༶•┈⛧𝑏𝑜'𝑔'𝑖𝑞 𝑛𝑜𝑙𝑎⛧┈•༶
Ertalabki quyosh nurlari xonaga tushib, jimjitlikni yoritardi. Kechagi og‘ir tundan so‘ng, Susi yostiqqa yuzini bosgancha, chuqur uyquga ketgandi. U go‘yo toliqib, butun vujudini bo‘sh qo‘ygan, yuragi esa sokin, ohangdor urardi.
Jungkook uning yonida yotarkan, qattiq quchoqlagancha, uning har bir nafasini sezib turardi. Go‘yo qo‘yib yuborsa, kimdir kelib, Susini undan tortib oladigandek... U Susi tomon bir qaradi, yuzida sokin jilmayish paydo bo‘ldi. Sochlarini sekin silab, ohista o‘rnidan turdi.
Quyosh nuri tobora yorishib, xonani iliq tusga kiritardi. Jungkook pardalarni ohista yoparkan, eshik taqqilladi. U chuqur nafas olib, shimingni kiyib, zinadan pastga tushdi. Eshikni ochganda, qarshisida Yeon qo‘lida bir nechta kiyimlar bilan turardi.
Ikkisi bir-biriga hayrat bilan tikilib qolishdi. Jungkookning yuzi darrov jiddiy tus oldi, Yeon esa shoshib, unga tikilgancha qotib qoldi.
— Janob So Yeon? Bu yerda nimani pishirib qo‘ydingiz? — Jungkookning ovozi vazmin, lekin ohangida yengil kinoya bor edi.
Yeon jilmayishga harakat qilib:
— Men ham sizga shu savolni bermoqchi edim, lekin birdan meni sizga teng kelmasligim yodimga tushib qoldi, — dedi.
Jungkook yengil kulib yubordi. So‘ng ko‘zlarini qisib, ma’noli ohangda gapirdi:
— Hatto chumoli ham kichik tanasiga katta yuk ko‘taradi, ammo hech qachon chumoliligini unutmaydi.
Yeonning yuzi bir zum jiddiy tus oldi. U qo‘lidagi kiyimlarni biroz ko‘tarib:
— Ha, uyda. Nima ishing bor u bilan?
— Modellik ko‘rgazmasiga tayyorgarlik ko‘rishi kerak edi...
Jungkookning nigohi Yeon ushlab turgan kiyimlarga tushdi. Ular haddan tashqari ochiq edi. U allaqachon Yeonning kompaniyasidagi kiyim uslublarini yaxshi bilardi. Uning yuragi bezovta bo‘la boshladi.
— Shularni kiyadimi? — dedi u sovuqqina qilib.
— Bu kiyimlar unchalik ochiq emas, janob...
Jungkook past ovozda, lekin dag‘al ohangda javob qildi:
— Okay. Men hech narsani tushunmaydigandek tutaman, sen esa bu yerdan qush kabi uchib ketasan. Qabul qilasanmi?
Yeon nima deyishni bilmay, orqasiga qaramay mashinasi tomon yugurdi. Ammo ketishidan avval kiyimlarni Jungkookning oyoqlari ostiga tashlab ketdi.
Jungkook kiyimlarni olib, g‘ijimlab, chuqur nafas oldi va uy ichiga kirib ketdi. Yuragi allaqachon g‘azab bilan urardi.
— Susi ko‘rgazmaga shu kiyimlarda borsa... Erkaklar unga qanday qaraydi? — uning mushtlari siqildi.
U yotoqxonaga kirib, Susining oldiga bordi va sochlaridan ohista tortib, uni uyg‘otdi.
Susi beixtiyor ko‘zlarini ochdi, entikib, atrofga alangladi.
— Nima bo‘ldi? — dedi u charchagan ovozda.
— Kecha nima bo‘lganini eslay olmaysanmi?
Susi qoshlarini chimirib, uning savoliga javob topishga harakat qildi. So‘ng birdan tizzalarini ushlab, qattiq oh tortdi.
— Ayy... Nimaga tanam shunday og‘riyapti?
— Senga hech qachon o‘chira olmaydigan iz qoldirdim.
Susi hayratdan uning ko‘zlariga tikildi.
Uning yuragi g‘alati gupillardi. Qandaydir noma’lum, tushunarsiz his uni qamrab olgandi...
Jungkook Susining sochlarini qo‘yib yubordi, so‘ng barmoqlari bilan uning yuziga tegib, ohista siladi. Uning nigohlari esa asta-sekin Susining tanasiga tushardi.
— Juda go‘zalsan... Ayniqsa, mening izlarim bilan. — Uning lablarida yovuz jilmayish paydo bo‘ldi.
Susi yuragini changallab, bir qadam orqaga tisarildi. Yuragi allaqachon notinch urardi. Kechagi bazmda ichgan bir stakan soju boshida aylanardi. U bunday ichimliklarni ilgari tatib ko‘rmagan edi va natija og‘ir bo‘ldi—xotiralari chala-chulpa, lekin og‘ir bir yuk kabi bosib kelardi.
U birdan o‘zini yopinchoqqa o‘radi va undan uzoqlashishga urindi.
— Nega yashirasan? Men bularni allaqachon ko‘rib bo‘lganman.
Susi unga nafrat bilan tikildi. Ongining tub-tubidan qandaydir xotiralar g‘ira-shira suzib chiqayotgandi... Yodiga tushayotgan so‘zlar esa vujudini titratib yubordi.
"Sevgilim, meniki bo‘ling! Bu tana faqat meniki! Agar boshqa bir erkak senga tegsin... bilib qo‘y, uning qo‘llari, hatto barmog‘i tegsa ham... o‘sha joyga cho‘g‘ bosaman! OK, baby?"
Uning qo‘llari titradi, yuragi tez urib ketdi. Bu shunchaki tushmidi? Yo‘q, yo‘q, bular esga tushayotgan lahzalar edi...
Jungkook lablarini tishlab, uning chetga qochishiga yo‘l qo‘ymadi. U sovuq, o‘ziga ishongan ohangda pichirladi:
Susi butun g‘azabi bilan baqirdi:
Xonani keskin jimlik egalladi. Faqat yurak urishlarining ohangdor ovozi eshitilardi.
Jungkookning jag‘lari qisilib, tishlari bir-biriga ishqalanardi. Uning ko‘zlari chaqnadi. U birdan Susining iyagini mahkam tutib, yuzini o‘ziga yaqinlashtirdi. Ko‘zlarida olov yonardi.
— Yaxshi gapirganimda jim, rozi bo‘l! Bo‘lmasa...
Susi uning qo‘lidan chiqishga urinar ekan, nafrat bilan so‘zini bo‘ldi:
— Bo‘lmasa nima? Ha? Nima qila olasan, hosh?!
Jungkookning yuzi birdan tundlashdi. Uning lablari qattiq siqildi, mushtlari siqilgancha qotib qoldi. Sekin, dag‘al ohangda shivir qildi:
— Jur’at et... Keyin tomosha qil, tanangning qayeri sog‘ qolarkan.
Xona ichidagi havo og‘irlashdi. Nafrat va g‘azab bir-biriga urilardi. Ularning nigohlari to‘qnashganda, bu shunchaki janjal emasligi ayon edi—bu, g‘azab va hukmronlik o‘rtasidagi ayovsiz to‘qnashuv edi.
Jungkook unga sovuq, jiddiy nigoh bilan qarab, futbolkasini kiyishga tutindi. Susi esa yotoqda og‘riq ichida yotardi. Har bir nafas olishi qiyin kechayotgan edi.
Jungkook tayyorlanib, ostonada turib unga qahr bilan tikildi.
— Anavi yerdagi kiyimni kiyib bugun ko‘rgazmaga borsang, oyog‘ingni sindiraman! Boshqa, yopiq kiyim kiyib bor!
U Susining javobini ham kutmadi. Ortiga burilib, eshikni qarsillatib yopdi va chiqib ketdi.
Xona jimjit bo‘lib qoldi. Faqat Susining notekis nafas olishi eshitilardi. U bo‘shashib yotarkan, ko‘zlari shiftga qadaldi. Uning miyasi shovqin bilan to‘lib borayotgan edi.
— Yaramas... — deya shivirladi u, tishlarini tishlariga bosib. — O‘zingni kim deb o‘ylaysan? Ha?! Menga kim ekanligingni ko‘rsatishing shart emas! Men istagan narsamni qilaman!
U birdan sukutga cho‘mdi. Yuragi o‘zini tutilgandek his qildi. Shu lahzada, miyasi kechagi xotiralarning parchalari bilan to‘lib borayotgan edi. Ko‘z oldiga tuman kabi tushib kelayotgan lahzalar uni bo‘g‘ib borardi.
"Kecha... Kecha... U meni... U meni haligi..."
Haqiqat miyasiga qanchalik yetib kelayotgan bo‘lsa, yuragi shunchalik qattiq og‘rirdi. Bu fikr uni bo‘g‘ar, ichidagi nimadir sinib borardi.
— Yo‘q... Yo‘q... — u qo‘llari bilan boshi qattiq og‘rib, sochlarini changalladi. — Nima qilib qo‘ydim... Nega men... Endi nima qilaman?!
Uning tanasi qaltiray boshladi. Qalbini chuqur nido qoplagan edi. Ichidagi og‘riq faqat yig‘iga aylanar edi.
— Yetim qizning taqdiri shumi? Azob, alam, qiynalish... Nega faqat biz?!
Susi kun bo‘yi xonadan chiqmadi. Ko‘z yoshlari bir zum to‘xtamasdi. Uzoq vaqt o‘tkach, ko‘zlari shishib, ovozi titrab qoldi. Biroq kech tushganda u qo‘llari bilan yuzini yengil siladi, chuqur nafas oldi va ichidagi nimadir sinib tushganini his qildi.
U asta-sekin joyidan turib, ko‘zlarini artdi. So‘ng, devorga osig‘liq turgan ko‘ylakka qaradi. O‘sha kiyim... O‘sha ochiq kiyim. Jungkook uni kiymaslikni buyurgandi. U esa kimdir o‘ziga buyruq berishini yoqtirmasdi.
— U menga hukm o‘qiy olmaydi. — uning ovozi past, ammo qat’iy chiqdi. — U meni boshqara olmaydi.
U kiyimni oldi va unga uzoq tikildi. So‘ng, asta-sekin uni kiyib oldi. Oyna qarshisida to‘xtab, o‘ziga termildi.
Jungkooq kechagi izlarni qoldirgan edi. U izlar... uning tanasida ko‘rinib turardi. Yengil ochilib turgan kiyimdan ularni ko‘rish mumkin edi. Oy nurida Susining nozik tanasi yanada chiroyli, ammo ayni paytda siniq va zaif ko‘rinardi.
Tashqarida, tungi osmon go‘zal edi. Oy nurining oqish jilosi deraza orqali xonaga tushar, Susining yuzi esa bu yorug‘lik ostida jimgina nurlanardi. U chiroyli edi. Juda ham chiroyli. Biroq bu go‘zallik ichida nimalar borligini hech kim bilmasdi...
Susi chuqur nafas oldi va o‘z aksiga yana bir bor qaradi.
Susi ko‘rgazmaga kirishi bilan butun zal unga qarab qoldi. Oppoq terisi, suvdek silliq va jilvali sochlari, gul kabi qizargan lablari va sirli nigohlari bilan u barchaning e’tiborini tortardi. Uning harakati nafis, qaddi-qomati esa bejirim edi. Yorug‘lik ostida yaltirab turgan ochiq kiyimi uning latofatini yanada oshirgan edi. U stulga sekin o‘tirdi, barmoqlari bilan sochlarini orqaga tashlarkan, zal bo‘ylab yurgan modellarni kuzatdi.
Ammo birdan xonani qora aura qopladi.
Eshik katta shovqin bilan ochildi va u yerdan shafqatsiz qiyofa bilan Jungkook kirdi. Uning ortidan bir necha odam, ya’ni o‘z yigitlari ham ergashib kirishdi. Butun zal jim bo‘ldi. Hamma bir muddat unga va yana Susiga qarashni boshladi.
Jungkook qora kostyumda o‘ta jozibali ko‘rinar, qadam tashlarkan atrofga sovuq nigoh tashlardi. Uning borligi hammani larzaga solardi, go‘yo u bu joyga faqat hukm o‘qish uchun kelgandek edi.
Xodimlardan biri yugurib kelib, unga ta’zim qildi:
— Janob Jungkook, hush kelibsiz... Siz uchun alohida joy tayyorlangan. Iltimos, men bilan yuring.
Jungkook indamay unga ergashdi. Ammo birdan...
Qora nigohlar uni teshgudek edi. Susining kiyimi—o‘sha kiyim. U kiyishni taqiqlagan, ammo Susining atayin kiygani aniq bo‘lgan kiyim. Jungkookning qoshlari chimirildi, lekin og‘zi kulimsiradi.
U sekin yurib Susining oldiga bordi. Susi esa unga qarashni ham istamadi. U nigohlarida hali ham nafrat bilan yonayotganini his qilib turardi.
Ammo birdan Jungkook uning sochidan mahkam ushlab, o‘rnidan turg‘azdi.
— Hosh! Men bilan o‘ynashmoqchisanmi? Xo‘p, o‘ynaymiz. Lekin eslab qol, bu o‘yinda faqat men g‘alaba qozonaman!
Susi qattiq og‘riq his qilib, undan chiqib ketishga harakat qildi.
Jungkook e’tibor ham bermay, uni yetaklab ketayotgan edi. Shu payt birdan kimdir uning qo‘lidan mahkam ushladi.
Jungkook to‘xtab, kimligini bilish uchun yuziga qaradi. Uning ko‘zlari g‘azab bilan yonib ketdi.
— Jungkook! Yetar! Uni tinch qo‘y!
Jungkook sovuq nigoh bilan unga qaradi.
— Bu sening ishing emas. Yo‘qol!
— Men bu yerda jim turmayman! — Sohyun kurashmoqchi bo‘ldi.
Lekin Jungkook unga faqat qahr bilan qarab qo‘ydi.
Keyin Susini yelkasiga tashlab, g‘azab bilan zalni tark etdi.
Mashina shiddat bilan yo‘l bo‘ylab uchayotgan edi.
Susi yo‘l-yo‘lakay mashina eshigini ochishga harakat qildi, ammo Jungkook allaqachon qulflab qo‘ygandi.
— Bundan qutula olmaysan, qushcham, — dedi u ohangida yovuzlik bilan.
Susi esa g‘azab bilan unga tikildi.
— Sen shunchaki be’mani, shafqatsiz va mutlaqo telbasan!
Jungkook indamadi, lekin nigohlarida sirli jilva paydo bo‘ldi.
Oradan yarim soat o‘tar-o‘tmas, ular ulkan, qorong‘i qasr oldida to‘xtashdi. Bu joy juda g‘amgin, dahshatli edi. Kimdir u yerga kirdi deguncha, qaytib chiqolmasligi aniq edi.
Jungkook mashinadan tushib, Susini ham tortib tushirdi.
— Yo‘q, men bu yerda qolmayman! — deb qichqirdi Susi.
Ammo Jungkook unga biror narsa aytmay, uni yotoqxonasiga olib kirdi.
Jungkook uni qattiq turtib, yotoq chetiga tashladi. Susi og‘riqdan yerga quladi, ammo darrov turishga harakat qildi.
Jungkook uning oldiga keldi va tizzasi bilan uni joyida ushlab qoldi.
— Xato qilding, Susi. Men senga tegma, dedim. Biroq sen... Sen meni sinab ko‘rmoqchi bo‘lding, to‘g‘rimi?
— Men senga hech qachon bo‘ysunmayman!
Jungkook unga uzoq tikilib turdi. Keyin esa sekin kulimsiradi.
Xona jim bo‘lib qoldi. Faqat yurak urishlari eshitilardi...
-ha aytgancha go'zalim, bu ko'ylak... men sengakiyma degan edimmi? Kiysang oyogingni sindiraman degan edimmi??
Jungkook oyog'ini susi tizzasiga qo'yib qattiq ezdi bundan susi baqirib yubordi... Jungkook esa rohatlanib kuldi va susi kalta koylagida ko'rinib turgan sonlariga qarab ko'zlari shahvatga to'ldi oyoqlar esa allaqachon singandi...
Susi og'ziga kelgani gap bilan Jungkookni sokib tashladi va yig'lab yubordi Jungkook esa ohista kulib uni yotoqga ko'tarib o'tadi. Va ustiga huddi orvoh kabi sudralib yura boshlaydi... Kiyimlarni esa asta yecha boshlaydi susi ogriqlari tufayli qarshilik qilishga holi qolmaydi barcha ogriqlar oyog'i singaniga bo'lgandi... Oyog'ini hatto qimirlata olmaydi buni payqagan Jungkook yovuz jilmayib susi ustidagi kiyimni yirtib tashlaydi kiyimga qo'shib ichki kiyimlarni ham.. O'zini shimini ham yechib allaqachon tikka turgan a'zosini ishqalaydi bir qo'li bilan esa susi shishgan ochiq ko'kraklarini huddi yosh bola kabi o'ynaydi birdan katta a'zosini susi ichiga kirgizadi og'ziga esa ko'kraklarini soladi qattiq sorib tishlaydi.. Buyoqda esa tez tez qadamlar bilab birga uning ichiga kirib chiqaradi. U qattiq kirganidan a'zosi susi oshqozonini silab o'tardi. Susi esa xonani to'ldirib nola qilardi hech ovozini pasaytirmay baqirib baqirib nola qilardi.
Sohyun:mana janob hujjatlar! Endi bu yerda ishlashim shart ham emas! Chunki endi sen mening qo'limda ishlaysan So Yeon!!
Jk:nima? Nima deding? Oddiy do'stlar? Asabimni buzyapsan! Qanaqa oddiy do'st?? Ularni barini ko'zingni oldida oldiraman! Eshitingmi? Agar bunga qarshi bo'lsang Manashu nogironlar aravachasida bir oy emas bir umr o'tirgizib qo'yaman!!
Jk:nima bu qanday hujjat bo'ldi sohyun??
Sohyun:endi menikisan! Janob jeon bilan gaplashdim! (kulimsirab)