Bir kechalik kelinchak


26 ... 31 - qismlar SO'NGISI

📝 БИР КЕЧАЛИК КЕЛИНЧАК…

#mutoalaZavqi

2️⃣6️⃣ кисм!

Эрта тонгда Нафиса уйқудан тиниқиб уйғонди. Онасининг бизнесни номига ўтказишга розилик бергани, бундан буён озгина бўлса-да, волидасига ёрдами тегиши мумкинлигини ўйлаб вужуди фахр туйғусига тўлди. Шундай жўшқин кайфиятда кийиниб, ташқарига йўл олди.

Насиба ҳовлидаги сўрида ўтирганча негадир ўйга толганди. Қизининг ташқарига чиққанини кўрди-ю, шоша-пиша ўрнидан турди.

— Хайрият-эй, кийиниб олибсиз, ойи, — деди Нафиса онасини қучиб. — Хўш, кетдикми?

— Нонушта қилмайсанми? — сўради негадир ҳазин оҳангда Насиба. — Ҳарқалай…

— Йўқ, иштаҳам бўлмаяпти, — деди Нафиса бош чайқаб. — Кафеда кофе ичволарман.

— Менга қара, — деди Насиба отланишга шошилмай. — Ростданам бир қарорга келдингми ё шунчаки жаҳл устида гапирганмидинг?

— Ростдан қўлингиздан ишингизни олишга аҳд қилдим, — деди Нафиса тоқати тоқ бўлиб. — Кеча гаплашдик-ку! Тағин айниб қолдингизми?

— Нега айнийман? — деди Насиба кулимсираб. — Фақат ўқишинг бор, дарсларинг ўлда-жўлда қоп кетмасмикан деб қўрқаман-да! Ҳарқалай, буни университет деб қўйибди. Ўқишга кираётганингда олчоқ домлаларинг жонимни суғуриб олаёзган. Эсингдадир?

— Мен… Кетаман ўқишдан, — деди Нафиса ер чизиб. — Керакмас. Ана, ўқиганларни кўряпман. Бола-чақасини боқолмасдан, арзимаган пулга эртадан кечгача тер тўкишади. Ҳеч ким ҳолинг қалай деб сўрамайди. Менам ўшаларнинг бири-да! Қуриб кетсин! Ундан кўра, сизни дам олдириб қўйсам, қўлингиздан ишингизни олсам, қариган чоғингизда чет элларга обориб айлантирсам, ўшанинг ўзи мен учун университетданам аъло!

— Бекор ўйлабсан-да шуни, — деди Насиба асабий лаб тишлаб. — Олий маълумотли дегани жа катта гап, болам. Бекор ўйлабсан. Аммо… Қайсарлигингни билганим учун индамайман. Майли, ўқимасанг ўқимабсан. Онангам ўқимаган. Билганингни қил. Менинг бахтимга тўрт мучанг саломат юрсанг бўлди. Илойим доғингни кўрсатмасин! Худойимнинг ўзи тўйингни кўрсатиб, невараларимни тиззамда эркалати-иб ўтирадиган кунларга етказсин!

— Ўтирасиз, ҳали эркалайвериб зерикасизам, ойи, — деди кулиб Нафиса ва онанинг қўлтиғидан олди. — Бўлди, кетдик энди! Тезроқ шу ишларни битирайлик!

* * *

Эртаси куни Нафиса илк бор бизнес эгаси сифатида кўчага чиқди.

Тун бўйи ўйланавериб, ўйларининг охирига ета олмай қийналганди.

Уйқусининг ҳам мазаси бўлмади. Бир ҳаяжонланди, бир қўрқди. Онасининг насиҳатлари, маслаҳатлари ёдига тушгач, сал бўшашиб, енгил тортди. Қоқинса, хатоликларга йўл қўйса, барибир онаси қараб турмаслигини билгани боис кўнгли кўтарилди…

У биринчи бўлиб ўзи доим кофе ичиб чиқиб кетадиган кафега кирди. Эрта тонг эканига қарамай, сийракроқ бўлса-да, хўрандалар кафега файз киритиб ўтиришарди. Бар стойкалари қаршисида ўн нафарга яқин эркак ичкилик майдалаш баҳонасида ўзаро суҳбатлашар, официанткаларнинг қўли-қўлига тегмасди.

Нафиса яна бир карра ичкарига ҳиссиз қараб турди-да, ўзи учун ажратилган хона томон юрди. Аммо дарров тўхтади. Устунлардан бирининг орқасини кўрмаган экан. Стол қаршисида Билол ўтирар, сигарет тутатганча бар тарафдан, офицанткалардан кўз узмасди. Ора-орада норози бош чайқаганча ер чиза бошларди.

Нафисанинг кўнгли ғашланиб, сўнгги бор у томон қараб олди-ю, хонага кириш ўрнига овқатлар пишириладиган бурчакка йўл олди.

Бош ошпаз Тўхтасин ака Нафисани кўрди дегунча чопа келиб икки қўли кўксида салом берди.

— Хўш, Тўхтасин амаки, ишлар бешми? — мажбуран бўлса-да, зўрма-зўраки жилмайиб сўради Нафиса. — Шикоят йўқми ишқилиб?

— Нафисахон қизим, бизнинг кафеда ҳаётда шикоят бўлмаган, — деди Тўхтасин ошпаз бош қашиб. — Мана, ўзингиз бош бўлибсиз, насиб бўлса, ишларимиз бунданам юришиб кетади энди!

— Худо хоҳласа, — деди Нафиса яна бир карра Билол ўтирган стол тарафга бош буриб. — Албатта юришади. Амаки, сизга бир топшириқ бор.

— Хўп бўлади, қизим! Биз хизматда! Янги келган товуқ гўшти бор, озгина жиз-биз қилворайми? Агар…

— Йўқ, шартмас, — деди Нафиса. — Ўша жиз-бизингизни қилинг-да, ҳов анави устун ёнидаги стол қаршисида ўтирган одамни кўряпсизми? Ўшанга обортириб беринг! Ҳа, кейин… Тўхтанг!..

Нафиса шоша-пиша сумкачасидан ручка-қоғоз олди-да, қоғозга «Ош бўлсин!» деган жумлани битиб, бош ошпазга узатди. — Мана шуни нон солинган идишга жойлаб қўясиз. Ҳа, ёнига бардан юз грамм ичкилик ҳам қўштиринг. Мен Тилаш акага тайинлаб қўяман!.. Мен… Ҳозир шошиб турибман. Дўконларни айланиб чиқишим керак. Тез обортиринг-да, натижасини тушдан кейин келганимда айтасиз!

— Х-хўп бўлади!

— Фақат пулини олманглар! Менинг номимга ёзиб қўйинг!..

* * *

Иш бошида туриш қанчалар қийинлигини Нафиса шу ернинг ўзидаёқ ҳис эта бошлади. Шошиб тургани етмагандек, ҳали униси, ҳали буниси келиб муаммолардан сўз очар, баъзиларига не жавоб беришни ҳам била олмай, ҳалак бўлди. Бироқ афсусланмади, жаҳли чиқмади. Жиғибийрон бўлмади. Аксинча, унга таъзим бажо айлаган ҳолда яқин келишлари, қўл остида шундай тарбияли, маданиятли, хуш феълли одамлар ишлаётганидан фахрланди. Шу кўйи дўкон айланишни ҳам кейинроққа суриб, хонасига кирди.

Кирди-ю, ўтиришга шошилмай, хонани бирма-бир кўздан ўтказа бошлади. Стол устидан жой олган онасининг суратига тикилди.

Бу суратда Насиба анча ёш, баркамол эди. Лекин барибир жилмайиши сўлғин тус олганди.

— Ойижоним ўзимнинг, — дея овоз чиқариб қўлига суратни олди-да, қайта-қайта ўпди. — Ўзимнинг кенг феълли, метин иродали ойижонимдан ўргилай! Мен ажойиб онанинг фарзандиман-да! Худойим, ўзингга шукр! Мени шу аёл дунёга келтиришини амр қилганинг учун ўзингга беадад шукр!..

Ўз гапларидан кўнгли бўшаб Нафисанинг кўзларига ёш қўнди.

Яна отаси Билол кўз ўнгида гавдаланди. У хаёлида жонланди дегунча сал қурса залга чиқиб отасини узоқдан томоша қилиб тургиси келиб кетди. Бироқ ўзини тийди. Аламми, армонми, йўл бермади.

Кўз ёшларини дастрўмолчасига арта-арта, юмшоқ курсига чўкди.

Шу тобда хона эшиги бир неча марта безовта тақиллаб, бармен Тилаш ичкарига кирди.

Кирди-ю, дарров эшикни ёпиб, ўнғайсизланганча бир жойда туриб қолди.

— Ҳа, Тилаш ака, тинчликми? — унинг туси ўзгарганини кўриб, Нафиса ҳам даст ўрнидан қўзғалди. — Нима бўлди? Нега рангингиз оқариб кетди?

— Анави… Ҳалиги… Прокуратурадан биттаси кепти, — деди Тилаш тутила-тутила.

— Прокуратурадан? Нима иши боракан?

— Э, синглим, уларнинг нимаям иши бўларди? Бизнес сизга ўтганини қулоқма-қулоқ эшитган бўлса, зипиллаган-да дарров!

— Менга ўтса нима қипти?

Нафиса ҳаммасини англаб улгурганди. Прокурорнинг нияти ҳам унга аён эди. Аммо сир бой бермай, Тилашни атайин саволга тутди.

— Ўша ернинг ўзидан кузатвора қолмабсизлар-да! Қани мудир? Раҳим ака қаёққа гумдоон бўлган? Нега мен келганимда шу ерда турмайди?

— Раҳим ака бозорга тушиб кетувди, — деди Тилаш қўрқув аралаш Нафисага ер остидан боқиб. — Масаллиқлар тугай деб қолган экан. Шуларни…

— Бўпти, — унинг гапини кесди Нафиса. — Прокурорни чақиринг буёққа!

— Хўп бўлади!

Тилаш шу гапдан кейин сал енгил тортган кўйи юзига қизил югуриб, ташқарига йўналди. — Ҳозир бошлаб келаман!

* * *

Нафиса ҳали кўзи билан кўрмаган бўлса-да, прокурорнинг кимлигини аллақачон билиб улгурганди.

Ҳа, ўша итсифатнинг қаршисида онаси, жондан азиз волидаси дағ-дағ титраганларини кўрган. Чунки прокурор унинг бошига маломат тошларини ёғдиришдан тийила олмаган. Мелиса, СЭС, солиқ ва шу каби ташкилотларни йўриғига солиб, онасининг қонини ичган. Катта-катта улуш олган. Аёл тадбиркорнинг қўлидан пул олаётганда ҳам бир туки сесканмаган.

«Мен Насиба онам эмасман, — кўнглидан ўтказди у. — Сендақаларминан дангалига гаплаша оламан. Ойимни улушингни берсаям сотишни мўлжаллаганларингга тек қараб турмайман. Жонингни суғурволаман, олчоқлар! Ҳали менинг совунимга кир ювмабсан!..»

Ҳали хаёлларини бир нуқтага жамлаб улгурмай, хона эшиги оҳиста тақиллади. Кейин очилди ва остонада ўрта бўйли, семирганидан бақбақаси иягидан пастроққа осилиб тушаёзган, юпқа лаблари учиб-учиб турувчи қирқ ёш атрофидаги башанг кийинган эркак пайдо бўлди. Нафиса уни жуда яхши танирди. Онаси билан дўконларни айланиб юрган вақтларида нуқул қаршиларидан чиқар, Насибанинг сиқиб сувини ичарди. То улушини бермагунча кўз очишга қўймасди.

— Мумкинми? — йўлига рухсат сўраган бўлди прокурор.

— Кираверинг! Келинг, ўтиринг! — Нафиса стол қаршисидан жой кўрсатди. — Сиз… Ким бўласиз, амаки?..

Афтидан бу саволи ёқмади шекилли, прокурорнинг юпқа лаблари тезроқ уча бошлади.

— Мен шаҳар прокуратураси ходими Асилбек Азизов бўламан! — деди қаддини ғоз тутиб прокурор. Шу аснода афтини бужмайтириб, норозилигини ошкор этган бўлди.

— Танидим, — деди атайин Нафиса сир бой бермай. — Адашмасам, бизнинг томонларга биринчи келишингизмас! Топдимми?

— Топдингиз, — деди Азизов кўрсатилган курсига чўкиб. — Насибахоннинг қизларисиз-ку! Тўғрими?

— Тўғри. Хўш, қайси шамоллар учирди?

— Шамол-ку учиргани йўқ, — шошилмай гап бошлади прокурор. — Локигин кафенгизда тартиб қолмабди! Нима, СЭС анчадан бери қадам босмаганмиди бу ерга? Ходимлар, бош ошпазингизнинг ишига разм солдим. Умуман талабга жавоб бермайди. Бунақада мижозлар касалга чалиниши мумкин-ку, синглим! Ҳатто, деразалар токчалари, ойналар ҳам худди минг йилдан бери нам латта кўрмагандай кирланиб ётибди.

— Муддаонгиз нима ўзи? — гапни калта қилишга уринди Нафиса. — Мен ойим эмасман. Дангалига гаплашишни яхши кўраман. Айтаверинг дардингизни!

— Шунақами? — бирдан сергак тортди Азизов. — Жуда яхши-и! Тушунган одамнинг садағаси кетсанг арзийди. Хў-ўш, унда эшитинг. Биринчидан, кафенгизнинг ўзида бир дунё камчилик бор. Тағинам ҳали ҳисоб-китоб ишларингизминан қизиққаним йўқ. Агар ковлаштирсам, у ерданам бир дунё камомат топаман. Иккинчидан, куни кеча шу ерда муштлашув бўпти деб эшитдим. Айтишларича, кафега кириб келган мижозларни дўппослаб ҳайдаганмишсиз. Агар ёмонликка олсам, мелиса босарди кафени. Лекин бу ишгаям кўз юмиб турибман!

— Менга қаранг, амаки, — деди Нафиса тоқати тоқ бўлиб. — Муддаога ўтайлик.

— У ҳолда менга ҳар ойда улуш бериб турасиз. Эвазига сизни ёмон кўзлардан ҳимоя қиламан. Маъқулми, ё…

— Хўш, қанча сўрайсиз?

— Ойига беш мингдан кўкида.

— Шу холосми? — прокурорга қаттиқроқ тикилиб сўради Нафиса. — Ё ками борми ҳали?

— Бу ой учун ҳозир берасиз. Қолган гапларни йўл-йўлакай гаплашаверамиз.

— Шунақами? Яхши, ҳозир… Агар малол келмаса, ташқарига чиқиб турсангиз! Мен тадоригимни кўриб олдингизга чиқаман! Майлими?

— Албатта, синглим, албатта!..

Прокурор иш бу қадар осон кўчаётганидан қувониб кетдими, ясама мулозамат билан қўлини кўксига қўйганча хонани тарк этди.

* * *

Ёлғиз қолгач, Нафиса истамайгина темир қутини очди. Ичкаридаги пуллардан керагини олди-да, қутини яна қулфлаб, курсига чўкди.

— Олчоқ, ҳаромхўрлар, — дея қарғанди бошини чангаллаб. — Ҳали бу бошланиши бўлса керак. Бироқ бу прокурор кимлигимни билмаскан. Ҳа-а, қайданам билсин!?. Ойим шўрликнинг қўрқоқлиги, соддалигидан фойдаланиб, роса «соғиб» ичишган-да кўплашиб. Мен бўлсам, унақанги қўрқоқлардан эмасман. Ҳозир чиқаман-у, қўлига мана шу сассиқ пуллар солинган конвертни тутқазаман. Ичини очмайди. Дарров киссага уради-ю, жўнаб қолади. Лекин…

Нафиса тезда компьютерни ёқди-ю, қўлидаги смартфонни сим орқали улади. Кейин керакли файлни кўчириб олиб, флэшкага жўнатди. Иши битгач, компьютерни ўчирди.

— Мана шу флэшкани иш жойига боргач, кўради-ю, пайтавасига қурт тушади. Қўрқмай ҳам бўпти! Амалидан айрилиш, буям камдек қамалиш кимгаям ёқарди. Манаман деган зўриям типирчилаб қолади…

Нафиса қўлига оппоқ қоғоз олди ва шундай жумлаларни битди:

«Бу флэшкани очиб ичидагини ўқиб кўришингизни сўрайман. Фақат беҳуда чиранманг! Асл нусхаси менинг ўзимда. Яхши қолинг, амаки!..»

* * *

Нафиса прокурорни кузатиб қўйгандан кейин ҳам кетишга шошилмади. Негаки, биларди, у албатта қайтади. Аммо бир ўзи эмас, ёнида ҳамтовоқлари билан қайтади. Хўш, нима бўпти қайтса? Қўрқади. Барибир қўрқиб қолади. Ҳойнаҳой, қонунни пеш қилишга ўтиб олса керак. Лекин Нафиса қонунни сув қилиб ичиб юборганидан бехабар. Юзига моддаларни айтиб-айтиб ташлагач, тинчланади…

Шу кўйи кафеда жуда узоқ вақт қолиб кетди…

Прокурор негадир қайта қолмади…

Қош ҳам қорая бошлади. Бу орада дўконларидан иш юритувчилар бир неча марталаб қўнғироқ қилишди ҳам. Охири тоқати тоқ бўлди.

«Келишга қўрққан бўлса керак, қўнғироқ қилади барибир», деган хаёлда қўлига сумкачасини олди-ю, залга чиқди.

Кафе ичкарисида мизозлар деярли қолмабди.

Фақат ҳов ўша устун ортидаги стол қаршисида Билол ўтирар, қўлида Нафиса овқатга қўшиб бериб юборган қоғозни айлантирганча у томондан кўз узмас, кўзларидан дув-дув ёш қуйиларди.

«Вой худойим-эй, — отасига узоқдан маъюс тикилганча ич-этини ерди Нафиса. — Мунчаям шафқатсиз бўлмаса бу дунё, худойим? Нега шу бандангга азоб бераверасан? Гуноҳлари бадалини тўлаб бўлди-ку! Раҳмини есанг бўлмайдими? Ё ўлса, тупроқ қаърига кирса бас қиласанми қийноқларингни? Шу одам ўлганиминан қаро ер тўйиб қолмайди-ку!.. Нима қипти асл ҳолига қайтса? Бошқаларга ўхшаб хорланмасдан, хотиржам, қорни овқатга тўйиб, ёруғ дунёдан лаззат топиб яшаса бўлмайдими? Шунчалар бешафқатмисан, худойим?..»

Шуларни кўнглидан кечираркан, беихтиёр Нафисанинг ўпкаси тўлиб келди. Лекин йиғлашга улгурмай қолди.

Дафъатан кафенинг кириш эшиги шарақлаб очилди-ю, ичкарига ўн чоғли, бўйи нақ икки метрли, ашанг кийинган эркаклар кириб келди…

Нафиса ҳеч нарсага фаҳми етмай, бир уларга, бир устун ортидаги стол қаршисида ҳануз ўзига тикилиб қолган Билолга қаради.

Бу орада эркаклар яқин келиб уни ўраб олди.

📝 БИР КЕЧАЛИК КЕЛИНЧАК…

#mutoalaZavqi

2️⃣7️⃣ кисм!

Вазият қанчалар чигал ва хавфли эканини Нафиса дарров англаб етганди.

Бу эркаклар шунчаки кўча безорилари эмаслигига ҳам ақли етиб бўлганди.

Қолаверса, уларни прокурор Азизов жўнатганига сира шубҳа қилмасди.

Аммо сир бой бермади. Ўзига яқинлашиб, билагидан олишга тутинган эркаклар томон қўлларини чўзган кўйи тўхтатди.

— Жонингдан умидинг бўлса, менга яқинлашишма! — атайин кўча гапини тилига кўчириб пўписа қилди Нафиса. — Кимсанлар? Менда нима ишинг бор?

Эркаклар билдики, у ўзини ҳимоя эта олади. Қолаверса, бу ҳақда прокурор ҳам аллақачон шипшитган. Шунинг учунми, барчалари икки-уч қадам ортга тисланди. Орасидан бўйи бошқаларидан-да новчароқ, кўккўз эркак ажралиб чиқди-да, қайтадан Нафисага яқинлашди.

— Сиз биз билан юришингиз керак, — деди у хотиржамлик билан. — Қилиб қўйган ишингизни бўлимда айтиб беришади. Ҳозир қаршилик қилманг-да, таслим бўлинг. Акс ҳолда куч ишлатишга мажбур бўламиз.

— Куч? — бўш келмади Нафиса. — Қайси кучингни ишлатмоқчисан? Қани, ишлат! Мени опкетиш учун санкциянг борми? Қани? Кўрсат!..

— Ишлатайми? Яхши-и! Лекин айтиб қўяй, бекорга пачакилашяпсиз биз билан! Ҳалиям кечмас, таслим бўлинг! Аёл киши бўлганингиз учун ўзимни босиб турибман холос. Бўлмаса…

— Хўп, кўрсат санкциянгни, — бўш келмади Нафиса. — Қани? Прокуратура санкция бергандир, ахир? Кўрсат!

— «Сен»лама мени, ойимча, — дея бир қадам олдинга қадам ташлади эркак. — Мен аканг бўламан. Сарвар акангман! Сарвар ака деб мурожаат қил менга!

— Сендақа акам бўлса, ўзимни осардим, — деди Нафиса. — Сендақаларни сизлашга ўрганмаганман. Нега қараб қолдинг? Кўрсатмайсанми санкциянгни?

Сарвар азбаройи жаҳли чиққанидан лабини қаттиқ тишлаган кўйи киссасини ковлаштириб гувоҳнома чиқарди ва Нафисанинг юзига тўғрилади.

— Мана менинг санкциям, — деди паст овозда. — Мен милицияда ишлайман. Хўш, ўқий олдингми? Ҳойнаҳой, мактабда ўқишни ўргангандирсан? Ё ўзим ўқиб берайми?

— Ҳаддингдан ошма, сержант, — деди Нафиса. — Мелисалигингни ҳов ўша қора бинога борганда кўз-кўз қиласан. Бу менинг ишхонам. Кафе меники. Ҳе йўқ, бе йўқ келволиб дўқлашга ҳаққинг йўқ.

— Демак, сен яхшиликчасига кўнмайсан, шундайми? — муштларини тугиб ўдағайлашга ўтди Сарвар. — Унда ўзингдан кўр! Ҳозир бир-икки тарсаки есанг, ювошиб қоласан.

— Қани, ур зўр бўлсанг! — дея жаҳл билан сумкачасини наридаги стол устига ташлади Нафиса. — Қани, тарсаки туширишга улгурармикансан! Кўрай-чи!

— Жавоҳи-ир! — ортга ўгирилиб, шерикларидан бирига бақирди Сарвар. — Кел тез! Манави қиз биз ўйлаганданам қайсар экан! Эсини киритиб қўйларинг! Қўлига кишан солларинг! Яхшиликни билмаса, ўзидан кўрсин!

Бўйи Сарвардан сал пастроқ, худди даканг хўроз каби кўксини олдинга чиқарганча Жавоҳир деганлари Нафисага яқин келиб қўлидан тутишга чоғланди. Нафиса эса бир қадам ортга тисланиб, икки қўлини олдинга чўзди.

Ҳа, энди бу чақирилмаган меҳмонларга кимлигини кўрсатиб қўймаса бўлмасди. Мелисага қўл кўтариш мумкин эмаслигини билади. Бироқ буларнинг эгнида милиция кийими йўқ. Шундай экан, қўл кўтарса, ҳеч нима қила олишмайди. Тақдир экан. Ҳеч мелисани дўппосламаганди. Бунгаям мажбур бўлади шекилли…

Нафиса бир муштлаб Жавоҳирнинг қўлини нари суриб ташлади-да, икки қўлини олдинга чўзиб, ҳимояга турди…

Шу маҳал кутилмаган манзара кўз ўнгида намоён бўлди.

Устун ортидаги стол қаршисида яна ўша ўзи билган Билол пайдо бўлганди. У айни чоғда овқатланмасди, олдида ичкилик ҳам йўқ эди. Икки қўлини баланд кўтарганча дуо қилар, икки кўзи Нафисада эди.

«Худойим, — дея хаёлан зорлана бошлади Нафиса. — Бу тағин қандай синовинг бўлди? Шунчалар кўпми мен идрок этмаган синовларинг? Қачонгача синайсан? Қачонгача ўтмишнинг бадалини тўлайман? Худойим, нега бу одамни яна менга рўбарў қилдинг? Нимага у дуо қиляпти?.. Билиб турибман, у берган овқатларим учун миннатдорлигини изҳор этяпти. Ана, узоқдан бўлсаям аниқ кўриб турибман. Унинг кўзларидан дув-дув ёш қуйилиб келяпти.

Худойим, шу банданг аллақачон тавбалар қилиб бўлган-ку! Нимага буёғига бошқалардай хотиржам яшаттирмайсан? Нимага унга азоб бераверасан? Уям хотиржам тортишга, бахт нелигини ҳис этишга ҳақли эмасми?.. Йўқ, мени шу одам ёрдамида хавфдан огоҳ этаётганингни қалбан ҳис этиб турибман. Ҳозир манави гўрсўхталар билан муштлашишимга қаршисан. Шу одамни дуога қўл очтириб мени инсофга чақирмоқдасан. Ташаккур! Мана, энди қўрқмасам ҳам бўлади. Негаки, сен барибир мени ташлаб қўймайсан. Демак, қаршилик кўрсатиб ўтирмайман. Кўнглимда сен борсан. Ҳақ бўлиб менинг ҳақлигимни ҳимоянгга оласан. Бунга ишонаман. Маразларнинг ҳам жазосини ўзинг берасан. Тавба қилдим, худо! Лекин… Худойим, ўзингга айтаман. Агар бўлимга обориб менга зуғум қила бошласалар, чидаб тура олмайман. Ҳақсизликка қарши курашга отланишга мажбур бўламан. Ўзинг кечир!..»

* * *

Нафиса ҳаммаси буткул бошқа тарафга оғиб кетишини хаёлига ҳам келтирмаганди. Қалбан мелисаларга қаршиликларсиз таслим бўлишга, уларнинг етагида милиция бўлимига кетишга шай турганди. Лекин дафъатан қалби тилга кирди. Ҳойнаҳой, Яратган унинг қалбига кириб келиб йўл кўрсата бошлади.

— Қизалоқ, сен ҳали катта йўл бошидасан, — дея уқтира бошлади номаълум овоз кўксини қитиқлаб. — Ҳалитдан ҳукумат одамлари билан ёвлашма. Барибир барака топмайсан. Ундан кўра, келишиш, тил топишиш йўлларини изла! Ана шунда сенинг ҳам, муштипар онангнинг ҳам тинчликларинг бузилмайди. Ҳаловатингни йўқотмайсан. Шошил! Пайт пойлама! Таваккал ҳаракатлар содир эт! Ёвга айланишга шай бу нусхалар билан тил топишиш учун шошил! Шошилмасанг бўлмайди…

— Сарвар ака, — дея кутилмаганда қаршисидаги эркакка юзланди Нафиса. — Сизлардан бир илтимосим бориди. Агар шу илтимосимни бажарсангиз, гап йўқ, бораман қаерга десаларинг!

— Хўш, нима қилиб берайлик, — Нафисанинг паст тушганини кўриб Сарварнинг юзларига қизил югурди ва совуқ тиржайди. — Қани, айтсинлар! Нима хизматлари бор?

— Прокурор Азизовни чақириб берсангиз. У одам билан ҳозироқ гаплашиб олмасам бўлмайди. Бусиз сизларга эргашиб кета олмайман, тушунинг!..

— Шуни олдинроқ айтишнинг иложи йўқмиди? — дея ёнидаги Жавоҳирни нари сурди Сарвар. — Боядан бери қайсарлик қиласан. Дўқлайсан. Дарров айтсанг бўларди-ку! Бўпти, Азизов ташқарида. Ҳозир шахсан ўзим чиқиб бошлаб келаман!..

* * *

Орадан чамаси 15-20 дақиқа вақт ўтди. Негадир Сарвар қайта қолмасди. Шериклари ҳам зерикишди чоғи, безовталаниб бир неча марта навбати билан ташқарига чиқиб келишди. Нафиса эса сумкаси турган стол қаршисига ўтирганча сукут сақлар, ора-сирада устун ортидаги стол қаршисида ўтирган Билолга кўз ташлаб олишни канда қилмасди. У қўлларини аллақачон пастга туширган, бошини қуйи солган кўйи тек қотганди.

Ниҳоят кафенинг ташқари эшиги очилиб, Сарвар ичкарига кирди. Аммо ёнида Азизов йўқ эди.

Нафиса ҳайрон бўлиб истар-истамас ўрнидан қўзғалди.

Сарвар тўғри унга яқинлашиб келди-да, олдин шерикларига ташқарини кўрсатиб ишора қилди. Улар шу заҳоти олдинма-кетин кўчага йўл олишди.

Бу ҳам Нафиса учун ечиб бўлмас жумбоқдек туюларди. Ҳеч нарсага тушунмасди. Устига-устак, Билол ҳам шоша-пиша ўрнидан туриб мелисаларнинг ортидан ташқарига йўл олди.

— Азизов нега келмади? — сўради Нафиса бетоқатланиб. — Билинг, мен то ўша киши келмагунча ҳеч қаерга бормайман.

— Синглим, тўғри тушунинг, — уқтира бошлади Сарвар. — Азизов прокуратурага кетиб қолган экан. Қўнғироқ қила-қила зўрға тушдим. У киши сизни ўша ерга олиб боришимизни тайинлади. Бормасангиз бўлмайди. Ишонинг, айбингиз бўлмаса, ҳеч ким сизни ушлаб турмайди. Қўйворишади.

— Буниси қизиқ бўлди-ку, — ҳайрон бўлиб елка қисди Нафиса. — Сизлар шунчалик ишончига кирибсизларки, у киши хотиржам кетибди-да!

— Нега ишонмасин? — деди Сарвар. — Бир тизимда ишлаймиз ҳар ҳолда. Бир-биримизга ишонмасак, қандай ишлаймиз? Хўш, кетдикми? Қайсарлик қилмайсизми энди?..

Ортиқ қаршисидаги Сарвар билан ади-бади айтишишга Нафисанинг кучи ҳам, тоқати ҳам қолмаганди.

Таваккал қилишни маъқул билди.

Ишонди. Худо барибир уни ташлаб қўймайди. Паноҳида асрайди.

Шундай экан, бошини баланд кўтариб бораверади. Ҳеч кимдан қўрқиб, ҳадиксираб ўтирмайди. Жиноятчи эмас-ку, ахир!..

— Қани, бошланг унда, — деди қўлига сумкасини оларкан Сарварга. — Бораман. Қўрқадиган ерим йўқ.

— Узр, сингил, расмиятчилик-да, айбга буюрмайсиз!

Сарвар шундай деб қўлидаги кишан билан Нафисага яқинлашди. — Эҳтиёт шарт қўлларингизга кишан солишимиз шарт. Бўлмаса, раҳбарлардан гап эшитамиз!..

Нафиса қаршилик кўрсатмади. Қўлига кишан урилгач, Сарварнинг олдига тушганча ташқарига чиқиб кетаркан, охирги марта устун ортидаги стол томон кўз ташлади.

Билол кўринмади…

* * *

Машина шаҳар кўчалари бўйлаб елдек учиб борар, Нафисани худди ашаддий жиноятчилар каби икки барзанги ўртага олган кўйи тек кетиб борарди. Олд ўриндиқда ўтирган Сарвар эса қур-қур эринмай ортга ўгирилар, Нафисанинг жим ўтирганига қайта-қайта амин бўлишни хоҳларди. Ора-орада ҳайдовчига нималарнидир уқтирган бўларди. Бундан ташқари, олд ойнадан бошини чиқариб, кетма-кет келаётган машинани кўздан кечирарди.

Шу кўйи улар шаҳардан ташқарига чиқишди. Қоронғиликда, зулмат қўйнида фақат бедами, буғдойми экилган пайкаллар оҳиста чайқаларди.

Шундагина Нафиса беихтиёр сергак тортди…

Ахир, прокуратура ҳам, мелисахона ҳам шаҳарда жойлашган-ку! Булар нега шаҳардан ташқарига чиқишди? Қаерга олиб кетишяпти уни?..

Шу саволлар кўксини кемириб, қаддини ростлаб тилга кирди.

— Тўхтатларинг машинани! Мени алдаб бошқа ёққа олиб кетяпсанлар! Тўхтат дедим! Тўхта-ат!!!

Унинг қичқириғини олдинига тек ўтириб тинглашди. Овози авж пардага кира бошлагач, чап ёнидаги барзанги маҳкам тирсагини сиқимлади.

— Чакагингни ўчирасанми-йўқми? Ҳозир бир уриб…

— Вей, Соли, — Сарвар кескин ортга бош буриб барзангини дўқлаган бўлди. — Ўзингни босвол! Бу жононга зиён етказсанг, Азизов нақ терингни шилволади! Тадбиркор, бойвуччаларминан сал ўйлашиб муомала қил-да, хумпар!..

Унинг қочиримларини ўтирганларнинг ҳаммаси дарров тушуниб, баравар кулиб юборди. Фақат рулдаги ҳайдовчигина кулгига жўр бўлмади. Қовоқ уйганча, гўё ҳеч нарса бўлмагандек йўлдан кўз узмади.

Нафиса аллақачон алданганига амин бўлганди. Аммо қаршилик кўрсатиши учун шу тобда умуман имкон йўқ. Анави икки барваста эркак ўртага олволган. Қўллари кишанда. Оёқ зарбаси бериш учун машина салони торлик қилиши тайин. Ортиқча ҳаракат қилса, ёнидагилар ҳам, Сарвар ҳам боплаб тушириши турган гап. Кишанланганидан унумли фойдаланиб қолишларига шубҳа йўқ. Хўш, нима қилади энди? Онаси ҳам кўзлари тўрт бўлиб ўтиргандир. У эса қаёқдаги кўча бандитларининг алдовларига лаққа тушди. Энди адабини ейди. Ҳозир қайсидир чеккага олиб боришади-да, билган қандларини ея бошлашади…

Йўқ, бунақаси кетмайди. Йўлини топмаса, ўзини бу нусхалардан ҳимоя қилмаса, додини ҳеч ким эшитмайди. Қолаверса, худоям ҳаракат қилганга ён босади. Тек ўтираверса, уям парвойига олмайди…

Айтганча, Азизовдан гап очди-ку анави! Демак, прокурор шаҳардан четроқда ўч олишга аҳд қилган…

Давлатнинг одами-ку! Ваҳший ҳайвон ё маҳлуқ эмас-ку! Зарра бўлсин инсофи бордир, ахир!?. Бироқ акси бўлиб чиқса…

Ҳа, унда айёрона йўл тутади. Эҳ, қўлларини кишандан бўшатиб олса, бу барзангиларнинг додини берарди-я! Қанийди шундай бўлса!..

* * *

Машина қандайдир оралиқ кўчага кириб тўхтади. Шундоқ ёнбошдаги кўк рангга бўялган дарвоза ланг очиқ эди. Иккита машина олдинма-кетин ҳовлига кирди. Қоронғида кимдир келиб дарвозани қайтадан ёпиб кетди.

— Қани, ойимқиз, тушсинлар энди! — буюрди Сарвар масхаралаш оҳангида. — Ичкарида сизни окахонингиз Азизов жаноблари кутяпти. Ўзиям эзилиб кетгандир кутавериб! Туш тез!..

Нафиса шу лаҳзаларда ҳаётнинг яна бир ҳақиқатини чуқурроқ англаб етгандек эди. Одам боласи ҳақиқатан бир соат, ёки беш дақиқадан кейин бошига не кунлар тушишини билмас экан. Мана, унинг ўзи шунга гувоҳ бўлиб турибди.

Каратэчиман, манаман деган эркакни ер тишлата оламан деб ўйларди. Чучварани хом санаган экан. Ҳийла ва макрдан ҳатто каратэчи ҳам қочиб қутула олмаскан. Унинг пойида тиз чўкишга мажбур бўларкан…

Нафиса хаёлан худодан паноҳ сўраганча буйруққа бўйсуниб пастга тушди.

Тушгани ҳамоно барзангилардан иккитаси келиб икки қўлтиғидан олди-ю, ертўла томон судраб кетди.

Эҳ, қанчалар шарманда бўлди! Қаршилик кўрсатиш тугул бир оғиз ёмон сўз айтишга ожиз қолди. Бегона жойларнинг балоларидан чўчий бошлади. Бир сўз билан айтганда, аёллигига, ожизалигига борди…

«Йўқ, — деди барибир хаёлан бўлса-да, ўзини бардам тутишга уриниб. — Мен ўзимни хор қилдириб қўядиганлардан эмасман. Номусимни қаттиқ туриб ҳимоя қила оламан. Эҳ, ойижон, ўзимнинг соддагина ойижоним-а! Наҳотки, сизам мана шундай вазиятларни бошдан кечирган бўлсангиз? Наҳотки, ҳар хўрлашганда, хўрлаб туриб қўлингиздаги ҳалол пешона терингиз эвазига топган пулларингизга чангал солаверишганда ҳам сукут сақлашдан нарига ўтмаган бўлсангиз? Тўғри-да, аёл киши шунақа бўлади. Бостириб келган балоларни, дард, ситам, хўрликларни қайта-қайта бағрига босаверади. Ўлса ҳам, қонига беланиб ётса ҳам барибир уларга қучоғини очиб бераверади. Аммо… Мен барибир сиз йўл қўйган хатоликларни такрорламайман! Мана кўрасиз, мен ҳам бу босқинчи, мараз, олчоқларни ҳийла-найранг йўли билан енгаман. Ўшанда булар менинг кимлигимни билиб олишади…»

Барзангилар унинг қўлтиғидан олган кўйи ростдан ҳам ертўлага судраб тушишди.

Остона ҳатлаб ичкарига кирди-ю, Нафиса ўзи кутганидек, тахмин қилганидек, биринчи бўлиб тўрда керилганча ўтирган прокурор Азизовни кўрди.

У Нафисани кўргандан кейин ҳам ўрнидан туришга шошилмасди.

Беўхшов тиржайиш қилиб, унга тикилганча сукут сақларди.

📝 БИР КЕЧАЛИК КЕЛИНЧАК…

#mutoalaZavqi

2️⃣8️⃣ кисм!

Прокурор яна бироз тикилиб тургач, ниҳоят ўрнидан қўзғалди.

Нафисага еб қўйгудек тикилганча гўё эгнидаги қимматбаҳо кийимларни кўз-кўз қилган каби гоҳ ёқаси, гоҳ енгини ушлаб-ушлаб олди.

Бу қилиғи вужуди алам ва ёввойи қўрқувга тўлиб турган Нафисанинг энсасини қотирди.

Илгари бундай манзараларга дуч келиб кўрмагани учунми, лаб бурган кўйи юзини терс бурди.

— Хўш, ойимқиз, — тилга кирди прокурор. — Нега юзингни терс буряпсан? Қилиб қўйган ишларингдан уяляпсанми? Номусинг, виждонинг қийналяптими? Ўзи виждон борми сенда қийналадиган? Мен негадир Насибадек ор-номусли, бир сўзли аёлнинг қизи эканинггаям ишонмай қолдим.

— Ойимнинг номини тилга олмасангиз бўларди, — деди Нафиса аранг ўзини қарғанишдан, қичқиришдан тийиб. — Сиз у кишининг олиб ташлаган тирноғигаям арзимайсиз.

— Балки арзимасман. Менам арзирмикинман деб ўлиб турганим йўқ, олифта қиз! Мен…

— Муддаога ўтсангиз яхши бўларди, — гапни кесди Нафиса. — Ҳойнаҳой, бу ит оёғи етмаган ерларга бекорга чақиртирмагандирсиз? Айтсангиз, ўзим ҳам машинада ғиз этиб кела қолардим. Мелиса чақиришингиз шартмасийди.

— Ў, қўрқиб кетдиларми мелисалардан? — масхараомуз, беўхшов кулиб Нафисага яқин келди прокурор. — Ёки орлари келдими? Боя кафедалик пайтларида жа ботир эдилар-ку! Ҳатто мендай прокурорни ҳам қўрқитишга жазм қилгандингиз. Қани ўша шаштингиз? Қочиб кетдими сизни ташлаб?

— Менга қаранг, амаки, — деди сабр косаси тўлиб Нафиса. — Бунча чайналмасангиз? Дангалини айтинг, мен кетишим керак. Сиз ўйлаган бекорчилардан эмасман.

— Биламиз бекорчи эмаслигингни, — деди прокурор бош қашиб. — Лекин энди ўша ишларингдан воз кечишингга тўғри келади. Сен… Бизнинг ишончимизни оқлай олмадинг.

— Нима? Қанақа ишонч? Ким бўлибсизки, ишончингизни оқласам? Ё менинг ойим қийнала-сиқтала бир пайтлар мол ташиб, анҳорларнинг сувини кечиб пул топганда, ёрдам қип қўйган ерингиз бормиди?

— Вей, ойимча, — прокурор жаҳли чиқиб, Нафисанинг иягини сиқимлашга тутинди. Лекин шу заҳоти қўлини қайтиб олди. Қўл теккизган тақдирда ҳам Нафиса қўлини силтаб ташлаши тайин эди. Афтидан шуни олдиндан сезиб, обрўйининг борида қўлини югуртирмасликка уринди. — Сен ўзингча зўрман, прокурори ким бўпти деб ҳисоблаганмидинг? Нима, прокуратурада лақмалар ўтирадими сенингча? Мана, пешонамга бош эгиб келиб турибсан-ку! Энди биздан қочиб қутулиб бўпсан! Сен-чи… Прокуратура ходимига, мендек ҳалол луқма еб ўрганган одамга пора таклиф қилдинг. Ўша сассиқ пулларни конвертга жойлаб, менга кўрсатмасдан машинамга қўйиб ҳам кетдинг. Майли, бунгаям кўз юмардим. Шантаж қилишингга бало бормиди? Мени қаёқдаги флэшкага ёзволган бўҳтонларингдан қўрқиб кетади, дарров келиб оёғимни ўпиб ялинади деб ўйлаганмидинг? Чучварани хом санабсан! Мана, ўзингни ўзинг тиғга урдинг. Тиғ эса жуда ўткир. Теккан жойингни шундай боплаб тиладики, дардингни ўша ойинггаям айта олмай қоласан.

— Нима?.. Ифлос! — Нафиса прокурорнинг юзига тик боққан кўйи ёлғон ва бўҳтонлар ёғдираётганига бардош қилиб тура олмади. Овозини икки-уч парда баландлатиб аламдан чиқишга ошиқди. — Ҳали сен шунақамисан? Н-нега туҳмат қиласан, мараз? Ким машинангга пул беркитибди? Менинг ортиқча пулим бормидики, сендақаларнинг машинасига беркитсам!?. Ахир… Вой, товба қилдим худо!.. Ифлослар!.. Худодан қўрққин ҳеч бўлмаса!..

Прокурор Нафиса каби куйиб-пишганларнинг кўпини кўрган. Ҳатто, бундан баттарларига рўбарў бўлганда ҳам бир туки сесканмаган. Нафисанинг типирчилаши, ҳимоячи қидириб аланглаши, аламига чидай олмай қарғаниши нима бўпти?!.

У парвойига-да келтирмади. Аксинча кулиб юборди. Бир неча ўн сония кулиб хумордан чиққач, яна жиддий тортди.

Қайтадан курсига чўкиб оёқларини чалиштириб олди ва ер остидан йиғлагудек депсина бошлаган Нафисага боқди. Кейин эса бошини кафтлари орасига олди. Шу ҳолатда тағин гап бошлади.

* * *

— Мана, энди гуноҳларнинг ажрини тўлайсан, — деди айёрона кўз қисиб. — Мени қўрқитганинг, шантаж қилганинг, менга пора тутқазганинг учун жавоб берасан…

Йўқ, дарров камерага обормайман.

Олдин мана шу ернинг ўзида менинг буйруғимни бажарасан. Айбингни ювиш учун мени хурсанд қиласан. Ишон, мен бир сўзли одамман. Агар кўнглимни ола билсанг, майли, ёшлигингни ҳисобга олиб қўйворишим ҳам мумкин. Буни ўйлаб кўраман. Фақат бунинг учун кўнглимни олишинг керак бўлади. Ҳарқалай, бокира бўлсанг керак-а? Ё…

— Исқирт! — бу гапларни эшитиб прокурорга минг чандон нафрати ортган Нафиса нима қилишни, қандай йўл тутишни билмасди. Шунинг учун кучи тилига етди.

— Худойим, нега ифлосларнинг жонини ола қолмайсан? — дея зорлана бошлади шифтга тикилиб. — Нимага бу маразларни ер кўтариб турибди, худойим? Нега қизиданам кичик қизга уятсиз гапларни гапиришяпти?..

— Жазавага тушма! — беихтиёр қичқириб ўрнидан турди прокурор ва бир ҳатлаб Нафисанинг қаршисида ҳозир бўлди. — Дардингни ҳеч ким эшитмайди. Оҳинг ҳатто худогаям етмайди. Ундан кўра менинг шартимни ўйлаб кўр! Фақат тезроқ ўйла! Вақтим жуда кам қолди! Менминан ётасан, кўнглимни оласан! Ҳаммасини видеога ёзиб оламиз. Кейин эса ўша лавҳани интернетга жойлаштираман. Ана ундан кейин тўрт томонинг қибла! Кетавер! Ортингдан қувган одаммас, ишон! Хўш, нима дейсан?..

Одам боласи кўнгли тоза бўлса, бундан баттар вазиятларга тушган тақдирда ҳам Яратганнинг ўзи тўғри йўл кўрсатади. Ёмонларнинг, ваҳшийларнинг жазосини беради. Нафиса ҳам энди-энди боши берк кўчада қолганини, мана-мана номуси поймол этилиши муқаррарлигини сўнгги лаҳзалардагина идрок эта бошлаганди. Прокурорнинг нигоҳлари тобора совуқлаша бораётганига, икки кўзи гўё қонга тўла бошлаганига гувоҳ бўлгани сари юрагини ваҳм чирмаб олганди. Аммо хаёлига келган сирли ва сеҳрли бир фикр дарров ўша ваҳмни ҳайдаб солди.

У кўрди, англади ва билди. Шу тобда худди қабристонни эслатаётган ертўлага ҳеч ким кирмаётганини кўргач, ниятини амалга ошириши мумкинлигига иқрор бўлди. Бақир-чақирдан, йиғлашдан, дод солишдан наф чиқмаслигини чуқурроқ тушуниб етди. Дарҳол ўзини қўлга олиб прокурорнинг кўзларига дадил боқа олди.

— Майли, розиман, — деди Нафиса. — Фақат мениям бир шартим бор.

— Хўш, — бирдан жонланиб, кўзларини чақчайтирганча Нафисага янада яқин келди прокурор. — Айт шартингни!

— Кишандан қўлларимни бўшатиб қўясиз. Мен бу аҳволда сиз билан ётишни хоҳламайман.

— Э, йў-ўқ, — деди прокурор бу гапидан сўнг қайта ортга тисланиб. — Каратэчилигингни яхши биламан. Яна мени аҳмоқ қилмоқчи бўляпсанми? Аҳмоқ қилиб бўпсан! Мана шу кишанланган ҳолингда ётасан! Мен шуни истайман.

— Унда тошингизни теринг! — дея лаб бурди Нафиса. — Мен жинни бўлганим йўқ бу аҳволда сиз билан ётиб. Ишонинг, қўлингизниям теккиза олмайсиз менга. Йўл қўйиб бўпман!

— Агар кишандан бўшатсам, тўполон кўтармайсанми? Айтмоқчи бўлганим… Тепкилаб ташламайсанми мени?..

— Тепкиласам қўлим кишандалигидаям тепкилайверардим. Ҳали ақлдан озганим йўқ прокурорларга қўл кўтариб. Уларнинг кимлигини жуда яхши биламан. Қолаверса, ҳовлида югурдакларингиз шай тургандир ҳар ҳолда? Сизга садоқатли экан-ку жа!..

— Тўғри, тўғри… Ҳақсан!.. Ҳақсан!..

Прокурорнинг бу қадар ғалчалиги энди-энди намоён бўла бошлаганди.

У ёвуз нияти шу қадар осонликча ҳақиқатга айланишини сира кутмаганми, оёғи куйган товуқдек Нафисанинг атрофини бир неча ўн маротаба айланиб чиқишга-да, улгурди. Кейин эса…

Зипиллаганча бориб ташқари эшикдан ҳовлига қулоқ тутди. Ҳеч ким кириб қолмаслигига амин бўлди чоғи, ортга қайтиб Нафисанинг қаршисида ҳозир бўлди.

— Майли, кўндирдинг, — деди оғзининг таноби қочиб. — Локигин ўша гап — гап. Видеога ёзволамиз бирга ётганимизни. Бусиз сира иложи йўқ.

— Менга деса ундан баттарроғига ёзмайсизми, — деди Нафиса прокурорга нафрат аралаш боқиб. — Менга барибир. Ҳеч кимдан қўрқадиган ерим йўқ…

* * *

Худога ҳақ экан. Ҳали прокурорнинг чангалига тушиб улгурмай, ташқари эшикни кимдир тақиллатди. Бир неча марталик тақиллатишлардан сўнг эшик очилиб ичкарига Сарвар кирди. Шу паллада Азизов эндигина чўнтагидан калитча чиқариб, Нафисанинг қўлидаги кишанни ечиш пайига тушганди. Сарварни кўрди-ю, шоша-пиша калитчани қайтадан чўнтакка уриб, ўзини нари олди.

Унинг юзлари тундлашган, шубҳасиз, халал берганлари сира ёқиб тушмагани ғазабнок нигоҳларидан аниқ сезилиб турарди.

— Нима гап? — қичқирди Азизов. — Нега келдинг? Гапир, хонасалот!

— Ҳалиги… Бирровга ташқарига чиқиб келмасангиз бўлмайди, — деди Сарвар эшик ёнида турганча бош қашиб. — Жуда зарил масала чиқиб қолди, ака! Илтимос…

— Уф-ф! Бўпти, юр! Тез бўл!..

Қисқа муддатга бўлса-да, Нафисани ёлғиз қолдиришди. Бу кўнглидаги ғашликларни баттар кучайтирди. Азбаройи алами келганидан на йиғлашни, на бор овозда дод солишни билди. Худди ҳавосиз бўшлиқда қолган банда каби нафас олиши қийинлашиб, вужудидаги безовталик забтига олди.

«Ойи, кечиринг, — дея хаёлан зорлана бошлади охири. — Сизнинг маслаҳатларингизга қулоқ тутмадим. Ўз билганимча иш тутмоқчи бўлдим. Манавинақанги маразлардан ўчингизни олишга ошиқдим. Аммо сиз ҳақ экансиз. Бундай олчоқларда одамгарчилик, инсоф, диёнатдан асар ҳам йўқ экан. Афсуски, кеч англадим. Ҳозир эса чап ёнимга оғсам ҳам, ўнг ёнбошимга ўзимни ташласам ҳам барибир балолар домига тортадиган бўлиб турибди. Агар индамасдан бу ифлоснинг қўйнига кирсам, бир умрга бахтимни, аёллик орзуларимни, умид-у, эзгу ниятларимни бой бераман. Уни уриб ташласам, майиб қилсам, қамаб ташлашади. Яна балога гирифтор бўламан. Дўппослаб-дўппослаб қочсам, қочқин балоси қаърига тортиб кетади. Хор-у зорлик, таҳликалар чангалига тушаман. Нима қилай? Ойи, мен аросатда қолиб кетдим! Менга ҳатто худоям ёрдам беришни хоҳламаяпти шекилли. Манави нафси наҳанг балиқларникидан баттар юзсизнинг ихтиёрига топшириб қўйиб томоша қилишдан нарига ўтмаяпти. Нима қилай?..»

Энди-энди кўнгли бўшаб, алам ва надоматлар қуршовида қолган Нафисанинг кўзларига ёш қуйилиб кела бошлаганди. Эшик шарақлаб очилиб, ичкарига олдин Азизов, кетидан Сарвар кирди. Нафиса уларга йиғлаганини сездириб қўймаслик учун шоша-пиша кишанли қўлларига кўз ёшларини артиб олди ва қаршисида ҳозир бўлган прокурорга ҳиссиз тикилиб қолди.

Азизов негадир бўшашиб қолганди. Гапиришга шошилмасди. Нимадандир безовталиги аланг-жаланг атрофга аланглашидан аниқ кўриниб турарди…

У шу кўйи бир неча ўнлаб сония тараддудланиб турди-да, аста Нафисага яқинлашди.

— Синглим, мени кечир, — деди ниҳоят бошини сарак-сарак қилиб. — Ҳозир қўлларингни кишандан бўшатаман! Аммо олдин менинг гапларимга яхшилаб қулоқ тутасан! Шовқин кўтармайсан! Дод солмайсан! Йиғламайсан! Тек туриб мени эшитасан! Келишдикми?

— Гапираверинг! — дея юзини терс бурди Нафиса Азизовнинг ўзи учун ёқимсиз башарасига қарашга жирканиб. — Истасам-истамасам, эшитишга маҳкумман. Айтаверинг! Яна нима қилиб берай?..

— Биласанми… — гап бошлади Азизов. — Ҳозир хабар қилишди… Очиғи.. Бу хабарни сенга қандай етказишниям билмай қолдим… Ҳа, майли, айтаман… Хуллас, ойинг… Насибахон оламдан ўтиб қопти!..

— Нима-а-а?..

Ҳақиқатан, бу кутилмаган ва жуда-жуда совуқ хабар эди… Нафиса аввалига қулоқларига ишонмади. Азизов бошқа нарсани назарда тутган деб ўйлади. Шунинг учунми, ўзи сезмаган ҳолда қайта қичқириб юборди.

— Ким??? Нима деяпсиз? Ким оламдан ўтди, ки-им?..

— Синглим, ўзингни бос, — Азизов унинг елкасидан қучиб тинчлантиришга тутинди. Лекин шу заҳоти қўлларини тортиб олди. — Насибахон оламдан ўтиб қопти! Бандалик-да! Айтишларича, юраги хуруж қип қопти! Иссиқ жон-да!

— Йў-ўқ!!! Бўлиши мумкинма-ас!!! Мумкинма-ас!!! Ёлғон гапиряпсанлар, ёлғон! Ниятинг нима ўзи-и, нима?.. Гапирларинг! Гапи-ир!!!

Нафиса шу лаҳзаларда телбадан-да баттарроқ тусга кириб қолганди. Ҳеч кимни эшитмасди. Ҳеч нарсани кўрмасди. Ўзини гоҳ чап, гоҳ ўнгга ташлаб дод солар, тинчлантиришга уринган икки зўравоннинг унга кучи етмасди. Уларни силтаб ташлар, аммо иккови ҳам қайтадан елкасига ёпишиб, хотиржам торттиришга уринарди…

На илож? Нафиса шу кўйи жазава исканжасида қичқира-қичқира, дод сола-сола, ниҳоят чарчади. Бўшашганча ерга ўтириб қолди. Аммо кўз ёшлари қуйилишдан тийилмасди. Ҳар нафас олганда, ҳаво етмай, азобда қолган бемор каби кўкси кўтарилиб-кўтарилиб тушарди…

Прокурор Сарварга бир қараб олди-да, аста киссасидаги калитчани олиб унинг қўлига тутқазди.

— Ҳозир яхши гапириб уйига оборасан, — дея Сарварнинг қулоғига шивирлади у. — Уйига етгандан кейин кишанни ечасан! Хуллас, бу қиз учун каллангминан жавоб берасан! Айтиб қўяй, урсаям, тирмалаб ташласаям миқ этмайсан! Мен учун шундай қиласан! Уқдингми?

— Уқдим, — худди шундай шивирлаб жавоб қилди Сарвар. — Хотиржам бўлинг! Бундан баттарларини кўрганмиз. Буниси нима бўпти?!.

* * *

Нафисани авайлабгина машинага ўтқазишди. Нималардир дея юпатишди, тинчлантиришди. Кўнглини кўтармоққа тутинишди. Буларни Нафиса ё эшитди, ё эшитмади. Ё сезди, ё сезмади. Ё ҳис этди, ё ҳис этмади…

Шу тобда иродаси эркакларникидан-да метинроқ, кучлироқ бу қиз тирик мурда қиёфасига кириб қолгандек эди. Оёқ-қўллари қимирлаб, юраги уриб турганига қарамай, бағри музлик домида тош қотганди. Уйига кириб келди. Кимлардир, қайсидир аёллар, эркаклар унга ёпишиб қон йиғлади. Ҳовлини эркаг-у аёлнинг фарёди тутди. Бу фарёдлар шу қадар аччиқ чиқдики, еру-кўкни гумбирлатиб, момоқалдироқ аюҳаннос сола бошлади. Зум ўтмай, шариллаб ёмғир қуя бошлади. Лекин у ҳам Нафисанинг аламларини, афсус-у надоматлар денгизига ғарқ бўлган қалбини овута билмасди. Аччиқ кўз ёшларига қўшилиб, фарёдига фарёд қўшарди холос…

Бандачилик экан…

Эрта тонгда ўзини кулибгина кузатиб қолган жондан азиз онасини қабргача ҳам кузатиб бора олмади.

Аёлларнинг қабристонга бориши одатларимизга тўғри келмас экан.

Уйи остонасигача тобутни қучоқлаб видолаша олди холос. Тобутни олиб чиқиб кетишгандан кейин эса…

Шундоқ ҳам чексиз бўшлиққа айланиб улгурган бағрига яна бир бўшлиқ чанг солди. Бу бўшлиқнинг забти олдингисидан ҳам кучлироқ, кескинроқ эди. Юзларга урилиб-урилиб кетаётган ёқимсиз ва совуқ шамоли олдингисидан-да кескирроқ эди. Айниқса, онасидан, ёруғ дунёдаги биттагина дўстидан, сирдошидан, суянчидан, ишончидан, номусидан, оридан айрилибгина қолган Нафисанинг кўксига урилган бу кескир шамол юраккинасини кесиб-кесиб ўтаётгандек азоб берарди…

Афсуски, одамзод бундан-да хунукроқ, кучлироқ, шафқатсизроқ кўргиликларга чидашга маҳкум. Яратганнинг хоҳишига зўрлик қила олмайди.

Мажбуран сабр қилади, чидайди, бардош беради…

Нафиса ҳам ўшаларнинг бири-да. Кўз очиб юмгунча меҳрибонининг маъракалари, кетидан йигирмаси, кейин қирқи ҳам ўтди.

Ҳайҳотдек ҳовлида бир ўзгинаси ҳувиллаганча қолиб кетаверди…

Ишқилиб, худонинг ўзи сабр, матонат берсин! Онажонининг охиратини берсин! Онажонидан худо раҳмат-мағфиратини дариғ тутмасин!

Омин!

📝 БИР КЕЧАЛИК КЕЛИНЧАК…

#mutoalaZavqi

2️⃣9️⃣ кисм!

Айрилиқ дарди ёмон бўларкан. У бандасини кеча-ю, кундуз тарк этмайди. Ҳатто, ухлаган пайтида ҳам миясига ўрлаб, турли балолар, кўнгилсиз вазиятлар, армон ва алам тошларини ирғитаверади.

Нафиса ҳам етти ухлаб тушида кўрмаган ташвишни елкасига илди. Онасидан айрилишни сира тасаввурига сиғдира олмасди. Бошига тушгандан кейин ҳам ҳануз бу айрилиқни тушида кўраётган каби карахтланаверди. Ўйлади, одамларга боқди. Бу кўргиликни тушга йўйгиси келаверди. Афсуски, ҳақиқатдан қочиб қутулиб бўлмайди. Насибадек метин ирода соҳибасининг ўлими ҳақ бўлиб чиқаверди.

Охири аста-секинлик билан бўлса-да, тақдирга тан бера бошлади. Имкони борича ўзини ёлғиз ҳис этмасликка уринди. Ўпкаси тўлиб келган кезларда орқа-кетига қарамай, қабристонга чопди. Таниш қабр тепасида соатлаб ўтиришни, тўлиб кетганда айтиб-айтиб йиғлашни одат қилди. Шугина Нафисага тасалли бергандек бўлди. Қабристондан чиққач, ўзини ҳийла енгил ҳис эта олди ва яна ишга шўнғиди. Шу тахлит кунлар, соатлар, дақиқалар, сониялар ўтаверди.

Мана, қадрдони, волидасининг оламдан ўтганига эллик беш кун тўлибди. Ҳар кунгидек эрта тонгда уйқудан уйғонди-ю, Муниса деган хизматчи аёл тайёрлаб қўйган кофедан бир-икки ҳўплади. Таом ейишга иштаҳаси йўл бермади. Ҳар доимгидек бўғзига нимадир тиқилган-у, бир тишлам нон ҳам ўтмайдигандек бўлаверди.

Мунисага қилинажак ишларни тайинлагач, йўлга чиқиб, одатига кўра рулни қабристон тарафга бурди. Аммо бугун узоқ ўтириб қолмаслиги зарур эди. Дўконларда, тунги клубда ишлар қалашиб кетган, бу ишларни хизматчилар ёлғиз уддалай олишмайди.

Нафиса бирровга кириб чиқишни хаёл қилиб машинасини доимий жойга тўхтатди-да, пастга тушиб таниш қабр томон йўл олди.

* * *

… Ҳали қабргача етиб бормаганди. Кутилмаган манзарага кўзи тушди-ю, таққа тўхтади.

Онасининг қабри тепасида қандайдир эркак орқа ўгирганча ўтирар, боши эгик ҳолда сукут сақларди.

Нафиса ҳайрон бўлди-ю, яна уч-тўрт қадам олдинга юрди. Шундагина эркакнинг кимлигини илғади.

У Билол эди.

Қабр тепасида ўтирганча фақат сукут сақларди…

Нафиса хаёллари тўзғиб кетгандек карахтланди. Юришни ҳам, тураверишни ҳам била олмай боши қотди.

Шу тобда Билол унга худди фариштадек туюлиб кетди. Отаси эканини билса-да, шу кунга қадар уни айблар, аҳён-аҳёнда Билол кўз ўнгида гавдаланди дегунча нафрати ҳам қўзғалиб қўярди. Аммо барибир унга раҳми келаверарди. Қалбининг туб-тубида бир учқун зоҳир эди. Учқун ҳадеганда кўксини куйдириб, ўзини танимас, билмас падари томон талпинишга ундаб турарди.

Ҳозир эса…

Ҳозир Билолнинг тутаётган ишидан жуда-жуда таъсирланиб кетди. Онаси раҳматли айтмоқчи турфа хил найранглари ҳам, Фурқат деган укаси иккови кўрсатган қора кунлар ҳам ёдидан чиққандек туюлди.

Шундай ҳислар оғушида аста қабрга яқин борди. Билол эса ўрнидан қўзғала қолмади.

Нафиса ҳеч нарсага тушунмай, унинг олд тарафига ўтди…

Ўтди-ю, шунча дардига яна бир оғир дард қўшилгандек бўлди.

Билол икки қўли билан Насибанинг портретини тутган кўйи кўксига босиб олган. Ўзи эса юм-юм йиғларди…

Қабристонда кимдир йиғласа, ёнидагилар даҳшатга тушмайди. Одамлар шунга одатланишган. Агар уйда кимдир худди шундай йиғласа, дарддошлар албатта унга жўр бўлишади. Ҳовли қиёматга айланади. Йиғлайверишади, бир-бирларини қучганча фарёд чекаверишади.

Нафиса ҳам қўйиб беришса, ўзини отасининг бағрига отаёзди. Аммо ундай қила олмади. Журъати етмади. Қолаверса, болалик аламлари ҳам йўл берай демади.

— Нега йиғлаяпсиз? — Нафиса охири бардоши етмай, отасига юзланиб сўз қотди. — Эркак киши ҳам йиғлайдими? Йиғламанг! Мен йиғлаяпман-ку, етар шуям!..

Билол уни кўргач, даст ўрнидан туриб кетганди. Қўлларидаги суратни эса худди биров тортиб оладигандек кўксига янада маҳкамроқ босиб олганди…

Ҳозир-ҳозир Нафисанинг саволига, гапларига жавоб қайтариши лозим эди. Жавоб қайтариши шарт эди. Шундай қилди ҳам. Жавоб берди. Фақат…

Бу манзара Нафиса учун кутилмаган, икки ҳисса кучлироқ, оғриқлироқ зарба бўлди.

У кар-соқовлар тилида нималардир деган каби бармоқлари ёрдамида Нафисага нималарнидир уқтирган бўлар, уқтиргани сайин кўзларидан янада кўпроқ ёш қуйиларди.

— Бу… Нимаси тағин? — Нафиса отасининг кар-соқовлигига гувоҳ бўлгандаёқ адо бўлаёзганди. — Ким… Ахир… Сиз ундай эмасдингиз-ку! Қ-қачон?.. Нимага?..

У қалбида беркиниб олган дардларини тўкиб солишга уринар, аммо тилига тўмтоқ жумлаларгина кўчарди. Гўёки тили ҳам, онги ҳам ўзига бўйсунмасди. Шу тахлит Билолга аламли боққанча тураверди. Отаси эса анча вақтгача унга ўз тилида гапираверди. Охири толиқди чоғи, гапиришдан тийилиб, чуқур хўрсинди-ю, Насибанинг қабри тепасида тиз чўкди.

Унинг ҳар бир ҳаракати Нафисанинг бекитиқ аламларини қайта-қайта қўзғар, энди товуш чиқариб, пиқиллаганча йиғлашга тушганди…

Билол тиз чўккан кўйи бир муддат бошини эгган ҳолда сукут сақлагач, дафъатан қаддини ростлади-да, икки қўлини фотиҳага очди. Шу баҳонада нималардир дея ғўлдиради. Чамаси дуо қилди. Дуо якун топгач, юзларига фотиҳа тортди ва шошилмасдан ўрнидан қўзғалди-да, Нафисага маъюс тикилиб қолди. Нигоҳлари дардлидан дардли эди. Нафиса бу нигоҳларни ўқий олганди…

Ўқий олмаса яхшийди. Уларда Билолнинг армонларидан тортиб алам ва надоматгача балқиб турарди.

— Йўқ, бунақаси кетмайди, — деди Нафиса кетишга чоғланиб. — Юринг, манзилингизга элтиб қўяман! Юринг!..

Билол тушунди. Сўз қайтаришни ўзига эп кўрмадими, сал чеҳраси очилган бўлди-ю, Нафисага эргашди.

* * *

Нафиса юраги қонга тўлганиданми, кафега қандай етиб келганини ҳам пайқамабди.

Келди-ю, Билолни эргаштирганча ичкарига кирди. Биларди, бу одам нонушта қилмаган. Қайданам нонушта қилсин. Кўражак кунларини онаси раҳматли ипидан игнасигача айтиб берган. Аммо қачон бу одам кар-соқовга айлана қолди? Бу ҳақда Насиба лом-мим демаганди. Ё у ҳам билмаганмикан? Қаёқдан ҳам билсин?!. Қанча йил ўтиб кетган орадан. Гаплашмаган, кўришмаган. Демак, билмаган. Лекин не сабаб бўлиб шу кўйга тушди бу одам?..

Саволлар кўп эди. Ечимини топиш учун эса вақт керак. Ҳозир бундай ташвишларга ўрин бера олмайди. Ишларини битирмаса, олға юрмаса, кун кўриш, қаршисида ҳозир бўлажак ташвишлар, муаммолар, балки кўргиликларга қарши курашга отланмаса бўлмасди.

Тилашга Билолдан хабар олишни тайинлади-ю, дўконларни айланиш учун жўнаб кетди. Чиқиб кетаётиб ҳам бир неча марта ўша устун ортидаги стол томон кўз ташлади. Ҳар гал Билол икки қўлини баланд кўтариб дуо қилаётганига гувоҳ бўлди. Гувоҳ бўлиб жимгина кета қолса кошкийди. Бу манзарани ҳар кўрганда, юрагининг аллақаери узилиб кетаётгандек азобланаверди… Ўртанаверди… Тўлғонаверди…

Келиб тўхтагани каттакон супермаркет эди. Дўконлари орасида шуниси катта ва ташвиши ҳам ўзига яраша. Миллионлаб сўм маблағ айланади. Сал сергак турмаса, чув тушиши, миллионлаб сўм пулдан айрилиб қолиши ҳеч гап эмас.

Бошқарувчиси ювошдан келган, ҳар гапини салмоқ билан гапиришга одатланган Мўмин ака деган одам. Нафиса бу одамга ўзига ишонгандек ишонса-да, барибир эҳтиёт шарт ҳар гал ҳамма нарсани ипидан игнасигача суриштиради. Мўмин ака ҳам эринмайди. Ҳар бир бўлиб ўтган ишни, сарфланган пулларни, кирим-чиқимни алоҳида дафтарга ёзиб қўяди. Нафиса сўраган заҳоти ўша дафтарини кўтарганча хонага киради-ю, яна эринмасдан бирма-бир ҳисоб беради. Топшириқлар олса, яна шу дафтарнинг бошқа бир саҳифасига ёзиб қўяди.

Лекин бу сафар қўлида дафтари кўринмади. Нафиса сезган бўлса-да, эътибор бериб, суриштириб ўтиришни истамади. Ҳали бу ердан чиқиб тағин ўнлаб «точка»ларга бориши керак. Соатлаб ўтиришга вақти ҳам йўқ…

Бу ҳам етмаган каби ҳар келганда жилмайиб турадиган Мўмин ака бугун ғамгин тусда эди.

— Нима бўлди сизга, Мўмин ака?

Аслида бу ҳақда ҳам суриштириб ўтиргиси йўқ эди. Негадир дўкон ичкарисига қадам қўйди дегунча юраги ғаш тортиб, суриштиришга мажбур бўлди.

— Сиз мендан ниманидир яширяпсизми? Гапирсангиз-чи! Нима муаммо?

Мўмин ака атрофга аланг-жаланг қараб олди-да, Нафисага тегишли хона томон ишора қилди.

— Анави… Азизов бориди-ку, — деди аста шивирлаб. — Прокурор-чи! Ўша яна пайдо бўлди.

Ярамас худди ўз уйига киргандай хонангизга кириб ўтириб олган. Ҳали чой, ҳали кофе, ҳали кабоб буюравериб чарчатди.

— Вой, нима иши боракан тағин маразнинг? — дея асабий лаб тишлади Нафиса. — Гум бўп кетувди-ку отинг ўчкур!

— Жуда «сур», уятсиз одамакан ўзиям, — деди Мўмин ака. — Одамда сал уят, андиша, маданият бўлса-да, синглим! Бу ердагилар ўйнаб ўтиргани йўқ-ку! Тўғрими?

— Ҳа, майли, қандай келган бўлса шундай кетади, — деди Нафиса хонаси томон юришга чоғланаркан. — Сиз менга кечагиминан бугун шу вақтгача бўлган тушумни, харажатлар рўйхатини тайёрлаб опкирарсиз кейинроқ. Кейин нима опкелиш керак, шуларниям ҳисоблаб чиқинг!

— Хўп бўлади, Нафисахон! — қўлини кўксига қўйиб маъюс жилмайди Мўмин ака. — Илойим Насибахонни Оллоҳ раҳматига олсин! У кишининг руҳлари ҳаммамизни қўллаб турсин! Жудаям ажойиб аёл эдилар-да, минг афсус! Шундай яхши одамлар нега эрта оламдан ўтишаркин-а, Нафисахон? Уларнинг ўрнига анави гўрсўхта прокурорга ўхшаганлар ўлса бўлмайдими? Турган битгани зарар-ку бу исқиртларнинг!

— Худоям зарари кўплиги учун ҳузурига чақирмаса керак-да, — деди Нафиса. — Худониям безор қилади бунақа юзсизлар! Майли, кирай-чи ҳазрати олийларининг ёнига! Тағин обориб қамаб қўймасин!..

* * *

Мўмин ака айтганича бор экан. Прокурор стол устига дастурхон ёздириб, устини ноз-неъматга тўлдириб олибди. Нафиса кириб келгани ҳамоно хижолатга тушдими, ё йўлига мулозамат учунми, даст ўрнидан туриб ўзини нари олди.

— Ие, Нафисахон, келдингизми? — мулойимлашган кўйи ҳол сўраган бўлди. — Маросимларни яхши ўтказиб олдингизми? Насибахоннинг жойи жаннатда бўлсин!..

— Омин!

Нафиса қовоғини уйганча столнинг дастурхондан холи бир четига сумкачасини қўйиб қайтадан Азизовга юзланди.

— Келинг, хуш кепсиз! — деди барибир аламини сир тута олмай кесатиқ аралаш. — Яна нима айб иш қипмиз? Тинчликми, амаки?

— Нафисахон, келинг, шу… Айбдан гап очмайлик, — ялтоқланган оҳангда сўз қотди прокурор. — Мен сизнинг олдингизга яхши ниятда келганман. Агар… Манавилар ёқмаган бўлса, узр сўрайман. Очиғи, уйда нонушта қилишга улгурмовдим. Шунга… Ҳаддим сиғиб буюртировдим-да!

— Биз остонамизни ҳатлаб ичкарига кирган меҳмонларни сира ранжитмаймиз, — деди Нафиса. — Сираям хижолат тортманг. Ундан кўра мақсадингизни айтинг, қўлдан келса албатта адо қиламиз!

— Раҳмат-э, Нафисахон, — дея кафтларини бир-бирига ишқалаб қўйди прокурор. — Сизданам ёруғлик чиқаркан-ку!

— Хўш, қандай яхши ниятда келгандингиз? Тезроқ гаплашсак яхши бўларди. Ишларим жудаям кўп!

— Олдин манави омонатингизни олиб қўйинг! — Азизов қўйин чўнтагидан конверт чиқарди-да, шоша-пиша стол устига қўйди. — Мен сиздан пул олмайман. Флэшкангизам ичида турибди. Қўлимниям теккизганим йўқ.

— Йўқ, нега? — дея конвертга кўз ташлаб қўйди Нафиса. — Олинг! Кўнгилдан чиқариб берганман бу пулларни! Ҳалолингиз бўлсин!

— Ундай деб одамни хижолатга қўяверманг, Нафисахон! Ҳарқалай, сиз билан биз энди бир-биримизга бегона эмасмиз!

— Киммиз унда? Ота-бола тутиндикми?

— Нафисахо-он, — дея бош қашиб олиб ортга тисланди прокурор. — Жа ерга урманг-да энди одамни! Ёшим энди қирқдан сал ўтди холос-ку! Ҳеч бўлмаса ака-сингил денг, ярашади!

— Майли, бунинг аҳамияти йўқ, — гапни калта қилишга уринди Нафиса. — Нима ишингиз бориди менда? Илтимос, мени тўғри тушунинг! Ишларим жудаям кўп!

— Айтаверайми? Хафа бўлмайсизми ишқилиб?

— Ҳар ҳолда мени хафа қиладиган гап айтмассиз!?.

— Унда айтаман…

Прокурор худди катта мажлисда нутқ сўзлашга шайланган нотиқ каби аввал қаддини обдон ростлаб олди-да, икки қадам олдинга юриб, оҳиста бош эгди ва сўз бошлади.

— Мен… Сизни севиб қолдим, Нафисахон!

— Нима? Нима дедингиз?

— Сизни ёқтириб қолдим. Илтимос, менга турмушга чиқинг! Неча вақтлардан бери ёлғиз эдим. Аёлим хиёнат қилгандан кейин ҳаммасидан совигандим. Аёлларга ишонмай қўйгандим. Сизни кўрдим-у, қайта дунёга келгандай бўлдим. Ўтирсам ҳам, турсам ҳам сизни ўйлайдиган бўп қолдим. Ҳар куни тушимга кирасиз.

Қийналиб кетдим, Нафисахон! Илтимос, мени рад қилманг! Ўлай агар, сизни бошимда кўтариб юраман! Пичоғингиз мой устида бўлади, ҳа!..

Нафиса бундай гапларни прокурордан эшитишни сира кутмаганди. Тўғри, у ҳам ёлғиз қолган пайтларида, юраги тушкунлик домида қолган лаҳзаларда қўллаб-қувватлайдиган, эркалаб овутадиган, кўнглини кўтарадиган бир инсон ёнида бўлишини жуда-жуда хоҳлай бошларди. Ҳатто, орзу қиларди. Лекин онасидан ҳам ёши улуғ, бунинг устига кимсан прокурорнинг муҳаббат изҳорига берилиши гоҳ кулгисини қистатиб, гоҳ жаҳдини қўзғай бошлаганди. У нима дейишни-да билмай карахтланиб қолди. Уришиб ташлай деса, бу юзсиз дарров тўнини тескари кияди. Тирноқ орасидан кир қидира бошлайди. Яхши гапирса, буни ризолик аломатига йўяди-ю, ҳаддини унутади. Хўш, нима десин? Бундай вазиятда тартибли, ҳаётнинг аччиқ-чучугини тотиб кўрган одамлар қандай йўл тутадилар? Нима қилса, бу одам уни тинч қўяди?..

Нафиса ўйга толганди…

Билмаган экан. Кўнгли шу қадар нозик эканки, шу тобда унга-да бўйин эгмай, оғриб берди. Қалбининг аллақаерида яшириниб ётган туйғулар қўзғолон қилиб, прокурорни ҳайдаб солишга ундай бошлади. Қалби бу одамни сира-сира кўрмас бўлди. Қайсарларча типирчилаб, нафрат ва аламларга кенг йўл очиб қўйди…

Хайрият, яхшики тафаккур бор. Угина оғир вазиятда Нафисанинг ёнига кирди. Қандай жавоб қилишни, вазиятдан силлиқчасига чиқиб кетишни уқтира бошлади.

— Мен… Сизни тушуна олмадим, — деди ниҳоят Нафиса ўзини сал қўлга олиб. — Қанақанги муҳаббат ҳақида гапиряпсиз? Ҳали бунақанги нарсаларга ишим тушиб кўрмаган. Кечирасиз-у, мен сиз ўйлаганчалик енгилтак қиз эмасман. Тартибли, ор-номусли хонадонда катта бўлганман. Қолаверса, Нормат тоғам эшитса борми, сизни жуда қаттиқ хафа қилади-да лекин!..

— Мен ҳам сизни тушунаман, — деди бўш келмай прокурор. — Ҳозир жавобини айтасиз, эртагаёқ тўй қиламиз деётганим йўқ. Ўйлаб кўринг, танангизга кенгашинг. Бир тўхтамга келсангиз, айтарсиз жавобингизни. Аммо айтиб қўяй, мендан осонликча қутула олмайсиз. Ерга кирсангиз, қулоғингиздан, осмонга чиқсангиз, оёғингиздан тортиб оламан. Ҳа, мен шунақанги бир сўзли, чўрткесар одамман.

— Ҳа, кўрдим қанақа одамлигингизни! — деди Нафиса баттар жаҳди қўзғалиб. — Ойим ўлмай туриб не кунларни бошимга солмадингиз.

— У ишларни унутинг! Буёғига ҳаммаси яхши бўлади. Айтдим-ку, менга турмушга чиқсангиз, пичоғингиз мой устида бўлади, Нафисахон! Шаҳарнинг энг олди аёли бўлиб юрасиз. Миллионлаб пул келиб тушади ҳар куни қўлингизга! Ўйлаб кўринг! Яхшилаб ўйланг! Мен кутишдан чарчамайман! Керак бўлса, бир умр кутиб яшайман!.. Хўп, хайр унда! Қўнғироғингизни кутаман! Йўқ, уч-тўрт кундан кейин кириб ўзим хабарлашаман. Илтимос, раъйимни қайтарманг! Яхши қолинг!

Шундай деди-ю, прокурор ўқ урган каби хонадан чиқиб кетди.

Нафиса эса азбаройи алам қилганиданми, хўрлиги келганиданми, эшик ташқаридан шарақлаб ёпилган заҳоти ҳўнграб йиғлаб юборди.

📝 БИР КЕЧАЛИК КЕЛИНЧАК…

#mutoalaZavqi

3️⃣0️⃣ кисм!

“Бало келса ботмонлаб келади”, деганларича бор экан. Ҳали бўй қизлигидаёқ прокурордан бу қадар шармандали сўзларни эшитиб, ўзининг нақадар ожиза эканини ҳис этиб, боши берк кўчанинг дим ҳавосидан нафас олишга-да улгурган Нафиса ҳали хаёлларини йиғиштириб, ўзини қўлга олиб улгурмай, хона эшиги безовта тақиллади. У кутмаганди. Қўрқувданми, ё бошқа сабабданми, сал қурса юраги ёрилиб кетаёзди. Худди бировнинг уйига ўғирликка кирган-у, кутилмаганда уй эгаси келиб қолиб ғафлатда қолган ўғри каби шоша-пиша кафтларига кўз ёшларини артди-ю, бор овозда қичқирди.

— Киринг! Ким у?..

Эшик оҳиста очилиб, остонада узун бўйли, ингичка мўйлаби ўзига ярашиб тушган, худди кўчадаги модапараст йигитлар каби жинси шим, қора футбол майкаси кийган, тахминан 25-27 ёш атрофидаги йигит ҳозир бўлди.

Нафиса бу йигитни илгари кўрмагани учунми, ё ҳали прокурор етказган аламлар қаҳратони нари чекинмагани сабабми, йигитга совуқ тикилиб худди шундай совуққон оҳангда сўради:

— Сизга нима керак?

— Кирсам майлими?

— Кириб бўлдингиз-ку! Тағин қаёққа кирасиз?

— Ўтирсам майлими?

Агар бошқа қиз бўлса, бу йигитни кўрганданоқ ҳеч бўлмаганда ўрнидан қўзғалиб илиқ қарши оларди. Аммо Нафиса ундай қила олмади. Дарди ўзига етиб турганди. Уни ҳам навбатдаги юзсиз, фирибгар, зўравонлардан бири ҳисоблаб, нафрат аралаш боқди. Ҳозир уни йигитнинг қадди-қомати, ҳусни умуман қизиқтирмаётганди…

Қўрқарди…

Чув тушиб қолишдан, бу йигит ҳам қандайдир бир ёмонлик тошини мана-мана отади-ю, тошнинг заҳри кўксини парча-парча қилишидан чўчирди. Ҳа, агар шундай қилса, ҳаммаси тугайди. Орзулари, армонлари, ғам-андуҳлар, ҳамма-ҳаммаси ўзи билан арши аълога учади-ю- кетади…

Шундай бўлса-да, барибир ўзини қўлга олди. Ҳарқалай, ўғил болалар билан спортзалда узоқ вақт бирга машғулотлар ўтаган. Уларнинг феъл-атвори озми-кўпми вужудига сингган. Шу нарса Нафисага пича дадиллик берди шекилли, қўли билан курсига ишора қилди.

— Ўтиринг!

Йигит кўрсатилган жойга ўтирди-да, шу баҳонада хона шифтлари, деворларини зимдан кузатган бўлди.

— Қулоғим сизда, — деди Нафиса тоқатсизланиб. — Илтимос, тезроқ гапирсангиз! Ишларим жуда кўп.

— Тушунаман, — деди йигит. — Ўзим ҳам сизга ўхшаган тадбиркорман. Уч-тўртта дўконим бор. Лекин сиз каби ўзим ўтириб иш юритмайман. Ишончли одамларни қўйганман, ўшалар ишлайди.

— Жуда хурсандман, — юзларига сал ранг югургандек енгил тортди Нафиса. — Менда нима ишингиз бориди?

— Биласизми, ҳозир шу яқин атрофдан ўтиб кетаётгандим. Тилаш деган ходимингизни кўриб қолдим. Дўконга келиб кетаётган экан. Шу одам билан анчадан бери танишман. Ажойиб инсон.

— Хўш, Тилаш ака сизга нима деди? Мен… Тушуна олмадим муддаонгизни!

— Ҳа-я, — йигит кулимсираган кўйи мушти билан стол устига оҳиста уриб олиб давом этди. — Менинг исмим Фаррух. Сизнинг исмингизни биламан. Айтмасангизам бўлади. Хуллас, Тилаш ака Азизов деган прокурор сизга зуғум қилаётганини айтиб қолди. Шу ростми?

Нафиса бу гапни эшитди-ю, дафъатан сергак тортди.

— Хўш, рост бўлганда нимайди? — сўради Фаррухга беихтиёр илгаригидан-да совуқроқ тикилиб. — Прокурор қариндошингизми?

— Йўғ-э, Нафисахон, бу нима деганингиз, — кулди Фаррух. — Худога шукр, прокурордан қариндошим йўқ. Агар бўлган тақдирдаям, ернинг бетида яшаттириб қўймасдим… Кўришга кўзим йўқ ментларни…

— Кечирасиз-у, — деди Нафиса чуқур хўрсиниб. — Ҳалиям сизнинг асл ниятингизни англай олмадим. Мендан нима истайсиз?

— Менми? Мен ҳам худди ўша Азизов деган прокурордан керагича жабр кўрганман. Кўряпман ҳам. Мениям худди сизга ўхшаб қўрқитади, улуш олиб кетади. Буям майлийди, ҳар икки-уч ойда оладиган улушини оширволади. Бермасам, ҳали СЭС, ҳали мелисаларни етаклаб келишни бошлайди. Биласиз, улар ўпқонга ўхшайди. Қанча оғзига тиқманг, барибир нафси тўймайди. Шунга… Агар йўқ демасангиз, биргаликда ўша маразга қарши курашсак девдим. Ҳарқалай, икки киши барибир икки киши-да. Балки келгусида яна кимлардир келиб қўшилар бизга.

Ахир… Қачонгача пешона теримиз эвазига топган пулимизни уларминан бўлишамиз? Алам қилади-да одамга! Ё сизга алам қилмайдими?..

* * *

Бу гаплардан кейин Нафиса Фаррухга қараб ўзидан ўзи хафа бўлиб кетди. Бошида унга ёмон қараганидан афсусланди. Аслида бу йигит ҳам ўзларидан экан-ку! Нимага айримларга ўхшаб дарров илғаб ола билмайди одамларнинг кимлигини? Қачон дўстни душмандан бир қарашда ажрата оладиган бўлади?..

У анча вақтдан бери илк бор майин жилмайиш қилиб, айбдорона бош эгди. Ниҳоят дардкаш, дўстлик қила оладиган одамни учратганидан мамнун тортди.

— Узр, мен бошида сиз ҳақингизда ёмон хаёлга борибман, — деди Фаррухнинг кўзларига тик боқишга жазм этолмай ер чизган кўйи. — Буни тушунасиз деб ўйлайман. Ахир, оғзи куйган қатиқни ҳам пуфлаб ичади. Азизов юрагимни олиб қўйди шекилли. Узр!

— Узр сўрашга сира ҳожат йўқ, — янада жонланиб қаддини бир баҳя кўтарди Фаррух. — Ҳойнаҳой, катта пул сўраган бўлса керак-а?

— Нафси наҳанг балиқникидан ҳам оч экан, — деди Нафиса жиддий тортиб. — Келинг, ўша ҳақида гапирмайлик. Башарасини эсласам, асабий бузиляпти.

— Унда саволимга жавоб беринг. Жавобсиз қолдирдингиз.

— Вой, қайси саволингизга? Тушунмадим…

— Мен сизга биргаликда Азизовга ўхшаганларга қарши курашишни таклиф қилувдим. Индамадингиз.

— Ҳа-я, ёдимдан кўтарилибди, узр! Умуман, таклифингиз ёмон эмас. Тадбиркорлар бир тан, бир жон бўлса, ундай наҳанг балиқлар ҳеч нарса қила олмайди.

— Ана энди ўзингизга келдингиз. Худди шндай қилиш керак. Шундай йўл тутиш керакки, бизлардан бир тийин олиш тугул дўконларимизга яқин кела олмасин. Бир километр наридан айланиб ўтсин!

— Уйи куйсин ундайларнинг! — Нафиса ҳам дарддош топила қолганидан ўзида йўқ хурсанд бўлганди. Шу баҳонада прокурорнинг муҳаббат изҳорларини, пўписаларини унутган бўлди. Унутмаган тақдирда ҳам Фаррух каби ҳамкорлар ёнида бўлса, нимадан қўрқсин? Кўпчилик бўлиб ақлини киритиб қўйса бўлади олчоқларнинг! — Агар биргаликда ҳаракат қилсак, албатта енгамиз. Порахўрлар камайган бўларди. Ишлаб-ишлаб топганимизни уларга бериб қўйишимиз алам қилади барибир. Текинтомоқларнинг томоғи тешилсин илойим!..

— Ана, бир-биримизни тушундик, хайрият!..

Фаррух беихтиёр ўрнидан қўзғалишга тутинди. Аммо нимадир ёдига тушгандек қайтадан курсига чўкди.

— У ҳолда сизга яна бир таклифим бор, — деди Нафисага маъноли боқиб. — Фақат йўқ деманг! Хафа бўламан!

— Қанақа таклиф? — кулимсираб Фаррухга боқди Нафиса. — Қўлимдан келармикан ишқилиб?

— Албатта келади, — деди Фаррух кафтларини бир-бирига ишқалаб. — Танишганимизни, бирга ишлашга келишганимизни нишонласак дейман.

— Шартми нишонлаш? Ахир ишлар…

— Ишингиз кўп, биламан. Мениям ишларим сизникидан кам эмас. Лекин ўшалардан вақтинча воз кечиб сизнинг ёнингизга келдим. Кечирасиз-у, шундай воқеани нишонламаслик гуноҳ бўлади. Қолаверса, йўл-йўлакай келгуси режаларни пухталаб олишимиз керак. Тумтарақ ҳаракатлар билан душманни енгиб бўлмайди, ахир. Режа пухта бўлса, ўқ нишонга бехато тегади.

— Жуда гапга уста одам экансиз, — кулди Нафиса. — Шунча гапларни қаерда ўргана қолгансиз?

— Кўча боласиман-да менам! Ҳар хил одам билан гаплашамиз, кўрамиз, эшитамиз. Масалан, сизниям камгап, камсуқум дейишса ишонмасдим. Тўғрими?

— Тўғри, жаҳлимни чиқаришса чидаб тура олмайман.

— Каратэ қип ташлагингиз келади, топдимми?

— Ие, — ҳайрон бўлиб илкис бошини кўтарди Нафиса. — Сизга ким айтди мени каратэчи деб?

— Ҳа энди… Тешик қулоқ эшитади-да! Шаҳарда анча номдор қизсиз, хоним! Жа камтарлик қилаверманг!

— Яхши, яхши, — дея Нафиса тўзғий бошлаган кокилларини тўғрилаган бўлди. — Хўш, қаерда нишонлаймиз ҳамкорлигимизни?

— Мен ресторан гаплашиб қўйганман. Ўша ёққа бора қоламиз.

— Унда бир шартим бор.

— Айтинг.

— Менинг машинамда борамиз ўша ресторанга! Маъқулми?

— Маъқул, — деди Фаррух даст ўрнидан туриб. — Ҳалиям сизнинг машинангизда борамиз. Мен таксида келганман.

— Нима, машинангиз йўқми? Нега таксида юрасиз шундай тадбиркор одам?

— Машинам бор, — деди Фаррух қаншарини бир-икки қашиб олган бўлиб. — Ремонтдайди. Ҳали опчиқмадим.

— Тушунарли.

Унда кетдик, қиладиган ишларим ҳам кўп ҳали!

— Кетдик!..

* * *

Ўйлаб кўрса, анча вақтлардан бери бу қадар яйраб ўтирмаган экан. Айниқса, онасининг бевақт ўлимидан сўнг кўнглига ҳатто биров билан ўтириб бир пиёла чой ичиш ҳам сиғмасди. Ёлғиз қолгиси келаверадиган, ёлғиз қолгач, онасини ўйлайверадиган бўлиб қолганди. Бугунги ўтириш Нафисани азалий ҳолатига қайтаргандек бўлди. У яйраб, очилиб ўтира олди. Фаррухнинг гапдонлиги кайфиятига кайфият қўшди. Унинг билимдонлигини кўриб ҳаваси келди. Ҳатто, кўнглининг аллақаерида «танлаган турмуш ўртоғинг шу йигитга ўхшаган бўлса», деган хаёл ҳам учқунлаб қўйди. Бироқ Фаррухга сездирмади…

Ниҳоят қош қорайиш палласида ресторандан чиқишди. Нафиса Фаррухни манзилига элтиб қўйгач, кафега мўралаб ўтишни мўлжаллаётганди. Билолдан хавотир ола бошлаганди. Лекин Фаррух бошқа таклиф киритиб қолди.

— Агар йўқ демасангиз, сизни ота-онам билан таништирсам, — деди у машинага чиқиб ўтирганларидан кейин. — Ҳар ҳолда кимлар билан бирга ишлаётганимни кўришсин-да! Нима дейсиз?

— Вой, бугунгина танишдик холос-ку, — деди Нафиса хижолат тортиб. — Қандай бўларкин?

— Қанддай бўлади, — деди Фаррух. — Мана кўрасиз, ота-онам ажойиб одамлар. Албатта сизни ёқтириб қолишади.

— Майли, унда кўрсатинг йўлни, — деди кулимсираб Нафиса. — Фақат кўп ўтирмайман. Ишларим бор.

— Гап бўлиши мумкинмас! Тўғрига юраверинг! Уёғиниям ўзим кўрсатиб кетаман!

* * *

Фаррух яшайдиган ҳовли ҳақиқатан ҳашаматли ва файзли туюлди. Нафиса аёлларга хос синчковлик билан дарров бу ҳовлини ўзиники билан солиштиришга ҳам улгурди. Йўқ, барибир бу ҳовли яхшидек туюлаверди. Қийшиқ қурилса ҳам қўшнининг уйи яхши кўринавераркан шекилли-да. Ҳовлига қараб унинг ҳаваси қўзғалди. Яқин орада шундай ҳовли сотиб олишни кўнглига тугди.

Бироқ Нафисани ҳайрон қолдириб, бу уйда қўриқчи, хизматчилар кўринмади. Ҳаммаёқ сув қуйгандек жимжит. Зоғ учмасди.

— Нимага хизматчи, қўриқчилар йўқ уйингизда? — сўради ичкарига кираётиб. — Шундай катта ҳовлини қандай ёлғиз қолдириб кетасиз?

— Хизматчиларга тўлайдиган пулниям бизнесга тиркаганман, — деди кулиб Фаррух. — Қолаверса, уй ёлғиз эмас, ота-онам бор…

Ичкарига олдинма-кетин кириб боришди. Лекин ота-онаси кўрина қолмади.

«Иккинчи қаватда бўлса керак-да улар» деб ўйлади-ю, Фаррухга эргашиб юқорига кўтарилди. Аммо у ерда ҳам ҳеч ким йўқ эди.

Шу нарса Нафисани ҳушёр торттира бошлади.

— Қани ота-онангиз? — сўради каттакон залга киришгач. — Ё мени алдадингизми?..

Мана шу саволдан сўнг Фаррух бирдан жиддийлашди. Қовоқ уйган кўйи Нафисага бошдан оёқ разм солиб турди-да, масхараомуз тиржайиш қилди.

— Туя ҳаммомни орзу қилибди-да, — деди ҳануз тусини ўзгартирмай. — Мен Фаррухмас, Тилаволдиман. Эшитгандирсан шундай одамни? Каллакесар, киллер Тилаволдиман. Азизовнинг туғишган жияни бўламан.

— Нима?..

Нафиса аввалига ишонқирамади. Бу Фаррухнинг навбатдаги ҳазили бўлса керак деб ўйлади. Бахтга қарши қаршисидаги келишган, басавлат бу йигитнинг туси ўзгара қолмади. Агар ҳазиллашса, буни кўз қарашларидан ҳам илғаб олса бўларди.

— Мен тушуна олмадим, — деди Нафиса бир қадам ортга тисланиб. — Қанақа каллакесар? Қанақа киллер?

Йигит жавоб бериш ўрнига унга жуда яқин келиб қулоғига шивирлади.

— Жонинг мени қўлимда ҳозир. Каратэчилик қилиб мени синдираман деб ўйлама. Буни хаёлинггаям келтира кўрма! Қани, ўзимга кел-чи! Оҳ, тоғам мақтаганича боракансан! Жуда ширинга ўхшайсан! Ҳозир ўзим…

Нафиса йигитнинг бу номақбул қилиғидан аччиқланиб уни ўзидан нари сурди-да, яна бир қадам ортга тисланиб, қўлларини ҳимояга узатди. — Яқинлашсанг, мендан хафа бўлиб юрма! Суякларингни кўчадан териб олишади!

— Қани, ур, — деди Тилаволди. — Нега қараб турибсан? Ур дедим! Жавоб қайтаришга қурбим етади, опоқ қиз!..

Нафиса тушунди. Яна алданибди. Тағин уни синдиришга уринишибди. Шу мақсадда манави юзсизни ёллашган кўринади. Нима қилсин? Ўзини ҳимоя қилиши керак-ку барибир! Қачонгача андиша қилади? Қачонгача кечиради?..

У то ўзини йиғиштириб, бир қарорга келгунча Тилаволди қўлига узун пичоқ олишга улгурганди.

У пичоқ ўқталганча Нафисага ташланди. Лекин улгурмади. Нафиса таваккал унга оёқ зарбаларини йўллади. Шу қадар усталик билан йўлладики, пичоқ бир тарафга, Тилаволди иккинчи тарафга учиб кетди.

Эҳтиёт шарт ўрнидан туришга чоғланган Тилаволдини яна бир-икки марта тепди.

Қимирламай қолганига амин бўлгачгина ортга қайтди…

* * *

Нафиса алам ва афсус-надоматлар бағрини кемирган кўйи қандай машинасига ўтирганини, қандай моторга ўт қўйиб газни босганини-да идрок этмади. Рулни бошқариб борарди-ю, гўё рулда ўзи эмас, қандайдир робот ўтиргандек эди. Нуқул қарғанарди. Хаёлан Тилаволдини лаънатларди. Туғилганларига минг афсуслар чекарди. Дунёни кўриб турган кўзларини ўйиб олгиси келарди…

Билмайди. Қайсидир жойга етганди. Кутилмаганда катта серқатнов йўлга елкасига рюкзак илинган бир йигит чиқиб келди. Бу ҳам етмагандек, қулоқларига наушник тақиб олибди.

Нафиса жонҳолатда сигнал чалди. Аммо йигитнинг парвойига ҳам келмади.

Катта тезикда келаётган машина томон қараб ҳам қўймади.

Нафиса бор кучи билан тормозни босди. Афсуски, улгурмади…

То машина тўхтагунча йигитни туртиб кетишга улгурди.

У чамаси ўн метрлар нарига учиб бориб чалқанча қулади. Нафиса эса нима қилишни билмасди. Шоша-пиша пастга тушди-да, йигитнинг тепасига бориб томирини ушлаб кўрди. Кейин нафас олишини текширди.

Хайрият, йигит тирик экан. Юзлари шилинибди.

Ҳушидан кетибди.

Нафиса унинг қулоғидаги наушникларни суғуриб олди-да, югуриб бориб машинадан сув тўла баклашкани олди ваортга қайтиб йигитнинг юзларига сепди.

У бирпас инграниб олгач, кўзларини очди.

— Ўзингиз мустақил тура оласизми? — сўради Нафиса йиғламсираб. — Гапирсангиз-чи! Тура қолсангиз-чи одамни қўрқитмай!..

— Ҳ-ҳозир… — деди йигит зўрға ўрнидан қўзғаларкан. — С-сиз… Хавотир олманг, опа… Мен…

— Қани, елкамдан маҳкам ушлаб олинг! Ана шундай-й!.. Ҳозир яқин орада касалхонага бўлса обораман! Юра қолинг!..

Нафиса бир амаллаб йигитни машинанинг орқа ўриндиғига ўтқазди-да, ўзи рулга ўтириб, газни босди.

📝 БИР КЕЧАЛК КЕЛИНЧАК…

#mutoalaZavqi

3️⃣1️⃣ кисм! (Охири)

Орадан икки соатча вақт ўтди. Нафиса ҳануз касалхона йўлаги четига ўрнатилган ўриндиқларнинг бирида ўтирар, афсуслар, аламлар туфайли ич-этини ерди. Бошига ҳадеб бало ёғилаверишидан куярди. Гоҳ хаёлан онаси Насибанинг руҳига мурожаат этар, кўмак сўраб ёлворарди. Икки ўйи эса палата ичкарисидаги йигитда эди. «Ишқилиб ўлиб қолмасайди, худойим», дея зорланарди.

Ниҳоят палата эшиги оҳиста очилиб, худди кинолардагидек олдин врач, кетидан дори-дармонлар солинган идиш кўтарган ҳамшира қиз чиқишди. Нафиса уларни кўргандаёқ илкис ўрнидан туриб улгурганди.

— Хўш, дўхтир, йигитнинг аҳволи қалай? — сўради Нафиса врачнинг олдини тўсиб. — Оғир эмасми аҳволи?

— Йўғ-э, нега оғир бўлсин? — деди врач кулимсираб. — У ер бу ери тирналибди. Жуда яхши. Истасангиз, уйга опкетишингиз мумкин.

— Вой, раҳмат сизга, — Нафиса шоша-пиша сумкачасини очиб бир дона қоғоз пул чиқарди-да, врачнинг киссасига солиб қўйди. — Қилган хизматингизга рози бўлинг, дўхтир, — деди маъюсланиб. — Демак… Олиб кетсам бўлади-а?

— Ҳа, ҳозир ҳамшира касаллик тарихидан кўчирмани опкириб беради. Омон бўлинг!

Нафиса жонини ҳовучлаганча палатага ўзини урди. Йигит бошидан жароҳатланган экан. Дока билан чиройли қилиб бойлаб қўйишибди. Ўзи эса астойдил ўтириб олганча сукут сақларди.

Эшик очилганини эшитиб бошини шу томон бурди. Нафисани кўрибоқ аста ўрнидан туришга чоғланди.

— Йўқ, турманг, — деди унинг елкасига қўлини босиб ўтиришга чорларкан. — Ўтирволинг! Хўш, аҳволингиз яхшими?

— Зўр, — деди кулимсираб йигит. — Ўзи-чи, опа, бу ерга опкелмасангиз ҳам бўларди ўшанда. Секин етволардим манзилимга.

— Бекорларни айтибсиз, — деди Нафиса норози бош чайқаб. — Айб менда. Шундай қўйиб юбормасдим барибир. Худога шукр, яхшийкансиз. Ҳозир кетаверсангиз ҳам бўларкан. Врач айтди. Ҳамшира бир ҳужжат опкелиши керак. Опкелиши билан чиқаверамиз бу ердан.

— Яхши бўлди кетадиган бўлганим, — деди йигит. — Ростини айтсам, касалхонада ётишни жинимдан ёмон кўраман.

— Кечирасиз, исмингиз нима? — сўради Нафиса каравотнинг бир четига чўкиб. — Ким деб чақиришниям билмай қолдим сизни.

— Исмим Шароф, — деди йигит хижолат тортганиданми аста бошини эгиб. — Асли сурхон томонларданман.

— Шунақами? Зўр-ку! Сурхонга бормаганман-у, аммо ўша ёқлик дугоналарим бор. Роса мақташади.

— Ҳа, биз тарафлар ростданам зўр жойлар. Билмадим, ўша ерда туғилганим учунми, ҳеч бир вилоятни, ҳатто Тошканниям Сурхонга ўхшата олмайман…

Суҳбат узилди. Эшик бир неча марта тақиллади-ю, ичкарига ҳамшира қўлида қоғоз билан кирди.

— Мана, врач айтган кўчирма, — деди у мулойимлик билан. — Кетсангизлар яхши боринглар. Касал бўлманглар!..

* * *

— Хўш, қай томонда турасиз? — сўради Нафиса машинага чиқиб ўтиришгач. — Уйингиз қаерда?

— Вокзалда, — айбдорона бош эгиб жавоб қилди Шароф. — Ўша ергача обориб қўйсангиз бўлди.

— Вокзалда? — Нафиса ҳайрон бўлиб Шарофга қаттиқроқ тикилди. — Нега? Ижарага квартира олмаганмисиз?

— Камбағал одамга квартирани ким қўйибди? — норози ғудраниб қўйди Шароф. — Опа, очиғи, мардикорчилик қиламан. Кунлик ишларда ишлаган пайтим ўша вокзалга келиб тунайман. Ҳозир ёз бўлса, ҳаво иссиқ…

— Қишда-чи? Қишда қаерда тунайсиз?

— Қишдами? — Шароф бошини кўтармаган ҳолда беихтиёр жилмайиб чаккасини қашиган бўлди. — Қишда Тошкандан ташқарида бир одам бор. Фермерлик қилади. Ўшаникига бориб мол-қўйларини боқаман. Ётар-турарга жой беради, қорнимни тўйдиради. Яна… Ишимга қараб пул ҳам тўлайди.

— Ота-онангиз биладими шу юришларингизни?

— Ота-онам аллақачон оламдан ўтиб кетган, — деди Шароф бирдан жиддий тортиб. — Қондошлар бор, аммо мени уйига киритишмайди.

— Ота-онангиздан уй ҳам қолмаганми? Ўша уйда яшаб юраверсангиз бўлади-ку!

— Уй йўқ-да, опа, — деди Шароф. — Отам раҳматли ичувчи одам эди. Мен 15 яшарлигимда уйимизни сотиб ичворган. Онам шундан кейин куя-куя ўлиб кетди. Отам ҳам… Отамни қиш чилласида кўчада маст ҳолда ухлаб қолиб ўлган дейишади. Лекин мен кўрмаганман. Онам ўлгандан кейин қишлоқдан чиқиб Тошканга келгандим. Отамнинг… Жанозасигаям бормадим.

Ҳалиям у одамдан нафратланаман. Нуқул ичиб келиб онамни ур калтак қиларди. Мени кичкиналигимда оғилхонадаги буқанинг ёнига арқонлаб қўярди. Нуқул «Сен ярамасни семиртириб сўйиб ейман», дерди…

— Ҳа-а, ачинарли ўтмишингиз боракан, Шароф, — дея оғир хўрсинди Нафиса юраги ачишиб. — Лекин сиз хафа бўлманг, Шароф! Дунёда ҳар хил одам, ҳар хил тақдир бор. Агар ҳар бир ўтган ёмон кунимиз учун хафа бўлаверсак, ер юзида тирик одамнинг ўзи қолмайди. Биласизми, мен сизга вокзалда тунашга рухсат бермайман. Вокзалда алкашлар тунайди. Сиз алкаш эмассиз. Меникига борамиз. Эртадан бошлаб бошқача ҳаёт бошлайсиз. Мардикор-пардикорга чиқмайсиз. Тушунтира олдимми?

— Қандай бўларкин? — деди Шароф ўнғайсизланиб. — Мен сизга ортиқча юк бўлишни хоҳламасдим, опа. Шундоғам мени деб қоронғига қолиб кетдингиз.

— Сизни деб қолганим йўқ, — деди Нафиса. — Ўзим йўл қўйган айбни ювиш учун қолдим. Сизни ўша аҳволда ташлаб кета олмасдим-ку кўчада! Хуллас, нима дейсиз?

— Майли, сизга малол келмаса бўлди-да, опа!

— Малол келадиган бўлса, таклиф қилиб ўтирмасдим. Ўша вокзалингизда қолдириб кетаверардим. Бўпти, келишдик! Кетдик унда!

* * *

Шу кеча туш кўрибди. Тушида онаси Насиба ҳовлига кириб келганмиш. Куппа-кундузи бўлишига қарамай, ҳовли ҳувиллармиш. Фақат қур-қур чанг-тўзон аралаш шамол кўтарилиб, ҳовли қумга тўлармиш. Яна шамол бирпас тўхтаб турармиш-да, қайта кўтарилиб, йиғилган қумларни кўчага учириб кетармиш. Охирги бор шамол кўтарилганда, чанг-тўзон ўрнига оппоқ ҳарир либос кийган Насиба учиб кирибди-да, ҳовли ўртасида тўхтабди. Шу тобда Нафиса ёлғизлик азбаройи жонига текканидан алами келиб ҳўнг-ҳўнг йиғлар, чанг-тўзонга қоришиқ шамолдан қўрқиб бир бурчакка биқиниб олганмиш.

— Қўрқма, қизалоғим, овунчим, — дея унга яқинлашиб икки юзини кафтлари орасига олибди Насиба.

Унинг кафтлари шу қадар қайноқ эмишки, Нафисага бу тафт хуш ёқиб кафтларни маҳкам ушлаб олибди. — Мен ёнингдаман-ку ҳар доим! Нега йиғлайсан? Нега қўрқасан?

— Шамол қўрқитяпти, ойи, — дебди Нафиса онанинг кўзларига жавдираб боқаркан. — Мени учириб кетмоқчи бўляпти.

— Учириб бўпти! Мен йўл қўярканманми? Адабини бериб қўярман учирса! Сен менинг ягона орзуимсан! Икки дунёда фақат ўзингга суянаман. Бироқ нотўғри йўл тутиб қўйдинг. Сот дўконларни! Ҳаммасини сот! Тўй қиламиз! Сени эрга берамиз!..

Насиба шундай деб ўнг кафтини олдинга чўзган экан, худди эртаклардаги каби мўъжиза юз берибди. Онасининг қўлида оппоқ келин кўйлак пайдо бўлибди. Кўйлак ўзидан шу қадар ёрқин нур таратарканки, Нафисанинг кўзлари қамаша бошлабди.

— Мана сенинг бахтинг, — дея унга кўйлакни тутқазибди Насиба. — Ичкарида куёвинг беркинволди-а менинг келганимни эшитиб? Айт, қўрқмасин мендан! У шўрлик ҳам ўзимизга ўхшаб қийналган. Кўнгли жуда тоза. Сен унга турмушга чиқасан! Мен келиб албатта тўйларингнинг бошида тураман. Мана шу уйниям сотиб юборинглар! Бу ҳовлини ажиналар макон тутган. Сизларга зиён етказавериб безор қилади. Мен Шарофга тайинладим қаерга боришни…

Шундай дебди-ю, Насиба икки қўлини юқорига кўтарибди. Шу заҳоти бор бўйи билан ердан узилиб, кўз очиб юмгунча осмон-у фалакка кўтарилибди-ю, ғойиб бўлибди..

* * *

Нафиса кеч ухлашга ётганига қарамай, уйқудан эрта тонгда тиниқиб уйғонди. Уйғонди-ю, даст ўрнидан туриб деразадан ташқарига қаради. Чамаси, ҳануз кўрган туши таъсиридан чиқа олмай, ҳовлидан онасини қидирган бўлди. Ташқарида шамол эсмаётганига қарамай, у ер бу ерга қум аралаш шох-шаббалар йиғилиб қолибди. Хизматчилар супур-сидир қилмаётганидан жаҳли чиққан бўлиб деразадан бошини чиқариб ҳовлига яхшироқ разм солди. Йўқ, хизматчиси ҳовлининг нариги бурчидан супуришни бошлаган экан.

Сал кўнгли тинчланиб, ичкарига назар ташлади. Икки ёнига кресло қўйилган шишали столча устига қоғоз қўйилибди. Хатга ўхшади. Нафиса ҳайрон бўлганча шоша-пиша қоғозни қўлига олиб хатни ўқий бошлади.

Хатда шундай дейилганди:

«Опа, мен шу кеча умримда биринчи марта тинч ухлабман. Танимайман-у, аммо бир аёл тушимга кирибди.

«Нафисанинг онасиман, сенинг тақдиринг у билан боғланган, яхши, тинч яшанглар! Сизлар бахтли бўласиз. Уни ранжитмагин, насиб бўлса, серфарзанд, сердавлат бўласизлар! Тез Тошкандан кетиб олис бир чўлга боринглар! У ерда сизларни қайноқ ва осуда ҳаёт кутяпти.» — деб тайинлабди. Мен уйғониб кетдим. Шундан кейин шу хатни ёздим сизга. Фақат жаҳлингиз чиқмасин, илтимос, опа! Туя ҳаммомни орзулабди-да деб ўйламанг. Мен шунчаки… Кўрган тушимни қоғозга туширдим холос… Сизга ҳурмат билан: Шароф!..»

Нафиса хатдан шу қадар қаттиқ таъсирландики, югурганча Шароф ётган хонага кирди.

У ҳам аллақачон уйғонибди. Деразадан ташқарига қараганча, сукут сақларди. Нафисанинг кириб келганини пайқаб шоша-пиша ўрнидан турди ва айбдорона бош эгди.

Нафиса гапни нимадан бошлашни билмай, бирпас иккиланиб турди. Шу баҳонада Шарофга зимдан назар солди.

Афтидан, унинг юзларидан, кўз қарашларидан самимийлик балқиб турарди. Нафиса бу соддадил йигит самимий, кўнглида ғараз йўқлигига сира шубҳа қила олмади. Тағин бир муддат унга тикилиб тургач, сўз қотди.

— Бу нима ўзи? Мўъжизами? Наҳотки, иккимиз ҳам бир хил туш кўрган бўлсак? Нима бу, Шароф?

— Билмадим, опа, — дея олди зўрға шивирлаб Шароф. — Илгари умуман туш кўрмасдим. Бугун эса… У аёл жуда чиройли, басавлат экан. Ҳатто, тушимдаям роса ўнғайсизландим.

— Нега ўнғайсизланасиз? — сўради Нафиса вужудининг қаеридадир титроқ туйиб. — Шунчалик тортинчоқмисиз?

— Билмадим… Олдин ундай чиройли аёлларга дуч келиб кўрмаганман-да. Мардикорда юрсам ҳам шундай аёлларга дуч келсам, негадир гапирадиган гапимниям унутиб қўярдим.

— Хўш, энди нима қиламиз? — сўради Нафиса баттар тўкилай деб. — Тушда кўрганимиз менинг ойим эди. У киши жуда хавотирда.

— Билмадим, опа, — деди Шароф елка қисиб. — Ахир… Сиз бадавлат, худди ойингиз каби чиройлисиз. Менга ким қўйибди?..

— Ундай деманг. Менам фаришта эмасман. Худди сизга ўхшаб бу ёруғ дунёда ёлғиз қоли-иб кетаверганман. Ёш бошимга керагича балолар ёғилиб улгурди. Ростини айтсам, жуда жонимдан тўйгандим. Ўша… Сизни машинамда уриб кетган пайтим ҳам бир мараз билан уришиб қолиб аччиқ устида тез кетаётгандим. Хайрият, сизга ҳеч нима қилмади. Йўқса, бу зарбани сира кўтара олмасдим. Менга қаранг, неча ёшдасиз ўзи?

— Сиздан икки ёш кичикман холос, — деди Шароф ҳамон бош эгган кўйи жилмайиб.

— Вой, менинг неча ёшдалигимни қаердан биласиз?

— Хонадаги онангиз билан тушган суратингизни кўриб қолувдим. Ўша ерда ёзиб қўйилган экан.

— Ҳа-а, шундай демайсизми? Ҳа майли, хўш, буёғига нима қиламиз энди? Ўтираверамизми шундай?

— Ойингизнинг қабрига боришимиз керак шекилли. Тиловат қилиш керак. Кексалар шундай дейишарди…

— Хўп, кейин-чи?

— Кейин…

Шароф бирпас сукут сақлаб турди-да, ҳарқалай бошини кўтарди. Бу галги товуши дадилроқ ҳам чиқди.

— У кишининг васиятларини адо қилиш зарур бўлса керак. Ҳар ҳолда… Айтдингиз-ку, сизам шундай туш кўрибсиз… Тағин… Билмадим…

— Хўп, кетдик унда! Қолган гапларни йўл-йўлакай гаплашаверамиз! Фақат илтимос, шустрий бўлинг! Тортинчоқликни ташланг! Ҳайронман, шундай катта шаҳарда тортинчоқлик билан қандай кун кўрган экансиз! Одам сал дадил, тезкор бўлмаса, бу шаҳар ютворади-ку!..

— Менга қолса, бу шаҳарда бир дақиқаям қолмасдим, — деди Шароф. — Жонга теккан шаҳарлари.

— Буни мендан сўрасангиз яхши бўларди. Шундай уйим, пулим бўлсаям барибир шаҳарда яшаш жонимга текканди.

— Унда бир зўр жойни биламан, — деди Шароф янада жонланиб. — Чўл ер. Агар мол-қўй сотволиб фермерлик қилсак, зўр яшашимиз мумкин. Уй қурамиз. Мен мол-қўй боқишни биламан.

— Йўғ-э, — дея кулди Нафиса. — Наҳотки? Мен сизни…

Нафиса айтмоқчи бўлган гапини тилига кўчиришни хоҳламади. Шарофни ранжитиб қўйишдан чўчиди…

Индамайгина ташқарига чиқди-ю, хизматчиларга қилинадиган ишларни тайинлагач, машинага ўтириб моторга ўт қўйди.

* * *

Қабристон, барибир қабристон-да. Чин кўнгилдан дуо қилган бандасига Оллоҳнинг ўзи мададкор бўлади. Оллоҳнинг каромати билан бу масканда абадий уйқуга кетган жасадларга тегишли руҳлар дуогўйларнинг қўлтиғига кириб, уларни йиқилишдан, қоқинишдан асрайди.

Яна Яратган эгамнинг иродаси билан яқинларининг кўнглига хотиржамлик ҳадя этади. Агар мазлумга айланган бўлса, мазлумлик қаъридан халос бўлишда кўмаклашади.

Нафиса ҳам онаси раҳматлининг қабри тепасида узоқ ўтириб қолди. Шарофнинг қаршисида ноқулай бўлдими, овоз чиқармай, хаёлан онаси билан тиллашди.

«Ойи, тинч ётинг энди буёғига, — деди хаёлан. — Мен сизсиз ёруғ дунёда қолиб кетиб жуда ёмон қоқиндим. Кўксим парчаланиб адо бўлаёздим. Энди сиз васият қилганингиздек йўл тутаман. Шунга қарор қилдим. Фақат ўзингиз қўллаб туринг! Қизингиз узоқ бир қишлоққа кетиб қолишга аҳд қилди. Ёнимда ўтирган мана бу камсуқум йигитни худонинг ўзи юборган шекилли. Акс ҳолда иккимиз ҳам бир хил туш кўрмасдик. Демак, худойимнинг ўзи сизга тайинлаган. Шу йўл тўғрилигини айтган. Мен васиятингизга амал қиламан. Ишонаман, шу йигит мени балолардан ҳимоя қилади. Менга тиргак бўлади… Айтганча, ойи, нима десангиз денг-у, аммо отамниям опкетаман ўзим билан. Мен у одамни катта шаҳарда тақдирнинг ихтиёрига ташлаб кета олмайман. Шундоғам шўрлик тилидан айрилиб тамом бўлган. Қабрингиз тепасида ўтириб сўзсиз дуо қилишларини бир кўрсангиз эди… Менинг ёнимда бўлса, яхши-да. Ҳар ҳолда фарзандиман. Кексайган чоғида хор қилиб қўя олмайман! Кечиринг! Тез-тез келиб сиздан хабар олиб туришга ваъда бераман! Ҳозирча хайр, ойижон! Тинч ётинг!..»

* * *

Агар Оллоҳнинг ўзи бандаси тақдирини белгилаб қўйган бўлса, у чизилган чизиқдан четга чиқа олмайди.

Нафиса дастлаб онаси каби тадбиркор бўлиб катта давлат ортиришни орзулаганди. Бу орзуси унга эш бўла олмади. Оллоҳ шуни истади…

У онадан қолган бизнесни сотиб пулларни банкка жойлади-ю, Шароф билан бирга олис бир қишлоққа жўнаб кетди. Отаси Билолни ҳам ташлаб қўймади. У ҳам қизининг қистови билан йўлга отланди…

Ажойиб кунларнинг бирида худди ўша олис қишлоқда данғиллама тўй бўлди.

Нафиса худди ўша тушида онаси қўлига тутқазгандек оппоқ ҳарир тўй кўйлагини кийиб Шарофнинг қўлтиғига кирди. Билол уларни ғўлдирай-ғўлдирай узоқ дуо қилди. Товушсиз қон йиғлай-йиғлай икки ёшни табриклади…

Тўйга таниган-танимаганларнинг барчасини чақиришганди.

Қишлоқнинг бир четида қад кўтарган каттакон ва ҳашаматли ҳовли меҳмон деганига тўлди.

Келганларнинг ҳамма-ҳаммаси Нафиса ва Шарофнинг тақдиридан қулоқма-қулоқма хабар топганди. Билол дуо қила бошлаган пайт барчалари йиғлаб-йиғлаб олқишлашди…

ХОТИМА ЎРНИДА:

Яқинда эшитиб қолдим. Орадан йиллар ўтиб, Нафиса ва Шароф тўрт ўғил кўришибди.

Шароф ўзи айтганидек фермерликни қойиллатибди.

Давлатдан 50 гектар ерни ижарага олиб катта оғилхона қуришган, қолган ерга экин экишган экан.

Мол-қўйлар ўзидан кўпайиб оғилхонага сиғмас бўлибди. Билол ҳам кексайганига қарамай, шу мол-қўйларни боқаркан. Қачон қарасангиз, нигоҳларидан бахт, шукроналик балқиб тураркан. Ҳар куни кечалари сўзсиз бўлса-да, фарзандларини, невараларини узоқ-узоқ вақт дуо қиларкан. Ҳар дуога қўл очганда, тўйиб-тўйиб йиғларкан. Аммо бу бахт, шукроналик кўз ёшлари эканига сира шубҳа йўқ.

Омон бўлинг!

(Тамом)