
Hoseok Sora qizchasini olib ketgach bu yerni tark etayotgan edi. Ammo Yurega koʻzi tushdi. Bugungi voqealardan xabardor boʻlgan yigit ayolni yoniga borib vizitkasini qoʻydi. Yure tahliklali nigohlari bilan Hoseokga qaraganda shundoq ham bir oz avvalgi oilaviy suhbatdan jahli chiqayotgan yigit qoʻrqinchili nigohlar bilan qarab turardi. — Biror gap boʻlsa menga qoʻngʻiroq qilishingizni aytgandim. Hoyna hoy raqamim esingizdan chiqqan koʻrinadi - dedi xuddi tahdid qilgandek. Ayol vizitkani qaytib berganidan jahli chiqib ayolni telefonini olib unga oʻz raqamlarini muhrlay boshladi. Ammo soʻngiga yetmasdan uni raqami paydo boʻldi. Qizigʻi bu raqam " H.K🖤... " Shunday saqlab qoʻyilgan. Hoseok Yurega qaradi. Ayolni nigohlarida qoʻrquv havotr...

Oʻz uyida, oʻz honasida ikki kundan beri oʻtirgan yigit oʻzini ish bilan chalgʻitgancha kompyuterga tikilib oʻtirardi. Eshikdan Namjoon kirib keldi. — Hyung ahvolingiz qanday? Ofisga bormasdan uyda ishlayotgan ekansiz! Jin Namjoonni koʻrib oʻrnidan qoʻzgʻaldi. — Yaxshiman! Bir oz uyda qolgim keldi... - deb qoʻli bilan Namjoonga divanga oʻtirishini ishora qildi va oʻzi ham u yerdan joy oldi. Jin

Yure buyurilgan honani tartibga keltirib boʻlishi bilan bu yerga mahsus mebellar kelib oʻrnatildi. Bu kichik hona hashamdor mebellar bilan butkul oʻzgarib ketdi. Shohona holga keldi. Honaga Yoongini olib oʻtishdi.

Birdan daraxtlar orasidan kimdir chiqdi. Ko‘zlar... tanish. — KECHIKDIMMI? — dedi tanish ovoz. XEYA hushsiz holatda qotib qoldi. Bu... Jungkook edi. Lekin... u endi na tajriba mahsuli, na jinoyatchi edi. U — tirik afsona edi.

Jin signal bergan zahoti xona ichiga besh nafar qora libosli, niqobli jangchilar yopirilib kirdi. Ularning har biri professional edi — harakati aniqlik, ko‘zlari sovuq edi. Ammo Jungkook bir soniyada ham cho‘chimadi. Uning ichida to‘plangan g‘azab, sevgiga qorishgan og‘riq va adolat ishtiyoqi yuragini qattiqlashtirgan, tanasini kuch bilan to‘ldirgan edi.