TAAFFEITE🦋MOTHS 🦋4
Jin signal bergan zahoti xona ichiga besh nafar qora libosli, niqobli jangchilar yopirilib kirdi. Ularning har biri professional edi — harakati aniqlik, ko‘zlari sovuq edi. Ammo Jungkook bir soniyada ham cho‘chimadi. Uning ichida to‘plangan g‘azab, sevgiga qorishgan og‘riq va adolat ishtiyoqi yuragini qattiqlashtirgan, tanasini kuch bilan to‘ldirgan edi.
U tanasini pastga urib, birinchi hujum qilgan dushmanning oyog‘ini yerga urdi. Qora libosli odam qichqirib yiqildi. Ikkinchisi orqadan keldi, ammo Jungkook chap tirsagi bilan uning yuziga zarba berdi. Shampan shishasi parchalari hali ham yerda edi — ular ostida xecht so‘radi.
XEYA qo‘rquv bilan burchakka surilib ketdi. Uning lablari titrardi, lekin ko‘zlari — ko‘zlari umid bilan porlardi. U bu jangda Jungkookga ishonardi. Qonli sahna uning ko‘z oldida sodir bo‘layotgan bo‘lsa-da, yuragida endi nafaqat qo‘rquv, balki kuchli ishonch ham bor edi.
Jin, hamon jilmaygancha, bu sahnani kuzatardi. Ammo uning jilmayishi asta-sekin tarqalayotgan edi. Jungkookning harakati, uning g‘azab bilan uyg‘unlashgan aniqligi — bular Jin kutganidan ancha kuchli edi.
— Senga shuncha yil berilgan edi, Jin, — dedi Jungkook, so‘nggi dushmanni yerga yiqitib, uning bo‘yniga tizzasi bilan bosgan holda. — Lekin sen meni hali ham to‘liq anglab yetmagansan.
Jin asta orqaga yurdi, so‘ng orqa devorga o‘rnatilgan yashirin eshikni ochdi. Uning so‘nggi umidi — qochish edi. Ammo Jungkook bu harakatni ham oldindan sezgan edi. U stol ustidagi pichoqni olgancha, uni Jinning tizzasiga otib yubordi. Jin qichqirib yiqildi.
XEYA yugurib Jungkook tomon bordi. Ular bir-biriga qarab turishdi — ko‘zlarida minglab so‘zlar, minglab xotiralar, tushuncha, kechirim va muhabbat.
— Men seni qayta yo‘qotishni istamayman, — dedi Jungkook, uning qo‘lini ushlab.
— Endi yo‘qotmaysan, — dedi XEYA, ko‘z yoshlari ichida jilmayib. — Endi birgamiz.
Ammo ular hali ham Jinning sirlaridan to‘liq xabardor emasdilar. Jin yiqilgancha nimanidir pultda bosdi. Shiftdagi chiroqlar miltillab o‘chdi, pol larzaga keldi. Xona ostidan sirli mexanizm ishga tushdi.
Bu jang — faqat boshlanish edi.
Xona ostidan kelayotgan gumburlash kuchayib bordi. Pol qimirlay boshladi, go‘yoki ular tagida butun boshli dunyo uyg‘onayotgandek. Jungkook XEYAni orqasiga oldi va ehtiyotkorlik bilan orqaga chekindi. Jin esa, hali ham yarador bo‘lsa-da, sirli pultni ko‘ksiga bosgancha kulardi.
— Siz endi orqaga qaytolmaysiz, — dedi u xirillagan ovozda. — Bu yer — bu faqat sirtqi ko‘rinish edi. Asl haqiqat hali oldinda...
Pol o‘rtasida katta metall panel siljidi va undan tutun orasidan yashirin lift yuqoriga ko‘tarildi. Lift ichida qizg‘ish yorug‘lik, devorlarida g‘ayrioddiy belgilar va kodlar bor edi. Jungkook bir lahza ikkilandi, ammo XEYAning qo‘lini mahkam ushladi.
— Qanday bo‘lmasin, men seni bu zulmatdan olib chiqaman, — dedi u qat’iylik bilan.
Ular liftga qadam qo‘ygan zahoti u pastga, noma’lum tub sari harakatlana boshladi. Har bir metr chuqurlikka qarab, havo sovuqlashar, atmosfera siqilar, go‘yoki vaqt orqaga qaytayotgandek tuyulardi.
Nihoyat lift to‘xtadi. Oldlarida ochilgan eshikdan ular sirli, metallik koridorlarga kirishdi. Har bir qadamda devorlar orqasida kimdir nafas olayotgandek eshitilar, yoritish tizimi jonli organizm kabi miltillardi.
— Bu yer… bu Jinning laboratoriyasi bo‘lishi kerak, — dedi XEYA past ovozda. — Men bolaligimda… qisqa bir lahza eslayman. Bu devorlar, bu havoning hidini…
Ular koridor oxiriga yetishdi va katta eshik ochildi. Ichkarida turli kapsulalar — har biri ichida odamga o‘xshash siluetlar. Ular uxlayotganga o‘xshar, ammo ba’zilarining ko‘zlari ochiq edi — o‘ta sovuq, tuyg‘usiz nigohlar bilan.
Jungkok yuragini changalladi. Bu tajriba odamlar ustida olib borilgan edi. Va ulardan biri… o‘ziga juda o‘xshardi.
XEYA dahshat bilan unga qaradi. — Jin seni yaratganmi?
Jinning ovozi yuqoridan, metallik dinamik orqali eshitildi:
— Nihoyat angladingmi, Jungkook? Sen oddiy inson emassan. Sen — eng mukammal jangchi, mening mag‘lubiyatim ham, g‘alabam ham sensan. Va endi o‘zingni tanlash vaqti keldi. Meni yo‘q qilishing — o‘zingni yo‘q qilish bilan barobar.
Jungkokning ko‘zlarida g‘azab, chalkashlik va yangi kuch alangasi porladi.
— Men kim bo‘lishimni o‘zim tanlayman. Sen emas!
Va u laboratoriyaning yuragini — markaziy yadroni izlab harakatlana boshladi. Chunki bu nafaqat qutqarish operatsiyasi, balki o‘zligining haqiqatini ochish jangi edi.
Metall koridorlar bo‘ylab yugurib, Jungkook va XEYA nihoyat laboratoriyaning yuragiga yetib borishdi — markaziy boshqaruv xonasiga. Xona markazida yaltirab turgan, ko‘k nur bilan porlayotgan yadro kapsulasi — butun tizimni quvvatlantiruvchi manba turardi. Unga ulanib turgan kabellar butun yer osti majmuasini o‘z hayoti bilan oziqlantirayotgandek tuyulardi.
Xona ichida Jin ularni kutib turgan edi.
Endi u yengil yarador, ammo ko‘zlarida vahshiy g‘alaba ishtiyoqi bor edi. Uning orqasida ikki nafar gigant odam — mutatsiyaga uchragan eksperiment jangchilar — harakatga tayyor turardi. Ular insoniylikdan ancha uzoqlashgan, ko‘proq mashina va qurolli yirtqichlarga o‘xshardi.
— Demak, sen bu yadroni yo‘q qilishni xohlaysan, Jungkook? — dedi Jin kulimsirab. — Lekin shunda o‘zing ham yo‘q bo‘lishingni tushunyapsanmi?
— Mening asl "yaratilganim" kimligimni belgilamaydi. Men kim bo‘lishimni o‘zim tanlayman, — dedi Jungkook, ko‘zlarini yummay.
U so‘nggi bor XEYAga qaradi. Ularning nigohlari to‘qnashdi — unda so‘zsiz tushunish bor edi.
To‘satdan mutatsiyalangan jangchilardan biri oldinga tashlandi. Jungkook o‘zining ichki kuchini uyg‘otdi. Uning tanasi yorug‘lik bilan qoplandi — harakati chaqqon, zarbalari halokatli edi. Birinchi dushmanni faqat ikki zarba bilan yengdi. Ikkinchisi undan ancha kuchliroq edi — u Jungkookni devorga uloqtirdi, lekin Jungkook tezda tiklandi, XEYA unga yon tomondan pichoq uloqtirdi — va bu zarba jangchining yuragiga sanchildi.
Endi faqat Jin va Jungkook qolgan edi.
— Biz nihoyat bunga yetib keldik, — dedi Jin, ustidagi uzun paltoyi yechib, jang holatiga keldi. — Seni yaratganim uchun afsuslanmayman. Ammo seni o‘ldirish — men yaratgan eng katta asarni yo‘q qilish bo‘ladi. Bu mening oxirgi ishim.
Jang og‘ir va og‘riqli edi. Har bir zarba — o'tmishdagi xatolik, iztirob, dard va orzularning talqini edi. Jin texnikalardan foydalandi, Jungkook esa — yuragi, tuyg‘usi, sevgisi bilan urushdi.
Nihoyat, Jungkook Jin ustidan g‘alaba qozondi. Jin yerda yotgancha, yarador holda shunday dedi:
— Chunki men inson bo‘lishni tanladim, — dedi Jungkook.
U markaziy yadroni ko‘kragidagi kichik portlovchi qurilma bilan yo‘q qilishga qaror qildi. XEYA unga yugurib bordi.
— Shunday bo‘lishi shart emas! Biz boshqa yo‘l topamiz!
Jungkook uning yuzini ohista siladi.
— Bu mening oxirgi jangim, lekin sen — mening abadiyligimsan.
U XEYAga vaqtli chiqish yo‘lini ko‘rsatdi. So‘ng…
Yer ostidagi butun tizim qulab tushdi.
Yashil tepaliklar orasida kichik qishloq. Quyosh nurida XEYA bir daraxt ostida o‘tirar, qo‘lida Jungkookning xotira uzugi — metall qulf bor edi. Uning ko‘zlarida og‘riq bor edi, lekin yuzida — tinchlik.
Birdan daraxtlar orasidan kimdir chiqdi.
— KECHIKDIMMI? — dedi tanish ovoz.
XEYA hushsiz holatda qotib qoldi. Bu...
Jungkook edi. Lekin... u endi na tajriba mahsuli, na jinoyatchi edi.
