсади бошқа эканини кўнгли сезиб турарди. Қаёқдаги туҳматларни юзига чаплаётгани алам қилди.

— Менга қаранг, мақсадингиз нима ўзи? — сўради охири чидолмай. — Гапнинг индаллосини айтинг!

— Ана, энди ўзингизга келдингиз, — дея кафтларини бир-бирига ишқалаб қўйди солиқчи. — Ақлли одамларнинг садағаси кетса арзийди. Хў-ўш… Демак, гап бундай. Сизда битта йўл бор. Агар шу йўлдан борсангиз, эркак сифатида сўз бераман, сизни ҳеч ким безовта қилмайди. Бемалол, қўрқмасдан тирикчилигингизни қилаверасиз.

— Ўша сиз айтган йўлдан бормасам-чи?

— Бормасангиз, жуда ёмон бўлади. Биргина наркотикнинг ўзи шўрингизга шўрва тўкиши тайин.

— Майли, айтинг, қанақа йўл экан ўша?

— Тунги клубни менга сотасиз, — деди солиқчи. — Йўли шу… Ишонинг, хафа қилмайман пул масаласида.

— Нима? Сотаман? Мен клубни ҳали вери сотмоқчи эмасман.

— Мен сиздан сотасизми-йўқми деб сўрамадим. Сотасиз дедим.

— Чучварани хом санабсиз, амаки! — Насиба шу тобда солиқчининг ёши ўтганини эслатиб қўйиш илинжида «амаки» сўзини атайин тилга олди. — Клуб сотилмайди.

— Сотаси-из! Сотмай қаергаям борардингиз?!. Ҳали мелиса, прокуратура, суд курсисига ўтириб кўрмагансиз-да! Айтиб қўяй, жуда ёмон бўлади! Ўйлаб кўринг!

Насиба ортиқ бир сўз демади. Зарда билан ўрнидан турди-да, хайр-маъзурни ҳам нася қилиб машинаси томон илдам юриб кетди.

#mutoalaZavqi

📝 БИР КЕЧАЛИК КЕЛИНЧАК…

1️⃣2️⃣ кисм!

Туҳмат тоши оғир бўлади. Уни кўтаришга ҳар кимнинг ҳам қурби етмайди. Насиба ҳам бир юзсизнинг туҳматлари зарбидан сал қурса эгилай дерди. Шу аҳволда машинасига ўтирди-ю, рулга бош қўйиб оғир хўрсинди. Орқа ўриндиқда эса Билол ўтирар, Насибанинг аҳволини кўргандан бери ҳайрон эди. Аммо савол беришга шошилмасди.

Насиба бир неча дақиқа шу тахлит ўтиргач, илкис бошини кўтарди ва машинанинг кичик кўзгучасидан орқа ўриндиққа қаради.

— Вой, ўзимнинг ташвишларим билан бўлиб сиз борлигингизниям унутибман, — деди у. — Узр!

— Бир нарса сўрасам майлими, опа? — эҳтиёткорона сўради Билол.

— Йўқ, — деди Насиба. — Мен сиздан сўрайман ўша бир нарсани.

— Майли, — бош қашиб қўйди Билол. — Бемалол сўрайверинг, опа!

— Ўзи ёшингиз нечада?

Билол ёшини айтди.

— Мендан икки ёш кичик экансиз. — деди Насиба жилмайиш қилиб. — Бемалол ука деяверсам бўларкан.

— Бемалол.

— Ҳа-а, сўрамоқчи бўлганим… Бекатда нега ўтиргандингиз? Бирор ерга бормоқчимидингиз?

— Ҳ-ҳа, — тутилиброқ жавоб қилди Билол. — Марказий кутубхонага бормоқчи бўлгандим. Кейин… Сизни кўриб фикримдан қайтдим…

Насиба суҳбатни давом эттириш ўрнига қайта-қайта хўрсиниб олди. Билолнинг мелисага арз қилиш нияти йўқлигига яна бир карра амин бўлиб кўнгли ёришди. Лекин солиқчининг зуғуми, қўрқитишлари ёдига тушди дегунча юзи қайтадан тундлашди.

— Опа, тинчликми? — орадаги сукутни бузди Билол. — Мазангиз йўқми?

— Э, ука, мазам йўқ бўлса яхшийди шундан кўра. Қуриб кетсин дунёлариям!

— Нега ундай деяпсиз? Нима бўлди? Балки менинг ёрдамим тегиб қолар?

Насиба талабанинг шу бир оғиз сўзи қалбини эритгандек ҳийла енгил тортди. Бу йигитнинг кўнгли очиқлигига шубҳаси қолмади. Дунёда кам бўлса-да, шундай одамлар борлиги учун шукр қилди.

— Сиз ёрдам бера олмайсиз, — деди у ташқарига ҳиссиз боқаркан. — Улар ваҳший ҳайвондан баттар. Сизниям қўшиб ютворишади.

— Жа унчаликмасдир? — жонланди Билол. — Улар ҳам бизга ўхшаган одам-ку, опа!

— Шундайликка шундай-ку-я, лекин улар барибир ёмон одамлар. Тутган ерини кесади.

— Бояги одам сизни хафа қилдими? Айтинг, опа, мениям бошимдан кў-ўп иссиқ-совуқ ўтган. Балки арзимаган бўлсаям ёрдамим тегар? Илтимос, опа, айта қолинг!

— Уф-ф… Менданам қайсар экансиз, — маъюс жилмайиб кўзгуча орқали Билолга қараб қўйди Насиба. — Ўша нусха солиқ ташкилотининг бошлиғи. Худо қарғаган. Нимаймиш, мен ўша сиз борган клубни тезликда унга сотишим керакмиш. Бир дунё туҳматни бошимга ёғдирди. Бошимдан оёғимгача мағзава тўкиб ташлади… Нима қилишни билмай қолдим… Ўлиб кетсин бизнеслариям!..

— Ёмон одамларакан-да! — деди Билол қовоқ уйиб. — Лекин иш берса уни тўхтатишнинг битта йўли бор.

— Қанақа йўл? Менимча ундайларни фақат худо тўхтатса керак.

— Ҳаракат қип кўриш зиён қилмайди, опа.

— Хўп, зиён қилмаса, айтинг. Қанақа йўл.

— У яна сизнинг олдингизга келишини айтдими?

— Йўқ, аммо кўнглим сезиб турибди. Бугун тағин пешонамда пайдо бўлади.

— Унда мениям ёнларингда ўтиришимга рухсат берсангиз, ўша усулимни ишга солардим.

— Қанақа усул? Айтинг-да чўзмай!

— Менда диктофон бор. Бор гапни ўша диктофонга ёзиб оламан. Кейин сизга бераман. Сиз қўнғироқ қиласиз-да, ҳақиқатни айтасиз. «Агар яна безовта қилсанг, ёзувни прокуратурага топшираман», дейсиз. Қалай, опа? Зўр ўйлабманми?

— Жа шустрий экансиз-ку-а? — кулди Насиба. — Қаерликсиз?

— Бухоро томонлардан.

— Ҳа-а, яхши. Бухорога бормаганман-у, аммо яхши жойлар дейишади. Зиёратгоҳларини мақташади.

— Тўғри… Опа, таклифимга нима дейсиз?

— Ҳ-ҳа-я, қаранг, дарров эсимдан чиқай дебди… Умуман, ёмон таклифмас.

— Унда бошлай қолайлик!

— Солиқчи келсин-да олдин! Диктофонингиз ўзингиздами?

— Ҳа, ёнимда. Доим ёнимда олиб юраман буни.

— Бўпти, унда ҳозир ресторанга борайлик, бирга тушлик қиламиз.

— Ресторан? — Билол бирдан ўзгарди. Ранги гезарган кўйи асабий лаб тишлади. — Й-йў-ўқ, опа, бу менга тўғри келмайди. Талаба одамга ким қўйибди ресторанда овқатланишни? Йў-ўқ, опа, узр!..

— Нега унақа дейсиз? Нима, талаба одам эмасми? Сиз ғурурланиб юришингиз керак талабалигингиз билан.

Бу бахт-ку!

— Тўғри, лекин очиғини айтсам… Аёлларга ҳеч қачон боқиманда бўлмаганман!

— Майли, унда кеча менинг қўриқчиларимдан калтак еганингиз учун узр сўрадим деб ҳисобланг. Шунинг эвазига мен сизни меҳмон қилмоқчиман. Бўладими?

Билол кулимсираганча бош эгди.

— Қўймадингиз-қўймадингиз-да, опа! Майли…

* * *

Ресторандан чиқишгач, Насиба машинасига ўтиргандан кейин, яна кўзгуча орқали Билолга боқди.

«Ўзини тутиши, ҳушёрлигига қараганда, кўча кўрган йигитга ўхшайди, — кўнглидан ўтказди у. — Бундайлар чайир, меҳнаткаш бўлади. Кўнглиям очиқ экан. Менга ўхшаб камбағал оиладан чиққани кўриниб турибди. Нима қилсам бўлади? Супермаркетга ишга қўйсам-чи? Дарсдан келиб ишлайверарди… Ҳа, буни ўйлаб кўриш керак…

— Опа, илтимос, мени йўлда қолдириб кетсангиз, — деди Билол ўртадаги жимликни бузиб. — Кутубхонага кириб ўтсам девдим.

— Иш-чи? — кулди Насиба. — Таклиф нима бўлади?

— У одам… Келмаган-ку ҳали!

— Келади. У ифлос ортимдан тушдими, қайтмайди энди. Сезиб турибман. Барибир келади юзсиз. Бўпти, ҳозир супермаркетга борамиз. Иш бор.

— Хўп, — дея қайта бош эгди Билол. — Қарши эмасман, опа!

* * *

«Эшакни эсласанг, қулоғи кўринади», деб бежиз айтишмаган экан. Супермаркетга кириб келишлари билан иш юритувчиси Ноилахон пилдираганча келиб қаршисида ҳозир бўлди.

— Ассалому алайкум, Насибахон! — деди у кабинет тарафга билинар-билинмас қараб қўйиб. — Сизни яна ҳов анов кунги солиқчи амаки кутиб ўтирибди.

— Шунақами? — кулимсираб Билолга кўз қисди Насиба. — Қаранг-а, жуда интизомли-да шу солиқчи! Кутдиришни ёмон кўради. Майли, сиз ишингизга бораверинг, мен кабинетда бўламан!..

Насиба Билолни эргаштирганча кабинетига кирди. Солиқчи четроқдаги курсига ястаниб олганча қайсидир газетани варақлаш билан банд эди. Насиба кириб келганини кўриб газетани бир четга сурди-да, номигагина қимирлаб қўйди.

«Худди ўз уйига киргандай ястаниб олибди-я, яшшамагур, — хаёлан қарғанди Насиба. — На уят, на номус бор бунда. Илойим оғзингдан қонинг келсин!..»

— Келинг, хуш кепсиз, — Насиба жойига ўтириб солиқчига аламли боқди. — Кутдириб қўйдикми дейман?

— Ҳа энди, сиздақалар кутдирса арзийди, — оғзининг таноби қочиб жавоб қилди солиқчи. — Керакли одамсизлар!.. Айтганча, ўзингизга янги тансоқчи олдингизми дейман?

Солиқчи бир четда қимтинибгина ўтирган Билолга ишора қилди.

— Айтмабсиз-да, бақувватларидан топиб берардим.

— Бу тансоқчимас, — деди Насиба. — Менинг ёрдамчим.

— Шунақами?.. Майли, майли… Энди Насибахон, муддаога ўта қолайлик-а?..

Шу гап тилга олингач, Насиба ялт этиб Билолга қаради. Талаба ҳам уни дарров тушуниб аста кўз қисиб қўйди. Демак, диктофон ёзишни бошлаган. Қўрқмаса ҳам бўлади…

— Майли, ўта қолинг! — деди Насиба солиқчига савол назари билан боқиб. — Нима ишингиз бориди бизда?

— Билиб туриб тағин сўрайсиз-а, Насибахон! Ахир, боягина гаплашдик-ку тунги клуб ҳақида!..

— Хўш, нима бўпти? Мен клуб ҳақида охирги жавобимни айтдим сизга. Энди бошқа гап сиғмайди, амаки!

Кўриниб турибди. Солиқчига Насибанинг «амаки» дея мурожаат этиши жуда алам қиляпти. Бу билан Насиба ўша пайтлардаги очиқ таклифига арзирли жавоб сифатида «сен қарисан» деган иборани худди шу «амаки» сўзига қориштириб айтганига ақли етиб турарди. Барибир сир бой бермади. Гапни бошқа ёққа бурмай, таҳдид қилишда давом этди.

— Сиз қанақа аёлсиз ўзи тушунмайдиган? Клубингиз томоғигача балчиққа ботиб ётибди. Прокуратура, мелиса босса ўзингизни биринчи ўринда обориб тиқиб қўйишади. Ундан кўра, тинчгина сотиб қўя қолмайсизми?

— Бу менинг мулким, хоҳласам, сотаман, хоҳламасам, сотмайман.

— Тўғри, лекин бизни ранжитиш яхшиликка олиб бормайди. Эртага тағин ўзингиз қаршимда тиз чўкиб ёлвориб юрманг!..

— Қўрқитяпсизми, амаки? — жаҳдини сир тута олмай солиқчига совуқ тикилди Насиба. — Нима қиласиз? Қаматасизми?

— Мен қаматишдан олдин шундай ишлар қиламанки, туғилганларингизга, бизнесга кирганларингизга минг пушаймонлар ейсиз!

— Ҳа-а, шунақами? — қошларини чимириб солиқчига қаттиқроқ тикилиб қаради Насиба.

— Демак, зўравон, мафиячиларни пешонамга опкелиб ўлдиртирасиз, шундайми?

— Ўлдиртирмайман, — деди солиқчи хириллаб. — Олдин қийноққа солишади. Ана ундан кейин билганларини қилишади…

— Гапингиз тугадими? — Насиба зарда билан ўрнидан турди. — Агар бошқа гапингиз бўлмаса, кабинетни бўшатиб қўйсангиз, илтимос!

— Демак, яхшиликча кўнмайсиз, шундайми? — солиқчи ўрнидан туришга шошилмай, ўтирган ерида қулочини керди. — Афсус, энди яхши гапларим қолмади. Биласизми, нодон экансиз. Ўша клуб эрта-индин барибир меники бўлади. Инсоф қилаётгандим. Шу аёл ҳам фойда кўрсин, қақшаб қолмасин дегандим. Тушунмадингиз. Энди клубни қўшқўллаб ҳадя қилишингизни ҳамма кўради. Қани, алам қилмасмикан сизга!..

— Буни вақт кўрсатади, — деди Насиба. — Сал пастроқ тушинг! Ҳозир умуман бошқа замонда яшаяпсиз.

— Кўрамиз.

Солиқчи шундай деди-ю, чиқиб кетди. Насиба эса пинагини бузмай, Билол узатган диктофонни қўлига олди.

#mutoalaZavqi

📝 БИР КЕЧАЛИК КЕЛИНЧАК…

1️⃣3️⃣ кисм!

Насиба прокурорга қўнғироқ қилиш, диктофондаги ёзув ҳақида айтишга шошилмади. Кабинетдан чиқишгач, Ноилани кўрди-ю, нимадир ёдига тушгандек, Билолга юзланди.

— Менга қаранг, Билол, — деди жиддий оҳангда. — Кўринишингиздан ёмон одамга ўхшамайсиз. Сизга ишона бошладим. Биласизми, менинг дўконимда ҳов анави аёлга ёрдамчи бўлиб ишлайсиз. У иш юритувчим. Нима буюрса шуни қиласиз. Маошдан хавотир олманг.

— Ахир… Дарсларим бор-ку, опа, — деди Билол бош қашиб. — Ишга…

— Дарсдан кейин ишлайсиз. Кеч хуфтонгача шу ерда бўласиз. Кейин-чи, ҳозироқ ётоқхонангиздан менинг уйимга кўчиб ўтасиз. Ош-овқатдан камингиз бўлмайди. Ижара ҳақи ҳақида ўйламанг.

— Б-билмадим… — ер чизди Билол. — Сизга оғирлигим тушишини хоҳламасдим.

— Нега оғирингиз тушади? Ишлайсиз, пул топасиз, ўқишингизда ўқийсиз. Бунақа имконият ётоқхонангизда йўқ. Тўғрими?

— Тўғри…

— Унда сиз ташқарида кутинг, мен ҳозир Ноилага ҳаммасини тушунтириб қўяман. Эртадан бошлаб ўқиш тугаши билан ишга келаверасиз.

Билол итоат билан шошилмай ташқарига йўл олди.

* * *

Уйга кириб келишганда, Нафосат ая нимадир тўқиш билан машғул эди. Ойшахон деган уй хизматчиси югуриб елиб юмушларни адо этарди.

Қизининг ёнида келишган Билолни кўриб Нафосат ая Насибага ҳайрат аралаш боқди.

— Бу йигит талаба, исми Билол, — деди Насиба. — Ойижон, у бугундан бошлаб бизникида яшайди. Қарши эмасмисиз?

— Вой, нега қарши бўлай? — дея кулимсиради Нафосат ая Билолнинг саломига алик оларкан. — Сен шуни маъқул кўрган бўлсанг, мен нима дердим?!. Ана, хоналарнинг бари бўш ётибди.

— Ойшахон опа, — уй хизматчисини чорлади Насиба. — Бу йигитга хонасини кўрсатинг! Кейин… Енгилроқ бирор нима пиширворинг, иккаламизам очмиз!.. Айтганча, Билол, жойлашиб олгандан кейин менинг олдимга чиқинг, бояги иш бўйича қўнғироқ қип кўрамиз!

— Хўп бўлади, опа!..

Орадан ярим соатча вақт ўтди. Кун пешиндан оғганди. Ниҳоят қўнғироқ қилишга навбат етди ва Насиба Билол гувоҳлигида прокуратурага қўнғироқ қилди.

— Эшитаман, — гўшакдан эркак кишининг товуши янгради. — Прокуратура эшитади!

— Биласизми, менинг арзим бориди сизларга, — деди Насиба. — Телефон орқали айтсам ҳам бўладими?

— Албатта, — жавоб қилди товуш эгаси. — Сиз айни прокуратуранинг ишонч телефонига қўнғироқ қилдингиз. Айтаверинг! Ким сизни хафа қилди?

— Мени фалон туман солиқ идораси бошлиғи Ҳикмат Маллаев деган одам шантаж қиляпти. Биласизми, мен тадбиркорлик билан шуғулланаман. Бир нечта дўконларим, кейин… Тунги клубим бор. ҳаммаси расман давлат рўйхатидан ўтган. Аммо Маллаев деган шу одам клубингни сотасан, сотмасанг, ит кунига соламан деб қўрқитгани қўрқитган. Нима қилишни билмай қолдим. Далил сифатида унинг охирги марта келгандаги гапларини диктофонга ҳам ёзиб олганман. Агар сизларга зарур бўлса, диктофон қўлимда.

— Жуда яхши, синглим, қўнғироқ қилиб тўғри йўл тутгансиз. Сиз билан боғланишимиз учун телефон рақамингизни берсангиз!

— Хўп бўлади!

Насиба қўл телефони рақамини айтди.

— Сиз билан тез фурсатда прокурорлардан бири боғланади, — тайинлади у. — Албатта муаммоингиз ижобий ҳал этилади. Сира хавотир олманг!..

Шундан кейингина Насиба енгил тортди. Дунёда ҳақиқат борлигига яна бир карра амин бўлиб, аста ўрнидан турди ва Билол томон ўгирилди.

— Бўлди, юринг, Билол, овқатланамиз!

* * *

Вақт асрга яқинлашганди. Насиба ўз хонасида дам олар, прокуратурадан қўнғироқ қилишларини кутарди…

Хайрият, телефони безовта жиринглади. Насиба шоша-пиша телефон дисплейига кўз ташлади. Рақам бегона. Демак, бу прокурор бўлиши аниқ.

— Алло, бу ким? — мулойим оҳангда сўради Насиба. — Эшитаман!

— Мен прокуратурадан бўламан, — ўзини таништирди овоз соҳиби. — Исми-шарифим Давлат Бўриев. — Нима бўлди, синглим?

— Бир солиқчи шантаж қилаётганди мени, — деди Насиба. — Охири сизларга мурожаат этишга мажбур бўлдим. Кўз очирмаяпти клубингни сотасан деб.

— Тўхтанг, бу шаҳар марказидаги «Оқшом» деган тунги клуб эмасми?

— Ҳ-ҳа, худди ўша, — тутилиброқ жавоб қилди Насиба. — Мен ўша клубнинг эгаси бўламан, ака!

— Танидим сизни.

Хўш, далилларингиз борми? Сиз шикоят қилаётган одамнинг олдида уялиб қолмаймизми?

— Ёнимда диктофон бор. Ҳаммасини ёзиб олганман.

— Дуруст. Унда… Ҳа, клубингиз соат нечада очилади?

— Кечқурун соат етти яримларда очилади ҳар куни.

— У ҳолда гап мундай, сиз етти яримда клубда бўлиб туринг. Биз ўша солиқчини топиб биргаликда етиб борамиз. Ҳаммасини ўшанда гаплашамиз. Маъқулми, синглим?

— Албатта, мен клубда бўламан.

— Омон бўлинг!

— Раҳмат!

* * *

Насиба ишонарди. Прокуратура орага тушдими, солиқчисиям, бошқасиям ип эшолмайди. Айниқса, диктофондагига ўхшаш далил қўлингда бўлса, марра сеники.

Кечқурун соат саккизларга яқин худди ўша прокурор солиқчини ва қуролланган тўрт милиционерни етаклаганча кириб келди. Насиба ҳайрон эди. Милиционерлар нега керак бу ишда? Нимага бу ҳақда миқ этмади унда прокурор?

Салом-аликдан сўнг баланд бўйли, кўз қарашлари ўта жиддий прокурор милиционерларга нимадир деди-ю, кабинетга йўл олди. Милиционерлар ташқарида — дўконда қолишди.

— Хўш, синглим, — шошилмасдан сўз бошлади прокурор ўтиришгач. — Демак, сиз экансиз-да, шу клуб эгаси!

— Ҳа, мен, — деди Насиба беихтиёр кўнгли ғаш тортиб. — Аммо бир нарсани тушуна олмай турибман.

— Нимани тушунмадингиз, синглим?

— Милиционерлар нима қилади бу ерда?

— Ҳа-а, уларми? Хавотир олманг, бугун рейдлари боракан. Илтимос қилишувди, бошлаб келавердим. Сизга яхши-ку! Биз кетгунча ҳаммаёқни текшириб, тозалаб қўйишади. Ёмон одамлар бўлса, ҳайдаб солишади. Майли, қани ўша диктофонингиз?

Насиба шоша-пиша сумкачасидаги диктофонни олиб прокурорга узатди. У эринмасдан суҳбатни тинглади. Шу орада бир Насибага, бир солиқчи, Билолга қайта-қайта шубҳали назар ташлаб олишни-да унутмади.

— Жуда соз, — деди охири диктофонни Насибага қайтариб. — Яхши гаплар бўлибди. Хўш, ока, сиз нима дейсиз?

Солиқчи ниҳоятда аччиқлана бошлагани юзлари қизаринқираганидан, бармоқлари оҳиста титраб кетаётганидан аниқ-тиниқ сезилиб турарди. — Нега бу сингилни хафа қилдингиз?..

Солиқчи ҳали оғиз очишга улгурмай, эшик очилди ва милиционерлардан бири қўлида оппоқ кукун солинган халтача билан кириб келди. Унинг кетидан эса Насибанинг ишчиларидан бири Нодир исмли 18 яшар йигит кирди.

— Кечирасиз, Самин ака, — шундагина Насиба прокурорнинг исми Самин эканини билди. Учрашгандаёқ ўзини тузук-қуруқ таништирмагани алам қилди. Лекин лаб тишлаб қўйишдан нарига ўта олмади. — Манави йигитчанинг ёнидан топдик! Марҳамат, ўзингиз кўришингиз мумкин!

Прокурор қўлига халтачани олди-да, айлантира-айлантира, Насибага юзланди.

— Синглим, бу нимаси? Наркотик савдоси билан ҳам шуғулланасизми? Нега унда ўз ихтиёрингиз билан айта қолмадингиз? Бунинг ўрнига манави окахонни айбдор қилиб ўтирибсиз. Шантажчига чиқариб юрибсиз. Айб ўзингизда экан-ку!

— Ҳа-а, менам худди шуни айтгандим, — солиқчи бирдан жонланди. — Наркотик сотилаётганини, бузуқи қизлар хуфтондан кейин клубга кириб келиб ифлослик қилишларини ўз кўзим билан кўрганим учун айтгандим. Бу бўлса, мени қип-қизил туҳматчига чиқариб ўтирибди. Ана, Саминбой, ўзингиз кўрдингиз ҳаммасини!..

Насиба бундай бўлишини етти ухлаб тушида кўрмаганди. Аммо рўпарасидагиларнинг қандай одамлар эканини биларди. Муддаосини ҳам шу лаҳзаларда англай бошлаганди. Тиллари бир эканига сира шубҳаси қолмаганди. Кутганидек, прокурор милиционерга ҳам, солиқчига ҳам «Кет» ишорасини қилди-ю, уларнинг кетидан Билолни ҳам чиқариб юборди.

Ёлғиз қолишди. Самин прокурор сўз бошлашга шошилмай, Насибанинг юз-тузилишини обдон кузатди. Ундаги ўзгаришлар, қўрқувни назар тарозисига солиб кўрди. Шундан кейингина бир-икки йўталиб орадаги жимликни бузди.

— Ҳа-а, синглим Насибахон, — деди у айёрона кўз қисиб. — Ҳали ёшсиз, тижоратнинг паст-баландини энди-энди ўрганяпсиз. Тушунаман. Бироқ манави оппоқ кукун учун камида ўн йил оласиз. Мана шуниси мени ташвишга соляпти-да!..

— Ака, — деди йиғламсираб Насиба. — Мен… Ҳар куни бир неча марта клубга келиб ҳамма нарсани назоратдан ўтказаман. Бунақасини биринчи кўриб туришим, ўлай агар!

— Энди кўряпсизми-йўқми, бунисининг давлат қонунларига қизиғи йўқ. Қонун ҳамма учун баравар.

Насиба билдики, прокурор осонликча жон берадиган хилидан эмас. Нима қилсин? Таваккал қилсинми? Агар бўшашиб ўтираверса, иш қўзғатишданам тоймайди бу нусха. Энди оғзи ошга етганда заҳар ичадими?.. Йўқ, билиб турибди, кўнгли аллақачон сезган, милисалар атайин уюштиришган буни. Худди кинолардагидек бола фақирнинг киссасига устамонлик билан солишганда, қайтариб чиқариб олиб айбдорга айлантиришган. Афсуски, исботлаб бўлмайди. Ҳа, айтади, таваккал қилади…

— Саминбой ака, — мулойимлик билан, титроқ аралаш сўз қотди Насиба. — Майли, бўлар иш бўлибди. Наҳотки, сиз билан келишиб кетадиган йўли бўлмаса? Ахир, менам худога шукр бир неча йиллардан бери кўчадаман. Ҳаммасини тушунаман. Агар…

— Мана, энди ўзингизга кела бошладингиз, — ўрнидан туриб кетди прокурор. — Гапни аслида шундан бошлаш керак эди. Нега йўли бўлмасин? Бор йўли.

— Айтинг унда ўша йўлини, мен тайёрман. Ҳар қандай харажатга туриб бераман!

— Яхши, — деди совуқ тиржайиб прокурор. — Унда эшитинг. Бугундан бошлаб сиз шахсан менга ҳар ойда улуш тўлайсиз. Эвазига сиз ҳам, клубингиз ҳам менинг ҳимоямда бўласизлар.

— У-улуш?.. Ҳа-я, тушундим, тушундим… Айтганча, қ-қанча…

Прокурор шоша-пиша стол устидаги ручкани қўлига олиб, бир четдаги оппоқ қоғозчага нималарнидир ёзди ва Насибага узатди. Насиба қоғозга кўз югуртирди-ю эсхонаси чиқиб кетаёзди. Сал бўлмаса, қичқириб юбораёзди. Бироқ дарров ўзини қўлга олди. Айни лаҳзада гарчи бу нусхага нисбатан нафрати минг чандон ошган бўлса-да, сездирмади. Мажбуран кулимсираб прокурорга боқди.

— Майли, мен розиман!

📝 БИР КЕЧАЛИК КЕЛИНЧАК…

#mutoalaZavqi

1️⃣4️⃣ кисм

Насиба прокурор билан бўлиб ўтган воқеани қачонлардир фильмларда кўрганди. Демак, ўша фильмлар ҳам ҳаётдан олинган экан-да. Мана, ўзи гувоҳ бўлиб турибди. Энди ҳар ойда прокурор қўлидан ўша пулни қуртдек қилиб санаб олади. Эгнидаги чиройли форма, жабрдийдаларни ҳимоя этишдек шарафли ишини бир четга суриб қўяди-ю, нафсини ҳимоя қилишга киришади. Шубҳа йўқ, пулларни Насибанинг қўлидан олиб ҳам бир туки сесканмайди. Индамасдан киссасига солади-да, ҳеч нарса бўлмагандек илиқ хайрлашади, қоп-қоп ваъдалар беради. Эҳ, нима қилсин? Дардини кимга айтсин? Прокурор шундай йўл тутиб турса, қолганлар нима қилади?..

— Майли, бош-кўзимдан садақа, — деди ўзига ўзи Насиба кечқурун уйига кириб келаркан. — Ҳарқалай анави солиқчи пес безовта қилмайди. Дўконга келволиб керилмайди. Асабимга ўйнамайди…

Билол вақт хуфтондан ошгани сабабли дам олишга ётган шекилли, хона чироғи ўчирилибди. Фақат онаси ҳовлида дарвоза тарафга тикилганча ўтирарди.

— Худога шукр-эй, келдингми, болам? — Насиба машинасини дарвозахонага қўйиб сўрига яқинлашмай унга пешвоз чиқди Нафосат ая. — Кўзим тўрт бўлиб ўтиргандим. Ишингам бор бўлсин-да! Кечаси демайсан, юрасан, дам ҳам олгин-да мундай!

— Билол келдими ишдан? — сўради Насиба деразаларга кўз ташлаб. — Сиз нега ухламадингиз?

— Мени қўявер! Сени кутаётгандим. Илҳақ эдим. Ҳа, Билол келди, бирга овқатландик, барака топкур қўл-оёғи чаққонгина йигит экан. Қийинчилик кўриб ўсгани шундоқ билиниб турибди. Қўлимдан челакни олиб ўзи ҳовлига сув сепиб чиқди. Ойшахонниям ҳайдаб солди. Умри зиёда бўлсин!

Насиба негадир шу тобда ўзини эзилган каби ҳис этиб сўрининг бир четига чўкди-да, онанинг елкасига бош қўйди.

— Ойижон, айтардим-ку дунёда яхши одамлар ҳам бор деб! Ана сизга сўзимнинг исботи! Бу йигит кўп иссиқ-совуқни бошдан ўтказган экан. Ўзи гапириб берувди. Қанийди бошқалар ҳам шу Билолга ўхшаса!

— Менга қара, — Нафосат ая кутилмаганда қизининг бошини кафтлари орасига олиб аста кўтарди. — Бир гап айтайми сенга?

— Айтинг, ойи, — Насиба қайтадан бошини онасининг елкасига қўйиб олди. — Нимани айтмоқчисиз?

— Шу десанг, боя Билол ҳовлига сув сепаётганда унга тикилиб тури-иб бир гап хаёлимдан ўтди-да!

— Қанақа гап? Чўзмасангиз-чи, ойи! Ҳозир юрагим портлаб кетади.

— Қанийди шундай куёвим бўлса деб хаёл қилдим. Келишган, оёқ-қўли чаққон, одамовимас, бир гапириб ўн куларкан. Куёвинг бўлса шунчалик бўлади-да!..

— Оббо ойижоним-эй, — кулди Насиба. — Қаёқдаги бўлмаган нарсаларни ўйлаб юрасиз-а! Мендан сўранг-да олдин! Икки марта эрга тегишга улгурдим шу ёшимда. Хўш, нима маза топдим? Бири ўлиб берди, иккинчиси наркоман чиқди… Қўйинг, ойи, ярамни янгиламанг!..

Насиба оҳиста ўрнидан қўзғалиб, ичкарига йўл олди.

— Мен чарчадим, ойи, дам олай! Сиз ҳам ётиб ухланг!

* * *

Ўринга ётгандан кейин ҳам Насибанинг уйқуси кела қолмади. Онасининг гапидан сўнг яқин ўтмиши ҳадеганда кўз ўнгида гавдаланиб, оҳ тортишга, қалбан азобланишга мажбур этаверди. Айниқса, Фурқатнинг охирги айтган сўзлари, уйидан отасига эргашганча бош эгиб чиқиб кетиши Насибанинг бағрини кемираверди. Ҳа, ўшанда қўйиб беришса, югуриб ҳовлига чиқишни, Фурқатнинг йўлини тўсишни ихтиёр қилганди. Аммо ғурур, қизлик номуси йўл бермаган, тўйиб-тўйиб, ўксиб-ўксиб йиғлаш билан чекланганди.

— Менам биламан, ойи, — шивирлади шифтга ҳиссиз тикилиб. — Билолни илк бор кўрганимдаёқ ҳавасим келганини билмайсиз-да! Ўшанда кўнглимдан ўтган гап-сўзларни бир эшитсангиз эди! Афсуски, мен Билол учун ит теккан ошман. У очиқ кўнгил, беғубор қалб эгаси. Ҳали чимилдиқ кўрмаган бўй йигит. Шуларни била туриб қандай орзулай? Қай юз билан у ҳақида хаёл сурай? Қизингиз ташқарида кулиб, мамнун юргани билан ҳар сонияда ичидан зил кетишини, қалби ҳўнг-ҳўнг йиғлашини билмайсиз. Билмаганингиз маъқул. Шундоғам менинг дардимни тортавериб қаридингиз, қаддингиз эгилди. Буёғига тинч, ўйнаб-кулиб яшашингизни истайман, ойи!..

Шундай ўйлар миясида айлана-айлана, кўзлари жиққа ёш билан ухлаб қолди.

* * *

Эрта тонгда Насибани онасининг йиғи аралаш сўзланиши уйғотиб юборди. У даст ўрнидан турди-ю, кийимларини кийиб пастга тушди.

Нафосат ая сўрида ўтирган кўйи дарвоза тарафга қараганча нималардир дея сўзланарди. Қўлида эса бир парча қоғоз ушлаб олибди.

— Нима бўлди яна, ойи? — ҳовлиқиб бориб Нафосат аянинг қўлидаги қоғозни тортиб олди Насиба. — Тинчликми?

— Билол кетиб қолди, қизим, — йиғлашдан тийила олмай Насибани қучди у. — Хафа қип қўйдик шекилли. Эрталаб нарсаларини кўтариб ташқарига чиқди-ю, қўлимга мана шу қоғозни тутқазиб, чиқиб кетди. Мен… Қоғози қурмағурни ўқий олмасам…

Насиба шоша-пиша қоғозни очди. Қоғозга шундай жумлалар битилганди.

— Опа, мен ўзбошимчани кечиринг! Узоқ ўйладим. Аммо ўйларимнинг охири кўринмаяпти. Кўп бор сизга очиқчасига ҳаммасини айтмоқчи бўлдим. Ҳаддим сиғмади. Ботина олмадим. Кейин… Ким бўлибманки, сиздай тадбиркор, бадавлат, келишган қизга муҳаббат изҳор қилсам! Шуларни ўйладим-у, кетишга қарор қилдим. Ортиқ қийналишни, сизга ҳар кўзим тушганда, дўзах азобида куйишни хоҳламадим. Аммо сиздан жуда миннатдорман. Аяни ҳам яхши кўриб қолгандим. У киши билан ҳар кўришганимда ойим раҳматли хаёлимга келарди. Опа, ишга жойлаганингиз, менга шунча меҳр кўрсатганингиз учун минг раҳмат сизга! Лекин мениям тушунинг. Қалбимга биринчи марта шундай ёқимли туйғу ошно бўлди. У кетишимни хоҳлади. Ўзимниям, сизниям қийнамаслигим шартлигини уқтирди. Мен қалбимнинг амрига бўйсунишдан бўлак чора тополмадим. Сизни севиб қолувчи: Билол.

* * *

Насиба ҳеч нарса демади. Беихтиёр қуйилиб кела бошлаган кўз ёшларини енгига апил-тапил артди-да, Нафосат аяни қучди.

— Ойи, йиғламанг, ҳаммаси яхши бўлади! Мен Билолни ернинг тагидан бўлсаям топиб келаман!

— Ростданми? Уйга қайтарасанми уни? — жавдираб қизига боқди Нафосат ая. — Кўнармикан?

— Кўнади, — деди Насиба. — Кўнмай қайга борарди?!. Ҳали у йигит менинг совунимга кир ювмабди.

— Вой, тағин қаттиқ гапириб ичини оғритмагин!

— Йўқ, қаттиқ гапирмайман, ойи! Хавотирланманг. Кечгача топаман. Ишларни тартибга келтираман-у, Билолни қидириб бораман!..

Қидиришга ҳожат ҳам йўқ эди. Билол бу гал ҳам илгариги сафар ўтирган бекатда негадир уёқдан-буёққа бориб келар, атрофдагиларга умуман эътибор бермасди. Насиба машинани тўхтатиб, бироз унинг ҳаракатларини зимдан кузатди. Кейин сигнал чалди. Билол эътибор бера қолмагач, қайта-қайта чалаверди. Охири Билол илкис у томон бош бурди ва дарров бошини қуйи солди. Афтидан кетишга чоғлана бошлади. Иккинчи бор бош кўтариб қарагач, Насиба қўли билан «кел» ишорасини қилди. Билол бир неча ўн сония иккиланиб тараддудлангандан кейин эҳтиёткорлик билан машинага яқин келиб орқа ўриндиққа ўтирди.

Насиба атайин қўлидаги қоғозни кўз-кўз қилиш илинжида қўлини юқорига бир неча марта кўтариб қўйди. Сўнгра кўзгуча орқали Билолга боқиб сўради:

— Нега дарсга бормадингиз?

— Кўнгилга сиғмади, — деди бош кўтармай Билол. — Шунга…

— Тағин домлаларингиз ҳайдаб юборишмасин ўқишдан!

— Менга энди барибир. Қишлоғимга қайтиб қўй боқиб юравераман.

— Жа қайсар экансиз-ку!

— Ҳа, қайсарман! Опа, агар бошқа гапингиз бўлмаса, мен тушсам! Илтимос, тўғри тушунинг!

— Ие, бу кишини қаранглар, — Насиба ярим ҳазил, ярим чин оҳангда сўз қотди. — Қаерга кетасиз? Иш-чи? Ишни ким қилади?

— Иш?.. Ахир…

— Кемага тушганнинг жони бир деган матални эшитганмисиз? Мени — раҳбарингизни ора йўлда қўйиб индамай кетвормоқчимисиз? Демак, мен қийналсам, чув тушиб юраверсам майлийкан-да! Ёрдамчи раҳбарини ҳимоя қилмайдими? Ўзи манави қоғозда ёзилган гаплар ҳақиқатмиди ё тўқиб ёзганмидингиз?..

Худди шу гапи Билолни беихтиёр сергаклантирди. Қандай бош кўтарганини, Насибага яқинлашганини пайқамай қолди.

— Рост! — деди билинар-билинмас титраб. — Ишонинг, ҳаммаси рост! Мен ёлғон гапиришга ўрганмаганман! Майли, кейин мени ишдан ҳайданг, ўқишдан ҳайдаттиринг, қарғанг, менга барибир. Аммо айтаман! Ҳақиқатни айтаман! Гапларим ҳақиқатлигини исбот қиламан!

— Қайси гапларингизни назарда тутяпсиз? — айёрона кўз қисиб сўради Насиба. — Тушунмадим, Билол!

— Мен… Сизни ёқтириб қолдим… Билмадим… Аммо… Кечадан бери бўлганимча бўлдим. Биламан, сезиб турибман… Ахир, менга ким қўйибди сиздай қизга севги изҳор қилишни? Ким бўлибманки…

— Бас қилинг! — Билолнинг сўзини кесди Насиба. — Билол, иккинчи марта менинг қаршимда ўзингизни ерга урманг!

— Хўп… Унда мен борай! Ҳалигидай…

— Қаерга борасиз? Дўкондаги иш нима бўлади?

— Сиз… Мени…

— Ҳозир нарсаларингизни оламиз-да, уйга олиб борамиз. Кейин мен билан бирга бошқа дўконимга борасиз. Тушунтира олдимми?

Билол аста бош силкиб қўйди.

Насиба эса елкасидан яна бир залворли тоғ ағдарилгандек, енгил тортиб моторга ўт қўйди.

“Қизиқ, — ўйларди Билолни ўтқазиб шаҳарнинг бошқа бир четидаги супермаркетдан хабар олиш учун кетиб бораркан. — Фурқат сира тап тортмай севгисини айтганди бир пайтлар. Бу эса қалтираб кетаверди. Қай бири чин муҳаббат ўзи? Фурқатнинг муҳаббатими ё Билолникими? Наҳотки, ёлғон гапирган бўлса? Наҳотки, ўз ёлғони забтига олиб қалтираб кетаверган бўлса?.. Бу нима ўзи? Ҳозир ўтирибман-у, негадир илгаригидек юзига тик боқишга қўрқяпман. Нега? Шунчалар қўрқоққа айланиб қолдимми? Ё бошқа нарсами бу? Нега Билол мени тўхтатиб қўйиб ичидагиларни тўкиб солмаяпти? Кўнглидаги бор меҳрини менга гапириб ташламаяпти? Муносиб эмасманми? Ё ҳақиқатан бу йигит қўрқоқми? Ўзим сўз очайинми ё? Унда аёллигим қаерда қолади? Бу енгилтабиат экан деб ўйламайдими?..”

Насиба то манзилга етгунча ўйлайверди, бош қотираверди. Барибир ўйларининг охирига ета олмади. Биронта саволига жавоб топа билмади.

Манзилга етгач, аста пастга тушди-ю, Билолни эргаштирганча ичкарига кирди. Бу супермаркетда Тилаволди деган йигит иш бошқарувчи эди. Негадир у билан ҳам гаплашгиси келмай, кабинетига кирди. Кирди-ю…

Не кўз билан кўрсинки, хонада Фурқат тиржайиб ўтирарди.

📝 БИР КЕЧАЛИК КЕЛИНЧАК…

#mutoalaZavqi

1️⃣5️⃣ кисм!

Билол зийраклик қилди. Фурқат ва Насибага бир-бир тикилиб олди-да, уларнинг юзидаги ўзгаришларни илғаб кутилмаганда Насибани ташқарига бошлади.

— Илтимос, опа, сиз чиқиб турсангиз, — деди у ташқарига чиққанлари ҳамоно эшикни ёпиб. — Илтимос, йўқ деманг!

— Бу нима қилганингиз? — Насиба жаҳли чиққан каби узун киприклари пирпираганча Билолни нари суришга тутинди. — Бу одамнинг сизга тааллуқли жойи йўқ. Ўзим гаплашаман.

— Опа, — деди Билол дўкон ичкарисидагиларга ўғринча қараб қўйиб. — Тушунаман. Бу менинг ишиммас. Лекин сизнинг асабийлашишингизни истамайман. Келинг, изн беринг, биз ичкарида эркакча гаплашиб олайлик! Ишонинг, муштлашмаймиз, тўполон кўтармаймиз. Маданият билан гаплашамиз. У ортиқ бу ерга келиб сизни безовта қилмайди!

Насибанинг бошқа иложи ҳам қолмаганди. Аслида Фурқатни шу тобда умуман кўргиси келмаётганди. Қарагандаёқ унинг турқи кўзларига жуда совуқ кўриниб, нафрати қўзғалган ва агар яна у билан бир неча дақиқа рўпарама-рўпара турса, ўзини идора этолмаслигини, бирор кор-ҳол юз беришини кўнгли сезарди. Шу сабабли Билолга ён беришга мажбур бўлди.

— Майли, — деди бўшашиб. — Фақат ваъдангизда туринг. Муштлашмайсиз. Яхшиликча тушунтирасиз… Менга қаранг, ўзи унинг кимлигини, нега келганини биласизми?

— Биламан, — деди Насибани ҳайрон қолдириб Билол. — Уни танийман. Бойваччанинг арзандаси. Бунинг устига наркоман. Бир-икки марта тўқнаш келгандим қачонлардир… Опа, кўнглингиз тўқ бўлсин, у сизни бошқа безовта қилмайди.

— Бўпти, мен шу атрофда бўламан!

Билол рухсат текканидан қувониб оғзининг таноби қочган кўйи кабинетга кириб кетди.

* * *

Орадан ярим соат ҳам ўтмади. Насиба узоқдан Фурқат бошини қуйи солганча чиқиб кетаётганини кўрди. Шу онда дўконга келганларига пушаймонлар қилди. Билолни топганига, онасининг қаршисида мулзам тортмаслигига кўзи етиб мамнун тортганди. Фурқат барчасини ер билан яксон қилди. Яна кўнгли ғаш тортди, кўз ўнгида яқин ўтмиш гавдаланди. Хўрликлар, ҳақоратлар қулоқлари остида қайта жаранглагандек бўлди. Дўкон тугул ёруғ дунё борича кўзига омонатдек кўрина бошлади. Қўйиб беришса, барчасига қўл силтаб боши оққан тарафга кетиб қолишга тайёр турди.

Яна Билол хаёлини бўлди.

— Опа, иш битди, — деди у кулимсираб. — Бошқа сизни безовта қилмайди.

— Ўзи нима дедингиз шундай қайсар индамай чиқиб кетди? — сўради Насиба Билолга шубҳали боқиб. — Худди разборчилардай йўл тутдингиз-а!?. Мен сиздан гумонсирай бошладим. Ҳали бунақа ҳунарларингизам борми?

— Адашяпсиз, — деди Билол ер чизиб. — Мен ҳам бошқалар каби оддий одамман. Фақат… Талабаликда бошдан ҳар хил ишлар ўтган. Фурқатга ўхшаганларникидаям мардикор ишлашимга тўғри келган.

— Мардикор? — Насиба негадир ҳайрати ошиб Билолга қаттиқроқ тикилди. — Сиз… Ҳа-я, нега ҳайрон бўляпман ўзи? Биламан… Тушунаман… Хўш, Фурқатникида нима иш қилгансиз?

— Бассейнини биз қуриб бергандик қачонлардир. Хафа қилмаган лекин. Келишган пулимизга қўшиб ҳам берган. Дадасиям мужик одам экан.

— Бас қилинг, — деди Насиба Билолнинг сўзини кесиб. — Бундан кейин менинг олдимда бунақанги жаргонли гапларни ишлатманг, илтимос!

— Хўп. Кечиринг.

— Юринг, истироҳат боғига борамиз! Очиғи, кайфиятим бир пул бўлди. Қайиқ олиб кўлда айлансак, балки ўтиб кетар… Айтганча, эшкак эшишни биласизми ўзи?

— Қийиб қўяман, — деди Билол кафтларини бир-бирига ишқалаб. — Эшгандаям энасини кўрсатиб ташлайман!

Насиба Билолнинг сўнгги лаҳзаларда янада очила бошлаганини кўриб анча енгил тортди.

Эркак кишининг аёл қаршисида ийманиб, қисиниб туришини жини суймасди.

* * *

Боғда одам кўп эди. Негадир Насиба кўлга тушишни хоҳламади. Боғни айланиб юришни маъқул билди. Соя-салқин йўлаклар бўйлаб кетиб бораркан, қур-қур ёнида одимлаётган Билолга кўз қирини ташлаб олар, баъзида беихтиёр кулимсираб оларди.

— Вай, қаранг, Билол, сойга ўхшаган жойи боракан, — деди кутилмаганда Насиба пастликдаги жилғани кўрсатиб. — Юринг, ўша ерга тушамиз!..

Билол бир оғиз сўз демай, ўша томон юрди.

Жилға суви муздек эди.

Насиба худди ёш қизлар каби оёғидаги пойафзалини ечиб сувга тушди. Сув муздеклигидан сесканиб ҳам кетди.

— Қўлимдан ушланг, ҳозир йиқилиб тушаман, — деди юқорида уни ҳавас аралаш кузатаётган Билолга. — Нега қараб турибсиз?

Билол югуриб борди-ю, Насибанинг қўлидан тутиб юқорига тортқилади. Ана шу тобда улар бир-бирларига жуда яқин туриб қолишди. Бўй йигитнинг қайноқ нафаси кўксининг аллақаерини куйдириб ўтгандек бўлди. Икки юзи тоғ олмаси янглиғ қизил тус олиб киприклари асабий пирпирай бошлади. Қалби эса тобора олдинга интилиш, йигитга яқинроқ туришга ундарди. Билолнинг ҳам чамаси бўлари бўлаёзганди. Иккиланиб, билинар-билинмас ҳарсиллаб тургач…

Лаблар туташди.

Бу икковлари учун ҳам ёруғ дунёдаги энг тотли, унутилмас, ҳаяжонли ва ёввойи лаҳзалар эди.

Насибанинг аъзойи бадани қизиб борар, вужудида титроқ зоҳир эди…

Бир маҳал сесканди-ю, ўзини орқага олди ва Билолга терс ўгирилиб олди. Йигит эса ортга чекинишни хоҳламасди. Елкасидан маҳкам қучиб ўзига қаратди.

— Мен сизни жудаям яхши кўраман, опа, — шивирлади у титроқ аралаш…

Йўқ, бу титроқ қўрқувдан дарак эмас, жиловдан бўшанган эҳтирос олови эди.

— Мени ҳеч қачон опа деманг, — деди Насиба Билолнинг елкасига бош қўйиб. — Ғалати таъсир қиляпти опа десангиз.

— Унда нима деб атай?

— Шунчаки Насиба десангиз етади. «Сен»лаб мурожаат қилсангиз ҳам йўқ демасдим.

— Бўпти, шундай қиламан.

— Қани, «сен»ланг-чи!

— Сени севаман, Насиба!..

Насибага Билолнинг ҳозирги изҳори жуда ёқиб тушганди. Беихтиёр эркалангиси, Билолга суяниб яшагиси, у билан фахрлангиси келди. Бироқ эркаланишга уялди.

— Юринг, ҳов анави дарахт остида ўтирамиз бирпас, — деди улкан чинорни кўрсатиб. — Қаранг, салқин экан!

— Чинор остида ўтириш зиён дейишади-ку!

— Ўтиришмас, ухлаш зиён. Ҳарқалай, ухлаб қолмассиз?

— Ухлаб қолсам, сен борсан-ку, уйғотарсан!

— Юзингизга муздек сув сепибми?

— Ҳа, шундай қилиб уйғотасан.

— Билол, нега менга учрадингиз? Учрамасангиз бўларди-ку!

— Мени учратганингдан хафамисан? — деди Билол маъюс тортиб. — Агар…

— Ҳечам хафа эмасман. Фақат… Энди-энди ёлғизликка, муҳаббатсиз яшашга кўника бошлагандим. Сиз йўлиқдингиз-у, ҳаммасини чиппакка чиқардингиз.

— Кечир, — деди Билол гуноҳкорлардек ёлғондакам бош эгиб. — Айбимни ювишга тайёрман.

— Нима билан ювмоқчисиз айбингизни?

— Керак бўлса, қон билан.

— Йўқ, — Насиба Билолнинг лабига бармоғини босди. — Қон керакмас… Айтганча, сиз менинг ўтмишимдан хабар топсангиз, кетиб қолсангиз керак деб ўйлайман.

— Ўтмишингдан аллақачон хабар топганман.

— Нима? Ким айтди сизга?

— Эшитганман-да! Фурқат алдаб юргани-ю, сен бошқасига текканинг, у оламдан ўтиб қолгани… Қисқаси, ҳаммасини эшитганман.

— Шундаям мени деяверасизми?

— Албатта, мени сенинг ўтмишинг умуман қизиқтирмайди. Менга ҳозиринг муҳим. Сени худди шу ҳозиринг билан севаман…

— Қизиқ… Жудаям қайсар кишийкансиз.

— Онам шундай яратган-да қайсар қилиб!

— Хўш, буёғига нима қилмоқчисиз?

— Менми?

Билол энди тортинишлардан, безовталанишлардан анча холи эди. Насибанинг икки елкасидан маҳкам қучди-да, ўзига қаратди.

— Мен тезроқ тўйимиз бўлишини истайман.

— Тўй? Ўҳ-ҳў, иштаҳалар карнай-ку!

— Нима, сен менга турмушга чиқмайсанми?

— Агар «йўқ» десам, нима қиласиз?

— Ўлай агар, бу жавобни кўтара олмайман. Катта йўлга чиқаман-у, ўзимни машинанинг тагига ташлайман. Ҳа, сенсиз яшагандан ўлиб кетганим маъқул.

— Бас, аҳмоқона гапларни гапирманг! Ундан кўра, айтинг, ҳозир кўнглингиз нимани тусаяпти?

— Овқатни назарда тутяпсанми?

— Ҳа-да! Эркакларга овқатдан бўлак ниманиям таклиф қилиш мумкин?!.

Билол Насибани маҳкам қучиб кўкка боқди.

— Агар уришиб ташламасанг, айтаман.

— Бўпти, уришмайман, айта қолинг!

— Яқинда ресторанга олиб боргандинг-ку! Ўшандаги французча гўшт деган овқатига гап йўғакан.

— Ростданам ёқдими сизга?

— Жудаям ёқди.

— Яна боришимизни хоҳлаяпсизми?

— Билмагандай сўрайсан-а!.. Умуман… Ўзинг суриштираверганинг учун айтдим холос. Менга кўпроқ сенинг ёнингда бўлиш ёқади. Гўштлариям, ресторанлариям сенинг олдингда капейка.

— Тағин жаргонли гапиришга ўтдингизми?

— Узр, талабалик-да! Болалар билан гаплашавериб ўрганиб қолибман.

— Бундан кейин дипломатларча гапиринг.

— Хўп бўлади, ўртоқ генерал!..

— Кетдик, яна французча гўшт тугаб кетиб балога қолмай!

Билол даст ўрнидан турди-да, Насибага қўл узатди.

Икковлари қўлтиқлашганча ташқарига кета бошлашди.

Davomi bor...