
Omborxona ichidagi zal asta-sekin toโlib borardi. Odamlarning past ovozda gโoโngโirlashi, metall platformalarning gโijirlashi va projektorlarning yorqin nuri ostida havo yanada ogโirlashgandi. Markazda, yerga chizilgan oq chiziqlar bilan belgilangan jang maydonida ikki nafar jangchi allaqachon turardi. Birinchisi โ Antonio โAjdarโ Rossi. Uzun boโyli, mushaklari togโdek boโrtib chiqqan, 35 yoshlardagi italyan. Uning tanasi eski janglarning xotirasi bilan toโla edi: koโkragida uzun, qoโpol chandiqlar, qorin boโshligโida pichoq izlari, yuzi esa bir necha joyidan sinib tuzalmagan suyaklar tufayli gโalati shaklda edi. Qoโllari esa qalin temir simlar bilan oโralgan โ har bir mushtini temir tikanlar qoplagan, barmoqlari esa qon tomchilarini...

โ hoy ahmoq! Yo'qol xonamdan! Va menga qarashni bas qil โ Deb uni oyoqlarini tepib yubordim. Erkak umuman qimirlas kozlari esa menga qadalgandi.. Ko'zlarim qovog'im chekasida aylantirib endi gapirmoqchi edim Birdan uning tanasini Ko'rib baqirib yubordim chunki...

* ๐ฉ๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐ *

* ๐ฉ๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐ *

Minwo boshini oppoq, yumshoq yostiqdan koโtargan zahoti, chakka sohasida qattiq sanchiqni his qildi. Ogโriqdan koโzlarini beixtiyor qisirib oldi.